Ժամանակակից հայոց լեզու

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու տպագիր և առցանց լրագրերի լեզվում կիրառվող դիպվածաբանությունների իմաստային, կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են դիպվածային բառերի և արտահայտությունների առաջացման լեզվական ու արտալեզվական նախադրյալները, դրանց ձևավորման մեխանիզմները և ժամանակակից լրագրողական խոսքում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակային նորակազմություններին, բառաստեղծման ոչ ավանդական միջոցներին, իմաստային նորարարություններին և լեզվական արտահայտչականության բարձրացման նպատակով կիրառվող դիպվածային միավորներին։ Ուսումնասիրվում են դիպվածաբանությունների բառակազմական կառուցվածքը, իմաստային բաղադրիչները, համատեքստային պայմանավորվածությունը և դրանց ընկալման առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Անդրադարձ է կատարվում բառաբարդման, ածանցման, հապավման, բառախաղի, փոխաբերական իմաստափոխության և լեզվական այլ միջոցների դերին նոր բառային միավորների ստեղծման գործընթացում։ Կարևորվում են տպագիր և առցանց լրագրերի լեզվական տարբերությունները, տեղեկատվության ներկայացման արագությունը, ընթերցողի ուշադրությունը գրավելու անհրաժեշտությունը և թվային հաղորդակցության ազդեցությունը լեզվական նորարարությունների տարածման վրա։ Դիտարկվում են նաև դիպվածաբանությունների ոճական գործառույթները, գնահատողական և հուզական երանգավորումը, հեգնանքի ու երգիծանքի արտահայտման հնարավորությունները, ինչպես նաև դրանց դերը լրագրողական տեքստի ազդեցիկության ձևավորման գործում։ Հետազոտության շրջանակում նշանակալի տեղ կարող են զբաղեցնել վերնագրերի, հրապարակախոսական հոդվածների և առցանց լրատվական նյութերի համեմատական լեզվաբանական վերլուծությունները։ Աշխատությունը նպաստում է ժամանակակից անգլերենի բառապաշարի զարգացման միտումների, մեդիալեզվի առանձնահատկությունների և լեզվական ստեղծագործականության մեխանիզմների առավել խորքային ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բառագետների, ոճաբանների, մեդիալեզվաբանության մասնագետների, լրագրողների, թարգմանիչների և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Медицина

Այս ուսումնասիրությունը ներկայացնում է պերիկոնտալ հիվանդությունների համալիր բուժման մեթոդներ՝ հիմնված բրեֆոկոսթային նյութի և օստեոգեն ստիմուլյատորների կիրառման վրա, ներկայացնելով կլինիկա-հետազոտական մոտեցում՝ համատեղելով կլինիկական փորձը և փորձարարական մոդելները։ Գիրքը մանրամասն նկարագրում է բուժման փուլերը, նյութերի ֆիզիոլոգիական ազդեցությունը գինգիվայի և ոսկրային հյուսվածքների վերականգնման վրա, ինչպես նաև արյան շրջանառության, բորբոքային գործընթացների և հյուսվածքների վերածննդի մեխանիզմների վրա ունեցած ազդեցությունը։ Ներկայացվում են կլինիկական փորձի արդյունքները՝ հիվանդների վերականգնման տևողությունը, հյուսվածքների վերականգնման որակը և բարդությունների նվազեցումը՝ համեմատած այլ ստանդարտ մեթոդների հետ։ Աշխատանքը կարևոր տեղեկություններ է տալիս դենտալ բուժքույրների, վիրաբույժների և գիտնականների համար, ովքեր հետաքրքրված են ժամանակակից նյութերի և կենսակայուն բիոպրեպարատների կիրառմամբ պերիկոնտալ հիվանդությունների արդյունավետ բուժմամբ։

История

Աշխատությունը նվիրված է պատերազմական ժամանակաշրջանի իրադարձությունների, ռազմական գործողությունների և դրանց հետ կապված հասարակական ու քաղաքական գործընթացների ներկայացմանը։ Նյութը կառուցված է առանձին դրվագների, դիտարկումների և պատմական անդրադարձների միջոցով՝ հնարավորություն տալով ընդհանուր պատկերացում կազմել պատերազմի ընթացքի, դրա պատճառների, հիմնական փուլերի և հետևանքների մասին։ Ուշադրություն է հատկացվում ռազմական գործողությունների զարգացմանը, ռազմաճակատներում ստեղծված իրավիճակին, զինված ուժերի գործունեությանը և պատերազմի պայմաններում պետության ու հասարակության առջև ծառացած խնդիրներին։ Միաժամանակ դիտարկվում են ռազմական իրադարձությունների ազդեցությունը հասարակական կյանքի, տնտեսության, բնակչության առօրյայի և քաղաքական հարաբերությունների վրա։ Կարևորվում են պատերազմի մասնակիցների փորձառությունները, հասարակության համախմբման գործընթացները, ռազմաճակատի և թիկունքի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև պատերազմի վերաբերյալ ժամանակակիցների ընկալումներն ու գնահատականները։ Առանձին դրվագների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել ոչ միայն խոշոր ռազմական և քաղաքական զարգացումները, այլև այն իրադարձությունները, որոնք լրացնում են տվյալ ժամանակաշրջանի ընդհանուր պատմական պատկերը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև պատմական հիշողության ուսումնասիրման տեսանկյունից, քանի որ պատերազմների նկարագրությունը հաճախ արտացոլում է ոչ միայն փաստական իրադարձությունները, այլև տվյալ ժամանակաշրջանին բնորոշ գաղափարական մոտեցումները, հասարակական տրամադրությունները և ազգային ինքնագիտակցության դրսևորումները։ Նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համադրել ռազմական պատմությունը քաղաքական և հասարակական զարգացումների հետ՝ բացահայտելով պատերազմի ազդեցությունը պետական կառավարման, միջազգային հարաբերությունների և հետագա պատմական գործընթացների վրա։ Միաժամանակ այն կարող է դիտարկվել որպես իր ժամանակաշրջանի պատմական ու հրապարակախոսական մտածողությունը ներկայացնող աղբյուր, որի գնահատման ժամանակ կարևոր է հաշվի առնել հեղինակի դիրքորոշումը և ստեղծման պատմական միջավայրը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ռազմական և քաղաքական պատմությամբ, պատերազմների պատմությամբ, պատմական հիշողությամբ և պատմական սկզբնաղբյուրների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, պատմաբանների և ուսանողների համար։

История

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Հայաստանի կրոնական լանդշաֆտի փոփոխությունները XX դարում՝ կենտրոնանալով «կայսերական» և «հետկայսերական» փուլերի միջև տեղի ունեցած խորքային սոցիալ-քաղաքական և գաղափարական վերափոխումների վրա։ Այն վերլուծում է, թե ինչպես են Օսմանյան և Ռուսական կայսրությունների փլուզումից հետո ձևավորված նոր պետական ու գաղափարական համակարգերը ազդել եկեղեցու, կրոնական ինստիտուտների և հավատացյալ համայնքների վրա։ Գրքում քննարկվում է խորհրդային աթեիստական քաղաքականության ազդեցությունը կրոնական կյանքի սահմանափակման և վերափոխման վրա, ինչպես նաև հետխորհրդային շրջանում կրոնի վերականգնման և նոր բազմազան կրոնական դաշտի ձևավորման գործընթացը։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև Հայ Առաքելական Եկեղեցու դերին ազգային ինքնության պահպանման, հասարակական հիշողության և մշակութային շարունակականության մեջ՝ ընդգծելով դրա փոխազդեցությունը պետության և հասարակության հետ տարբեր պատմական փուլերում։ Նյութը հիմնված է պատմական, սոցիոլոգիական և մարդաբանական մոտեցումների վրա՝ ներկայացնելով Հայաստանի կրոնական իրականության բազմաշերտ և փոփոխվող բնույթը XX դարի ընթացքում։

История

Աշխատությունը նվիրված է «Կովկասի հնագրական հանձնաժողովի վավերագրերը» բազմահատոր հրատարակության՝ որպես Արցախի (Ղարաբաղի) պատմության ուսումնասիրության սկզբնաղբյուրի պատմագիտական և աղբյուրագիտական նշանակության վերլուծությանը։ Դիտարկվում են փաստաթղթերի ժողովածուի կազմման պատմությունը, հրապարակված նյութերի բնույթը, դրանց բովանդակային առանձնահատկությունները և տարածաշրջանի պատմական գործընթացների լուսաբանման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Արցախի քաղաքական, վարչատարածքային, սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական պատմության վերաբերյալ վավերագրական տեղեկություններին։ Քննարկվում են տարածաշրջանի կառավարման համակարգի, տեղական իշխանությունների, բնակչության տարբեր խմբերի փոխհարաբերությունների և Ռուսական կայսրության կովկասյան քաղաքականության հետ կապված պատմական հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում պաշտոնական գրագրությունների, զեկուցագրերի, հրամանագրերի և այլ պատմական փաստաթղթերի աղբյուրագիտական քննությանը, դրանց արժանահավատության գնահատմանը և տեղեկությունների համադրմանը այլ սկզբնաղբյուրների հետ։ Կարևորվում են վավերագրերի ստեղծման պատմական հանգամանքների, վարչական լեզվի և ժամանակաշրջանի քաղաքական պատկերացումների հաշվառումը՝ աղբյուրների միակողմանի մեկնաբանություններից խուսափելու նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, աղբյուրագետների, արխիվագետների, կովկասագետների, հայագետների և Արցախի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

История

Լեոնարդո դա Վինչին Վերածննդի դարաշրջանի ամենաբազմակողմանի և հանճարեղ անձնավորություններից է, որը հայտնի է որպես նկարիչ, գիտնական, գյուտարար, ճարտարապետ և մտածող։ Նա ծնվել է 1452 թվականին Իտալիայում՝ Վինչի քաղաքում, և իր կյանքի ընթացքում թողել է մեծ ժառանգություն արվեստի և գիտության տարբեր ոլորտներում։ Նրա արվեստը առանձնանում է մարդու մարմնի ճշգրիտ պատկերումով, խոր հոգեբանական արտահայտչականությամբ և լույսի ու ստվերի վարպետ օգտագործմամբ։ Լեոնարդո դա Վինչիի ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Մոնա Լիզան» և «Վերջին ընթրիքը» նկարները, որոնք համարվում են համաշխարհային արվեստի գլուխգործոցներ։ Բացի նկարչությունից, նա զբաղվել է նաև գիտական ուսումնասիրություններով՝ ուսումնասիրելով մարդու անատոմիան, բնության օրենքները, մեխանիկան և ինժեներական կառուցվածքները։ Նրա ձեռագրերում կան բազմաթիվ գծագրեր և նախագծեր՝ թռչող մեքենաների, ռազմական սարքավորումների, կամուրջների և այլ գյուտերի վերաբերյալ, որոնք իրենց ժամանակից շատ առաջ էին։ Լեոնարդոն առանձնանում էր իր դիտողականությամբ և փորձարարական մտածողությամբ՝ փորձելով հասկանալ բնության գաղտնիքները գիտական մեթոդների միջոցով։ Նա համարվում է «Վերածննդի մարդու» լավագույն օրինակներից մեկը, քանի որ միաժամանակ տիրապետում էր արվեստին, գիտությանը և տեխնիկային։ Նրա աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել ինչպես արվեստի զարգացման, այնպես էլ գիտական մտածողության ձևավորման վրա։ Լեոնարդո դա Վինչին մահացել է 1519 թվականին, սակայն նրա ժառանգությունը մինչ այսօր շարունակում է ոգեշնչել գիտնականներին և արվեստագետներին։ Այսպիսով, նա համաշխարհային մշակույթի և գիտության պատմության ամենանշանավոր դեմքերից է, որի գործունեությունը միավորում է արվեստը, գիտությունը և նորարարական մտածողությունը։