Выявление некоторых аномальных реакций элиминирования в свете представлений обобщенного правила элиминирования

Экология

«Շիկահող» արգելոցը Հայաստանի Հանրապետության կարևորագույն բնապահպանական տարածքներից մեկն է, որը գտնվում է Սյունիքի մարզում և առանձնանում է իր հարուստ կենսաբազմազանությամբ ու յուրահատուկ բնական պայմաններով։ Այն ստեղծվել է բնության պահպանության, հազվագյուտ բուսական և կենդանական տեսակների պաշտպանության, ինչպես նաև բնական էկոհամակարգերի պահպանման նպատակով։ Արգելոցը համարվում է Հայաստանի ամենաանտառապատ և խոնավ տարածքներից մեկը, որտեղ պահպանվել են հին անտառների արժեքավոր հատվածներ։ Այստեղ տարածված են կաղնու, հաճարենու, բոխու և այլ ծառատեսակների խիտ անտառներ, որոնք կարևոր դեր ունեն շրջակա միջավայրի հավասարակշռության պահպանման գործում։ «Շիկահող» արգելոցը հայտնի է նաև իր հարուստ կենդանական աշխարհով, որտեղ հանդիպում են բազմաթիվ վայրի կենդանիներ, թռչուններ և սողուններ, որոնցից շատերը գրանցված են Կարմիր գրքում։ Արգելոցի տարածքում բնակվում են արջեր, գայլեր, լուսաններ, վայրի այծեր և տարբեր տեսակի թռչուններ, որոնք պահպանվում են հատուկ վերահսկողության պայմաններում։ Բնության այս տարածքը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն Հայաստանի, այլ նաև ամբողջ տարածաշրջանի էկոլոգիական համակարգի համար, քանի որ այն նպաստում է մաքուր օդի, ջրային պաշարների և բնական հավասարակշռության պահպանմանը։ «Շիկահողը» նաև գիտական և կրթական մեծ արժեք ունի, քանի որ այստեղ իրականացվում են բնապահպանական ուսումնասիրություններ, կենդանական ու բուսական աշխարհի հետազոտություններ և բնության պահպանությանը նվիրված ծրագրեր։ Արգելոցի բնական միջավայրը գրավում է նաև զբոսաշրջիկների և բնասերների ուշադրությունը, սակայն տարածքում գործում են հատուկ սահմանափակումներ, որպեսզի չվնասվի բնության բնական վիճակը։ Մարդու տնտեսական գործունեությունը, անտառահատումները, որսագողությունը և շրջակա միջավայրի աղտոտումը կարող են վտանգ ներկայացնել արգելոցի էկոհամակարգի համար, ուստի կարևոր է բնապահպանական օրենքների պահպանումը և բնության նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքը։ «Շիկահող» արգելոցը համարվում է Հայաստանի բնական հարստություններից մեկը և կարևոր դեր ունի երկրի բնապահպանական անվտանգության, կենսաբազմազանության պահպանման և ապագա սերունդների համար բնության արժեքների փոխանցման գործում։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկազունի (հայկական ավանդական «հայկյան») արքայատոհմի դինաստիական ցանկի և դրա պատմագրական ներկայացման ուսումնասիրությանը Մովսես Խորենացու աշխատության մեջ, ինչպես նաև այդ ավանդույթի ժամանակագրական համակարգմանը Միքայել Չամչյանի պատմագիտական սինթեզում։ Վերլուծվում է այն, թե ինչպես է Մովսես Խորենացիի «Հայոց պատմություն»-ում ձևավորվում Հայկից սերող թագավորների շարքը՝ որպես ազգային ծագումնաբանության և պետականության գաղափարական կառուցվածք, որտեղ առասպելական և պատմական տարրերը միահյուսվում են միասնական պատմական պատումի մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայկ, Արամ, Արա Գեղեցիկ և այլ ավանդական կերպարների հաջորդականությանը՝ որպես դինաստիական հիշողության և ինքնության կառուցման մեխանիզմ։ Միաժամանակ քննարկվում է Միքայել Չամչյանի կողմից 18-րդ դարում իրականացված ժամանակագրական համակարգումը, որտեղ Խորենացու ներկայացրած ցանկը վերածվում է համապարփակ պատմական քրոնոլոգիայի՝ փորձելով այն համադրել համաշխարհային պատմության ընդհանուր ժամանակային շրջանակների հետ։ Աշխատությունը բացահայտում է երկու հեղինակների մոտեցումների տարբերությունները՝ Խորենացու ավելի պատմափիլիսոփայական և ավանդազրույցային կառուցվածքի, և Չամչյանի համակարգված, ժամանակագրական-մատենագիտական մոտեցման միջև՝ ցույց տալով հայկական պատմագրության զարգացման կարևոր փուլերը և դինաստիական ավանդույթի ձևավորման գաղափարական հիմքերը։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում հանդիպող որոշ մանր կաթնասունների էկոլոգիական և ֆաունիստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև տարբեր բարձրությունների վրա դրանց տարածվածության օրինաչափությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է Հայաստանի բազմազան բնական պայմանների և լանդշաֆտային գոտիների ազդեցության ուսումնասիրությունը մանր կաթնասունների տեսակային կազմի, բնակության վայրերի, տարածքային բաշխման և էկոլոգիական հարմարվողականությունների վրա։ Աշխատության մեջ մանրամասն դիտարկվում են ուսումնասիրվող կենդանիների ֆաունիստական կազմը, դրանց տարածման աշխարհագրական առանձնահատկությունները և տարբեր բնակավայրերի նկատմամբ ունեցած նախասիրությունները։ Հատուկ նշանակություն է տրվում բարձրադիր գոտիականությանը, քանի որ Հայաստանի լեռնային ռելիեֆը ստեղծում է բնական պայմանների մեծ բազմազանություն՝ սկսած ցածրադիր և չորային տարածքներից մինչև բարձր լեռնային, ենթալպյան և ալպյան գոտիներ։ Այդ պայմաններում տարբեր մանր կաթնասունների տարածվածությունը կարող է զգալիորեն փոփոխվել՝ կախված ջերմաստիճանից, խոնավությունից, բուսականության բնույթից, սննդային ռեսուրսների առկայությունից, հողի առանձնահատկություններից և այլ էկոլոգիական գործոններից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբեր բարձրությունների և բնակավայրերի միջև տեսակային կազմի համեմատությունը, որի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել առանձին տեսակների էկոլոգիական նախասիրությունների և բարձրադիր պայմաններին հարմարվելու հնարավորությունների մասին։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև կենդանիների տարածման, կենսամիջավայրերի օգտագործման և թվաքանակի փոփոխությունների վերաբերյալ դիտարկումներ, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն Հայաստանի կենդանական աշխարհի ուսումնասիրման և պահպանության տեսանկյունից։ Մանր կաթնասունները էկոհամակարգերի կարևոր բաղադրիչ են․ նրանք մասնակցում են սննդային շղթաներին, ազդում են բուսական համայնքների և հողի գործընթացների վրա և միաժամանակ հանդիսանում են բազմաթիվ գիշատիչ կենդանիների սննդի աղբյուր։ Հետևաբար դրանց տարածվածության և էկոլոգիական կապերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հայաստանի բնական էկոհամակարգերի կառուցվածքի և գործունեության մասին։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նաև Հայաստանի տարբեր բնական գոտիներում կենդանական աշխարհի ուսումնասիրության անհրաժեշտությամբ, քանի որ լեռնային երկրներում բարձրության փոփոխությունը հաճախ ուղեկցվում է կլիմայական և կենսաբանական պայմանների էական փոփոխություններով։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի մանր կաթնասունների բազմազանության, էկոլոգիայի և բարձրադիր տարածման գիտական ուսումնասիրություն և կարող է օգտակար լինել կենսաբանների, կենդանաբանների, էկոլոգների, բնապահպանության մասնագետների, ուսանողների և Հայաստանի կենդանական աշխարհի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է կոնյակի որակի վերահսկման և նույնականացման համար նոր անալիտիկ մեթոդների մշակման և կիրառման խնդիրներին՝ ընդգծելով ալկոհոլային խմիչքների քիմիական կազմի բարդությունը և դրա ստանդարտացման անհրաժեշտությունը։ Հեղինակը վերլուծում է կոնյակի հիմնական բաղադրիչները՝ սպիրտներ, էթերներ, թթուներ, ֆենոլային միացություններ և բույրային միացությունների համալիր համակարգը, որոնք ձևավորում են արտադրանքի օրգանոլեպտիկ հատկությունները։ Գրքում դիտարկվում են ժամանակակից անալիտիկ մոտեցումները՝ գազային քրոմատոգրաֆիա, զանգվածային սպեկտրոմետրիա, բարձր արդյունավետության հեղուկ քրոմատոգրաֆիա և սպեկտրոֆոտոմետրիկ մեթոդներ՝ որպես կոնյակի իսկության և որակի գնահատման գործիքներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կեղծումների հայտնաբերման, ծագման վերահսկման և հնեցման աստիճանի որոշման մեթոդներին՝ քիմիական մատնահետքի (chemical fingerprinting) կիրառմամբ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև տվյալների մշակման վիճակագրական և քիմոմետրիկ մոտեցումները՝ բազմաչափ վերլուծության հիման վրա արտադրանքի դասակարգման և որակի կանխատեսման համար։ Աշխատությունը ընդգծում է նոր անալիտիկ մեթոդների կարևորությունը սննդային անվտանգության, արտադրանքի ստանդարտացման և սպառողների պաշտպանության գործում։

Журналистика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 1990-2010 թվականներին արցախյան մամուլում մշակութային կյանքի լուսաբանման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ նշված ժամանակահատվածը Արցախի համար ընդգրկում է քաղաքական և հասարակական խորքային փոփոխությունների, պատերազմի, հետպատերազմյան վերականգնման և նոր սոցիալ-մշակութային իրականության ձևավորման շրջաններ։ Աշխատության հիմքում մամուլը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես մշակութային գործընթացների արտացոլման, հասարակական կարծիքի ձևավորման և ազգային ինքնության պահպանման կարևոր հարթակ։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են արցախյան պարբերականները ներկայացրել գրականության, արվեստի, թատրոնի, երաժշտության, կրթության, մշակութային ժառանգության, ազգային ավանդույթների և մշակութային կազմակերպությունների գործունեության վերաբերյալ իրադարձություններն ու խնդիրները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ 1990-ականների սկզբի մամուլի գործունեությունը տեղի էր ունենում պատերազմական և քաղաքական ծանր պայմաններում, ինչի հետևանքով մշակութային թեմաները հաճախ միահյուսվում էին ազգային-քաղաքական, պատմական և հասարակական խնդիրների հետ։ Մամուլի էջերում մշակույթը կարող էր ներկայացվել ոչ միայն որպես ինքնուրույն ոլորտ, այլև որպես ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և հասարակական համախմբման միջոց։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքում փոխվել մշակութային թեմաների ներկայացումը՝ պատերազմի տարիների հրատապ խնդիրներից աստիճանաբար անցնելով մշակութային կյանքի վերականգնման, զարգացման և ինստիտուցիոնալացման հարցերին։ Կարևոր ուղղություն է նաև մշակութային ժառանգության լուսաբանումը՝ պատմական հուշարձանների, եկեղեցիների, վանքերի, հնագիտական արժեքների և ազգային ավանդույթների վերաբերյալ հրապարակումների միջոցով։ Մամուլը այս առումով հանդես է գալիս որպես փաստագրական աղբյուր, որը պահպանել է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային իրադարձությունների, գործիչների, կազմակերպությունների և հասարակական արձագանքների վերաբերյալ մեծածավալ տեղեկատվություն։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև մշակութային հրապարակումների ժանրային առանձնահատկությունները՝ տեղեկատվական հաղորդումներ, հարցազրույցներ, ակնարկներ, հոդվածներ, գրախոսություններ և հրապարակախոսական նյութեր, ինչպես նաև դրանց լեզվաոճական և թեմատիկ առանձնահատկությունները։ Հետաքրքիր է նաև այն հարցը, թե ինչպիսի տեղ են զբաղեցրել մշակույթի տարբեր ոլորտները մամուլի ընդհանուր տեղեկատվական օրակարգում և ինչ թեմաներ են առավել հաճախ արժանացել լրագրողների ու հեղինակների ուշադրությանը։ Ժամանակաշրջանի մամուլի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել Արցախի մշակութային կյանքի մի ամբողջ փուլ, որի վերաբերյալ մամուլը հանդես է գալիս որպես առաջնային կամ կարևոր երկրորդային աղբյուր։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լրագրության, մամուլի պատմության, մշակութաբանության, գրականագիտության, արվեստագիտության և տարածաշրջանային պատմության հետազոտողների համար, ինչպես նաև ուսանողների և այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են 1990-2010 թվականների արցախյան հասարակական և մշակութային կյանքով։ Հատկանշական է, որ այս ուսումնասիրությունը մատենագիտական աղբյուրներում գրանցված է որպես Շուշան Ասկարյանի գիտական աշխատանք՝ 2014 թվականին հրատարակված 28-էջանոց սեղմագիր, իսկ հետագա մատենագիտական ցանկերում այն հիշատակվում է նաև 2015 թվականի հրատարակությամբ։

Культура

Հրատարակությունը նվիրված է շրջանային և կենտրոնական գրադարանների գործունեության կազմակերպման, կառավարման և կատարելագործման մեթոդական հարցերին։ Այն նախատեսված է գրադարանային համակարգի մասնագետների համար և նպատակ ունի ներկայացնելու գրադարանների աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման, ընթերցողների սպասարկման, ֆոնդերի համալրման ու պահպանման, տեղեկատվական ծառայությունների զարգացման և գրադարանների միջև համագործակցության գործնական սկզբունքները։ Մեթոդական հանձնարարականներում ուշադրություն է դարձվում կենտրոնական և ենթակա գրադարանների գործառույթների տարանջատմանը, աշխատանքի պլանավորմանը, միջոցառումների կազմակերպմանը, գրքային ֆոնդերի օգտագործման արդյունավետության բարձրացմանը և ընթերցողական պահանջների ուսումնասիրմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում գրադարանների կողմից բնակչության տարբեր խմբերի տեղեկատվական, կրթական և մշակութային կարիքների բավարարմանը, ինչպես նաև տեղական համայնքի հետ կապերի ամրապնդմանը։ Նյութերը կարող են ներառել գրադարանային աշխատանքի կազմակերպման, հաշվառման, մեթոդական ղեկավարման և փորձի փոխանակման վերաբերյալ գործնական մոտեցումներ, որոնք նպաստում են գրադարանային ցանցի միասնական և համակարգված գործունեությանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ արտացոլում է գրադարանային ծառայությունների կազմակերպման և մասնագիտական աշխատանքի մեթոդաբանությունը՝ համապատասխան ժամանակաշրջանի պահանջներին։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, գրադարանների ղեկավարներին և մեթոդական բաժինների աշխատակիցներին, ինչպես նաև գրադարանագիտության ոլորտի մասնագետներին, դասախոսներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։