Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է Ագաթանգեղոսի «Հայոց պատմություն» երկում հանդիպող «ըռոտաստակ» անվան լեզվաբանական, պատմաաշխարհագրական և աղբյուրագիտական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են տվյալ անվան ծագման, ընթերցման և մեկնաբանության հետ կապված խնդիրները, ինչպես նաև դրա՝ որպես աշխարհագրական տեղանուն ընկալվելու հիմնավորվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հին հայկական ձեռագրերի տեքստաբանական առանձնահատկություններին, հնարավոր գրչագրական աղավաղումներին և պատմական աղբյուրներում հանդիպող անվանումների ճիշտ նույնականացման մեթոդներին։ Ուսումնասիրվում են բառի լեզվական կառուցվածքը, իմաստային հնարավոր մեկնաբանությունները և դրա կիրառության համատեքստը՝ հաշվի առնելով հին հայերենի բառապաշարային ու քերականական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում պատմագրական երկերի փոխանցման ընթացքում առաջացած տարընթերցումներին և դրանց ազդեցությանը պատմաաշխարհագրական տեղեկությունների մեկնաբանության վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայկական միջնադարյան պատմագրության, պատմական տեղանունների ուսումնասիրության և հին ձեռագրերի գիտական քննության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագետների, պատմաբանների, բանասերների, աղբյուրագետների, ձեռագրագետների և հին հայկական գրականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի՝ Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմության» պատմագիտական և աղբյուրագիտական քննությանը։ Հեղինակն անդրադառնում է հայոց հին և վաղմիջնադարյան պատմության ուսումնասիրության հիմնախնդիրներին՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով պատմական տեղեկությունների հավաստիությունը, սկզբնաղբյուրների օգտագործման առանձնահատկությունները և պատմական իրադարձությունների ժամանակագրական ճշգրտությունը։ Ուսումնասիրության առանցքային թեմաներից են Մովսես Խորենացու պատմական շարադրանքի կառուցվածքը, ներկայացված իրադարձությունների և անձանց պատմականությունը, ինչպես նաև պատմիչի հաղորդած տեղեկությունների համադրությունը հայկական, հունական, հռոմեական և այլ հին գրավոր աղբյուրների հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը ներառում է նաև պատմագրական ավանդույթի ձևավորման, պատմական հիշողության պահպանման և ազգային պատմության վերակառուցման մեթոդաբանական հարցերը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Խորենացու ապրած ժամանակաշրջանի, նրա երկի ստեղծման հնարավոր ժամանակագրության և օգտագործված աղբյուրների վերաբերյալ գիտական բանավեճերի ուսումնասիրությունը։ Քննադատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու պատմական շարադրանքում առկա առասպելաբանական, ավանդական և փաստագրական տարրերի փոխհարաբերությունները՝ պարզաբանելով դրանց դերը հայ ժողովրդի վաղ պատմության ներկայացման գործում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայագիտության և պատմական աղբյուրագիտության զարգացման համատեքստում, քանի որ առնչվում է այն հիմնարար հարցերին, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում քննարկվել են հայ և օտարազգի պատմաբանների, բանասերների ու արևելագետների կողմից։ Այն արտացոլում է պատմական սկզբնաղբյուրների քննադատական վերլուծության նշանակությունը և նպաստում պատմագիտական ուսումնասիրություններում համեմատական մեթոդի կիրառման կարևորության ըմբռնմանը։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ Մովսես Խորենացու պատմական ժառանգության ուսումնասիրությունը սերտորեն կապված է հայ ժողովրդի ծագման, պետականության ձևավորման, հին հայկական թագավորությունների պատմության և մշակութային ինքնության վերաբերյալ հարցերի հետ։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմության, հին և միջնադարյան պատմագրության, աղբյուրագիտության, բանասիրության և պատմական քննադատության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Այն օգտակար է նաև հայագիտական մտքի զարգացման պատմությունն ուսումնասիրելու համար՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալու պատմական սկզբնաղբյուրների արժևորման, մեկնաբանման և գիտական քննության սկզբունքները։ Աշխատությունը դիտարկվում է որպես հայ պատմագրական ժառանգության գիտական ուսումնասիրությանը վերաբերող գրականություն, որն օգնում է բացահայտելու պատմական փաստերի, գրավոր ավանդույթների և հետագա պատմագիտական մեկնաբանությունների փոխկապակցվածությունը։

Պատմագիտական, վիմագրագիտական և հայագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայկական վիմագրության նորահայտ կամ լրացուցիչ նյութերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով Անի-Ալամին, Մրեն, Բագարան, Երվանդակերտ և Վերին Թալին պատմական բնակավայրերն ու հուշարձանային համալիրները։ Քննության են առնվում նշված բնակավայրերի տարածքներում պահպանված հայերեն արձանագրությունները, դրանց պատմական միջավայրը, ստեղծման հանգամանքները և աղբյուրագիտական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վիմագիր հուշարձանների ընթերցման, վերծանման, թվագրման և գիտական նկարագրության խնդիրներին։ Վերլուծվում են արձանագրությունների լեզվական, գրչագրական և բովանդակային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանցում հիշատակվող պատմական անձինք, տեղանունները, եկեղեցական հաստատություններն ու հասարակական հարաբերությունները։ Քննարկվում են շինարարական, նվիրատվական, հիշատակագրական և տապանագրային արձանագրությունների հնարավոր տեսակները՝ միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի լուսաբանման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են համադրվել նորահայտ վիմագրական նյութերը նախկինում հրատարակված արձանագրությունների, պատմագրական սկզբնաղբյուրների և հնագիտական տվյալների հետ։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական վիմագրության տարածաշրջանային առանձնահատկություններին, արձանագրությունների պահպանվածության վիճակին և պատմական հուշարձանների ուսումնասիրության մեթոդաբանական խնդիրներին։ Կարևորվում է վիմագիր աղբյուրների նշանակությունը բնակավայրերի պատմական տեղագրության, եկեղեցաշինության, իշխանական տոհմերի և համայնքային կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունների ճշգրտման համար։ Աշխատանքը կարող է նպաստել հայկական վիմագրական ժառանգության գիտական շրջանառության ընդլայնմանը, պատմական աղբյուրների համալրմանը և միջնադարյան Հայաստանի առանձին բնակավայրերի պատմության առավել ամբողջական վերակազմությանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, վիմագրագիտության, հնագիտության, միջնադարագիտության, պատմական աշխարհագրության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Բանասիրական, պատմագրական և միջնադարյան գրականության ուսումնասիրության բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է Վառլաամի և Հովասափի մասին հոգեշահ պատմության ծագման, տարածման և գրական զարգացման պատմության մեջ հայկական ու վրացական աղբյուրների նշանակության բացահայտմանը։ Քննության են առնվում միջնադարյան այս պատմության բովանդակային առանձնահատկությունները, կրոնաբարոյական գաղափարները և արևելյան ու քրիստոնեական գրական ավանդույթների փոխազդեցությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմության հայկական և վրացական տարբերակներին, դրանց ձեռագրական ավանդույթներին, թարգմանական առանձնահատկություններին և այլալեզու խմբագրությունների հետ ունեցած առնչություններին։ Վերլուծվում են տարբեր բնագրերի կառուցվածքային, լեզվական և գաղափարական ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև պատմության փոխանցման ընթացքում առաջացած հնարավոր փոփոխությունները։ Քննարկվում են հայկական և վրացական միջնադարյան գրական միջավայրերի փոխհարաբերությունները, թարգմանիչների ու գրիչների գործունեությունը և կրոնական պատմողական երկերի տարածման մշակութային նախադրյալները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ձեռագրերի համեմատական քննության, բնագրագիտական վերլուծության, պատմական աղբյուրների ուսումնասիրության և թարգմանական շերտերի բացահայտման մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում Վառլաամի և Հովասափի պատմության բարոյախրատական բովանդակությանը, հոգևոր դաստիարակության գաղափարներին և միջնադարյան ընթերցողական միջավայրում դրա նշանակությանը։ Կարևորվում է հայ-վրացական նյութերի ուսումնասիրությունը՝ պատմության տարբեր խմբագրությունների փոխառնչությունները, փոխանցման հնարավոր ուղիները և միջնադարյան գրական կապերի զարգացման առանձնահատկությունները պարզաբանելու տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ և վրաց միջնադարյան գրականության, համեմատական բանասիրության, ձեռագրագիտության, բնագրագիտության և քրիստոնեական գրական ավանդույթների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և պատմահամեմատական բնույթի այս բազմապրակ հրատարակությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում տարածված լեզուների կառուցվածքում և բառապաշարում այսպես կոչված յաֆեթական տարրերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են լեզուների պատմական փոխառնչությունները, բառային ընդհանրությունները, հնչյունական համապատասխանությունները և քերականական առանձնահատկությունները՝ յաֆեթական լեզվաբանական տեսության շրջանակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերենի և տարածաշրջանի այլ լեզուների փոխազդեցություններին, հնագույն լեզվական շերտերի բացահայտման փորձերին, տեղանունների, անձնանունների և առանձին բառախմբերի ստուգաբանական մեկնաբանություններին։ Քննության են առնվում լեզվական նյութի համեմատական ուսումնասիրության սկզբունքները, պատմական լեզվաբանության խնդիրները և Կովկասի ու Հայկական լեռնաշխարհի լեզվական բազմազանության վերաբերյալ տեսական պատկերացումները։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու XX դարի առաջին կեսի լեզվաբանական հետազոտություններում տարածում գտած յաֆեթական տեսության մեթոդաբանական մոտեցումներին և գիտական եզրաբանությանը։ Միաժամանակ կարևոր է հաշվի առնել, որ յաֆեթական տեսության հիմնական դրույթները ժամանակակից լեզվաբանության մեջ գիտական ընդունելություն չունեն և այսօր առավելապես ուսումնասիրվում են լեզվաբանական մտքի պատմության համատեքստում։ Առանձին թողարկումները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել նաև Հայաստանի լեզվական պատմության, հնագույն մշակութային շփումների և տարածաշրջանային լեզվաբանական հետազոտությունների զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանության պատմության, հայագիտության, կովկասագիտության և պատմական լեզվաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմակրթական և փաստագրական բնույթի այս աշխատանքը վերաբերում է Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի հատուկ դասարանների վերակազմավորման և դրանց հիման վրա ազգաբանական-պատմաբանասիրական ուղղվածությամբ նոր ֆակուլտետի ձևավորման նախագծին։ Քննության են առնվում կրթական հաստատության կառուցվածքային փոփոխության անհրաժեշտությունը, ուսումնական գործընթացի կազմակերպման սկզբունքները և մասնագիտական կրթության զարգացման հետ կապված խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արևելագիտության, ազգաբանության, պատմության և բանասիրության փոխկապակցված ուսուցման հնարավորություններին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագետների պատրաստման նպատակներին։ Ներկայացվում են կրթական ստորաբաժանումների վերափոխման կազմակերպական հիմքերը, ուսումնական ուղղությունների ընդլայնման մոտեցումները և գիտական գործունեության զարգացման հեռանկարները։ Փաստաթուղթը կարևոր նյութ է կրթական քաղաքականության, հաստատության կառավարման և արևելագիտական կրթության կազմակերպման պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Լազարյան ինստիտուտի զարգացման վերաբերյալ ձևավորված ծրագրերի և գիտակրթական առաջնահերթությունների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագիտության, արևելագիտության, կրթության պատմության և գիտական հաստատությունների պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Ճանապարհորդական և ճանաչողական բնույթի այս աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստան կատարած ամառային ուղևորության ընթացքում ստացած տպավորություններն ու դիտարկումները։ Նկարագրվում են այցելած բնակավայրերը, բնական լանդշաֆտները, պատմամշակութային հուշարձանները և ճանապարհորդության ընթացքում հանդիպած մարդկանց ու կենցաղային միջավայրի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի բնությանը, բնակավայրերի տեսքին, տեղական սովորույթներին, առօրյա կյանքին և մշակութային միջավայրին։ Հեղինակային դիտարկումների միջոցով ներկայացվում են ճանապարհորդության ընթացքում բացահայտված վայրերն ու երևույթները՝ միաժամանակ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական և մշակութային կյանքի որոշ կողմեր։ Նյութը համադրում է ճանապարհորդական նկարագրությունը, անձնական տպավորությունները և ճանաչողական տեղեկությունները՝ ստեղծելով Հայաստանի վերաբերյալ բազմակողմ պատկերացում։ Աշխատանքը կարող է նաև հետաքրքրություն ներկայացնել որպես ժամանակաշրջանի առօրյան, միջավայրը և ճանապարհորդական փորձառությունը արտացոլող աղբյուր։ Այն կարող է օգտակար լինել Հայաստանի պատմությամբ, աշխարհագրությամբ, մշակույթով, ազգագրությամբ և ճանապարհորդական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Բանասիրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ և վրաց բանասիրական ուսումնասիրությունների փոխկապակցվածությանը և դրանց ընդհանուր գիտական խնդիրների քննությանը։ Անդրադարձ է կատարվում երկու ժողովուրդների լեզուների, գրականությունների, գրավոր մշակույթի և պատմական աղբյուրների համատեղ ու համեմատական ուսումնասիրության նշանակությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական ու գրական փոխառնչություններին, ձեռագրական ժառանգությանը, թարգմանական ավանդույթներին և պատմամշակութային կապերի արտացոլմանը տարբեր բնույթի գրավոր աղբյուրներում։ Վերլուծվում են հայագիտական և վրացագիտական հետազոտությունների այն ուղղությունները, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական ուսումնասիրել երկու մշակույթների զարգացման առանձին երևույթներ և փոխազդեցություններ։ Քննարկվում են նաև բանասիրական նյութերի համեմատական վերլուծության, աղբյուրների քննության և լեզվական փաստերի մեկնաբանման մեթոդաբանական հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդգծելու միջգիտակարգային համագործակցության նշանակությունը հայ-վրացական պատմամշակութային և լեզվագրական կապերի բացահայտման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագիտության, վրացագիտության, համեմատական լեզվաբանության, գրականագիտության և Կովկասի մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Ճարտարապետագիտական և պատմամշակութային բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Թորոս Թորամանյանի՝ Էջմիածնի տաճարի հնագույն ճարտարապետական ձևերի վերաբերյալ ուսումնասիրության քննարկմանն ու գնահատմանը։ Քննության են առնվում տաճարի սկզբնական կառուցվածքի, հատակագծային լուծումների, ծավալատարածական հորինվածքի և հետագա վերափոխումների վերաբերյալ առաջադրված տեսակետները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ճարտարապետական հուշարձանի տարբեր շինարարական փուլերի տարբերակման, պահպանված կառուցվածքային տարրերի մեկնաբանման և դրանց ժամանակագրական պատկանելության որոշման խնդիրներին։ Վերլուծվում են պատմական աղբյուրների, ճարտարապետական չափագրությունների, կառուցվածքային դիտարկումների և համեմատական նյութերի օգտագործման հնարավորությունները հուշարձանի նախնական տեսքը վերականգնելու համար։ Քննարկվում են նաև հայկական վաղ քրիստոնեական ճարտարապետության զարգացման համատեքստում տաճարի տեղն ու նշանակությունը և դրա հորինվածքային առանձնահատկությունների վերաբերյալ գիտական մոտեցումները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հայկական ճարտարապետության պատմության ուսումնասիրման մեթոդներին և Թորամանյանի գիտական ժառանգության շուրջ ձևավորված մասնագիտական քննարկումներին։ Այն կարող է օգտակար լինել ճարտարապետության պատմության, հայագիտության, հնագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական և բանասիրական բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայկական առակագրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով Վարդան անունով հայտնի հեղինակին կամ նրա անվան հետ կապված ավանդությանը վերագրվող առակների ժողովածուների վրա։ Քննության են առնվում առակների բովանդակային առանձնահատկությունները, կառուցվածքը, բարոյախրատական նշանակությունը և միջնադարյան հայ գրականության մեջ դրանց ունեցած տեղը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդկանց վարքագիծը, հասարակական հարաբերությունները, բարոյական արժեքները, մարդկային թերություններն ու առաքինությունները խորհրդանշական կերպարների և կարճ պատմությունների միջոցով ներկայացնելու եղանակներին։ Վերլուծվում են կենդանական ու մարդկային կերպարների գործառույթները, այլաբանությունը, երգիծական տարրերը և առակների միջոցով փոխանցվող բարոյական ու դաստիարակչական գաղափարները։ Քննարկվում են նաև տարբեր ձեռագրերում պահպանված ժողովածուների կազմի, տարբերակների, խմբագրությունների և տեքստային փոխհարաբերությունների ուսումնասիրման հարցերը։ Նման նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայկական միջնադարյան առակագրության զարգացման, գրական ավանդույթների և հասարակական ու բարոյական պատկերացումների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմաբանների, բանասերների, միջնադարագետների, ձեռագրագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Թիֆլիսի հայախոս միջավայրում գործածված նոր հայերենի քերականական համակարգի պատմական ուսումնասիրությանը՝ լեզվական երևույթները դիտարկելով դրանց ձևավորման, զարգացման և փոփոխության ընթացքի մեջ։ Հետազոտության առանցքում կարող են լինել տվյալ քաղաքային միջավայրին բնորոշ հայերենի հնչյունական, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը հայերենի պատմական զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քերականական ձևերի ծագմանը և ժամանակի ընթացքում կրած փոփոխություններին՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու հին ու միջին հայերենից ժառանգված տարրերի հետագա զարգացումը և նոր լեզվական ձևերի հաստատման ընթացքը։ Քաղաքային բազմալեզու միջավայրը կարևոր նշանակություն ունի նյութի մեկնաբանման համար, քանի որ Թիֆլիսը երկար ժամանակ եղել է հայ մշակութային, կրթական և գրական կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը, որտեղ հայերենը գործածվել է տարբեր սոցիալական և հաղորդակցական պայմաններում։ Այդ հանգամանքը հնարավորություն է տալիս լեզվական համակարգը դիտարկել ոչ միայն պատմական քերականության, այլև բարբառագիտության և լեզվական շփումների տեսանկյունից։ Քննության առարկա կարող են դառնալ գոյականի հոլովական և թվային ձևերը, դերանունների համակարգը, բայական խոնարհումը, ժամանակային ու եղանակային ձևերը, մասնիկների և կապերի գործածությունը, ինչպես նաև նախադասության կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Տարբեր ժամանակաշրջանների լեզվական փաստերի համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզելու առանձին քերականական իրողությունների պահպանման, վերափոխման կամ աստիճանական դուրսմղման գործընթացները։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարևոր նյութ կարող է տրամադրել արևելահայերենի ձևավորման պատմության և տարածաշրջանային տարբերակների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Քերականական փաստերի պատմական մեկնաբանությունը նպաստում է հասկանալու, թե ինչպես են լեզվի ներքին զարգացման միտումները և բազմալեզու հասարակական միջավայրը համատեղ ազդել Թիֆլիսի հայության խոսքային համակարգի վրա։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև հայերենի պատմության ուսումնասիրության աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ քաղաքային խոսքի տվյալները կարող են պահպանել ինչպես ավելի հին լեզվական շերտերի հետքեր, այնպես էլ նոր ժամանակներում ձևավորված առանձնահատկություններ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պատմական քերականության, հայոց լեզվի պատմության, բարբառագիտության և լեզվական շփումների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Թիֆլիսի հայերենի քերականական կառուցվածքի պատմական զարգացման ամբողջական պատկերացման համար կարևոր նյութ։

Աշխատությունը նվիրված է հայերեն «մարգարե» բառի ծագման պատմալեզվաբանական և ստուգաբանական քննությանը՝ այն դիտարկելով յաֆեթական լեզվաբանական տեսության շրջանակում։ Հետազոտության հիմնական նպատակը բառի հնագույն ձևերի, իմաստային զարգացման և հնարավոր լեզվական առնչությունների բացահայտումն է՝ համեմատական նյութի և պատմական լեզվաբանության տվյալների միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բառի հնչյունական կառուցվածքին, առանձին բաղադրիչների մեկնաբանությանը և դրանց ենթադրվող պատմական փոփոխություններին։ Յաֆեթական մոտեցումը ներկայացնում է լեզվաբանության պատմության որոշակի փուլին բնորոշ տեսական ուղղություն, որի շրջանակում տարբեր լեզուների բառային ու կառուցվածքային ընդհանրությունները մեկնաբանվում էին այսօր հիմնականում չընդունվող սկզբունքներով։ Այդ պատճառով նման ուսումնասիրության գիտական արժեքը կարող է դիտարկվել երկու փոխկապակցված տեսանկյունից՝ որպես կոնկրետ հայերեն բառի ծագումը բացատրելու պատմական փորձ և որպես ժամանակի լեզվաբանական գաղափարների ու մեթոդաբանության արտացոլում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել հայերենի հին գրավոր վկայությունները, հարակից լեզուներում հանդիպող ձևերը և բառի կրոնական ու մշակութային նշանակության պատմական փոփոխությունները։ Կարևոր է նաև տարբերակել բառի իրական պատմական ծագման խնդիրը և այն մեկնաբանությունը, որն առաջարկվում է յաֆեթական տեսության հիման վրա, քանի որ ժամանակակից պատմահամեմատական լեզվաբանությունը բառերի ազգակցությունն ու փոխառությունները գնահատում է կանոնավոր հնչյունական համապատասխանությունների, ժամանակագրական տվյալների և փաստագրված լեզվական կապերի միջոցով։ Այս առումով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են նախկին լեզվաբանական դպրոցները փորձել վերականգնել հայերենի բառապաշարի հնագույն շերտերը և ինչպիսի փաստարկներ են կիրառել իրենց ստուգաբանական վարկածները հիմնավորելու համար։ Միաժամանակ այն կարող է նյութ տրամադրել հայերենի կրոնական բառապաշարի պատմության, իմաստային փոփոխությունների և մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայերենի պատմական բառագիտության, ստուգաբանության, պատմահամեմատական լեզվաբանության և լեզվաբանական մտքի պատմության խնդիրները՝ հնարավորություն տալով գնահատել ինչպես տվյալ բառի ծագման վերաբերյալ առաջարկված մեկնաբանությունը, այնպես էլ այն գիտական հայեցակարգը, որի շրջանակում այդ մեկնաբանությունը ձևավորվել է։

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան պատկերազարդ ձեռագրերից մեկի ուսումնասիրությանը, որը ձևավորվել է քաղկեդոնական միջավայրում և կարևոր նյութ է հայ-բյուզանդական ու հայ-վրացական մշակութային փոխազդեցությունների հետազոտման համար։ Հեղինակը՝ Նիկողայոս Մառը, ձեռագրական հուշարձանը դիտարկում է ոչ միայն որպես մանրանկարչական արվեստի նմուշ, այլև որպես որոշակի էթնոդավանական միջավայրի պատմության և մշակույթի վկայություն։ Հետազոտության առանցքում հայ քաղկեդոնական համայնքների մշակութային առանձնահատկությունների բացահայտումն է, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ինչպես կարող էին հայկական լեզվական և ձեռագրական ավանդույթները համադրվել բյուզանդական ու վրացական եկեղեցական-գեղարվեստական ազդեցությունների հետ։ Հեղինակի ուշադրությունը գրավում է այն հանգամանքը, որ նման միջավայրերում հայերենը կարող էր պահպանել իր նշանակությունը եկեղեցական և մշակութային կյանքում՝ միաժամանակ փոխազդելով հարևան քրիստոնեական ավանդույթների հետ։ Պատկերազարդման համակարգը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու մանրանկարների պատկերագրությունը, սրբերի ներկայացման ձևերը, գրությունների լեզուն և գեղարվեստական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Նման տարրերի համադրությունը կարևոր է ձեռագրի ստեղծման միջավայրի և մշակութային պատկանելության վերաբերյալ գիտական ենթադրությունների հիմնավորման համար։ Հետագա ուսումնասիրություններում այս նյութը կապվել է նաև 1313 թվականի հայկական Ավետարանի հետ, որտեղ հայկական տեքստը զուգակցվում է վրացերեն գրություններով ուղեկցվող պատկերների հետ, ինչը հետազոտողները դիտարկել են հայ քաղկեդոնական մշակութային միջավայրի բնորոշ դրսևորումներից մեկը։ Հուշարձանի քննությունը միաժամանակ նպաստում է միջնադարյան Հայաստանի կրոնական բազմազանության և տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների միջև մշակութային հաղորդակցության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև մանրանկարչության և եկեղեցական որմնանկարչության պատկերագրական ընդհանրությունների հարցը, քանի որ նման համեմատությունները կարող են ցույց տալ գեղարվեստական պատկերների տարածման և վերարտադրման ճանապարհները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հայ ձեռագրագիտության, արվեստաբանության, եկեղեցական պատմության և հայ-վրացական ու հայ-բյուզանդական մշակութային կապերի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով պատկերազարդ ձեռագիրը որպես միջնադարյան բազմաշերտ մշակութային փոխազդեցությունների արժեքավոր սկզբնաղբյուր։

Աշխատությունը նվիրված է հայագիտության՝ որպես բազմաճյուղ գիտական բնագավառի հիմնական խնդիրների, հետազոտական ուղղությունների և զարգացման հեռանկարների քննարկմանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ ժողովրդի պատմության, լեզվի, գրականության, մշակույթի, արվեստի, կրոնական ժառանգության, հասարակական մտքի և նյութական մշակույթի գիտական ճանաչման հետ կապված հարցերն են։ Հայագիտությունը ներկայացվում է որպես փոխկապակցված գիտակարգերի համակարգ, որի շրջանակում պատմագիտական, լեզվաբանական, բանասիրական, հնագիտական, ազգագրական, արվեստաբանական և աղբյուրագիտական ուսումնասիրությունները լրացնում են միմյանց և հնարավորություն տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել հայկական քաղաքակրթական ժառանգության ձևավորման ու զարգացման մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սկզբնաղբյուրների հայտնաբերման, հավաքման, նկարագրման, հրատարակման և գիտական մեկնաբանության խնդիրներին։ Կարևորվում են ձեռագրական նյութերի, վիմագրական արձանագրությունների, պատմական փաստաթղթերի, հնատիպ գրքերի, բանահյուսական նյութերի և այլ սկզբնաղբյուրների քննությունը, դրանց հավաստիության գնահատումը և պատմական համատեքստի վերականգնումը։ Լեզվաբանական ուղղությամբ դիտարկվում են հայերենի պատմության, բարբառների, բառապաշարի, ստուգաբանության և պատմահամեմատական ուսումնասիրությունների նշանակությունը, իսկ գրականագիտական ոլորտում՝ հին, միջնադարյան և նոր շրջանի գրական ժառանգության տեքստաբանական ու պատմամշակութային քննության անհրաժեշտությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Հայաստանի և հայության պատմությունը հարևան ժողովուրդների ու տարածաշրջանային գործընթացների համատեքստում ուսումնասիրելու կարևորությանը, քանի որ միջմշակութային կապերը, լեզվական փոխազդեցությունները և քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունները հայագիտական բազմաթիվ խնդիրների անբաժանելի մասն են։ Կարևոր խնդիր է գիտական ժառանգության համակարգումը, մատենագիտական տեղեկությունների ամբողջացումը և տարբեր երկրներում պահպանվող հայագիտական նյութերի հասանելիության ընդլայնումը։ Միաժամանակ կարևորվում են հետազոտական մեթոդների զարգացումը, տարբեր գիտակարգերի համագործակցությունը և նոր աղբյուրների ներգրավումը գիտական շրջանառության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հայագիտության խնդիրները դիտարկում է լայն գիտամշակութային համատեքստում՝ ընդգծելով սկզբնաղբյուրների քննադատական ուսումնասիրության, գիտական ժառանգության պահպանման և հայ ժողովրդի պատմամշակութային զարգացման բազմակողմանի հետազոտության նշանակությունը։