Разработка средств исследования тепловых явлений в трехмерных интегральных схемах

Философия

Այս գիրքը ներկայացնում է փիլիսոփայության պատմական և սիստեմատիկ դասընթացը՝ ընդգրկելով փիլիսոփայական մտքի զարգացման հիմնական փուլերը և նրա հիմնարար բաժինները։ Պատմական մասում քննարկվում են հին հունական փիլիսոփայությունից մինչև ժամանակակից ուղղություններ ընկած գաղափարական համակարգերը՝ ընդգծելով Պլատոնի, Արիստոտելի, միջնադարյան մտածողների և նոր ժամանակների փիլիսոփաների ներդրումը։ Սիստեմատիկ հատվածում ներկայացվում են փիլիսոփայության հիմնական ոլորտները՝ գոյաբանություն, իմացաբանություն, արժեքաբանություն, տրամաբանություն և էթիկա։ Հեղինակը բացատրում է փիլիսոփայական հիմնական խնդիրները, դրանց ձևակերպումները և տարբեր լուծման մոտեցումները։ Նյութը կառուցված է համակարգված և ուսումնական տրամաբանությամբ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ստանալ ամբողջական պատկերացում փիլիսոփայության թե՛ պատմական զարգացման, թե՛ տեսական կառուցվածքի մասին։

Литература

Հրատարակության վերնագիրը ներկայացված է հայատառ օսմաներեն-թուրքերեն գրությամբ և բաղկացած է հիմնական անվանումից ու այն լրացնող երկրորդ արտահայտությունից։ «Բարիս ֆաճիալարը» և «Բարիսին միւէսսիր վագաալարը» ձևերը պահպանվում են հայատառ հնչյունական գրությանը մոտ՝ խուսափելով դրանց իմաստային չհիմնավորված մեկնաբանությունից։ Առաջին հատորի նշումը ցույց է տալիս, որ գիրքը բազմահատոր հրատարակության մաս է և ներկայացնում է շարքի սկզբնական բաժինը։ Վերնագրում առկա «վագաալար» բառաձևը կարող է առնչվել դեպքերի կամ իրադարձությունների ներկայացմանը, սակայն միայն մատենագիտական տվյալներով հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության կոնկրետ թեման, սյուժեն կամ պատմական հիմքը։ Այդ պատճառով բովանդակային բնութագրումը սահմանափակվում է վերնագրից և հրատարակության կառուցվածքից բխող տեղեկություններով։ Գիրքը մատենագիտական հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի վերջին հայատառ թուրքերեն գրականության և Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն վկայում է հայերեն տառերով թուրքերեն գրավոր նյութերի հրատարակման և բազմալեզու ընթերցողական մշակույթի գոյության մասին։ Նման աշխատությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ համայնքի գրական կյանքի, լեզվական փոխազդեցությունների և հայատառ թուրքերեն տպագիր ժառանգության պատմության բացահայտման տեսանկյունից։

Религия

Մաշտոցը Հայ Առաքելական Եկեղեցու ծիսական գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է, որն ընդգրկում է եկեղեցական խորհուրդների, հոգևոր արարողությունների, օրհնությունների և նվիրագործումների կատարման կարգերը՝ հանդիսանալով հոգևորականների գործնական գործունեության անհրաժեշտ ձեռնարկ։ Այն ամփոփում է հայոց եկեղեցական ծիսակարգի դարավոր ավանդույթները՝ պահպանելով աղոթքները, ծիսական ընթերցումները, արարողությունների հաջորդականությունը և դրանց կատարման համար սահմանված կանոնները։ Գրքի հիմնական նշանակությունը եկեղեցական կյանքի տարբեր իրադարձությունների հոգևոր և ծիսական կարգավորումների ներկայացումն է, որոնց միջոցով արտահայտվում են քրիստոնեական հավատքի հիմնարար սկզբունքները, մարդու և Աստծո հարաբերությունը, հոգևոր մաքրագործման գաղափարը և հավատացյալների համայնքային միասնությունը։ Մաշտոցի բովանդակությունը կապված է մարդու կյանքի կարևոր փուլերի և եկեղեցական համայնքի հոգևոր պահանջների հետ։ Ծիսական ավանդության մեջ այս գրքի միջոցով կանոնակարգվում են մկրտության և դրոշմի, պսակի, ձեռնադրության, թաղման, եկեղեցու օծման, ինչպես նաև տարբեր օրհնությունների ու նվիրագործումների արարողությունները։ Յուրաքանչյուր ծիսական կարգ ունի իր առանձնահատուկ խորհրդաբանությունը և աստվածաբանական նշանակությունը՝ ներկայացնելով քրիստոնեական կյանքի կարևոր արժեքները, հավատքի շարունակականությունը, աստվածային շնորհի ընկալումը և մարդու հոգևոր նորոգման հնարավորությունը։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկություններից է աղոթքի և ծիսական գործողության փոխկապակցված ներկայացումը։ Դրանում ամփոփված աղոթքներն ու ավանդական ձևակերպումները ոչ միայն ապահովում են արարողությունների պատշաճ կատարումը, այլև փոխանցում են հայ եկեղեցական աստվածաբանության և հոգևոր մտածողության առանձնահատկությունները։ Մաշտոցը կարևոր դեր է ունեցել եկեղեցական ծիսակատարությունների միասնականության պահպանման գործում՝ հնարավորություն տալով տարբեր համայնքներում և հոգևոր կենտրոններում հետևելու հաստատված կարգերին ու ավանդույթներին։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայերեն եկեղեցական լեզվի, ծիսական տերմինաբանության, աղոթական խոսքի և քրիստոնեական գրավոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Գրքի լեզվական և գրական առանձնահատկությունները կապված են եկեղեցական մատենագրության ավանդույթների հետ, որտեղ կարևոր տեղ ունեն աստվածաշնչյան պատկերները, հոգևոր խորհրդածությունները, աղոթական արտահայտությունները և ծիսական խոսքի կանոնակարգված կառուցվածքը։ Պատմամշակութային առումով հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Կալկաթայի հայկական համայնքի կրթական և տպագրական գործունեության տեսանկյունից։ Մարդասիրական ճեմարանը կարևոր դեր է ունեցել Հնդկաստանի հայ համայնքի կրթական ու մշակութային կյանքում՝ նպաստելով հայերեն գրքի տարածմանը, ազգային լեզվի պահպանմանը և հոգևոր ժառանգության փոխանցմանը։ Ճեմարանի տպարանում լույս տեսած այսպիսի կրոնական աշխատությունները վկայում են, որ հայ համայնքները հայրենիքից հեռու ևս կարևորել են եկեղեցական ավանդույթների պահպանումը և հայերեն հոգևոր գրականության հասանելիությունը։ Հրատարակությունը նշանակալի է նաև հայ տպագրության աշխարհագրական տարածման և հայկական մշակութային կենտրոնների համագործակցության պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը արժեքավոր է Հայ Առաքելական Եկեղեցու ծիսական ավանդության, հայ աստվածաբանության, եկեղեցական պատմության, աղոթական գրականության և հայկական գաղթօջախների մշակութային կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես կարևոր գրավոր վկայություն հայոց եկեղեցական արարողությունների, ծիսական ժառանգության պահպանման և ազգային հոգևոր ինքնության շարունակականության վերաբերյալ։

Лингвистика

Աշխատությունը ներկայացնում է հայերենի քերականության հիմնական սկզբունքներն ու լեզվի կառուցվածքը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին հաղորդել լեզվական գիտելիքների ամուր հիմք։ «Տարերք» հասկացությունը տվյալ համատեքստում վերաբերում է քերականության սկզբնական և հիմնարար բաժիններին, որոնց միջոցով սովորողը ծանոթանում է լեզվի կանոններին ու օրինաչափություններին։ Նման ձեռնարկի շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում հնչյունների և վանկերի ուսումնասիրությունը, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերի տարբերակումը, բառերի քերականական ձևափոխությունները, հոլովման ու խոնարհման համակարգերը և նախադասության կառուցման սկզբունքները։ Այս գիտելիքները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես են լեզվական միավորները փոխկապակցվում և ինչպես են դրանց ճիշտ գործածությամբ ձևավորվում գրագետ ու հստակ խոսք։ Քերականության հիմունքների ուսուցումը կարևոր էր ինչպես հայերեն սովորողների, այնպես էլ լեզվական գիտելիքները խորացնել ցանկացողների համար՝ նպաստելով ընթերցանության, գրավոր արտահայտման և լեզվական վերլուծության հմտությունների զարգացմանը։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել հայերեն ուսումնական գրականության այն ավանդույթի շրջանակում, որը նպատակ ուներ քերականական գիտելիքը դարձնել համակարգված և հասանելի։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց լեզվի դասավանդման պատմության, պատմական քերականության և հայագիտական կրթության զարգացման ուսումնասիրության համար։

История

Աշխատությունը հայ վիմագրական ժառանգության գիտական ուսումնասիրության և պահպանմանն ուղղված կարևոր աղբյուրագիտական ժողովածու է, որի ուշադրության կենտրոնում Գեղարքունիքի պատմական տարածքի արձանագրություններն են։ Այն ընդգրկում է ներկայիս Գավառի, Մարտունու և Վարդենիսի տարածաշրջանների պատմական հուշարձանների վրա պահպանված վիմագրական նյութերը՝ ներկայացնելով քարերի, եկեղեցիների, վանքերի, խաչքարերի, տապանաքարերի և այլ կոթողների վրա փորագրված գրավոր վկայությունները։ Վիմագրերը կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական, հասարակական, տնտեսական, կրոնական և մշակութային կյանքի մասին։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել բնակավայրերի պատմությունը, եկեղեցական հաստատությունների գործունեությունը, շինարարական աշխատանքները, նվիրատվությունները, հողատիրական հարաբերությունները, անձնանուններն ու տոհմական կապերը։ Հատուկ նշանակություն ունեն արձանագրությունների լեզվական և գրային առանձնահատկությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս հետևելու հայերենի պատմական զարգացմանը, ուղղագրական փոփոխություններին և տեղական գրավոր ավանդույթներին։ Վիմագրական նյութերի գիտական հավաքումն ու համակարգումը նպաստում են նաև հուշարձանների թվագրմանը, դրանց պատմական միջավայրի վերակազմությանը և մշակութային ժառանգության փաստագրմանը։ Գիրքը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է հայ պատմաբանների, հնագետների, վիմագրագետների, լեզվաբանների և տեղագրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ միաժամանակ կարևոր դեր ունենալով Գեղարքունիքի պատմական հիշողության և նյութական մշակույթի ուսումնասիրության գործում։

Лингвистика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հայ և բասկյան լեզուների հնարավոր փոխառնչությունների, լեզվական ընդհանրությունների և դրանց ուսումնասիրության պատմության վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են համեմատական լեզվաբանության շրջանակներում առաջադրված տեսակետները, որոնք վերաբերում են երկու լեզուների հնչյունական, բառապաշարային, քերականական և կառուցվածքային առանձնահատկությունների համեմատությանը։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր գիտական մոտեցումներ, ուսումնասիրում է լեզվական զուգահեռների հիմնավորվածությունը և անդրադառնում այն մեթոդներին, որոնց միջոցով հետազոտվում են հեռավոր լեզվական կապերի հնարավորությունները։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև լեզուների պատմական զարգացման, ծագումնաբանական դասակարգման և լեզվամշակութային փոխազդեցությունների խնդիրները՝ ներկայացնելով տվյալ թեմայի շուրջ ձևավորված գիտական բանավեճերը։ Գիրքը արժեքավոր է հայագիտության, բասկագիտության, համեմատական լեզվաբանության և պատմական լեզվաբանության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և լեզուների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։