Ընդհանուր թուղթ

Культура

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմանը և վերլուծությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով այն երաժշտական միջոցների, արտահայտչական սկզբունքների և ոճական հատկանիշների վրա, որոնց միջոցով ձևավորվել ու զարգացել է տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողությունը։ Ուսումնասիրության հիմքում ժողովրդական և մասնագիտացված երաժշտական ստեղծագործության փոխհարաբերության գաղափարն է, քանի որ միջնադարյան երաժշտական մշակույթում այս երկու ոլորտները հաճախ գոյություն են ունեցել սերտ փոխազդեցության պայմաններում։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթը կարող էր ծառայել որպես մեղեդիական, ռիթմական և ինտոնացիոն նյութի աղբյուր, իսկ մասնագիտական ստեղծագործությունը այդ նյութը վերամշակել, համակարգել և ենթարկել ավելի բարդ գեղարվեստական ու կառուցվածքային սկզբունքների։ «Ժողովդապրոֆեսիոնալ» երաժշտական ստեղծագործության ուսումնասիրությունը կարևոր է այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել միջնադարյան երաժշտական մշակույթը ոչ միայն որպես ծիսական կամ եկեղեցական արվեստի պատմություն, այլև որպես աշխարհիկ և ժողովրդական ավանդույթների հետ փոխազդող բազմաշերտ համակարգ։ Այս միջավայրում ձևավորվող ստեղծագործությունները կարող էին արտահայտել հասարակության կենցաղը, աշխարհայացքը, զգացմունքները, սոցիալական հարաբերությունները և պատմական հիշողությունը։ Երաժշտական լեզվի ուսումնասիրության առանցքային հարցերից մեկը մեղեդիական մտածողությունն է։ Միջնադարյան ստեղծագործություններում մեղեդու կառուցվածքը կարող է արտահայտվել որոշակի ինտոնացիոն դարձվածքների, ձայնակարգային հարաբերությունների, կրկնությունների, աստիճանական զարգացումների և մեղեդիական հանգուցալուծումների միջոցով։ Այս տարրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն սկզբունքները, որոնց հիման վրա կազմակերպվել է երաժշտական հնչյունային նյութը։ Ձայնակարգային համակարգը նույնպես կարևոր դեր ունի երաժշտական լեզվի բնութագրման գործում։ Ձայնակարգերի ընտրությունը, դրանց ներսում հնչյունների փոխհարաբերությունները և կայուն ու անկայուն հենակետերի ձևավորումը որոշում են ստեղծագործության ընդհանուր հնչերանգային բնույթը։ Միջնադարյան երաժշտության ուսումնասիրության ժամանակ այդ հարաբերությունները կարևոր են հատկապես այն պատճառով, որ ժամանակակից տոնալ համակարգի հասկացությունները միշտ չէ, որ կարող են ամբողջությամբ փոխանցվել ավելի վաղ երաժշտական մտածողությանը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել նյութը տվյալ մշակույթի և ժամանակաշրջանի երաժշտական համակարգի ներքին տրամաբանության շրջանակում։ Լեզվաոճական առանձնահատկությունների կարևոր բաղադրիչ է նաև ռիթմական կազմակերպվածությունը։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթների հետ կապված ստեղծագործություններում ռիթմը կարող է կապված լինել խոսքի, շարժման, աշխատանքի, պարի կամ ծիսական գործողության բնույթի հետ։ Ռիթմական կրկնությունները, չափային կառույցները, շեշտադրումների հարաբերությունները և ժամանակային կազմակերպման տարբեր ձևերը ստեղծում են ստեղծագործության յուրահատուկ արտահայտչական կերպարը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է երաժշտական ժամանակը կազմակերպվել միջնադարյան ստեղծագործության մեջ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև երաժշտական ձևի ուսումնասիրությունը։ Ստեղծագործության ներքին կառուցվածքը կարող է հիմնված լինել կրկնվող բաժինների, երկմաս կամ բազմամաս կառուցվածքների, մեղեդիական դարձվածքների հաջորդականության և թեմատիկ նյութի զարգացման վրա։ Ձևային կազմակերպվածության վերլուծությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է ստեղծագործողը կառուցում երաժշտական միտքը և ինչ միջոցներով է ապահովում ամբողջականության զգացումը։ Ժողովրդական ավանդույթի ազդեցության դեպքում ձևային կառուցվածքը կարող է սերտորեն կապված լինել բանավոր փոխանցման և հիշողության մեխանիզմների հետ, քանի որ կրկնությունը և կառուցվածքային պարզությունը նպաստում են ստեղծագործության պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ինտոնացիոն բառապաշարի քննությունը։ Առանձին մեղեդիական դարձվածքներ, ռիթմական ձևեր կամ հնչերանգային շարժումներ կարող են կրկնվել տարբեր ստեղծագործություններում՝ ձևավորելով տվյալ մշակութային միջավայրին բնորոշ երաժշտական լեզու։ Այդպիսի ինտոնացիոն միավորների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ստեղծագործություններ և պարզել դրանց միջև եղած ընդհանուր հատկանիշները։ Միաժամանակ հնարավոր է ուսումնասիրել անհատական և ավանդական սկզբունքների փոխհարաբերությունը՝ պարզելու համար, թե որքանով է ստեղծագործողը հետևում կայացած երաժշտական մոդելներին և որքանով է դրանք վերափոխում։ Միջնադարյան երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության մեջ մեծ նշանակություն ունի բանավոր և գրավոր ավանդույթների հարաբերակցությունը։ Երաժշտական նյութի բանավոր փոխանցումը ենթադրում է որոշակի փոփոխականություն․ նույն ստեղծագործությունը տարբեր կատարողների կամ տարբեր միջավայրերի պայմաններում կարող էր ունենալ տարբեր մեղեդիական, ռիթմական կամ կառուցվածքային դրսևորումներ։ Գրավոր արձանագրումը, ընդհակառակը, փորձում է ֆիքսել երաժշտական նյութի որոշակի տարբերակ։ Այս հանգամանքը պետք է հաշվի առնել միջնադարյան երաժշտական աղբյուրների վերլուծության ժամանակ, քանի որ պահպանված գրառումը կարող է ներկայացնել ոչ թե ստեղծագործության միակ և անփոփոխ ձևը, այլ դրա պատմական տարբերակներից մեկը։ Կարևոր է նաև երաժշտության և խոսքի փոխհարաբերությունը։ Եթե ստեղծագործությունը կապված է բանաստեղծական կամ ծիսական տեքստի հետ, երաժշտական լեզվի կառուցվածքը կարող է պայմանավորված լինել բառերի շեշտադրությամբ, վանկային կառուցվածքով և բովանդակային տրամաբանությամբ։ Մեղեդու շարժումը, ռիթմը և ձևային բաժանումները կարող են համապատասխանել խոսքի կառուցվածքին՝ ստեղծելով երաժշտական և բանավոր արտահայտության միասնական համակարգ։ Այսպիսի փոխհարաբերությունը հատկապես կարևոր է երգային ստեղծագործությունների լեզվաոճական բնութագրման համար։ Ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտական մտածողության փոխազդեցությունը կարող է դրսևորվել նաև մեղեդիների կառուցման սկզբունքներում։ Ժողովրդական ավանդույթից փոխանցված ինտոնացիոն ձևերը կարող էին ենթարկվել մասնագիտական մշակման՝ ստանալով ավելի բարդ կառուցվածք կամ նոր գործառույթ։ Մյուս կողմից, մասնագիտական երաժշտության որոշ տարրեր կարող էին ներթափանցել ժողովրդական միջավայր և հետագայում վերածվել ավանդական երաժշտական նյութի։ Այս փոխադարձ գործընթացը ցույց է տալիս, որ ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտությունը անհրաժեշտ է դիտարկել ոչ թե որպես միմյանցից մեկուսացված համակարգեր, այլ որպես փոխազդող մշակութային ոլորտներ։ Հետազոտության պատմամշակութային նշանակությունն այն է, որ երաժշտական լեզուն դիտարկվում է որպես տվյալ հասարակության աշխարհայացքի արտահայտման միջոց։ Երաժշտության մեջ պահպանված ինտոնացիոն, ռիթմական և ձևային առանձնահատկությունները կարող են վկայել հասարակության գեղագիտական նախասիրությունների, ծիսական պատկերացումների, սոցիալական կյանքի և մշակութային կապերի մասին։ Հետևաբար երաժշտագիտական վերլուծությունը կարող է լրացնել միջնադարյան հասարակության վերաբերյալ պատմական և մշակութաբանական ուսումնասիրությունները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նաև միջնադարյան երաժշտական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրության անհրաժեշտությամբ։ Այդ ժառանգության մի մասը պահպանվել է գրավոր աղբյուրներում, մյուս մասը՝ բանավոր ավանդության միջոցով, իսկ որոշ նյութեր հասանելի են միայն հետագա գրառումների և համեմատական ուսումնասիրությունների շնորհիվ։ Երաժշտական լեզվի և ոճի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները համադրել և վերականգնել երաժշտական մշակույթի զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործությունը ներկայացնում է որպես բարդ և բազմաշերտ երևույթ, որի լեզվաոճական համակարգը ձևավորվել է ժողովրդական ավանդույթի, մասնագիտական երաժշտական մտածողության, բանավոր փոխանցման և պատմամշակութային միջավայրի փոխազդեցության արդյունքում։ Մեղեդիական, ձայնակարգային, ռիթմական, ձևային և ինտոնացիոն առանձնահատկությունների համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողության յուրահատկությունները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու միջնադարյան երաժշտական ժառանգության զարգացման մասին։

История

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի ձևավորման առաջին փուլը՝ 1918-1920 թվականներին, երբ Հարավային Կովկասում տեղի էին ունենում քաղաքական վերադասավորումներ Օսմանյան կայսրության փլուզումից և Ռուսական կայսրության անկումից հետո։ Այն մանրամասն անդրադառնում է տարածաշրջանի վարչական, էթնիկ և քաղաքական իրավիճակին, ինչպես նաև նորաստեղծ պետությունների՝ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև առաջացած տարածքային վեճերին։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Մեծ Բրիտանիայի դերակատարությանը տարածաշրջանում՝ որպես ժամանակավոր ռազմական և քաղաքական ազդեցություն ունեցող ուժ, որը փորձել է կարգավորել հակամարտությունները և պահպանել կայունություն նավթային և ռազմավարական շահերի համատեքստում։ Հեղինակը վերլուծում է նաև միջազգային դիվանագիտության, տեղական իշխանությունների և ռազմական ուժերի փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են այդ գործոնները ձևավորել Լեռնային Ղարաբաղի հարցի հետագա զարգացումը։ Նյութը հիմնված է պատմական փաստերի, արխիվային աղբյուրների և քաղաքական վերլուծության վրա՝ ներկայացնելով հիմնախնդրի սկզբնավորման փուլը և դրա երկարաժամկետ ազդեցությունը տարածաշրջանային հարաբերությունների վրա։

Культура

Այս թեման վերաբերում է արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականությանը, որը արտացոլում է ժամանակակից արվեստագիտության հիմնական ուղղությունները, տեսական նոր մոտեցումները և արվեստի ուսումնասիրության միջմասնագիտական զարգացումները։ Նման գրքերը սովորաբար ընդգրկում են գեղանկարչության, քանդակագործության, ճարտարապետության, ժամանակակից արվեստի, թվային արվեստի և մեդիա արվեստի վերլուծություններ՝ կապելով դրանք մշակութային, սոցիալական և տեխնոլոգիական փոփոխությունների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն ուսումնասիրություններին, որոնք քննարկում են արվեստի ընկալման փոփոխությունը գլոբալացման, թվայնացման և նոր մեդիա միջավայրի պայմաններում, որտեղ արվեստը դառնում է ավելի ինտերակտիվ, բազմաշերտ և հանրային հաղորդակցության մաս։ Նոր հրատարակությունները հաճախ ներառում են նաև արվեստի պատմության վերանայումներ՝ նոր աղբյուրների, արխիվների և տեսական մոդելների հիման վրա, ինչպես նաև արվեստի քննադատության ժամանակակից մեթոդներ, որոնք շեշտում են դիտողի դերը ստեղծագործության իմաստավորման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ, այս գրականությունը նպաստում է արվեստի մասին գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է արվեստը զարգանում ժամանակակից հասարակության մեջ և ինչ նոր ձևեր ու իմաստներ է ստանում 21-րդ դարում։

Лингвистика

Բառարանը նախատեսված է թուրքերեն բառերի հայերեն համարժեքները գտնելու և երկու լեզուների միջև բառային ու իմաստային կապերը բացահայտելու համար։ Առձեռն բնույթը մատնանշում է գործնական կիրառությունը․ այն կարող էր ծառայել որպես արագ տեղեկատու՝ ընթերցանության, թարգմանության, ուսման և առօրյա հաղորդակցության ընթացքում։ Թուրքերեն բառապաշարի հայերեն բացատրությունների կամ համարժեքների միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում ընդլայնելու լեզվական գիտելիքները, ավելի ճշգրիտ հասկանալու բառերի նշանակություններն ու ընտրելու համապատասխան արտահայտություններ։ Նման բառարանները կարևոր նշանակություն են ունեցել հայ և թուրքախոս բնակչության համատեղ ապրած միջավայրերում, որտեղ լեզվական հաղորդակցությունն անհրաժեշտ էր կրթական, առևտրային, վարչական և հասարակական հարաբերություններում։ Դրանք նպաստել են երկլեզու միջավայրում փոխըմբռնմանը և տարբեր լեզուներով ստեղծված գրավոր նյութերի ընթերցմանն ու ընկալմանը։ Հրատարակությունը նաև հայ բառարանագրության զարգացման և լեզվական գիտելիքների տարածման պատմության մասն է։ Այն վկայում է հայերենով գործնական լեզվական ձեռնարկներ ստեղծելու ձգտման մասին՝ բավարարելու ընթերցողների առօրյա ու կրթական կարիքները։ Բառարանը կարող էր օգտակար լինել թուրքերեն սովորող հայախոսներին, թարգմանիչներին, ուսուցիչներին և երկլեզու հաղորդակցության մեջ ներգրավված անձանց։

Литература

Այս գիտական աշխատանքը ուսումնասիրում է բանաստեղծական թարգմանության արվեստը որպես ստեղծագործական և մշակութային երևույթ, կենտրոնանալով 20-րդ դարի երկրորդ կեսի և 21-րդ դարի սկզբի ռուս բանաստեղծների փորձի վրա՝ հայկական պոեզիայի օրինակով։ Հետազոտությունը վերլուծում է այն լեզվական, ոճական և իմաստային փոխակերպումները, որոնք տեղի են ունենում բնագրից թարգմանության անցման ընթացքում, ինչպես նաև բացահայտում է թարգմանչի դերը որպես ոչ միայն միջնորդ, այլև համահեղինակային ստեղծագործական անձ։ Աշխատությունում քննարկվում են պոետիկ պատկերի պահպանման և վերաստեղծման խնդիրները, ռիթմի, հնչյունաբանության և մշակութային ենթատեքստի փոխանցման բարդությունները, ինչպես նաև տարբեր թարգմանական ռազմավարություններ՝ բառացի, ազատ և ստեղծագործական վերաիմաստավորման ձևերով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական պոեզիայի գեղարվեստական առանձնահատկություններին և այն ազդեցությանը, որը այն ունեցել է ռուս բանաստեղծական թարգմանության ավանդույթի վրա՝ նպաստելով միջմշակութային երկխոսության զարգացմանը։ Աշխատությունը կարևոր է գրականագիտության, թարգմանագիտության և համեմատական գրականության ոլորտների համար՝ ընդգծելով գրական փոխանակման և մշակութային փոխհարստացման դերը։

История

Արևմտյան Հայաստանը Անգլիական իմպերիալիզմի պլաններում աշխատանքը պատմաքաղաքական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Արևմտյան Հայաստանի հարցի տեղը 19–20-րդ դարերի միջազգային հարաբերությունների համակարգում՝ կենտրոնանալով հատկապես Բրիտանական կայսրության ռազմավարական շահերի և տարածաշրջանային քաղաքականության վրա։ Հեղինակը քննության է առնում այն քաղաքական, տնտեսական և ռազմական գործոնները, որոնք ձևավորել են Անգլիայի հետաքրքրությունը Օսմանյան կայսրության հայկական նահանգների նկատմամբ, ինչպես նաև ցույց է տալիս, թե ինչպես են այդ շահերը փոխկապակցված եղել Մերձավոր Արևելքի ընդհանուր աշխարհաքաղաքական պայքարի հետ։ Գրքում ընդգծվում է, որ «հայկական հարցը» հաճախ դիտարկվել է ոչ միայն որպես մարդասիրական կամ ազգային խնդիր, այլ նաև որպես մեծ տերությունների միջև ազդեցության բաշխման գործիք, որտեղ դիվանագիտական քայլերը հաճախ ենթարկվել են իմպերիալիստական հաշվարկների։ Աշխատությունը հիմնված է պատմական աղբյուրների, դիվանագիտական փաստաթղթերի և քաղաքական վերլուծության վրա՝ փորձելով բացատրել, թե ինչպես է ձևավորվել տարածաշրջանի ճակատագիրը միջազգային ուժերի մրցակցության պայմաններում։