Ծառայությունների սերտիֆիկացում

История

Աշխատությունը նվիրված է 1907-1967 թվականներին Եգիպտոսի ազգային և կրոնական փոքրամասնությունների պատմության, հասարակական դիրքի, քաղաքական ներգրավվածության և մշակութային կյանքի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են Եգիպտոսի բազմազգ և բազմադավան հասարակության առանձնահատկությունները, տարբեր համայնքների ձևավորման ու զարգացման պատմական պայմանները, նրանց իրավական կարգավիճակը և հասարակական հարաբերություններում ունեցած դերակատարությունը։ Ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանը ներառում է Եգիպտոսի նորագույն պատմության մի շարք կարևոր փուլեր՝ բրիտանական ազդեցության շրջանը, ազգային-ազատագրական շարժումների զարգացումը, միապետության ժամանակաշրջանը, երկրի անկախացման գործընթացը, 1952 թվականի հեղափոխությունը և դրան հաջորդած քաղաքական ու սոցիալ-տնտեսական վերափոխումները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայ, ղպտի, հրեա, հույն, իտալացի և այլ ազգային ու կրոնական համայնքների պատմական ներկայությանը, նրանց թվաքանակի և սոցիալական կազմի փոփոխություններին, կրթական ու կրոնական հաստատությունների գործունեությանը, մշակութային ինքնության պահպանմանն ու համայնքային կազմակերպությունների ձևավորմանը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են քաղաքական իշխանության փոփոխությունները, ազգային գաղափարախոսության զարգացումը, տնտեսական վերափոխումները և հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունը անդրադարձել փոքրամասնությունների իրավունքների, հնարավորությունների և հասարակական դիրքի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համայնքների տնտեսական գործունեությանը, մասնավորապես առևտրի, ձեռնարկատիրության, ֆինանսների և այլ ոլորտներում նրանց ունեցած մասնակցությանը, ինչպես նաև երկրի քաղաքային կյանքի և մշակութային միջավայրի ձևավորման գործում նրանց ներդրմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև ազգային ինքնության, կրոնական պատկանելության և քաղաքացիական ինքնագիտակցության փոխհարաբերությունները, միջհամայնքային հարաբերությունները և տարբեր խմբերի ինտեգրման կամ առանձնացման գործընթացները։

Религия

Այս աշխատանքը նվիրված է շարականի՝ որպես հայ միջնադարյան հոգևոր երաժշտության և բանաստեղծական ժանրի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրա ձևավորման պատմական արմատները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և գեղարվեստական-աստվածաբանական բովանդակությունը։ Շարականը ներկայացվում է որպես հայ եկեղեցական երգարվեստի կարևոր բաղադրիչ, որը զարգացել է վաղ քրիստոնեական շրջանից սկսած և իր բարձրակետին է հասել միջնադարում՝ հատկապես Ներսես Շնորհալու և այլ հոգևոր հեղինակների ստեղծագործական գործունեության շնորհիվ։ Հեղինակը վերլուծում է շարականի երաժշտական կառուցվածքը՝ մեղեդիական ձևերը, ռիթմիկ առանձնահատկությունները և կատարողական ավանդույթները, որոնք փոխանցվել են բանավոր և գրավոր ձևերով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեքստային բովանդակությանը՝ աստվածաբանական գաղափարների, հոգևոր խորհրդածությունների և սրբերի կյանքի փառաբանման թեմաներին, որոնք արտահայտվում են բարձր գեղարվեստական լեզվով։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է շարականի դերը հայ մշակութային ինքնության պահպանման, եկեղեցական ծեսերի ձևավորման և ազգային երաժշտական մտածողության զարգացման գործում։ Ներկայացվում է նրա կապը հայ հոգևոր դպրոցի, ձեռագիր ավանդույթի և երաժշտական նոտագրության համակարգերի հետ։ Շեշտվում է, որ շարականը ոչ միայն կրոնական երգատեսակ է, այլև հայ միջնադարյան արվեստի և հոգևոր մտածողության ամբողջական արտահայտություն, որը կարևոր տեղ ունի համաշխարհային հոգևոր երաժշտության ժառանգության մեջ։

Литература

Լատիներեն վերնագիրը, որը թարգմանաբար նշանակում է «Իր կյանքի մասին», վերաբերում է ինքնակենսագրական բնույթի ստեղծագործության կամ անձնական կյանքի պատմությանը նվիրված գրական երկի։ Նման աշխատություններում սովորաբար ներկայացվում են հեղինակի կյանքի կարևորագույն իրադարձությունները, անձնական փորձառությունները, մտավոր և հոգևոր զարգացման ընթացքը, ինչպես նաև նրա գործունեության վրա ազդեցություն ունեցած պատմական ու հասարակական հանգամանքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն ինքնակենսագրական պատումի կառուցվածքը, հիշողությունների ներկայացման եղանակները, հեղինակի ինքնընկալումը և անցյալի իրադարձությունների անհատական մեկնաբանությունը։ Կարող են լուսաբանվել կրթության, ընտանեկան միջավայրի, հասարակական հարաբերությունների, մասնագիտական գործունեության և ժամանակակիցների հետ ունեցած կապերի առանձնահատկությունները։ Ինքնակենսագրական գրականությունը կարևոր աղբյուր է ոչ միայն անհատի կենսագրության վերակազմության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական մտածողության, մշակութային արժեքների և առօրյա կյանքի ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ նման բնագրերի վերլուծության ընթացքում կարևորվում են պատմական փաստերի և սուբյեկտիվ հիշողությունների տարբերակումը, հեղինակային գնահատականների քննությունը և պատմական համատեքստի բացահայտումը։ Լատիներենով գրված ինքնակենսագրական երկերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ նաև դասական և հետդասական գրական ավանդույթներին, պատմողական ոճին, հռետորական միջոցներին և անձնական փորձառության գրական արտահայտման ձևերին։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել գրականագետների, պատմաբանների, դասական բանասիրության մասնագետների, մշակութաբանների և ինքնակենսագրական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

История

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Կիլիկիայի Հայկական պետության պատմական զարգացումը՝ սկսած դրա ձևավորման նախադրյալներից մինչև պետականության անկման փուլը՝ ընդգծելով քաղաքական, ռազմական և մշակութային գործընթացները։ Այն ներկայացնում է Կիլիկիայի հայկական իշխանությունների առաջացումը Բյուզանդիայի և խաչակիրների ազդեցության պայմաններում, պետական կառույցների ձևավորումը, արքայական դինաստիաների գործունեությունը և արտաքին քաղաքական հարաբերությունները հարևան ուժերի հետ։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ռուբինյանների և Հեթումյանների տոհմերին, ռազմական պայքարներին, դիվանագիտական հարաբերություններին Եվրոպայի և Մերձավոր Արևելքի պետությունների հետ, ինչպես նաև առևտրի և մշակույթի զարգացմանը։ Հեղինակը վերլուծում է նաև Կիլիկիայի հայկական պետության դերը միջնադարյան տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ և նրա կապերը հայկական պետականության շարունակականության գաղափարի հետ։ Նյութը հիմնված է պատմական աղբյուրների, տարեգրությունների և ժամանակակից հետազոտությունների վրա՝ ներկայացնելով Կիլիկիայի հայկական պետությունը որպես կարևոր միջնադարյան քաղաքական և մշակութային կենտրոն։

История

Աշխատությունը նվիրված է Վայոց ձորի միջնադարյան ճարտարապետական և պատմամշակութային ժառանգության շրջանակում հայկական վանական համալիրներից մեկի տեղին, կառուցվածքային առանձնահատկություններին և պատմական նշանակությանը։ Հետազոտության կենտրոնում վանական համալիրի ճարտարապետական հորինվածքն է, առանձին կառույցների փոխադարձ կապը, շինարարական լուծումները, հարդարանքը և դրանց հարաբերությունը տարածաշրջանի միջնադարյան ճարտարապետական ավանդույթների հետ։ Քննվում են եկեղեցական կառույցների հատակագծային և ծավալատարածական առանձնահատկությունները, շինարարական նյութերի կիրառությունը, ճակատների մշակումը, զարդաքանդակները և վիմագրական նյութերը՝ որպես հուշարձանի ժամանակագրության ու մշակութային միջավայրի ուսումնասիրության կարևոր աղբյուրներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում համալիրի ձևավորման փուլերին և տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված շինարարական փոփոխություններին՝ դրանք կապելով Վայոց ձորի քաղաքական, տնտեսական և հոգևոր կյանքի զարգացման հետ։ Վանքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ճարտարապետական հուշարձան, այլև որպես միջնադարյան հոգևոր ու մշակութային կյանքի բաղադրիչ, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տարածաշրջանի բնակավայրերի, ճանապարհային կապերի, իշխանական կենտրոնների և այլ վանական հաստատությունների փոխհարաբերությունների մասին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հուշարձանի համեմատությունը Վայոց ձորի այլ միջնադարյան կառույցների հետ՝ բացահայտելու ընդհանուր ճարտարապետական սկզբունքները և տեղային առանձնահատկությունները։ Վիմագրերի, պատմական հիշատակությունների և նյութական մշակույթի տվյալների համադրումը կարող է նպաստել կառուցապատման փուլերի, հովանավորության և վանական կյանքի որոշ կողմերի վերականգնմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև համալիրի բնական լանդշաֆտի հետ փոխհարաբերությանը, քանի որ տեղանքի ընտրությունը և կառույցների տարածական կազմակերպումը հայկական միջնադարյան ճարտարապետության կարևոր առանձնահատկություններից են։ Հուշարձանի ուսումնասիրությունը նշանակություն ունի նաև պահպանության տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով փաստագրել պատմական կառուցվածքը և գնահատել մշակութային ժառանգության արժեքը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ճարտարապետության պատմության, հնագիտության, վիմագրագիտության և պատմական աշխարհագրության մոտեցումները՝ վանական համալիրը ներկայացնելով Վայոց ձորի միջնադարյան հուշարձանային համակարգի և հայկական մշակութային ժառանգության համատեքստում։

Право

Մարդու էկոլոգիական իրավունքները Հայաստանի Հանրապետությունում վերաբերում են իրավական նորմերի և սկզբունքների այն համակարգին, որը երաշխավորում է մարդու անվտանգ, առողջ և կայուն շրջակա միջավայրում ապրելու իրավունքը, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի պահպանության գործընթացներում մասնակցելու հնարավորությունը։ Այս իրավունքների ձևավորումը կապված է ժամանակակից բնապահպանական խնդիրների սրացման և միջազգային իրավունքում էկոլոգիական անվտանգության գաղափարի զարգացման հետ, որտեղ մարդու իրավունքների համակարգում աստիճանաբար առանձնացվել է շրջակա միջավայրի որակի հետ անմիջականորեն կապված իրավունքի հատուկ շերտ։ Հայաստանի Հանրապետությունում այս իրավունքները սահմանադրական և օրենսդրական մակարդակներում արտահայտվում են կյանքի, առողջության, տեղեկատվության մատչելիության և արդարադատության հասանելիության ընդհանուր իրավունքների համատեքստում, ինչպես նաև բնապահպանական հատուկ օրենքներով, որոնք նախատեսում են քաղաքացիների իրավունքները օգտվելու առողջ շրջակա միջավայրից, ստանալու տեղեկատվություն բնապահպանական իրավիճակի մասին և մասնակցելու բնապահպանական որոշումների կայացման գործընթացներին։ Այս համակարգում կարևոր է նաև պետական մարմինների պարտականությունը ապահովելու էկոլոգիական անվտանգություն, վերահսկելու բնական ռեսուրսների օգտագործումը և կանխելու շրջակա միջավայրի աղտոտումը, քանի որ մարդու էկոլոգիական իրավունքների արդյունավետ իրականացումը կախված է պետական քաղաքականության հետևողականությունից և իրավական պաշտպանության մեխանիզմների գործունակությունից։ Միաժամանակ այս ոլորտը զարգանում է միջազգային պայմանագրերի և տարածաշրջանային համագործակցության ազդեցության ներքո՝ ընդգծելով կայուն զարգացման, կենսաբազմազանության պահպանության և հանրային մասնակցության սկզբունքների կարևորությունը ժամանակակից իրավական համակարգում։