Ուսուցիչների մասնագիտական վերապատրաստման արդյունավետ ուղիները շարունակական կրթության համատեքստում

Химия

Գրքում ներկայացվում է դեհիդրոալանինի հիմքով նոր մոդիֆիկացված քիրալային Ni(II) կոմպլեքսների սինթեզի գործընթացը, որտեղ մանրամասն նկարագրվում են քիմիական ռեակտիվների ընտրությունը, սինթեզի պայմանները և թափանցիկության ապահովման մեթոդները, կատարվում է ստեղծված կոմպլեքսների կառուցվածքային ու ֆիզիկամեխանիկական բնութագրումը՝ ներառելով սպեկտրոսկոպիական (NMR, IR, UV-Vis) և քիմիական վերլուծության տվյալներ, ուսումնասիրում են կոմպլեքսների կատալիտիկ ակտիվությունը β-տեղակալված α-ամինաթթուների կենսամիմետիկ ասիմետրիկ սինթեզի ռեակցիաներում՝ ուշադրություն դարձնելով ռեակցիայի արագության, ընտրողականության և ստերեոքիմիական վերահսկողության վրա, վերլուծվում են ռեակցիոն մեխանիզմները, միջանկյալ պրոդուկտների գոյությունը և կոմպլեքսների համակարգում տեղի ունեցող կատալիտիկ գործընթացների ազդեցությունը վերջնական արդյունքի ստերեոսելեկտիվության վրա, աշխատանքը համադրում է նոր քիրալային լիգանդների դիզայնի, անօրգանիկ–օրգանիկ միջգործակցությունների և կենսամիմետիկ սինթեզի տեսական մոտեցումները՝ նպաստելով ասիմետրիկ օրգանիկ սինթեզի, դեղագործական միջնորդների և ակտիվ կենսանյութերի ստեղծման ոլորտներում նոր մեթոդների մշակմանը և կիրառմանը։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է վահանաձև գեղձի հանգուցային ախտահարումների իմունաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և իմունային համակարգի հնարավոր մասնակցության գնահատմանը դրանց առաջացման ու զարգացման գործընթացներում։ Դիտարկվում են վահանաձև գեղձի կառուցվածքային և գործառութային փոփոխությունները, հանգուցային գոյացությունների ձևավորման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց և օրգանիզմի իմունաբանական ցուցանիշների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բջջային և հումորալ իմունային պատասխանին, իմունակարգավորիչ մեխանիզմներին, հակամարմինների և իմունային համակարգի այլ գործոնների նշանակությանը։ Վերլուծվում են տարբեր բնույթի հանգուցային ախտահարումների դեպքում իմունաբանական ցուցանիշների փոփոխությունները և դրանց հնարավոր ախտորոշիչ նշանակությունը։ Քննարկվում է իմունային գործընթացների կապը վահանաձև գեղձի հորմոնային գործունեության, հյուսվածքային փոփոխությունների և հիվանդության կլինիկական դրսևորումների հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հանգուցային գոյացությունների տարբերակիչ ախտորոշման կատարելագործման հնարավորություններին՝ կլինիկական, լաբորատոր և իմունաբանական տվյալների համակցված գնահատման միջոցով։ Կարևորվում է իմունաբանական հետազոտությունների դերը հիվանդության ընթացքի առանձնահատկությունների ավելի ամբողջական բացահայտման, ռիսկերի գնահատման և բուժման մոտեցումների հիմնավորման գործում։ Աշխատությունը նպաստում է վահանաձև գեղձի հանգուցային ախտահարումների զարգացման մեխանիզմների վերաբերյալ պատկերացումների խորացմանը և կարող է օգտակար լինել էնդոկրինոլոգների, իմունաբանների, ախտաբանների, կլինիկական հետազոտողների և բժշկական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Педагогика

Գիրքը նվիրված է ֆիզիկայի ուսումնական խնդիրների վերլուծության և լուծման համակարգակառուցվածքային մոտեցման մշակմանը՝ որպես ուսուցման գործընթացի արդյունավետության բարձրացման կարևոր գործիք։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ֆիզիկական խնդիրների դասակարգման սկզբունքները, դրանց կառուցվածքային տարրերի առանձնացումը և լուծման փուլային կազմակերպման մեթոդները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է խնդիրների լուծման տրամաբանական շղթաների ձևավորումը, ֆիզիկական մեծությունների միջև կապերի համակարգային ընկալումը և ուսանողների մտածողության զարգացումը՝ հիմնված կառուցվածքային վերլուծության վրա։ Գրքում քննարկվում են նաև տարբեր բարդության խնդիրների լուծման մեթոդական մոտեցումները, մոդելավորման դերը ուսուցման գործընթացում և գիտելիքների կիրառման հմտությունների ձևավորման ուղիները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական գործընթացի անհատականացմանը, ուսանողների ակտիվ մտածողության խթանմանը և ուսուցման ինտերակտիվ մեթոդների կիրառմանը։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մանկավարժական մոտեցումները և ֆիզիկայի ուսուցման պրակտիկ փորձը՝ առաջարկելով համակարգված մեթոդիկա խնդիրների արդյունավետ ուսուցման համար։ Գիրքը նախատեսված է ֆիզիկայի ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, ուսանողների և կրթության ոլորտի մասնագետների համար։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական սեփականության կառավարման համակարգի տնտեսական արդյունավետության գնահատմանը, դրա վրա ազդող գործոնների ուսումնասիրությանը և կառավարման մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Քննարկվում են պետական սեփականության տնտեսական էությունը, դրա դերը ազգային տնտեսության զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև պետական գույքի և ակտիվների կառավարման տեսական ու մեթոդաբանական հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական սեփականություն հանդիսացող գույքի, ձեռնարկությունների և այլ ակտիվների օգտագործման արդյունավետությանը, դրանց եկամտաբերությանը, պահպանման ծախսերին և պետական բյուջեի վրա ունեցած ազդեցությանը։ Ուսումնասիրվում են պետական սեփականության կառավարման կազմակերպական և իրավական առանձնահատկությունները, պետական մարմինների լիազորությունները, վերահսկողության մեխանիզմները և հաշվետվողականության ապահովման խնդիրները։ Դիտարկվում են տնտեսական արդյունավետության գնահատման հիմնական ցուցանիշները, մասնավորապես՝ ակտիվների օգտագործման մակարդակը, ֆինանսական արդյունքները, շահութաբերությունը, ներդրումային հնարավորությունները և հանրային միջոցների օգտագործման նպատակահարմարությունը։ Կարևորվում են պետական գույքի հաշվառման, գնահատման, վարձակալության, մասնավորեցման և կառավարման այլ ձևերի տնտեսական հետևանքները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել Հայաստանի պետական սեփականության կառավարման համակարգում առկա կառուցվածքային և ինստիտուցիոնալ խնդիրները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը տնտեսական աճի, մրցակցային միջավայրի և հանրային ֆինանսների կայունության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում միջազգային փորձին, պետական ակտիվների կառավարման ժամանակակից մոտեցումներին և դրանց կիրառելիությանը Հայաստանի տնտեսական պայմաններում։ Առանձնացվում են կառավարման թափանցիկության բարձրացման, ֆինանսական վերահսկողության ուժեղացման, ոչ արդյունավետ օգտագործվող ակտիվների բացահայտման և պետական ռեսուրսների առավել նպատակային բաշխման հնարավորությունները։ Կարևորվում է նաև պետական սեփականության կառավարման տնտեսական և սոցիալական նպատակների հավասարակշռումը՝ հաշվի առնելով հանրային շահը, պետական ծառայությունների մատչելիությունը և երկարաժամկետ զարգացման առաջնահերթությունները։ Աշխատությունը կարող է ներառել պետական սեփականության կառավարման արդյունավետության գնահատման մեթոդական մոտեցումներ և գործնական առաջարկություններ՝ ուղղված կառավարման համակարգի բարելավմանը, պետական ակտիվների արժեքի պահպանմանը և տնտեսական արդյունքների բարձրացմանը։ Հետազոտությունը օգտակար է տնտեսագետների, պետական կառավարման մասնագետների, ֆինանսական վերլուծաբանների, հանրային քաղաքականության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Աշխատության երկրորդ հատորը շարունակում է Օսմանյան պետության պատմական զարգացման ներկայացումը՝ անդրադառնալով կայսրության քաղաքական, ռազմական, հասարակական և մշակութային կյանքի տարբեր փուլերին։ Օսմանյան պետության պատմությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում համաշխարհային և հատկապես Մերձավոր Արևելքի, Բալկանների ու Արևելյան Միջերկրականի պատմության մեջ, քանի որ նրա տարածքային ընդարձակումը, պետական կառավարման համակարգը և միջազգային հարաբերությունները դարեր շարունակ ազդել են բազմաթիվ ժողովուրդների ճակատագրերի վրա։ Նման պատմագիտական ուսումնասիրության առանցքում կարող են լինել սուլթանների գահակալությունը, իշխանության փոխանցման գործընթացները, կենտրոնական և տեղական կառավարման առանձնահատկությունները, ռազմական արշավանքները, դիվանագիտական հարաբերությունները և ներքին քաղաքական զարգացումները։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև բանակի ու պետական հաստատությունների կազմակերպումը, հասարակական տարբեր խավերի դիրքը, տնտեսական գործունեությունը, առևտրական կապերը և կրոնական համայնքների հարաբերությունները։ Օսմանյան պետության պատմությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են ռազմական հաջողությունները, քաղաքական որոշումները, վարչական բարեփոխումները և արտաքին ուժերի հետ փոխհարաբերությունները նպաստել կայսրության հզորացմանն ու հետագա փոփոխություններին։ Հայ ընթերցողի համար թեման առանձնահատուկ հետաքրքրություն ունի նաև այն պատճառով, որ Օսմանյան իշխանության պատմությունը սերտորեն առնչվում է օսմանյան տիրապետության ներքո ապրած հայ համայնքների հասարակական, տնտեսական, մշակութային և հոգևոր կյանքի պատմությանը։ Հատորը արժեքավոր է Օսմանյան կայսրության պատմության, տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների և հայ ժողովրդի պատմական միջավայրի ուսումնասիրության համար։