Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է ղեկավարի գործունեության մեջ իշխանության դրդապատճառի հոգեբանական բնույթի, ձևավորման առանձնահատկությունների և կառավարչական գործառույթների իրականացման վրա դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում իշխանության ձգտումը դիտարկվում է որպես անձի վարքը պայմանավորող կարևոր շարժառիթներից մեկը, որը կարող է արտահայտվել որոշումների ընդունման, աշխատակիցների գործունեության կազմակերպման, վերահսկողության, պատասխանատվության բաշխման, հաղորդակցության և կազմակերպության նպատակների իրականացման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ղեկավարի անհատական հոգեբանական հատկանիշների, առաջնորդության ոճի և իշխանության նկատմամբ վերաբերմունքի փոխկապակցվածությանը։ Քննության են առնվում իշխանության դրդապատճառի տարբեր դրսևորումները՝ կապված ուրիշների վարքի վրա ազդեցություն գործելու, կազմակերպական գործընթացները վերահսկելու, հեղինակություն ձեռք բերելու և կառավարման համակարգում որոշակի դիրք զբաղեցնելու ձգտումների հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարող է տվյալ շարժառիթը տարբեր պայմաններում ունենալ կառուցողական կամ կառավարման արդյունավետությունը սահմանափակող դրսևորումներ։ Կառուցողական ուղղվածության դեպքում այն կարող է նպաստել նախաձեռնողականությանը, պատասխանատվության ստանձնմանը, նպատակների հստակ սահմանմանը և խմբային աշխատանքի համակարգմանը, մինչդեռ չափազանց արտահայտված վերահսկողական ուղղվածությունը կարող է դժվարություններ առաջացնել աշխատակիցների ինքնուրույնության և համագործակցության համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ղեկավարի հիմնական կառավարչական գործառույթների՝ պլանավորման, կազմակերպման, մոտիվացման, վերահսկողության և որոշումների ընդունման գործընթացներում հոգեբանական շարժառիթների դերի բացահայտումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պաշտոնական լիազորությունների և իրական ազդեցության հարաբերակցությանը, աշխատակիցների հետ միջանձնային հարաբերություններին, վստահության ձևավորմանը, կոնֆլիկտների կառավարմանը և խմբային գործընթացներին։ Հոգեբանական գնահատման և կազմակերպական վարքի ուսումնասիրման մեթոդների միջոցով հնարավոր է բացահայտել իշխանության դրդապատճառի արտահայտվածության և կառավարման տարբեր ոճերի միջև առկա կապերը։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն կառավարման հոգեբանության, կազմակերպական վարքի և մարդկային ռեսուրսների կառավարման համար՝ հնարավորություն տալով առավել խորությամբ հասկանալ ղեկավարի մոտիվացիոն կառուցվածքը և դրա ազդեցությունը կազմակերպության ներսում ձևավորվող կառավարչական հարաբերությունների ու աշխատանքային գործընթացների վրա։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական դատավարության ընթացքում անձանց, առարկաների կամ այլ օբյեկտների ճանաչման նպատակով ներկայացման իրավական, կազմակերպական և տակտիկական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Քննության կենտրոնում են տվյալ դատավարական գործողության նշանակությունը, դրա իրականացման սկզբունքները, ապացուցողական արժեքը և քրեական գործի համար կարևոր հանգամանքների բացահայտման գործընթացում ունեցած դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ճանաչման հոգեբանական հիմքերին՝ մարդու ընկալման, հիշողության, նախկինում տեսած օբյեկտի մտապատկերի պահպանման և հետագայում այն տարբերակելու կարողության առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել ճանաչման հավաստիության վրա, այդ թվում՝ սկզբնական դիտարկման պայմանները, ժամանակային ընդմիջումը, ճանաչվող օբյեկտի առանձնահատկությունները և ճանաչող անձի հոգեբանական վիճակը։ Դատավարական տեսանկյունից քննարկվում են գործողության օրինական կազմակերպման, մասնակիցների իրավունքների ապահովման, արդյունքների պատշաճ արձանագրման և ստացված տվյալների ապացուցողական նշանակության հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նախապատրաստական փուլին, որի ընթացքում անհրաժեշտ է գնահատել ճանաչման իրականացման նպատակահարմարությունը, պարզել ճանաչող անձի՝ նախկինում ընկալած օբյեկտի վերաբերյալ հիշողությունները և ընտրել համապատասխան կազմակերպական պայմաններ։ Քրեագիտական տակտիկայի շրջանակում ուսումնասիրվում են գործողության արդյունավետությունն ու օբյեկտիվությունը բարձրացնող մոտեցումները, ինչպես նաև այն սխալներն ու կողմնակալության հնարավոր աղբյուրները, որոնք կարող են հանգեցնել ոչ հավաստի արդյունքների։ Անդրադարձ է կատարվում անձի արտաքին հատկանիշներով ճանաչմանը, առարկաների և այլ օբյեկտների նույնականացման առանձնահատկություններին, ինչպես նաև տարբեր իրավիճակներում կիրառվող դատավարական մոտեցումների տարբերություններին։ Քննարկվում է ճանաչման արդյունքների հարաբերակցությունը քրեական վարույթի ընթացքում ձեռք բերված այլ ապացույցների հետ՝ ընդգծելով դրանց համակցված և բազմակողմանի գնահատման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտությունը կարևորում է օրինականության, մարդու իրավունքների պաշտպանության և ապացույցների արժանահավատության պահանջների պահպանումը՝ ցույց տալով, որ ճանաչման արդյունքների արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն ճանաչող անձի հայտարարությամբ, այլև ամբողջ գործողության կազմակերպման և փաստաթղթավորման պատշաճությամբ։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն քրեական դատավարության և քրեագիտության համար՝ նպաստելով ճանաչման հետ կապված դատավարական գործողությունների գիտական հիմնավորմանն ու իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործմանը։

Աշխատությունը նվիրված է բարձրագույն կրթության ոլորտում մատուցվող ծառայությունների որակի ընկալման և սովորողների բավարարվածության ձևավորման տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում կրթությունը դիտարկվում է նաև որպես ծառայությունների համակարգ, որի որակի գնահատման ժամանակ կարևոր նշանակություն ունեն ոչ միայն ուսումնական ծրագրերի բովանդակությունն ու ակադեմիական արդյունքները, այլև դասավանդման կազմակերպումը, դասախոսների մասնագիտական պատրաստվածությունը, վարչական սպասարկումը, կրթական ենթակառուցվածքները, տեղեկատվական ռեսուրսների հասանելիությունը և ուսանողների հետ հաղորդակցության արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սպասվող և փաստացի ստացվող ծառայությունների միջև հարաբերությանը, քանի որ դրանց համապատասխանությունը կարող է էական ազդեցություն ունենալ բավարարվածության մակարդակի վրա։ Քննության են առնվում կրթական ծառայությունների որակի գնահատման չափանիշները, ուսանողների ընկալումների ուսումնասիրության մեթոդները և այն գործոնները, որոնք կարող են պայմանավորել բարձրագույն ուսումնական հաստատության վերաբերյալ ընդհանուր գնահատականը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ուսումնական միջավայրին, նյութատեխնիկական ապահովվածությանը, դասընթացների կազմակերպմանը, վարչական գործընթացների պարզությանը, մասնագիտական զարգացման հնարավորություններին և ուսանողների պահանջներին արձագանքելու կարողությանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել հարցումների և այլ սոցիոլոգիական մեթոդների կիրառմամբ ստացված տվյալների վերլուծություն՝ բացահայտելու ծառայությունների առանձին բաղադրիչների և ընդհանուր բավարարվածության միջև կապերը։ Ուսումնասիրվում է նաև բավարարվածության հնարավոր ազդեցությունը ուսումնական հաստատության նկատմամբ վստահության, շարունակական կրթություն ստանալու մտադրության, հաստատությունը ուրիշներին առաջարկելու պատրաստակամության և նրա հանրային հեղինակության վրա։ Առանձին նշանակություն ունի բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների միջև մրցակցության պայմաններում ծառայությունների որակի կառավարման խնդիրը, քանի որ սովորողների պահանջների և սպասումների ուսումնասիրությունը կարող է օգտագործվել կառավարչական որոշումների մշակման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև որակի ապահովման ներքին համակարգերի, հետադարձ կապի մեխանիզմների և ծառայությունների շարունակական բարելավման անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն կրթության կառավարման ու ծառայությունների մարքեթինգի համար՝ նպաստելով բարձրագույն կրթության որակի գնահատման մեթոդների կատարելագործմանը և սովորողների կարիքներին առավել համապատասխան կրթական միջավայրի ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի տեղին և դերակատարությանը ԽՍՀՄ ռազմաարդյունաբերական համալիրում 1922–1991 թվականներին՝ ուսումնասիրելով հանրապետության արդյունաբերական, գիտատեխնիկական և տնտեսական ներուժի ներգրավումը համամիութենական պաշտպանական արտադրության համակարգում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում խորհրդային ժամանակաշրջանում Հայաստանում արդյունաբերական ենթակառուցվածքների ձևավորման ու զարգացման գործընթացները, արտադրական ձեռնարկությունների մասնագիտացումը, գիտահետազոտական և նախագծային կազմակերպությունների գործունեությունը, ինչպես նաև հանրապետության կապերը ԽՍՀՄ այլ տնտեսական կենտրոնների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեքենաշինության, էլեկտրոնիկայի, սարքաշինության, ճշգրիտ տեխնոլոգիաների և ռազմավարական նշանակություն ունեցող արտադրությունների զարգացմանը՝ դրանք դիտարկելով խորհրդային կենտրոնացված տնտեսության և արտադրական կոոպերացիայի համատեքստում։ Ուսումնասիրվում են ռազմաարդյունաբերական համալիրի ձևավորման փուլերը, պետական տնտեսական քաղաքականության ազդեցությունը արտադրական հզորությունների տեղաբաշխման վրա և Հայաստանի գիտական ու մասնագիտական ներուժի օգտագործումը տեխնոլոգիական խնդիրների լուծման համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գիտության, բարձրագույն կրթության և արդյունաբերության փոխկապակցվածությանը, մասնագիտական կադրերի պատրաստմանը և գիտահետազոտական հաստատությունների մասնակցությանը տեխնիկական նորարարությունների զարգացման գործընթացում։ Քննության են առնվում նաև ռազմաարդյունաբերական ոլորտի ազդեցությունները հանրապետության քաղաքաշինական, ժողովրդագրական և սոցիալ-տնտեսական զարգացման վրա, քանի որ խոշոր արտադրական կենտրոնների ստեղծումը նպաստում էր աշխատուժի կենտրոնացմանը և նոր մասնագիտական խմբերի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Հայաստանի արդյունաբերական համակարգի կախվածությունը համամիութենական մատակարարման ու արտադրական կապերից և հասկանալու, թե ինչպես էր հանրապետության տնտեսությունը ներառված ԽՍՀՄ միասնական արդյունաբերական կառուցվածքում։ Առանձին ուշադրության կարող են արժանանալ խորհրդային համակարգի վերջին տասնամյակների տեխնոլոգիական զարգացումները, տնտեսական դժվարությունները և այն փոփոխությունները, որոնք առաջացան ԽՍՀՄ կազմալուծման նախաշեմին ու դրանից հետո։ Աշխատությունն ունի կարևոր պատմագիտական նշանակություն՝ հնարավորություն տալով առավել ամբողջական պատկերացում կազմել խորհրդային ժամանակաշրջանի Հայաստանի արդյունաբերական արդիականացման, գիտատեխնիկական զարգացման և ռազմաարդյունաբերական համակարգում ունեցած գործառույթների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենով հրատարակված ասորական պարբերականի լեզվական, մշակութային և պատմական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես հայերի և ասորիների երկարատև շփումների ու լեզվական համակեցության ուշագրավ վկայություն։ Հետազոտության շրջանակում պարբերական մամուլը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես բազմալեզու և բազմամշակութային միջավայրում ձևավորված հաղորդակցության յուրահատուկ հարթակ։ Քննության են առնվում հրապարակումների լեզվական կառուցվածքը, բառապաշարը, ոճական առանձնահատկությունները, ասորական մշակութային իրականությունը ներկայացնող բառերի և հասկացությունների գործածությունը, ինչպես նաև լեզվական փոխազդեցության հնարավոր դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ ասորական համայնքի համար նախատեսված կամ նրա մշակութային կյանքն արտացոլող պարբերականում հայերենի կիրառումը կարող է կարևոր տեղեկություններ հաղորդել տվյալ միջավայրում լեզուների գործառութային բաշխման, երկլեզվության և համայնքների միջև հաղորդակցության մասին։ Ուսումնասիրվում են հայերեն տեքստերում ասորական անձնանունների, տեղանունների, կրոնական ու մշակութային հասկացությունների ներկայացման ձևերը, փոխառությունների և լեզվական ազդեցությունների հնարավոր օրինակները, ինչպես նաև թարգմանական կամ միջլեզվական փոխանցման առանձնահատկությունները։ Պարբերականի նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու նաև ասորական համայնքի ինքնության, պատմական հիշողության, կրթության, կրոնական կյանքի և մշակութային ինքնարտահայտման հարցերը՝ հայալեզու հասարակական միջավայրի հետ դրանց փոխհարաբերության համատեքստում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մամուլի լեզվի ուսումնասիրությանը՝ պարզելու համար, թե ինչպես են տարբեր լեզվամշակութային տարրեր համատեղվում մեկ տեղեկատվական տարածքում և ինչպիսի լեզվական միջոցներով է պահպանվում համայնքի առանձնահատուկ մշակութային բովանդակությունը։ Նյութի քննությունը կարող է արժեքավոր տվյալներ տրամադրել նաև հայերենի՝ որպես միջհամայնքային հաղորդակցության լեզվի գործառույթի վերաբերյալ։ Աշխատությունն ունի միջգիտակարգային նշանակություն՝ միավորելով սոցիալեզվաբանության, շփումների լեզվաբանության, մամուլի պատմության, հայագիտության և ասորագիտության մոտեցումները։ Այն նպաստում է հայ-ասորական լեզվական ու մշակութային փոխհարաբերությունների, ազգային փոքրամասնությունների մամուլի և բազմալեզու հասարակություններում լեզվական համակեցության պատմական ձևերի առավել ամբողջական ուսումնասիրությանը։

Աշխատությունը նվիրված է առևտրային բանկերի գործունեության արդյունավետության գնահատման տեսական, մեթոդաբանական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բանկի ֆինանսական արդյունքների, ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության, եկամտաբերության, իրացվելիության, ֆինանսական կայունության և ռիսկերի գնահատման հիմնական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն ֆինանսական և տնտեսական ցուցանիշների համակարգի ձևավորմանը, որոնց միջոցով հնարավոր է համակողմանիորեն գնահատել բանկի գործունեությունը և համեմատել տարբեր ժամանակաշրջաններում կամ տարբեր բանկերում արձանագրված արդյունքները։ Քննության են առնվում ակտիվների և սեփական կապիտալի եկամտաբերությունը, տոկոսային եկամուտներն ու ծախսերը, շահույթի ձևավորման աղբյուրները, ակտիվների և պարտավորությունների կառուցվածքը, կապիտալի բավարարությունը, իրացվելիության մակարդակը և բանկային գործունեությանը բնորոշ հիմնական ռիսկերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում արդյունավետության վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնների բացահայտմանը՝ ներառելով կառավարման որակը, ֆինանսական ռեսուրսների տեղաբաշխումը, վարկային և ավանդային քաղաքականությունը, գործառնական ծախսերը, մրցակցային միջավայրը և ընդհանուր տնտեսական պայմանները։ Ուսումնասիրվում են նաև բանկերի գործունեության արդյունավետության գնահատման ավանդական ֆինանսական գործակիցները և համալիր վերլուծության հնարավորությունները՝ առանձին ցուցանիշների սահմանափակումները հաղթահարելու նպատակով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել առևտրային բանկերի հիմնական ֆինանսական ցուցանիշները՝ բացահայտելով դրանց զարգացման միտումները, արդյունավետության տարբերությունները և ֆինանսական արդյունքների վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի շահութաբերության և ռիսկայնության միջև փոխկապակցվածության գնահատումը, քանի որ բարձր ֆինանսական արդյունքների ապահովումը պետք է դիտարկել բանկի կայունության և ստանձնած ռիսկերի համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բանկային կառավարման արդյունավետության բարձրացման, ակտիվների ու պարտավորությունների կառուցվածքի բարելավման, ծախսերի օպտիմալացման և ֆինանսական վերահսկողության կատարելագործման հնարավոր ուղղություններին։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն ֆինանսների ու բանկային գործի համար՝ նպաստելով առևտրային բանկերի գործունեության գնահատման մեթոդների կատարելագործմանը և կառավարման որոշումների համար անհրաժեշտ վերլուծական հիմքի ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում դատական սահմանադրական վերահսկողության ինստիտուտի տեսական հիմքերի, իրավական բնույթի և գործնական իրականացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում սահմանադրական վերահսկողությունը դիտարկվում է որպես Սահմանադրության գերակայության ապահովման, իրավական համակարգի միասնականության պահպանման և պետական իշխանության մարմինների գործունեության սահմանադրականության գնահատման կարևոր կառուցակարգ։ Քննության են առնվում սահմանադրական արդարադատության ձևավորման նախադրյալները, դրա տեղը իշխանությունների բաժանման համակարգում, սահմանադրական վերահսկողություն իրականացնող մարմնի իրավական կարգավիճակը և լիազորությունների իրականացման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենքների և այլ իրավական ակտերի՝ Սահմանադրությանը համապատասխանության ստուգման ընթացակարգերին, սահմանադրական վեճերի քննության առանձնահատկություններին և ընդունվող որոշումների իրավական նշանակությանը։ Ուսումնասիրվում են նաև սահմանադրական արդարադատության մատչելիության, համապատասխան մարմին դիմելու իրավասություն ունեցող սուբյեկտների, դիմումների ընդունելիության և գործերի քննության դատավարական հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մարդու հիմնական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության գործում դատական սահմանադրական վերահսկողության դերին՝ դիտարկելով այն որպես անհատի իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր իրավական համակարգի բաղադրիչ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սահմանադրական վերահսկողության տարբեր մոդելների համեմատությանը և միջազգային փորձի ազդեցությանը Հայաստանի համապատասխան ինստիտուտների ձևավորման ու զարգացման վրա։ Տեսական դրույթները համադրվում են իրավակիրառ պրակտիկայի հետ՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու իրավական կարգավորման և դրա գործնական իրականացման միջև առաջացող խնդիրները։ Քննության առարկա են դառնում նաև սահմանադրական մեկնաբանության մեթոդները, սահմանադրական արդարադատության մարմնի որոշումների ազդեցությունը օրենսդրության զարգացման վրա և պետական մարմինների կողմից այդ որոշումների կատարման հարցերը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի դատական սահմանադրական վերահսկողության արդյունավետության գնահատումը իրավական պետության, իշխանությունների հավասարակշռման և Սահմանադրության անմիջական գործողության ապահովման տեսանկյունից։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն սահմանադրական իրավունքի ու պետական կառավարման ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով սահմանադրական արդարադատության ինստիտուտի գործառույթների, իրավական մեխանիզմների և զարգացման հիմնախնդիրների առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է առասպելական մտածողության և առասպելական կերպարների դրսևորումների համեմատական ուսումնասիրությանը ժամանակակից հայկական և սիրիական արաբական թատերագրության մեջ։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն եղանակները, որոնց միջոցով հին առասպելները, ավանդական սյուժեները, խորհրդանիշները և մշակութային հիշողության մեջ պահպանված կերպարները վերաիմաստավորվում են ժամանակակից դրամատիկական ստեղծագործություններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առասպելի և արդիականության փոխհարաբերությանը՝ պարզելու համար, թե ինչպես են տարբեր մշակութային միջավայրերի դրամատուրգները առասպելական նյութն օգտագործում ժամանակակից մարդու, հասարակության, պատմական հիշողության, ազգային ինքնության և բարոյահոգեբանական խնդիրների արտահայտման նպատակով։ Քննության են առնվում առասպելական կերպարների կերպափոխման, ավանդական սյուժեների նոր մեկնաբանությունների, ժամանակի և տարածության խորհրդանշական կազմակերպման, ինչպես նաև դրամատիկական գործողության մեջ առասպելական ու իրական շերտերի համադրման սկզբունքները։ Հայկական և սիրիական արաբական թատերագրությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես ընդհանուր գեղարվեստական օրինաչափություններ, այնպես էլ յուրաքանչյուր գրական ավանդույթի ազգային ու մշակութային առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական փորձի և հավաքական հիշողության ազդեցությանը, քանի որ առասպելը ժամանակակից թատերագրության մեջ կարող է հանդես գալ որպես անցյալի և ներկայի միջև կապ ստեղծող գեղարվեստական միջոց։ Ուսումնասիրվում է նաև առասպելական խորհրդանիշների գործառույթը մարդու գոյության, կյանքի ու մահվան, իշխանության, ազատության, զոհաբերության, հայրենիքի և ինքնության վերաբերյալ գաղափարների արտահայտման գործում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել արևելյան և արևմտյան դրամատուրգիական ավանդույթների ազդեցությանը, ազգային բանահյուսության և գրական ժառանգության կիրառմանը, ինչպես նաև առասպելի վերափոխմանը նոր գեղարվեստական ձևերի պայմաններում։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե մշակութային տարբերությունների պայմաններում ինչպես են նմանատիպ առասպելական կառուցվածքները ստանում տարբեր գաղափարական և գեղարվեստական նշանակություններ։ Աշխատությունն արժեքավոր է գրականագիտության, թատերագիտության, արաբագիտության և համեմատական մշակութաբանության համար՝ նպաստելով ժամանակակից հայկական և սիրիական արաբական դրամատուրգիայի գեղարվեստական առանձնահատկությունների և առասպելի՝ որպես մշակութային հիշողության ու ստեղծագործական վերաիմաստավորման միջոցի առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է միզապարկի ուռուցքային ախտահարումների հայտնաբերման և տարբերակիչ ախտորոշման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ հյուսվածաբանական և բջջագենետիկ հետազոտությունների արդյունքների համեմատական գնահատման միջոցով։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ուռուցքային հյուսվածքների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բջիջների ձևաբանական փոփոխությունները և գենետիկական մակարդակում արձանագրվող շեղումները, որոնք կարող են լրացուցիչ նշանակություն ունենալ հիվանդության բնույթի որոշման համար։ Հյուսվածաբանական հետազոտությունը ներկայացվում է որպես հյուսվածքի կառուցվածքը, բջջային կազմը, տարբերակման աստիճանը և ախտաբանական փոփոխությունների բնույթը գնահատելու կարևոր մեթոդ, մինչդեռ բջջագենետիկ մոտեցումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ուռուցքային բջիջների քրոմոսոմային և այլ գենետիկական փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու մեթոդներով ստացված տվյալների համադրելիությանը և այն հարցին, թե դրանց համատեղ կիրառումը որքանով կարող է նպաստել տարբեր բնույթի նորագոյացությունների առավել հստակ տարբերակմանը։ Քննության են առնվում բարորակ և չարորակ գործընթացների տարբերակման, ուռուցքի կենսաբանական առանձնահատկությունների գնահատման և ախտորոշիչ նշանակություն ունեցող բջջային փոփոխությունների բացահայտման հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ախտորոշման ճշգրտությանը, զգայունությանը և տարբեր մեթոդների տեղեկատվական արժեքին՝ պարզելու համար յուրաքանչյուր հետազոտության առավելություններն ու սահմանափակումները։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե որ դեպքերում հյուսվածաբանական տվյալները բավարար տեղեկատվություն են տալիս, իսկ երբ բջջագենետիկ հետազոտությունը կարող է լրացուցիչ նշանակություն ունենալ ախտորոշման ճշգրտման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ուռուցքային գործընթացների զարգացման հետ կապված բջջային փոփոխությունների բազմազանությանը և դրանց կապին հյուսվածքի ախտաբանական պատկերի հետ։ Տարբեր ախտորոշիչ տվյալների համակցված գնահատումը կարող է նպաստել հիվանդության առավել ամբողջական բնութագրմանը և բժշկական հետագա որոշումների համար անհրաժեշտ տեղեկատվության ձևավորմանը։ Աշխատությունն ունի գիտական և կլինիկական նշանակություն ուռուցքաբանության, ուրոլոգիայի, ախտաբանական անատոմիայի և բժշկական գենետիկայի համար՝ նպաստելով միզապարկի նորագոյացությունների ախտորոշման մեթոդների կատարելագործմանը և տարբեր հետազոտական մոտեցումների համալիր կիրառման հնարավորությունների գնահատմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի շարադասական համակարգի ձևայնացված նկարագրությանը և այն համակարգչային լեզվաբանության գործիքներով ներկայացնելու խնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում հայերեն նախադասությունների կառուցվածքի, բառերի ու բառակապակցությունների միջև շարահյուսական հարաբերությունների և դրանց մեքենայորեն մշակելի ներկայացման սկզբունքների ուսումնասիրությունն է։ Քննության են առնվում նախադասության հիմնական և երկրորդական անդամների փոխհարաբերությունները, բառերի դասավորության օրինաչափությունները, համաձայնությունը, խնդրառությունը, կապակցման միջոցները, պարզ և բարդ շարահյուսական կառույցները, ինչպես նաև հայերենին բնորոշ այն առանձնահատկությունները, որոնք անհրաժեշտ է հաշվի առնել լեզվական տեղեկատվությունը ձևայնացնելիս։ UNL միջավայրը դիտարկվում է որպես բնական լեզուներով արտահայտված բովանդակությունը միասնական իմաստային ներկայացման միջոցով նկարագրելու հնարավորություն, որի պայմաններում կարևոր խնդիր է հայերենի քերականական կառուցվածքների համապատասխանեցումը համակարգի ձևային միավորներին և հարաբերություններին։ Հետազոտության ընթացքում կարող են մշակվել հայերեն նախադասությունների վերլուծության կանոններ, սահմանվել լեզվական միավորների միջև հարաբերությունների տեսակները և ձևավորվել այնպիսի նկարագրություններ, որոնք հնարավոր կլինի օգտագործել համակարգչային ավտոմատ մշակման ժամանակ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձևաբանական և շարահյուսական մակարդակների փոխկապակցվածությանը, քանի որ բառաձևերի քերականական հատկանիշները կարևոր դեր ունեն նախադասության կառուցվածքի և բառերի գործառույթների որոշման գործում։ Ուսումնասիրվում են նաև հայերենի համեմատաբար ազատ բառադասության հետ կապված խնդիրները, երբ նույն կամ մոտ իմաստային հարաբերությունները կարող են արտահայտվել բառերի տարբեր դասավորությամբ։ Ձևային կանոնների համակարգի ստեղծումը հնարավորություն է տալիս բնական լեզվի կառուցվածքային առանձնահատկությունները ներկայացնել համակարգչի համար մշակելի տեսքով և հիմք ստեղծել ավտոմատ շարահյուսական վերլուծության համար։ Նման մոտեցումները կիրառական նշանակություն կարող են ունենալ մեքենայական թարգմանության, տեղեկատվության որոնման, տեքստերի ավտոմատ վերլուծության, լեզվական տվյալների մշակման և բազմալեզու համակարգերի զարգացման ոլորտներում։ Աշխատությունն ունի միջգիտակարգային նշանակություն՝ համադրելով հայոց լեզվի շարահյուսության տեսական ուսումնասիրությունը, ձևային քերականության մեթոդները և համակարգչային լեզվաբանության տեխնոլոգիական մոտեցումները՝ նպաստելով հայերենի թվային մշակման գործիքների և լեզվական ռեսուրսների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական խճանկարչության գեղարվեստական ձևաստեղծման սկզբունքների, արտահայտչամիջոցների և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ազգային կերպարվեստի և դեկորատիվ-կիրառական արվեստի զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում խճանկարի պատկերային կառուցվածքի ձևավորման եղանակները, կոմպոզիցիոն կազմակերպումը, գունային հարաբերությունները, նյութի և ձևի փոխազդեցությունը, մակերևույթի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և առանձին տարրերի միջոցով ամբողջական գեղարվեստական պատկերի ստեղծման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն միջոցներին, որոնց օգնությամբ տարբեր չափերի, ձևերի և գունային երանգների մասնիկները միավորվում են մեկ միասնական հորինվածքի մեջ՝ ստեղծելով պատկերային ռիթմ, շարժում, ծավալի կամ տարածության տպավորություն։ Ուսումնասիրվում են հայկական արվեստին բնորոշ զարդանախշային համակարգերը, երկրաչափական ու բուսական մոտիվները, խորհրդանշական պատկերները և դրանց վերափոխումները խճանկարչական ստեղծագործություններում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ազգային գեղարվեստական ավանդույթների և ժամանակակից ստեղծագործական մոտեցումների փոխհարաբերությանը՝ պարզելու համար, թե պատմական մշակութային ժառանգության տարրերն ինչպես են վերաիմաստավորվում նոր գեղարվեստական միջավայրում։ Քննության առարկա են դառնում նաև նյութերի ընտրության և տեխնիկական հնարավորությունների ազդեցությունը ստեղծագործության գեղարվեստական կերպարի վրա, քանի որ քարի, ապակու, խեցեղենի և այլ նյութերի գույնը, կառուցվածքը, լուսային հատկություններն ու մակերևույթը կարող են հանդես գալ որպես ինքնուրույն արտահայտչական գործոններ։ Անդրադարձ է կատարվում խճանկարի և ճարտարապետական տարածության փոխհարաբերությանը, հատկապես այն դեպքերում, երբ ստեղծագործությունը նախատեսված է շենքերի ներքին կամ արտաքին հարդարման, հասարակական տարածքների և մոնումենտալ միջավայրի համար։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական խճանկարչության մեջ ձևավորված ոճական ուղղությունները, հեղինակային լուծումների առանձնահատկությունները և գեղարվեստական լեզվի զարգացման միտումները։ Աշխատությունն ունի կարևոր նշանակություն հայկական արվեստի պատմության, մոնումենտալ և դեկորատիվ արվեստի ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով խճանկարչության ազգային առանձնահատկությունների, ստեղծագործական մեթոդների և գեղարվեստական ձևաստեղծման համակարգի առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի պատմական կենտրոնի տարածական կառուցվածքի, ճարտարապետական միջավայրի և հատակագծային կազմակերպման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքային զարգացման տարբեր փուլերի և ժառանգության պահպանության խնդիրների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում պատմականորեն ձևավորված փողոցային ցանցը, թաղամասերի կառուցվածքը, հրապարակները, հասարակական տարածքները, կառուցապատման բնույթը և առանձին ճարտարապետական կառույցների դերը քաղաքային միջավայրի ամբողջական կերպարի ձևավորման գործում։ Ուշադրություն է դարձվում պատմական կառուցվածքի և հետագա քաղաքաշինական վերափոխումների փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով այն խնդիրները, որոնք առաջանում են նոր կառուցապատման, տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացման, բնակչության և գործառույթների կենտրոնացման պայմաններում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի արժեքավոր պատմաճարտարապետական միջավայրի պահպանման և ժամանակակից քաղաքի պահանջներին դրա հարմարեցման միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Քննության են առնվում կառուցապատման մասշտաբի, շենքերի բարձրության, փողոցների և բակային տարածքների հարաբերակցության, տեսողական կապերի ու քաղաքային համայնապատկերի պահպանման հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական շենքերի, հուշարձանների և ավանդական քաղաքային հյուսվածքի դերին՝ կենտրոնի ինքնատիպությունն ու մշակութային հիշողությունը պահպանելու տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում մշակված գլխավոր հատակագծերի և քաղաքաշինական նախագծերի ազդեցությանը կենտրոնական հատվածների կառուցվածքի վրա՝ գնահատելով դրանց արդյունքում առաջացած տարածական փոփոխությունները։ Ուսումնասիրվում են հասարակական տարածքների բարեկարգման, հետիոտնային և տրանսպորտային շարժման կազմակերպման, կանաչ տարածքների պահպանման և քաղաքային գործառույթների արդյունավետ տեղաբաշխման խնդիրները։ Պատմական միջավայրի վերականգնման և վերակառուցման մոտեցումները դիտարկվում են ոչ միայն առանձին շենքերի պահպանության, այլև ամբողջական քաղաքային հյուսվածքի շարունակականության ապահովման տեսանկյունից։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն ճարտարապետության ու քաղաքաշինության համար՝ նպաստելով պատմական կենտրոնների վերակառուցման սկզբունքների, մշակութային ժառանգության պահպանության և ժամանակակից քաղաքային զարգացման միջև փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հորթերի շրջանում դաբաղի կանխարգելման իմունաբանական միջոցների ուսումնասիրությանը՝ համադրելով պասիվ և ակտիվ իմունացման մոտեցումները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հիվանդության նկատմամբ երիտասարդ կենդանիների ընկալունակության առանձնահատկությունները, օրգանիզմի պաշտպանական մեխանիզմների ձևավորումը և հակամարմինների դերը վարակից պաշտպանության գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կյանքի վաղ շրջանում մայրական ծագման հակամարմինների նշանակությանը, որոնք հորթին կարող են ապահովել ժամանակավոր պաշտպանություն, սակայն ժամանակի ընթացքում դրանց մակարդակի նվազումը առաջացնում է կայուն իմունային պատասխանի ձևավորման անհրաժեշտություն։ Պասիվ իմունացումը դիտարկվում է որպես պատրաստի պաշտպանական գործոնների միջոցով կարճաժամկետ իմունաբանական պաշտպանություն ապահովող մոտեցում, իսկ ակտիվ իմունացումը՝ որպես կենդանու սեփական իմունային համակարգի արձագանքը խթանող և ավելի երկարատև պաշտպանական պատասխան ձևավորող միջոց։ Քննության են առնվում այս երկու մոտեցումների փոխհարաբերությունները, դրանց արդյունավետության գնահատման չափանիշները և երիտասարդ կենդանիների իմունային վիճակի ազդեցությունը կանխարգելման արդյունքների վրա։ Հատուկ նշանակություն ունի մայրական հակամարմինների և պատվաստման արդյունքում ձևավորվող իմունային պատասխանի փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ արդեն առկա հակամարմինները որոշ պայմաններում կարող են ազդել ակտիվ իմունացման արդյունավետության վրա։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել կենդանիների տարբեր խմբերում իմունաբանական ցուցանիշների փոփոխությունները, հակամարմինների պահպանման տևողությունը և հիվանդության նկատմամբ պաշտպանվածության աստիճանը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև կանխարգելիչ միջոցառումների կազմակերպման անասնաբուժական և համաճարակաբանական նշանակությանը, քանի որ դաբաղի տարածումը կարող է լուրջ խնդիրներ առաջացնել անասնապահական տնտեսությունների համար։ Պասիվ և ակտիվ իմունացման համակցված գնահատումը հնարավորություն է տալիս գիտականորեն հիմնավորել երիտասարդ կենդանիների պաշտպանության առավել արդյունավետ ռազմավարությունները՝ հաշվի առնելով նրանց տարիքը, իմունային համակարգի զարգացման առանձնահատկությունները և համաճարակաբանական պայմանները։ Աշխատությունն ունի գիտական և կիրառական նշանակություն անասնաբուժական վարակաբանության, իմունաբանության և անասնապահության համար՝ նպաստելով վարակիչ հիվանդությունների կանխարգելման համակարգերի կատարելագործմանը և կենդանիների առողջության պահպանմանն ուղղված միջոցառումների արդյունավետության բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական դատավարության շրջանակում անձանց հանձնման գործընթացի իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրական կառուցակարգերի և միջազգային իրավական համագործակցության սկզբունքների վրա։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն իրավական հիմքերը և դատավարական պայմանները, որոնց առկայության դեպքում հնարավոր է մեկ պետության տարածքում գտնվող անձին հանձնել մեկ այլ պետության՝ քրեական հետապնդում իրականացնելու կամ օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի կատարման նպատակով։ Ուշադրություն է դարձվում հանձնման վերաբերյալ հարցումների ներկայացման, ընդունման, ուսումնասիրման և համապատասխան որոշումների կայացման ընթացակարգերին, իրավասու պետական մարմինների լիազորություններին և նրանց միջև համագործակցության մեխանիզմներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն հանձնման թույլատրելիության և այն բացառող հանգամանքների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև անձի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության համար նախատեսված դատավարական երաշխիքները։ Քննության են առնվում կրկնակի քրեականացման սկզբունքը, անձի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդման բնույթը, վաղեմության ժամկետների, քաղաքացիության և այլ իրավական հանգամանքների հնարավոր նշանակությունը հանձնման գործընթացում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միջազգային պայմանագրերի և ներպետական քրեական դատավարական նորմերի փոխհարաբերությանը, քանի որ հանձնման գործընթացը անմիջականորեն առնչվում է պետությունների միջև քրեական գործերով իրավական օգնության և միջազգային համագործակցության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հանձնման նպատակով անձի ազատության սահմանափակման իրավական հիմքերին, դատական վերահսկողությանը, պաշտպանության իրավունքին և ընդունված որոշումների բողոքարկման հնարավորություններին։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը հանձնման վերաբերյալ որոշումների վրա՝ հատկապես այն իրավիճակներում, երբ պահանջող պետությունում կարող են առաջանալ անձի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության հետ կապված իրավական հարցեր։ Համեմատական վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել ներպետական կարգավորման և միջազգային իրավական մոտեցումների փոխկապակցվածությունը, առկա ընթացակարգային խնդիրներն ու օրենսդրության կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն քրեական դատավարության, միջազգային քրեական իրավունքի և իրավապահ մարմինների համագործակցության ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով հանձնման գործընթացի իրավական բնույթի, դրա փուլերի և անձի իրավունքների պաշտպանության երաշխիքների առավել ամբողջական ընկալմանը։