Վարդանանք և հայ երիտասարդությունը-Վարդան Դևրիկյան

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Հարավային Կասպից ծովի և պատմական Ատրպատականի տարածքներում տարածված իրանական լեզուների ու բարբառների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով որպես երկարատև լեզվական շփումների արդյունքում ձևավորված ընդհանուր արեալային համակարգ։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր իրանական լեզվական միավորների հնչյունական, ձևաբանական, շարահյուսական և բառապաշարային ընդհանրություններն են, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու ընդհանուր ծագմամբ պայմանավորված հատկանիշները լեզվական շփումների և փոխազդեցությունների հետևանքով տարածված առանձնահատկություններից։ Քննվում են Կասպից ծովի հարավային և հարավարևմտյան շրջանների, Իրանական Ադրբեջանի և հարակից տարածքների իրանական լեզուներն ու բարբառները՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց պատմական զարգացմանը, աշխարհագրական տարածմանը և փոխադարձ ազդեցություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում լեզվամիության գաղափարին, որի միջոցով հնարավոր է բացատրել տարբեր, սակայն աշխարհագրորեն հարևան լեզուներում առաջացած կառուցվածքային նմանությունները՝ առանց դրանք պարտադիր կերպով նույն անմիջական նախալեզվից ժառանգված հատկանիշներ համարելու։ Ուսումնասիրվում են հնչյունական համապատասխանությունները, բայական ու անվանական համակարգերի առանձնահատկությունները, դերանվանական ձևերը, քերականական կառուցվածքները և ընդհանուր կամ փոխառված բառապաշարի շերտերը։ Պատմահամեմատական մեթոդի համադրումը արեալային լեզվաբանության մոտեցումների հետ հնարավորություն է տալիս վերականգնելու լեզուների միջև շփումների հնարավոր ուղղությունները և գնահատելու տարբեր լեզվական շերտերի հարաբերակցությունը։ Կարևորվում են նաև պատմական տեղաշարժերի, բազմալեզու բնակչության, առևտրային ու մշակութային կապերի և քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունները տարածաշրջանի լեզվական պատկերի ձևավորման վրա։ Հետազոտությունը կարող է կարևոր նյութ տրամադրել նաև հին և միջին իրանական լեզվական շերտերի հետքերի բացահայտման, տեղանունների ու անձնանունների լեզվաբանական քննության և ժամանակակից բարբառներում պահպանված հնագույն հատկանիշների մեկնաբանման համար։ Լեզվաբանական տվյալների համադրումը պատմական ու աշխարհագրական տեղեկությունների հետ թույլ է տալիս տարածաշրջանը դիտարկել որպես բազմաշերտ լեզվական փոխազդեցությունների տարածք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը նպաստում է իրանական լեզուների պատմական զարգացման և փոխադարձ կապերի առավել ամբողջական ըմբռնմանը՝ միաժամանակ կարևորելով Հարավային Կասպից և Ատրպատականի տարածքների նշանակությունը իրանագիտության ու արեալային լեզվաբանության համար։

Литература

Վեպը նրա վաղ շրջանի ստեղծագործություններից է և համարվում է սոցիալ-պատմական ու գաղափարական արձակի կարևոր օրինակ։ Գործում հեղինակը ներկայացնում է արևելյան միջավայրի կենցաղը, հասարակական հարաբերությունները և հատկապես կնոջ ճակատագրի խնդիրը՝ ցույց տալով այն սահմանափակումները, որոնց մեջ գտնվում էր կինը այդ ժամանակաշրջանի հասարակությունում։ Վեպի գլխավոր կերպարը՝ Սալբին, մարմնավորում է երիտասարդ կնոջ հոգևոր և զգացմունքային աշխարհը, նրա սիրո, ազատության ձգտման և հասարակական ճնշումների միջև առաջացող ներքին պայքարը։ Րաֆֆին մանրամասն կերպով բացահայտում է կերպարների հոգեբանական վիճակները՝ ընդգծելով սիրո, պարտքի, ավանդական նորմերի և անձնական երջանկության հակասությունները։ Ստեղծագործության մեջ զգալի է նաև սոցիալական քննադատությունը՝ ուղղված այն հասարակական կառուցվածքին, որտեղ մարդու ճակատագիրը հաճախ որոշվում է ոչ թե անձնական ընտրությամբ, այլ ավանդույթներով և արտաքին պարտադրանքներով։ Լեզուն արտահայտիչ է, երբեմն քնարական երանգներով, ինչը ուժեղացնում է զգացմունքային ազդեցությունը։

Религия

Գիրքը Նոր Կտակարանի կարևորագույն պատմողական երկերից է, որը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի համբարձումից հետո առաքյալների գործունեությունը և քրիստոնեության տարածման առաջին շրջանը։ Այն պատմում է Սուրբ Հոգու գալստյան, Երուսաղեմում քրիստոնեական առաջին համայնքի ձևավորման, առաքյալների քարոզչության, հավատացյալների կյանքի և նոր կրոնական շարժման ընդլայնման մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Պետրոս և Պողոս առաքյալների գործունեությանը, նրանց քարոզչական ուղևորություններին, տարբեր համայնքների հիմնադրմանը և Ավետարանի տարածման ընթացքում հանդիպած դժվարություններին։ Ստեղծագործությունը կարևոր տեղեկություններ է հաղորդում վաղ եկեղեցու կազմակերպման, քրիստոնեական հավատքի տարածման ուղիների, հրեական և հեթանոսական միջավայրերի հետ հարաբերությունների, ինչպես նաև առաջին քրիստոնյաների առջև ծառացած հասարակական ու կրոնական խնդիրների մասին։ Այն միավորում է պատմական իրադարձությունների շարադրանքը և աստվածաբանական իմաստավորումը՝ ցույց տալով քրիստոնեական համայնքների ձևավորման ու զարգացման ընթացքը։ Գիրքը նշանակալի աղբյուր է Նոր Կտակարանի ուսումնասիրության, առաքելական քարոզչության, վաղ քրիստոնեության պատմության և եկեղեցական ավանդույթի հետազոտության համար։ Այն նաև կարևոր տեղ ունի քրիստոնեական կրթության և հոգևոր ընթերցանության մեջ՝ ընթերցողին ծանոթացնելով առաքյալների ծառայությանը, հավատքի տարածման գաղափարին և եկեղեցու սկզբնական շրջանի պատմությանը։

Право

Գիտական աշխատանքը նվիրված է մարդու կյանքի իրավունքի քրեաիրավական պաշտպանության ուսումնասիրությանը՝ սահմանադրական իրավունքի և քրեական օրենսդրության փոխկապակցվածության համատեքստում։ Կյանքի իրավունքը մարդու հիմնարար և անօտարելի իրավունքներից է, որի պաշտպանությունը պետության իրավական համակարգի կարևորագույն խնդիրներից է։ Աշխատության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպիսի սահմանադրաիրավական երաշխիքներով է ամրագրվում մարդու կյանքի իրավունքը, և ինչպես են այդ երաշխիքները կոնկրետացվում քրեական իրավունքի նորմերով։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել կյանքի իրավունքի հասկացությունը, դրա իրավական բնույթը, պաշտպանության սահմանները և պետության պարտավորությունները՝ մարդու կյանքը ապօրինի ոտնձգություններից պաշտպանելու ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ կյանքի իրավունքի պաշտպանությունը չի սահմանափակվում միայն կյանքին ուղղված հանցագործությունների համար պատիժ սահմանելով։ Պետությունը պետք է նաև ստեղծի այնպիսի իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներ, որոնք կանխարգելում, բացահայտում և արդյունավետորեն քննում են մարդու կյանքին սպառնացող ոտնձգությունները։ Քրեական իրավունքի տեսանկյունից առանցքային նշանակություն ունեն կյանքի դեմ ուղղված հանցագործությունների իրավական բնութագրերը, դրանց օբյեկտը, օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, հանցագործության սուբյեկտը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը ծանրացնող կամ մեղմացնող հանգամանքները։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել սպանության տարբեր դրսևորումները, անզգուշությամբ մահ պատճառելը և կյանքի դեմ ուղղված այլ արարքներ՝ դրանց իրավական որակավորման առանձնահատկությունների բացահայտմամբ։ Կարևոր է նաև կյանքի իրավունքի և այլ հիմնարար իրավունքների հարաբերակցության հարցը, քանի որ որոշ քրեաիրավական իրավիճակներում անհրաժեշտ է սահմանազատել կյանքի պաշտպանության իրավական պահանջները ինքնապաշտպանության, ծայրահեղ անհրաժեշտության և այլ իրավաչափ գործողությունների հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային իրավական չափանիշներին և մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային մեխանիզմներին, որոնց շրջանակում կյանքի իրավունքը դիտարկվում է որպես ժողովրդավարական և իրավական պետության հիմնարար արժեք։ Այդ համատեքստում կարևոր են կյանքի կամայական զրկման անթույլատրելիությունը, արդյունավետ քննության պահանջը և պետության դրական պարտավորությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է գործող քրեական օրենսդրության արդյունավետության գնահատումը և այն խնդիրների բացահայտումը, որոնք կարող են առաջանալ կյանքի դեմ ուղղված հանցագործությունների իրավական որակավորման կամ դրանց քննության ընթացքում։ Կարող են ներկայացվել նաև օրենսդրության կատարելագործման և քրեաիրավական պաշտպանության արդյունավետության բարձրացման առաջարկություններ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդու կյանքի իրավունքը դիտարկում է որպես սահմանադրական արժեք, որի իրական պաշտպանությունն ապահովվում է սահմանադրական երաշխիքների, քրեական իրավունքի նորմերի և իրավակիրառական արդյունավետ մեխանիզմների համակցությամբ։ Թեման ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն, քանի որ կյանքի իրավունքի արդյունավետ քրեաիրավական պաշտպանությունը պետության իրավական համակարգի կայացածության և մարդու իրավունքների նկատմամբ հարգանքի կարևոր ցուցանիշներից է։

Религия

Հրատարակությունը վերաբերում է 19-րդ դարի հայ կրոնական միջավայրում առկա դավանաբանական տարաձայնություններին և ուղղված է հռոմեադավան հայերի ու նրանց ուսուցիչների գործունեության քննադատությանը։ Վերնագրից երևում է, որ աշխատությունը բանավիճային բնույթ ունի և արտահայտում է հեղինակի դիրքորոշումը հայ համայնքի ներսում կրոնական տարբեր ուղղությունների փոխհարաբերությունների վերաբերյալ։ Այդ ժամանակաշրջանում հայերի շրջանում առկա էին եկեղեցական պատկանելության, դավանանքի, հոգևոր առաջնորդության և կրթական ազդեցության շուրջ քննարկումներ, որոնք երբեմն ուղեկցվում էին սուր հրապարակային հակադրություններով։ Նման երկերը կարևոր նյութ են հայ եկեղեցական և հասարակական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում են ոչ միայն աստվածաբանական տարաձայնությունները, այլև համայնքային ինքնության, կրոնական հեղինակության և մշակութային կողմնորոշումների շուրջ առկա մտահոգությունները։ Հրատարակության բովանդակությունը կարելի է դիտարկել ժամանակի բանավիճային գրականության համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով փաստարկման եղանակներին, կրոնական լեզվին և հակադիր դիրքորոշումների ներկայացմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, հայ կաթոլիկ համայնքի ձևավորմամբ, դավանաբանական հարաբերություններով և 19-րդ դարի հայերեն կրոնական հրապարակախոսությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

История

Հրատարակությունը խորհրդային շրջանի գրադարանային-մեթոդական բնույթի նյութ է, որը նախատեսված է գրադարանավարներին աջակցելու համար՝ Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության 23-րդ համագումարի նյութերը ընթերցողներին և լայն հասարակությանը ներկայացնելու, տարածելու և դրանց շուրջ տեղեկատվական ու մշակութալուսավորական աշխատանք կազմակերպելու գործում։ Նյութը արտացոլում է իր ժամանակաշրջանի գաղափարական և քաղաքական միջավայրը, երբ գրադարաններին վերապահվում էր ոչ միայն գրականության պահպանման ու տրամադրման, այլև պետական-քաղաքական գաղափարների տարածման և բնակչության քաղաքական իրազեկման կարևոր դեր։ Հրատարակության մեջ, ըստ ամենայնի, ներկայացվում են գրադարանային աշխատանքի կազմակերպման մեթոդական ցուցումներ, թեմատիկ միջոցառումների, գրքային ցուցահանդեսների, ընթերցողների հետ զրույցների, բարձրաձայն ընթերցումների, մատենագիտական տեսությունների և այլ տեղեկատվական ձևերի կիրառման առաջարկություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն կարող է ունենալ համագումարի որոշումների և նյութերի հանրամատչելի ներկայացումը՝ տարբեր տարիքային և սոցիալական խմբերի ընթերցողների համար։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու խորհրդային գրադարանների հասարակական-քաղաքական գործառույթների, ընթերցանության կազմակերպման մեթոդների և տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանային աշխատանքի նկատմամբ ներկայացվող գաղափարական պահանջների մասին։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր կարող է լինել խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանագիտության, մշակութալուսավորական աշխատանքի, քաղաքական քարոզչության և տեղեկատվության տարածման մեխանիզմների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, պատմաբաններին, խորհրդային շրջանի մշակույթի և քաղաքական կյանքի հետազոտողներին, սոցիալական գիտությունների մասնագետներին, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի գրադարանային աշխատանքի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։