Հանձնման (էքստրադիցիայի) գործընթացի կարգավորման առանձնահատկությունները ՀՀ քրեական դատավարությունում

Религия

Աշխատությունը նվիրված է Աստվածաշնչի պատմական բովանդակության ուսումնասիրությանն ու մեկնաբանությանը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ներկայացնել սուրբգրային իրադարձությունների հաջորդականությունը, դրանց կրոնական նշանակությունը և կապը քրիստոնեական հավատքի հիմնարար գաղափարների հետ։ Այն կարող է ներառել աստվածաշնչյան պատմությունների համակարգված շարադրանք, կարևոր անձանց ու իրադարձությունների ներկայացում, ինչպես նաև դրանց բարոյական և հոգևոր իմաստի բացատրություն։ Նման բնույթի ուսումնասիրություններում սովորաբար ուշադրություն է դարձվում աշխարհի արարման, մարդկության սկզբնավորման, աստվածային հայտնությունների, ընտրյալ ժողովրդի պատմության, մարգարեների գործունեության և փրկության գաղափարի զարգացմանը։ Պատմական դեպքերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձություններ, այլև որպես հավատքի, աստվածային նախախնամության և մարդու բարոյական պատասխանատվության վերաբերյալ ուսուցողական օրինակներ։ Շարադրանքը կարող է նպաստել ընթերցողի՝ աստվածաշնչյան գրքերի կառուցվածքի, դրանց պատմական միջավայրի և տարբեր պատմությունների փոխկապակցվածության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Հատորային կառուցվածքը վկայում է նյութի փուլային ու համակարգված ներկայացման մասին՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով աստիճանաբար խորացնել գիտելիքները։ Աշխատությունը նշանակալի է կրոնական կրթության, աստվածաշնչյան մեկնության և հայալեզու աստվածաբանական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։

Литература

«Թափառական հրեա» անվանումը կապված է եվրոպական գրականության մեջ տարածված ավանդության հետ, որի կենտրոնական կերպարը դատապարտված է անվերջ թափառելու և չի կարողանում հանգրվան գտնել։ Այս խորհրդանշական պատկերը տարբեր ժամանակներում օգտագործվել է մարդկային ճակատագրի, տառապանքի, պատժի, ապաշխարության, հավատի և փրկության գաղափարներն արտահայտելու համար։ Թափառականության մոտիվը գեղարվեստական պատումում հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նաև օտարության, մենության, հասարակական անարդարության և մարդու՝ սեփական անցյալի հետ ունեցած հարաբերությունների հարցերին։ Եվրոպական գրականության մեջ այս ավանդությունը ստացել է տարբեր մեկնաբանություններ՝ կրոնական առասպելից վերածվելով հասարակական ու բարոյական խնդիրներ ներկայացնելու գրական միջոցի։ Հատորի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնելու կերպարների զարգացմանը, պատմողական կառուցվածքին, իրադարձությունների հաջորդականությանը և անհատական ճակատագրերի ու հասարակական միջավայրի փոխազդեցությանը։ Այս թեմայով ստեղծագործություններում անձնական պատմությունները կարող են միահյուսվել պատմական իրադարձությունների, հասարակական հարաբերությունների և բարոյական ընտրությունների հետ՝ ընդգծելով մարդու գործողությունների հետևանքներն ու պատասխանատվության խնդիրը։ Հատորի գրական նշանակությունը կարելի է դիտարկել նաև թարգմանական գրականության զարգացման համատեքստում՝ ուսումնասիրելով եվրոպական գրական թեմաների տարածումը հայ ընթերցողական միջավայրում և դրանց դերը գեղարվեստական ճաշակի ձևավորման գործում։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում համաշխարհային գրականության, կրոնական ավանդությունների գրական վերամշակման, սոցիալական արձակի և հայ գրահրատարակչական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

История

Ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանում կիրառված զենքերի տեսակների, դրանց առանձնահատկությունների և պատմական զարգացման քննությանը։ Այն ներկայացնում է զենքը որպես ռազմական պատմության և նյութական մշակույթի կարևոր բաղադրիչ՝ դիտարկելով դրա նշանակությունը միջնադարյան հասարակության պաշտպանական համակարգում, ռազմական կազմակերպման և մարտական գործունեության մեջ։ Զենքերի տեսակների դասակարգումն ու դրանց բնութագրումը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տարբեր նշանակության զինատեսակների, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների և գործածության ոլորտների մասին։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև միջնադարյան Հայաստանի ռազմական ավանդույթների, զինվորական կյանքի և պաշտպանական կարողությունների հետազոտության տեսանկյունից։ Զենքերի ձևերի ու կիրառության քննությունը կարող է նպաստել հայկական ռազմական մշակույթի առանձնահատկությունների բացահայտմանը և հարևան ժողովուրդների ռազմական ավանդույթների հետ համեմատական ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն ռազմական պատմության, այլև պատմական հնագիտության, զենքի տեխնոլոգիական զարգացման և միջնադարյան արհեստագործության ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր նյութ է հայոց ռազմական պատմությամբ, միջնադարյան նյութական մշակույթով և պատմական զինատեսակներով հետաքրքրվող մասնագետների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։

Литература

Աշխատանքը պարունակում է առակներ՝ գրական այնպիսի ստեղծագործություններ, որոնցում կենդանիների, մարդկանց կամ պայմանական կերպարների միջոցով ներկայացվում են մարդկային բնավորության գծերը, հասարակական հարաբերությունները և կյանքի տարբեր իրավիճակներ։ Առակի հիմնական առանձնահատկությունը այլաբանական պատմությունն է, որի միջոցով ընթերցողին փոխանցվում է բարոյական կամ խրատական միտք։ Այս ժանրին բնորոշ են սեղմ սյուժեն, պարզ ու պատկերավոր լեզուն, հումորը, երգիծանքը և վերջում կամ պատմության ընթացքում բացահայտվող խրատական եզրահանգումը։ Ժողովածուի ստեղծագործությունները կարող են նպաստել ընթերցողի բարոյական դատողության, քննադատական մտածողության և մարդկային վարքի տարբեր դրսևորումները ճանաչելու կարողության զարգացմանը։ Առակները հատկապես կարևոր են կրթական ու դաստիարակչական առումով, քանի որ բարդ գաղափարներն ու հասարակական խնդիրները ներկայացնում են մատչելի պատմությունների միջոցով։ Այսպիսի գրականությունը միավորում է գեղարվեստական հաճույքն ու ուսուցողական նշանակությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով պատմությունների միջոցով խորհելու ազնվության, արդարության, խոհեմության, աշխատասիրության և մարդկային փոխհարաբերությունների մասին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ առակագրության և 19-րդ դարի բարոյախոսական գրականության ուսումնասիրման համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XI դարի հայ միջնադարյան պատմագրական արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ պատմական շարադրանքը դիտարկելով ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների մասին տեղեկություններ պահպանող աղբյուր, այլև որպես ինքնուրույն գրական կառուցվածք ունեցող ստեղծագործություն։ Հետազոտության առանցքում պատմական նյութի գեղարվեստական կազմակերպման սկզբունքներն են, հեղինակի պատմողական եղանակը, կերպարաստեղծման միջոցները, լեզվաոճական համակարգը և իրադարձությունների հեղինակային մեկնաբանության ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմագրության և գեղարվեստական գրականության փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են իրական պատմական դեպքերի նկարագրությանը միանում հուզական գնահատականները, պատկերավոր խոսքը, խորհրդանշական շերտերը և բարոյափիլիսոփայական ընդհանրացումները։ Քննվում է պատմողի կերպարը, նրա վերաբերմունքը ներկայացվող իրադարձություններին և այն եղանակները, որոնց միջոցով պատմական ժամանակաշրջանի ողբերգական իրողությունները վերածվում են գրականորեն ամբողջական պատումի։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ողբերգականության և դրամատիզմի դրսևորումներին, որոնք պայմանավորում են պատմողական նյութի հուզական լարվածությունը և նպաստում պատմական իրադարձությունների մարդկային հետևանքների ընդգծմանը։ Ուսումնասիրվում են կերպարների բնութագրման սկզբունքները, անհատական ու հավաքական կերպարների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև հասարակության տարբեր խմբերի ներկայացման առանձնահատկությունները։ Լեզվաոճական վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են պատկերավոր արտահայտությունները, համեմատությունները, փոխաբերությունները, հակադրությունները, կրկնությունները և հռետորական կառուցվածքները՝ որպես պատմողական ազդեցությունն ուժեղացնող միջոցներ։ Առանձին ուշադրության է արժանանում աստվածաշնչյան ու քրիստոնեական պատկերային համակարգի ազդեցությունը, որի միջոցով պատմական իրադարձությունները կարող են ստանալ բարոյական և խորհրդանշական մեկնաբանություն։ Հետազոտվում են նաև ժամանակի, տարածության և պատմական հիշողության գեղարվեստական կազմակերպման առանձնահատկությունները՝ պարզելու համար, թե ինչպես է պատմիչը կառուցում իր դարաշրջանի ամբողջական պատկերը։ Կարևորվում է ստեղծագործության ժանրային բնույթի հարցը, քանի որ պատմագրական փաստագրությունը, վկայությունը, ողբերգական պատումը և գրական պատկերավորությունը հանդես են գալիս փոխկապակցված ձևով։ Գրականագիտական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի անհատական ոճը և նրա տեղը հայ միջնադարյան արձակի զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ նպաստում է հայ միջնադարյան պատմագրության գեղարվեստական արժեքի առավել ամբողջական ընկալմանը՝ ցույց տալով պատմական հիշողության, հեղինակային աշխարհընկալման և գրական արտահայտչամիջոցների սերտ փոխազդեցությունը։

Технология

Գիրքը նվիրված է իմպուլսային չափիչ սարքերի համակարգերի տեսական հիմքերի և կառուցման սկզբունքների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են իմպուլսային ազդանշանների ձևավորման, փոխանցման, մշակման և չափման հետ կապված հիմնական խնդիրները, ինչպես նաև այդ գործընթացներում կիրառվող սարքավորումների կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները։ Հեղինակը ներկայացնում է չափիչ համակարգերի աշխատանքի տեսական հիմքերը՝ անդրադառնալով չափվող մեծությունների փոխակերպմանը, ազդանշանների ժամանակային և ամպլիտուդային բնութագրերին, չափման ճշտությանը և արդյունքների վրա ազդող գործոններին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում իմպուլսային սարքերի կառուցման հիմնական սկզբունքներին, դրանց առանձին հանգույցների փոխկապակցվածությանը և համակարգի ընդհանուր աշխատանքի ապահովմանը։ Ուսումնասիրվում են իմպուլսների ձևավորման ու գրանցման, ժամանակային պարամետրերի որոշման, ազդանշանների ուժեղացման և մշակման, ինչպես նաև չափման արդյունքների փոխանցման ու ցուցադրման խնդիրները։ Գրքում քննարկվում են նաև սարքերի արագագործության, զգայունության, կայունության և հուսալիության ապահովման հարցերը, ինչպես նաև արտաքին խանգարումների և չափման պայմանների ազդեցությունը համակարգի աշխատանքի վրա։ Տեսական դրույթների հետ մեկտեղ ներկայացվում են իմպուլսային չափիչ համակարգերի նախագծման և կառուցվածքային լուծումների ընտրության մոտեցումներ, որոնք կարող են կիրառվել տարբեր տեխնիկական և արտադրական խնդիրների դեպքում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու իմպուլսային չափման համակարգերի աշխատանքի տրամաբանության, դրանց կառուցվածքային կազմակերպման և հիմնական տեխնիկական պահանջների մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել չափիչ տեխնիկայի, էլեկտրոնիկայի, ավտոմատացման, ռադիոտեխնիկայի և կառավարման համակարգերի մասնագետների, ինժեներների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։