Система комплексного анализа эхографических и компьютерно-томографических данных при заболеваниях патологических состояниях брюшины, полости брюшины, забрюшинного пространства и брюшной стенки

Педагогика

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ժամանակակից դպրոցում նորարական գործընթացների կառավարման համակարգի ձևավորման, կազմակերպման և արդյունավետության հիմնախնդիրներին։ Աշխատության կենտրոնում կրթական նորարարությունների ներդրման այնպիսի համակարգի ուսումնասիրությունն է, որը հնարավորություն է տալիս դպրոցին արձագանքել հասարակական և տեխնոլոգիական փոփոխություններին, բարելավել կրթության որակը և ստեղծել սովորողների ու ուսուցիչների զարգացման համար նպաստավոր միջավայր։ Նորարարական գործընթացները դպրոցում կարող են ընդգրկել ուսուցման նոր մեթոդների և տեխնոլոգիաների կիրառումը, կրթական ծրագրերի կատարելագործումը, գնահատման նոր մոտեցումները, թվային գործիքների ներդրումը, կառավարման ձևերի փոփոխությունը, ներառական և համագործակցային կրթության զարգացումը, ինչպես նաև դպրոցական համայնքի ներսում նոր մշակույթի ձևավորումը։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է «նորարարություն» հասկացության դիտարկումը ոչ միայն որպես առանձին նոր մեթոդի կամ տեխնիկական միջոցի ներդրում, այլ որպես ամբողջական փոփոխությունների գործընթաց, որը պետք է ներառի դպրոցի կառավարման, մանկավարժական գործունեության և կազմակերպական մշակույթի տարբեր բաղադրիչները։ Նման մոտեցման դեպքում նորարարության հաջողությունը կախված է ոչ միայն նոր գաղափարի որակից, այլև այն իրականացնելու դպրոցի պատրաստվածությունից, կառավարման արդյունավետությունից և փոփոխություններին մասնակիցների վերաբերմունքից։ Դպրոցի ղեկավարությունը նորարական գործընթացների կառավարման համակարգում իրականացնում է առանցքային դեր։ Ղեկավարը պետք է կարողանա ձևավորել զարգացման տեսլական, սահմանել առաջնահերթություններ, կազմակերպել նորարարական նախաձեռնությունների պլանավորումը և ապահովել դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ պայմանները։ Միաժամանակ կարևոր է, որ որոշումների կայացումը հնարավորինս չսահմանափակվի միայն վարչական մակարդակով․ արդյունավետ նորարարական միջավայրի ձևավորման համար անհրաժեշտ է ներգրավել ուսուցիչներին, սովորողներին, ծնողներին և դպրոցի մյուս շահակիցներին։ Ուսուցիչների ներգրավվածությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ կրթական նորարարությունների անմիջական իրականացնողները հիմնականում հենց նրանք են։ Նոր մեթոդի կամ տեխնոլոգիայի ներդրումը չի կարող արդյունավետ լինել, եթե ուսուցիչը չունի դրա կիրառման համար անհրաժեշտ գիտելիքներ, հմտություններ և մասնագիտական մոտիվացիա։ Հետևաբար կառավարման համակարգը պետք է ներառի մասնագիտական վերապատրաստում, փորձի փոխանակում, մեթոդական աջակցություն, խորհրդատվություն և գործընկերային համագործակցություն։ Ուսուցիչների համար կարևոր է նաև հնարավորություն ունենալ փորձարկելու նոր մոտեցումները, վերլուծելու դրանց արդյունքները և անհրաժեշտության դեպքում վերանայելու կիրառվող մեթոդները։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից է նորարարական գործընթացների փուլային կազմակերպումը։ Նորարարության կառավարումը կարող է սկսվել առկա իրավիճակի ուսումնասիրությունից և խնդրի բացահայտումից, որից հետո սահմանվում են նպատակները, ընտրվում համապատասխան նորարարական լուծումները, մշակվում գործողությունների ծրագիր, իրականացվում փորձարկում և գնահատվում արդյունքները։ Արդյունքների վերլուծությունից հետո հաջողված լուծումները կարող են ընդլայնվել և տարածվել դպրոցի այլ դասարաններում, առարկաներում կամ գործունեության ոլորտներում։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս խուսափել չպատրաստված կամ պատահական փոփոխություններից և նորարարությունը դարձնել շարունակական կառավարվող գործընթաց։ Նորարարական գործընթացների արդյունավետ կառավարման համար մեծ նշանակություն ունի նաև դպրոցի կազմակերպական մշակույթը։ Եթե դպրոցում գերակշռում են պահպանողականությունը, փոփոխությունների նկատմամբ անվստահությունը և սխալվելու վախը, նորարարական նախաձեռնությունների իրականացումը կարող է դժվարանալ։ Ընդհակառակը, համագործակցության, մասնագիտական երկխոսության, ստեղծագործականության և փորձարկման հնարավորությունների վրա հիմնված մշակույթը նպաստում է նոր գաղափարների առաջացմանն ու տարածմանը։ Այս համատեքստում սխալը պետք է դիտարկվի ոչ միայն որպես բացասական արդյունք, այլև որպես փորձառությունից սովորելու և նոր լուծումներ կատարելագործելու հնարավորություն։ Ժամանակակից դպրոցի նորարարական կառավարման համակարգում առանձնահատուկ նշանակություն ունի տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Թվային հարթակները կարող են նպաստել ուսուցման կազմակերպմանը, ուսուցիչների միջև համագործակցությանը, տեղեկատվության փոխանակմանը, սովորողների առաջընթացի վերահսկմանը և կրթական ռեսուրսների հասանելիության ընդլայնմանը։ Սակայն տեխնոլոգիայի առկայությունն ինքնին դեռևս նորարարական կրթության երաշխիք չէ․ անհրաժեշտ է, որ դրա կիրառումը կապված լինի հստակ մանկավարժական նպատակի և սովորողի կրթական կարիքների հետ։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է նորարարությունների արդյունավետության գնահատումը։ Կառավարման համակարգը պետք է նախատեսի ոչ միայն նոր գաղափարի ներդրում, այլև դրա արդյունքների չափում։ Կարևոր է գնահատել սովորողների առաջադիմության փոփոխությունները, ուսուցիչների մասնագիտական զարգացման մակարդակը, նոր մեթոդների կիրառման կայունությունը, դպրոցի կազմակերպական արդյունավետությունը և կրթական գործընթացի մասնակիցների վերաբերմունքը։ Այդպիսի գնահատումը հնարավորություն է տալիս պարզել՝ արդյոք տվյալ նորարարությունն իսկապես լուծում է առաջադրված խնդիրը, թե պարզապես փոխում է գործընթացի արտաքին ձևը։ Նորարարական կառավարման համակարգի արդյունավետությունը մեծապես կախված է նաև դպրոցի արտաքին միջավայրի հետ համագործակցությունից։ Դպրոցը կարող է համագործակցել բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների, կրթական կազմակերպությունների, մասնագիտական համայնքների և այլ կառույցների հետ՝ ստանալով նոր գիտելիք, փորձ և մեթոդական աջակցություն։ Նման կապերը նպաստում են հաջողված փորձի տարածմանը և դպրոցում նորարարական ներուժի ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ժամանակակից դպրոցը դիտարկում է որպես զարգացող կազմակերպություն, որը պետք է կարողանա ոչ միայն արձագանքել արտաքին փոփոխություններին, այլև ինքնուրույն նախաձեռնել և կառավարել զարգացման գործընթացները։ Նորարարությունը այս մոտեցմամբ մեկանգամյա միջոցառում չէ, այլ շարունակական գործընթաց, որը պահանջում է նպատակային պլանավորում, արդյունավետ ղեկավարում, մասնակիցների ներգրավվածություն, մասնագիտական աջակցություն, ռեսուրսների ճիշտ օգտագործում և արդյունքների մշտական գնահատում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հանրակրթական դպրոցների տնօրեններին և փոխտնօրեններին, ուսուցիչներին, կրթության կառավարման մասնագետներին, մեթոդիստներին, մանկավարժական բուհերի ուսանողներին և կրթական նորարարությունների ու դպրոցական կառավարման հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքային համայնքների կառավարման ժամանակակից հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Երևանի օրինակով վերլուծելով տեղական ինքնակառավարման համակարգի կազմակերպական, իրավական և սոցիալ-տնտեսական առանձնահատկությունները։ Հեղինակը քննարկում է համայնքային կառավարման արդյունավետության բարձրացման, հանրային ծառայությունների մատուցման, ֆինանսական կառավարման, քաղաքային զարգացման պլանավորման և բնակչության մասնակցության մեխանիզմների հետ կապված խնդիրները՝ գնահատելով գործող կառավարման համակարգի առավելություններն ու սահմանափակումները։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև քաղաքաշինական քաղաքականությանը, ենթակառուցվածքների զարգացմանը, բնապահպանական մարտահրավերներին և ժամանակակից քաղաքների կայուն զարգացման սկզբունքներին։ Գիրքը համադրում է տեսական մոտեցումներն ու գործնական փորձը՝ առաջարկելով քաղաքային կառավարման կատարելագործման ուղիներ և ներկայացնելով Երևանի զարգացման գործընթացում ի հայտ եկող հիմնական մարտահրավերներն ու դրանց հաղթահարման հնարավորությունները։

Политология

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է ԱՄՆ-ի, Եվրոպական միության և Ռուսաստանի ռազմավարական մոտեցումների վերլուծությանը Հարավային Կովկասում ընթացող աշխարհաքաղաքական զարգացումների համատեքստում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են տարածաշրջանի նկատմամբ երեք ուժային կենտրոնների հետաքրքրությունները, դրանց արտաքին քաղաքական նպատակները և ազդեցության գործիքները՝ ընդգրկելով անվտանգային, էներգետիկ, տնտեսական և հաղորդակցային բաղադրիչները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային հակամարտությունների ազդեցությանը մեծ տերությունների մրցակցության վրա, ինչպես նաև համագործակցության և հակակշռման մեխանիզմներին, որոնք ձևավորում են Հարավային Կովկասի քաղաքական դինամիկան։ Վերլուծվում են նաև էներգետիկ միջանցքների, տրանսպորտային նախագծերի և ռազմավարական գործընկերությունների դերը տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական նշանակության բարձրացման գործում։ Աշխատությունը կարևոր է միջազգային հարաբերությունների և տարածաշրջանային անվտանգության ուսումնասիրությունների համար՝ նպաստելով Հարավային Կովկասի նկատմամբ արտաքին ուժերի քաղաքականության համակողմանի ըմբռնմանը և զարգացման միտումների գնահատմանը։

Химия

Օրգանական քիմիայի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 2-օքսո-(2,5-դիհիդրո- և տետրահիդրո)ֆուրանների ու 2-օքսո-5,6-դիհիդրոպիրանների քիմիական հատկությունների, ստացման եղանակների և փոխակերպումների օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում նշված թթվածին պարունակող հետերոցիկլային միացությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ֆունկցիոնալ խմբերի ազդեցությունը դրանց ռեակցիոն ունակության վրա և օրգանական սինթեզում դրանց կիրառման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հինգանդամ և վեցանդամ լակտոնային օղակների ձևավորման մեթոդներին, համապատասխան ելանյութերի ընտրությանը, սինթեզի պայմանների օպտիմալացմանը և նպատակային ածանցյալների ստացման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են միացությունների օքսիդացման, վերականգնման, միացման, տեղակալման և օղակային փոխակերպումների հնարավոր ռեակցիաները, ինչպես նաև դրանց ընթացքի վրա կառուցվածքային ու էլեկտրոնային գործոնների ազդեցությունը։ Քննարկվում են նաև ստացվող նյութերի տարածական կառուցվածքի, իզոմերիայի, կայունության և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են օրգանական միացությունների կառուցվածքի հաստատման սպեկտրոսկոպիական և վերլուծական մեթոդները, ռեակցիաների մեխանիզմների պարզաբանման մոտեցումները և սինթեզի արդյունքների գնահատման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում ֆուրանային և պիրանային ածանցյալների նշանակությանը կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի, դեղագործական միջանկյալ միացությունների և նոր օրգանական նյութերի սինթեզում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել օրգանական քիմիայի, հետերոցիկլային միացությունների քիմիայի և նուրբ օրգանական սինթեզի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Финансы

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտի ներդրումային ծրագրերի ֆինանսավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով գիտատար և նորարարական նախագծերի ֆինանսական ապահովման առանձնահատկություններին, ռիսկերին և զարգացման հնարավորություններին։ Հեղինակը վերլուծում է բարձր տեխնոլոգիական ընկերությունների ֆինանսավորման հիմնական աղբյուրները՝ ներառյալ վենչուրային կապիտալը, մասնավոր ներդրումները, պետական աջակցության ծրագրերը, միջազգային դրամաշնորհները և ֆինանսական շուկաների գործիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մարտահրավերներին, որոնք բնորոշ են նորարարական ոլորտին՝ բարձր անորոշություն, երկար վերադարձելիության ժամկետներ, տեխնոլոգիական ռիսկեր և շուկայի արագ փոփոխություններ, որոնք հաճախ սահմանափակում են ներդրողների հետաքրքրվածությունը։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է Հայաստանի բարձր տեխնոլոգիական էկոհամակարգի զարգացման միտումները, ստարտափների ֆինանսավորման առանձնահատկությունները և գիտահետազոտական արդյունքների առևտրայնացման մեխանիզմները։ Ներկայացվում են միջազգային փորձի օրինակներ և հաջողված մոդելներ, որոնք կարող են նպաստել ազգային ինովացիոն համակարգի զարգացմանը և ներդրումային միջավայրի բարելավմանը։ Շեշտվում է, որ բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտի կայուն զարգացումը պահանջում է պետության, մասնավոր հատվածի և գիտակրթական հաստատությունների արդյունավետ համագործակցություն, ինչպես նաև ֆինանսավորման ճկուն և երկարաժամկետ մեխանիզմների ձևավորում, որոնք կխթանեն նորարարությունը, մրցունակությունը և գիտելիքահեն տնտեսության զարգացումը Հայաստանում։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է թեթև արդյունաբերության ոլորտում կիրառվող բարելավված հիդրոֆոբ նյութերի ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը և դրանց գործնական կիրառության հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում դիտարկվում են նյութերի մակերևութային հատկությունների փոփոխման և ջրակայունության բարձրացման հետ կապված տեխնոլոգիական խնդիրները, ինչպես նաև հիդրոֆոբ նյութերի կիրառման նշանակությունը տեքստիլային և այլ թեթև արդյունաբերական արտադրատեսակների շահագործական բնութագրերի բարելավման գործում։ Ուսումնասիրվում են հիդրոֆոբ նյութերի ստացման համար օգտագործվող հումքի և բաղադրիչների հատկությունները, դրանց փոխազդեցության սկզբունքները, տեխնոլոգիական գործընթացի հիմնական փուլերը և վերջնական նյութի որակի վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նյութերի ջրակայունության, խոնավության նկատմամբ դիմադրության, մակերևութային հատկությունների և կայունության բարձրացման հնարավորություններին՝ միաժամանակ պահպանելով մշակվող արտադրանքի անհրաժեշտ ֆիզիկական, մեխանիկական և սպառողական բնութագրերը։ Աշխատության շրջանակում քննարկվում են տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալացման, կիրառվող նյութերի արդյունավետության բարձրացման և արտադրության պայմանների բարելավման հարցերը։ Վերլուծվում են ստացված հիդրոֆոբ նյութերի որակի գնահատման հնարավոր մեթոդները և դրանց համապատասխանությունը թեթև արդյունաբերության արտադրական պահանջներին։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել ավելի արդյունավետ և կայուն հիդրոֆոբ նյութերի կիրառմանը, արտադրանքի շահագործական հատկությունների բարելավմանը և համապատասխան տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել քիմիական տեխնոլոգիայի, նյութագիտության, տեքստիլային տեխնոլոգիայի և թեթև արդյունաբերության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ինժեներների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև նոր նյութերի մշակմամբ և արդյունաբերական տեխնոլոգիաների կատարելագործմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։