Սուրբ Աստվածաշնչի պատմություն, դաս 13

Литература

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է գերմանացի գրող Վոլֆգանգ Քյոփենի վեպերի քննությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նրա ստեղծագործությունների գաղափարական, թեմատիկ, կառուցվածքային և ոճական առանձնահատկություններին։ Քյոփենը 20-րդ դարի գերմանական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից է, որի արձակը ձևավորվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի, նացիզմի, հետպատերազմյան հասարակության, բարոյական ճգնաժամերի և մարդու օտարման փորձառությունների ազդեցությամբ։ Նրա վեպերում պատմական իրականությունը հաճախ ներկայացվում է ոչ թե ավանդական, հաջորդական պատմողականությամբ, այլ հիշողությունների, ներքին մենախոսությունների, տարբեր տեսանկյունների, մտքերի և ժամանակային անցումների միջոցով։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը հեղինակի վեպերի պատմական և հասարակական համատեքստի բացահայտումն է։ Քյոփենի ստեղծագործություններում հատկապես նշանակալի են պատերազմից հետո Գերմանիայի հասարակական ու բարոյական վիճակի, անցյալի հետ առերեսվելու դժվարության, նացիստական ժամանակաշրջանի ժառանգության և անհատի հոգեբանական մեկուսացման թեմաները։ Նրա արձակը ցույց է տալիս, որ քաղաքական ու պատմական իրադարձությունները չեն ավարտվում դրանց անմիջական ավարտով, այլ շարունակում են ապրել մարդկանց հիշողության, վարքագծի և աշխարհընկալման մեջ։ Վեպերի ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում հիշողության և ժամանակի խնդիրը։ Հեղինակը հաճախ խախտում է ժամանակագրական հաջորդականությունը՝ անցյալն ու ներկան միավորելով հերոսների գիտակցության հոսքի մեջ։ Այսպիսի կառուցվածքը թույլ է տալիս ցույց տալ, թե ինչպես են անցյալի իրադարձությունները ներթափանցում ներկա իրականություն և ինչպես է անհատի ինքնությունը ձևավորվում անձնական ու հավաքական հիշողությունների ազդեցությամբ։ Ժամանակի ոչ գծային կազմակերպումը միաժամանակ դառնում է գեղարվեստական միջոց, որի օգնությամբ ստեղծագործությունների ներքին կառուցվածքը մոտենում է հիշողության և մարդկային գիտակցության բնական ընթացքին։ Քյոփենի վեպերին բնորոշ է նաև բազմաձայնությունը։ Տարբեր կերպարների ձայները, մտքերը և ընկալումները կարող են միավորվել մեկ ընդհանուր պատումի մեջ՝ ստեղծելով հասարակության բազմաշերտ պատկերը։ Հեղինակը հաճախ խուսափում է իրադարձությունների միակողմանի մեկնաբանությունից և ընթերցողին հնարավորություն է տալիս նույն երևույթը դիտարկել տարբեր կերպարների տեսանկյուններից։ Այս եղանակով ձևավորվում է բարդ և երբեմն հակասական աշխարհ, որտեղ պատմական իրադարձությունների նշանակությունը կախված է դրանց նկատմամբ անհատի վերաբերմունքից։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի կերպարների հոգեբանական կառուցվածքը։ Նրա վեպերի հերոսները հաճախ հայտնվում են օտարման, անորոշության, միայնության և ներքին հակասությունների պայմաններում։ Նրանք դժվարությամբ են հարմարվում սոցիալական իրականությանը և հաճախ չեն կարողանում լիարժեք կապ հաստատել շրջապատող աշխարհի հետ։ Այդ հոգեբանական վիճակները հեղինակը ներկայացնում է ոչ միայն գործողությունների և երկխոսությունների, այլև ներքին խոսքի, հիշողությունների և գիտակցության շարժումների միջոցով։ Այսպիսով, կերպարի արտաքին վարքը և ներքին աշխարհը մշտապես գտնվում են փոխազդեցության մեջ։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է Քյոփենի գեղարվեստական լեզվի և ոճի վերլուծությունը։ Նրա արձակը բնորոշվում է պատկերավորությամբ, ասոցիատիվ կապերի առատությամբ, երկար ու ռիթմիկ նախադասություններով, ներքին մենախոսության տարրերով և տարբեր խոսքային մակարդակների համադրմամբ։ Լեզուն հաճախ ոչ միայն նկարագրում է իրականությունը, այլև վերարտադրում կերպարի գիտակցության ընթացքը։ Պատկերների, կրկնությունների, հիշողությունների և հանկարծակի անցումների միջոցով ստեղծվում է յուրահատուկ մթնոլորտ, որը ընթերցողին ներգրավում է հերոսի ներաշխարհի մեջ։ Քյոփենի ստեղծագործությունների առանձնահատկություններից է նաև կինեմատոգրաֆիական մտածողությանը մոտ պատկերային կառուցվածքը։ Տարբեր տեսարաններ կարող են արագ փոխարինել միմյանց, իսկ հեղինակը միաժամանակ ներկայացնում է տարածության տարբեր հատվածներ, մարդկանց և իրադարձություններ։ Այդ տեխնիկան ստեղծում է շարժուն և երբեմն մասնատված պատում, որն արտացոլում է ժամանակակից քաղաքային կյանքի արագությունը և մարդու ընկալման մասնատված բնույթը։ Քաղաքը նրա արձակում հաճախ դառնում է ինքնուրույն գեղարվեստական տարածք, որտեղ խաչվում են տարբեր սոցիալական խմբերի, հիշողությունների և ճակատագրերի պատմություններ։ Պատերազմի թեման ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է։ Քյոփենի վեպերում պատերազմը ներկայանում է ոչ միայն որպես պատմական իրադարձություն, այլև որպես մարդկային և բարոյական աղետի աղբյուր։ Դրա հետևանքները տարածվում են անհատի հոգեբանության, ընտանեկան հարաբերությունների, հասարակական արժեքների և ազգային ինքնագիտակցության վրա։ Հեղինակը հետաքրքրված է նաև այն հարցով, թե ինչպես է հետպատերազմյան հասարակությունը վերաբերվում սեփական անցյալին և ինչպիսի մեխանիզմներով է փորձում մոռանալ կամ վերաիմաստավորել այն։ Այդ տեսանկյունից նրա արձակը կարող է դիտարկվել որպես Գերմանիայի պատմական հիշողության և մեղավորության խնդրի գրական արտահայտություններից մեկը։ Կարևոր է նաև օտարման թեման։ Հերոսների և հասարակության միջև հեռավորությունը հաճախ պայմանավորված է ոչ միայն անձնական հոգեբանական խնդիրներով, այլև այնպիսի աշխարհում ապրելու հանգամանքով, որտեղ նախկին արժեքները կորցրել են իրենց ուժը։ Մարդը կարող է իրեն օտարված զգալ քաղաքում, ընտանիքում, հասարակության մեջ կամ նույնիսկ սեփական անցյալից։ Այս թեման Քյոփենի արձակը կապում է 20-րդ դարի եվրոպական մոդեռնիստական և հետպատերազմյան գրականության ընդհանուր միտումների հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել նաև միջտեքստայնության խնդիրը։ Քյոփենի ստեղծագործություններում առկա են մշակութային, գրական, երաժշտական և պատմական բազմաթիվ հղումներ, որոնք ընդլայնում են վեպերի իմաստային տարածությունը։ Այդ հղումները կարող են ընթերցվել որպես կերպարների ներաշխարհի արտահայտություն կամ որպես հեղինակի կողմից ստեղծված լայն մշակութային համատեքստի բաղադրիչ։ Այսպիսով, վեպերի ամբողջական ընկալման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն դրանց սյուժետային մակարդակը, այլև մշակութային ու գաղափարական ենթաշերտերը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի ստեղծագործությունների տեղին գերմանական գրականության պատմության մեջ։ Նրա արձակը կապված է 20-րդ դարի գերմանական մոդեռնիզմի և հետպատերազմյան գրականության զարգացման հետ, սակայն միաժամանակ առանձնանում է իր յուրահատուկ կառուցվածքով և լեզվական ինքնատիպությամբ։ Քյոփենի վեպերը կարևոր են հատկապես այն պատճառով, որ պատմական թեմաները ներկայացնում են անհատի սուբյեկտիվ փորձառության միջոցով՝ միավորելով պատմությունը, հոգեբանությունը և գեղարվեստական փորձարարությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Քյոփենի վեպերը դիտարկում է որպես բարդ գեղարվեստական համակարգ, որտեղ պատմական հիշողությունը, պատերազմը, հասարակական օտարացումը, անհատի հոգեբանական ճգնաժամը, ժամանակի և հիշողության փոխհարաբերությունը, բազմաձայնությունը և լեզվական նորարարությունը փոխկապակցված են։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գրողի արձակի հիմնական գաղափարական և գեղարվեստական սկզբունքները և հասկանալու նրա նշանակությունը ժամանակակից գերմանական գրականության զարգացման մեջ։ Թեման կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, գերմանագետներին, համեմատական գրականության մասնագետներին, թարգմանիչներին, 20-րդ դարի եվրոպական գրականությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին, ինչպես նաև գրականության և մշակույթի ոլորտի ուսանողներին։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենում կոմիկականի լեզվաոճական արտահայտչամիջոցների ուսումնասիրությանը՝ գրական ստեղծագործությունների լեզվանյութի հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն լեզվական, ոճական և գեղարվեստական միջոցները, որոնց օգնությամբ ստեղծվում է հումորային և կոմիկական ազդեցություն, ինչպես նաև պարզել դրանց գործառույթներն ու կիրառման առանձնահատկությունները տարբեր գրական համատեքստերում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել բառապաշարային, շարահյուսական, հնչյունական, իմաստային և արտահայտչական տարբեր միջոցներ, այդ թվում՝ բառախաղը, հեգնանքը, հակադրությունը, չափազանցությունը, երկիմաստությունը, անսպասելի լեզվական համադրությունները և խոսքային բնութագրումների այլ ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կերպարների խոսքի, երկխոսությունների, հեղինակային խոսքի և իրավիճակային համատեքստի դերին՝ կոմիկական էֆեկտի ստեղծման գործում։ Աշխատության մեջ տարբեր հեղինակների ստեղծագործությունների լեզվական նյութի համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես ընդհանուր օրինաչափություններ, այնպես էլ անհատական ոճական առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ կոմիկականը գրական տեքստում կարող է ծառայել ոչ միայն զվարճանքի, այլև սոցիալական երևույթների, մարդկային վարքի, հասարակական հարաբերությունների և կերպարների հոգեբանական առանձնահատկությունների բացահայտման միջոց։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել անգլերեն լեզվի և գրականության մասնագետներին, լեզվաբաններին, ոճաբաններին, գրականագետներին, թարգմանիչներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին՝ անգլալեզու գեղարվեստական խոսքի ոճական առանձնահատկությունները և հումորի լեզվական մեխանիզմներն ուսումնասիրելու համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1953 թվականներին Հայաստանում իրականացված քաղաքական հետապնդումների պատմական, սոցիալ-քաղաքական և իրավական հետևանքների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում է խորհրդային իշխանության հաստատման սկզբնական շրջանը, քաղաքական համակարգի ձևավորումը և պետական անվտանգության կառույցների գործունեությունը, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել հասարակական կյանքի վրա։ Հեղինակը վերլուծում է քաղաքական ռեպրեսիաների տարբեր փուլերը՝ ընդգրկելով 1920-ականների սկզբի քաղաքական պայքարը, 1930-ականների զանգվածային բռնաճնշումները և հետպատերազմյան շրջանի վերահսկողական մեխանիզմները։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռեպրեսիաների սոցիալական հետևանքներին՝ մտավորականության կորուստ, հասարակական վախի մթնոլորտի ձևավորում, ժողովրդագրական և մշակութային փոփոխություններ։ Ներկայացվում են նաև իրավական մեխանիզմների ձևական բնույթը և քաղաքական որոշումների ազդեցությունը դատական գործընթացների վրա։ Գիրքը փորձում է վերականգնել պատմական գործընթացների ամբողջական պատկերը՝ հիմնվելով արխիվային նյութերի, վկայությունների և պատմագիտական ուսումնասիրությունների վրա։ Աշխատությունը նախատեսված է պատմաբանների, իրավաբանների, սոցիոլոգների, հետազոտողների և խորհրդային պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Культура

Այս մատենագիտական ցանկը նվիրված է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակությունների համակարգված ներկայացմանը՝ ընթերցողներին, գրադարանավարներին, մշակույթի և արվեստի ոլորտի մասնագետներին ու հետազոտողներին անհրաժեշտ գրականության որոնման և ընտրության հարցում կողմնորոշելու նպատակով։ Այն կարող է ներառել տարբեր ժամանակաշրջանների և ուղղությունների մշակութային ու գեղարվեստական ժառանգությանը վերաբերող գրքեր, ուսումնասիրություններ, մենագրություններ, ժողովածուներ և այլ հրատարակություններ՝ հնարավորություն տալով մեկտեղված ձևով ծանոթանալ տվյալ ժամանակահատվածում հասանելի նոր գրականությանը։ Նյութի հիմնական արժեքը գրականության թեմատիկ դասակարգման և մատենագիտական նկարագրությունների մեջ է, որոնք հեշտացնում են անհրաժեշտ աղբյուրների հայտնաբերումը և հետագա ուսումնասիրությունը։ Ցանկում կարող են ներկայացվել արվեստի պատմությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, երաժշտությանը, թատրոնին, գրականությանը, ժողովրդական արվեստին, մշակութաբանությանը և հարակից բնագավառներին վերաբերող հրատարակություններ։ Նման կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս տարբեր հետաքրքրություններ ունեցող ընթերցողներին արագ գտնել իրենց անհրաժեշտ թեմատիկ նյութերը և հետևել մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ նոր գիտական ու հանրամատչելի գրականության զարգացմանը։ Մատենագիտական ցանկը կարող է ծառայել նաև գրադարանային-տեղեկատվական աշխատանքների կազմակերպմանը՝ օգնելով գրադարանավարներին կատարել գրականության ընտրություն, կազմել թեմատիկ ցուցահանդեսներ, տեղեկատվական ցանկեր և ընթերցողների համար մատենագիտական տեղեկանքներ։ Այն արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ մշակույթի և արվեստի բազմաբնույթ ոլորտների վերաբերյալ նյութերը ներկայացվում են մեկ ընդհանուր տեղեկատվական համակարգում՝ ստեղծելով հետազոտական և կրթական աշխատանքի համար հարմար կողմնորոշիչ։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել բուհերի դասախոսներին և ուսանողներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, գրականագետներին, հետազոտողներին և ընթերցողների լայն շրջանակին՝ որպես մշակույթի ու արվեստի թեմաներով նոր գրականության որոնման, ընտրության և հետագա ուսումնասիրության գործնական աղբյուր։

Технология

Այս աշխատանքը նվիրված է հաշվարկային սարքերի համասեռ (հոմոգեն) ճարտարապետությունների ավտոմատացված նախագծման միջոցների մշակմանը՝ կենտրոնանալով ժամանակակից հաշվարկային համակարգերի արդյունավետ նախագծման և օպտիմալացման խնդիրների վրա։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում են այն սկզբունքները, որոնց հիման վրա կառուցվում են միասեռ կառուցվածք ունեցող բազմապրոցեսոր և զանգվածաբար զուգահեռ համակարգեր, ինչպես նաև դրանց մոդելավորման և սինթեզի ավտոմատացման մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագծման գործընթացի ֆորմալացմանը՝ ներառյալ ճարտարապետական նկարագրությունների լեզուները, մոդելավորման ալգորիթմները և համակարգչային նախագծման (CAD/EDA) գործիքների կիրառումը։ Վերլուծվում են նաև հաշվարկային ռեսուրսների բաշխման, կապուղային կառուցվածքների օպտիմալացման և կատարողականության գնահատման խնդիրները, որոնք կարևոր են համասեռ ճարտարապետությունների արդյունավետության բարձրացման համար։ Աշխատությունը ընդգծում է ավտոմատացված նախագծման համակարգերի դերը՝ որպես բարդ հաշվարկային սարքերի ստեղծման գործընթացը արագացնող և սխալների հավանականությունը նվազեցնող գործիքակազմ, ինչը հատկապես կարևոր է բարձր արտադրողականությամբ և մասշտաբավորվող համակարգերի նախագծման ժամանակ։

Литература

Անգլալեզու «համալսարանական վեպը» (կամ «ակադեմիական վեպը») արձակի յուրահատուկ ժանր է, որի գործողությունները հիմնականում ծավալվում են համալսարանական միջավայրում՝ ընդգրկելով դասախոսների, ուսանողների և ակադեմիական ինստիտուտների ներքին կյանքը։ Ժանրը ձևավորվել է հատկապես XX դարի կեսերից և բնորոշվում է փակ սոցիալական տարածության պատկերումով, որտեղ համալսարանը ներկայացվում է որպես ինքնուրույն միկրոաշխարհ՝ իր հիերարխիաներով, մրցակցությամբ, գաղափարական բախումներով և մարդկային հարաբերությունների բարդությամբ ։ Այս վեպերում հաճախ կենտրոնական են դառնում ակադեմիական կյանքի երգիծական կամ քննադատական պատկերումները՝ ընդգծելով գիտական աշխարհի հավակնությունները, մարդկային թուլությունները, ինտրիգները և սոցիալական դերերի հակասությունները։