Տասը հարց, տասը պատասխան

Педагогика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական հիմնարկներում կրթության կազմակերպման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կրթությունը դիտարկելով որպես անձի վերասոցիալականացման, զարգացման և հասարակություն վերաինտեգրվելու կարևոր միջոց։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ազատությունից զրկված անձանց կրթական կարիքները, քրեակատարողական միջավայրում ուսուցման կազմակերպման առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել կրթական ծրագրերի արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ կրթության իրավունքի իրացումը չի կորցնում իր նշանակությունը ազատազրկման պայմաններում, իսկ կրթական գործընթացը կարող է կարևոր դեր ունենալ անձի գիտելիքների, հմտությունների, ինքնագնահատականի և հասարակական պատասխանատվության ձևավորման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել քրեակատարողական հիմնարկներում հանրակրթական, մասնագիտական և այլ կրթական ծրագրերի կազմակերպման ձևերը, դրանց բովանդակությունը, հասանելիությունը և համապատասխանությունը սովորողների անհատական կարիքներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթության կազմակերպման այնպիսի պայմաններին, ինչպիսիք են ուսումնական տարածքների և նյութատեխնիկական միջոցների առկայությունը, դասավանդողների պատրաստվածությունը, ուսուցման մեթոդների ընտրությունը, կրթական ռեսուրսների հասանելիությունը և ուսումնական գործընթացի շարունակականության ապահովումը։ Քրեակատարողական միջավայրի առանձնահատկությունները կարող են ստեղծել լրացուցիչ կազմակերպչական և մանկավարժական դժվարություններ, քանի որ կրթական գործընթացը պետք է համատեղվի անվտանգության պահանջների, հաստատության ներքին կանոնակարգի և ազատազրկված անձանց տարբեր սոցիալական ու կրթական կարիքների հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև կրթության և վերասոցիալականացման փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Կրթական գործընթացը կարող է նպաստել հաղորդակցական և մասնագիտական հմտությունների զարգացմանը, օրինական կենսակերպի ձևավորմանը, աշխատանքի շուկա հետագայում ինտեգրվելու հնարավորությունների ընդլայնմանը և կրկնահանցագործության ռիսկի նվազեցմանը։ Այդ տեսանկյունից կարևոր է ոչ միայն կրթական ծրագրերի առկայությունը, այլև դրանց շարունակականությունը և կապը ազատ արձակվելուց հետո անձին անհրաժեշտ սոցիալական ու մասնագիտական աջակցության համակարգերի հետ։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կրթական մոտիվացիայի խնդիրները, քանի որ ազատազրկված անձանց կրթական նախապատմությունը, տարիքը, սոցիալական վիճակը և նախկին փորձը կարող են տարբեր կերպ ազդել ուսուցման նկատմամբ նրանց վերաբերմունքի վրա։ Անհատականացված և ներառական մոտեցումների կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ առավել արդյունավետ արձագանքելու այդ տարբերություններին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև քրեակատարողական հիմնարկների և կրթական հաստատությունների, սոցիալական ծառայությունների, հասարակական կազմակերպությունների ու այլ կառույցների համագործակցության անհրաժեշտությանը։ Նման բազմակողմանի համագործակցությունը կարող է նպաստել կրթական ծրագրերի բովանդակության բարելավմանը, մասնագիտական կրթության հնարավորությունների ընդլայնմանը և ազատազրկված անձանց հետագա սոցիալական ինտեգրմանը։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել քրեակատարողական կրթության քաղաքականության և ծրագրերի կատարելագործման, ուսուցման կազմակերպման մեխանիզմների բարելավման և վերասոցիալականացման արդյունավետ միջոցների մշակման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, սոցիալական աշխատողներին, քրեակատարողական համակարգի մասնագետներին, կրթության կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին, իրավաբաններին և վերականգնողական ծրագրերի մշակմամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կրթությունը ներկայացնում է որպես քրեակատարողական միջավայրում մարդու զարգացման և հասարակական վերաինտեգրման կարևոր գործիք՝ բացահայտելով դրա կազմակերպման առկա խնդիրները և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունները Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։

Право

Խուլիգանությունը հասարակական կարգը խախտող վարքագծի ձև է, որը դրսևորվում է բացահայտ անհարգալից, ագրեսիվ կամ հասարակության նորմերին հակասող գործողություններով՝ ուղղված հասարակական վայրերում կարգապահության և հանգստի խաթարմանը։ Այն կարող է ներառել վիրավորանքներ, սպառնալիքներ, բռնի գործողություններ, գույքի վնասում կամ այլ վարք, որը առաջացնում է հասարակական անհանգստություն և վտանգում է մարդկանց անվտանգությունը։ Իրավական համակարգերում խուլիգանությունը համարվում է իրավախախտում կամ որոշ դեպքերում՝ քրեական հանցագործություն՝ կախված դրա ծանրությունից, հետևանքներից և դրսևորման ձևից։ Խուլիգանություն-ը հաճախ կապված է նաև սոցիալական գործոնների հետ, ինչպիսիք են դաստիարակությունը, սոցիալական միջավայրը, ալկոհոլի կամ թմրանյութերի ազդեցությունը, ինչպես նաև վարքային վերահսկողության ցածր մակարդակը։ Հասարակական անվտանգության ապահովման համար պետությունները կիրառում են վարչական և քրեական պատասխանատվության միջոցներ՝ նպատակ ունենալով կանխել նման վարքագծի կրկնությունը և պահպանել հասարակական կարգը։

Лингвистика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է էլեկտրոնային մամուլի լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բառային կազմին և քերականական համակարգին։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրում ձևավորվող և զարգացող լեզվական նյութը, որը պայմանավորված է էլեկտրոնային լրատվամիջոցների արագ տարածմամբ, տեղեկատվության փոխանցման նոր ձևերով և ընթերցողի հետ հաղորդակցության առանձնահատկություններով։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է էլեկտրոնային մամուլում կիրառվող բառապաշարի կառուցվածքը, դրա ծագումնաբանական և գործառական բազմազանությունը, նորաբանությունների, փոխառությունների, մասնագիտական ու հասարակական-քաղաքական բառապաշարի գործածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն բառային փոփոխություններին, որոնք արտացոլում են հասարակական կյանքի, տեխնոլոգիաների, քաղաքականության, տնտեսության և մշակույթի զարգացումները։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է էլեկտրոնային միջավայրը նպաստում նոր բառերի ու արտահայտությունների տարածմանը, ինչպես նաև արդեն գոյություն ունեցող լեզվական միավորների իմաստային կամ գործառական փոփոխություններին։ Ուսումնասիրության մյուս կարևոր ուղղությունը քերականական համակարգն է, որի շրջանակում դիտարկվում են բառաձևերի, նախադասությունների կառուցվածքի, շարահյուսական կապերի և խոսքի կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Էլեկտրոնային մամուլի լեզուն առանձնանում է տեղեկատվության արագ և խտացված փոխանցման ձգտմամբ, ինչի հետևանքով կարող են ի հայտ գալ կարճ, դինամիկ և երբեմն խոսակցական կառուցվածքներ, վերնագրային յուրահատուկ ձևեր և տեղեկատվության մատուցման նոր եղանակներ։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև գրական լեզվի նորմերի պահպանման և դրանցից շեղումների խնդիրներին՝ դիտարկելով ուղղագրական, քերականական, բառագործածական և ոճական երևույթները։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ էլեկտրոնային մամուլը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես լեզվական փոփոխությունների արտացոլող և դրանց տարածմանը նպաստող միջավայր։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և նոր հաղորդակցական մշակույթի պայմաններում ինչպես են փոխվում հայերենի բառային ու քերականական դրսևորումները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, լրագրողների, խմբագիրների, հաղորդակցության մասնագետների, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, այն ներկայացնում է էլեկտրոնային մամուլի լեզուն որպես ժամանակակից հայերենի ակտիվ և փոփոխվող գործառական ոլորտ՝ բացահայտելով դրա բառապաշարային և քերականական հիմնական առանձնահատկություններն ու զարգացման միտումները։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է կարտոֆիլի մշակության պայմաններում հողային հերբիցիդների կիրառման և սևահողերի կենսաբանական ակտիվության միջև փոխկապակցվածության ագրոէկոլոգիական ուսումնասիրությանը՝ Գեղարքունիքի մարզին բնորոշ բնակլիմայական և հողային պայմանների հաշվառմամբ։ Հետազոտության առանցքում հողի կենսաբանական վիճակի փոփոխություններն են, որոնք կարող են առաջանալ մոլախոտերի դեմ կիրառվող քիմիական միջոցների ազդեցությամբ։ Հողը դիտարկվում է որպես բարդ կենդանի համակարգ, որտեղ միկրոօրգանիզմների գործունեությունը, օրգանական նյութերի քայքայումը, սննդատարրերի շրջանառությունը և ֆերմենտային գործընթացները կարևոր նշանակություն ունեն հողի բերրիության պահպանման ու մշակաբույսերի բնականոն զարգացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հերբիցիդների ազդեցության պայմաններում հողային միկրոֆլորայի ընդհանուր ակտիվության, տարբեր ֆիզիոլոգիական խմբերի հարաբերակցության և կենսաքիմիական գործընթացների հնարավոր փոփոխություններին։ Քննվում է, թե բույսերի պաշտպանության միջոցների կիրառումը որքանով կարող է ժամանակավորապես փոփոխել հողի կենսաբանական հավասարակշռությունը և ինչպիսի դեր ունեն այդ փոփոխությունների բնույթի մեջ հողի հատկությունները, եղանակային պայմանները, խոնավությունը և ջերմաստիճանը։ Կարևոր ուղղություն է հողի ֆերմենտային ակտիվության ուսումնասիրությունը, քանի որ համապատասխան ցուցանիշները կարող են օգտագործվել որպես հողային միջավայրում տեղի ունեցող կենսաբանական փոփոխությունների զգայուն ցուցիչներ։ Դիտարկվում են նաև հումուսի և սննդատարրերի փոխակերպման հետ կապված գործընթացները, որոնք անմիջականորեն առնչվում են հողի բերրիության և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության հետ։ Հետազոտության շրջանակում համադրվում են մշակաբույսի աճեցման, մոլախոտային բուսականության վերահսկման և հողային էկոհամակարգի պահպանման խնդիրները՝ գնահատելով գյուղատնտեսական միջոցառումների հնարավոր ազդեցությունը ոչ նպատակային հողային կենսաբանական գործընթացների վրա։ Գեղարքունիքի մարզի պայմանների առանձնացումը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել բարձրադիր գյուղատնտեսական տարածքներին բնորոշ կլիմայական գործոնների և սևահողերի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հողի կենսաբանական ակտիվության ցուցանիշների միջոցով ագրոէկոհամակարգերի վիճակի գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է հողագիտության, ագրոքիմիայի, գյուղատնտեսական մանրէաբանության և ագրոէկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գիտականորեն գնահատել բույսերի պաշտպանության քիմիական միջոցների և հողի կենսաբանական գործընթացների փոխազդեցությունը ու նպաստել հողային ռեսուրսների կայուն օգտագործման սկզբունքների զարգացմանը։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է 1950–1980-ական թվականների հայկական բեմանկարչության զարգացման հիմնական միտումների և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բեմական միջավայրի գեղարվեստական կազմակերպման, բեմանկարչական կերպարի ձևավորման, տարածության կառուցման, կոմպոզիցիոն սկզբունքների և գունային լուծումների զարգացման առանձնահատկությունների վրա։ Քննության են առնվում տարբեր ժամանակաշրջաններում բեմադրության տեսողական կառուցվածքի վերաբերյալ պատկերացումների փոփոխությունները և դրանց կապը թատերական արվեստի ընդհանուր գեղագիտական զարգացումների հետ։ Բեմանկարչությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ներկայացման արտաքին ձևավորման միջոց, այլև որպես բեմադրության գաղափարական և կերպարային համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որը մասնակցում է ստեղծագործության բովանդակության բացահայտմանը և հանդիսատեսի գեղարվեստական ընկալման ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բեմական տարածության կազմակերպմանը՝ ուսումնասիրելով դեկորացիաների, ծավալների, հարթությունների, լուսային միջավայրի և դերասանի շարժման միջև ձևավորվող փոխհարաբերությունները։ Վերլուծվում են կոմպոզիցիոն լուծումների փոփոխությունները՝ ավանդական դեկորատիվ կառուցվածքներից մինչև պայմանական, ընդհանրացված և առավել արտահայտչական ձևերի կիրառումը։ Կարևորվում է նաև գույնի դերը բեմական կերպարի ստեղծման գործընթացում, դրա հուզական, խորհրդանշական և կառուցվածքային նշանակությունը, ինչպես նաև գունային հարաբերությունների կապը ներկայացման ընդհանուր գաղափարական ու գեղարվեստական մտահղացման հետ։ Անդրադարձ է կատարվում բեմանկարչի և ռեժիսորի ստեղծագործական համագործակցությանը, քանի որ բեմական ձևավորման սկզբունքների փոփոխությունները սերտորեն կապված են տվյալ ժամանակաշրջանի ռեժիսորական մտածողության և թատերական նորարարությունների հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել մի քանի տասնամյակների ընթացքում հայկական թատրոնի տեսողական լեզվի վերափոխմանը, ազգային գեղարվեստական ավանդույթների և ժամանակակից ձևաստեղծման սկզբունքների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև առանձին ստեղծագործական մոտեցումների ազդեցությանը բեմանկարչության զարգացման վրա։ Բեմական ձևավորման օրինակների համեմատական դիտարկումը նպաստում է տարբեր ժամանակաշրջանների ոճական առանձնահատկությունների, գեղարվեստական որոնումների և նոր արտահայտչամիջոցների բացահայտմանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ թատրոնի և կերպարվեստի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրման համար՝ ներկայացնելով բեմանկարչությունը որպես ինքնուրույն ստեղծագործական ոլորտ և միաժամանակ թատերական ներկայացման ամբողջական համակարգի բաղադրիչ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թատերագիտության, արվեստաբանության, բեմանկարչության, թատրոնի պատմության և բեմական ձևավորման ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, նկարիչների, ռեժիսորների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Ստեղծագործությունը սոցիալական-բարոյական ուղղվածությամբ արձակ գործ է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է մարդկային կարեկցանքի, բարեգործության և ինքնազոհության գաղափարները՝ կենտրոնանալով հիվանդների ու կարիքավորների խնամքով զբաղվող «գթության քույրերի» կերպարի վրա։ Գործում կարևորվում է այն հակադրությունը, որը գոյություն ունի իրական մարդասիրության և արտաքին ձևական բարեգործության միջև՝ ընդգծելով, որ իսկական բարությունը պետք է լինի անկեղծ, անձնազոհ և ներշնչված ներքին համոզմունքից, այլ ոչ թե հասարակական ճանաչում ստանալու ցանկությունից։ Մուրացանը ստեղծում է հոգեբանական խորությամբ կերպարներ, որոնց միջոցով բացահայտում է կարեկցանքի, պարտքի զգացման և մարդկային ցավի նկատմամբ վերաբերմունքի տարբեր դրսևորումներ։ Ստեղծագործության մեջ առանձնանում է նաև հասարակական շերտը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են սոցիալական պայմանները ազդում մարդկանց ճակատագրերի և արժեքային համակարգի վրա։ Լեզուն պարզ է, հուզական և միաժամանակ գաղափարապես հագեցած, ինչը թույլ է տալիս ընդգծել բարոյական ուղերձը։ Ընդհանուր առմամբ «Գթության քույրեր»-ը կարելի է դիտարկել որպես բարոյական և սոցիալական արձակ, որտեղ Մուրացանը բարձրացնում է մարդասիրության և հոգևոր արժեքների կարևորության գաղափարը։