Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դատավարությունում հայցի ապահովման ինստիտուտի տեսական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի շրջանակում։ Հայցի ապահովումը դիտարկվում է որպես դատական պաշտպանության արդյունավետությունն ապահովող կարևոր դատավարական մեխանիզմ, որի հիմնական նշանակությունը ապագա դատական ակտի կատարման հնարավորության պահպանման, դատավարության ընթացքում կողմերի օրինական շահերի պաշտպանության և այնպիսի իրավիճակների կանխման մեջ է, որոնք կարող են դժվարացնել կամ անհնար դարձնել դատական պաշտպանության իրականացումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել հայցի ապահովման իրավական բնույթը, նպատակները, կիրառման հիմքերը, դատավարական կարգը և ապահովման միջոցների ընտրության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել դատարանի կողմից ապահովման միջոց կիրառելու անհրաժեշտության հիմնավորմանը, ներկայացված պահանջի և ընտրված միջոցի միջև համաչափության պահպանմանը, ինչպես նաև հայցվորի և պատասխանողի շահերի հավասարակշռման խնդրին։ Կարևոր է ուսումնասիրել այն չափանիշները, որոնց հիման վրա դատարանը գնահատում է ապագա դատական ակտի կատարման հնարավոր վտանգը և որոշում ժամանակավոր սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև գույքի կամ դրամական միջոցների նկատմամբ կիրառվող սահմանափակումների, որոշակի գործողությունների արգելման և քաղաքացիական դատավարության օրենսդրությամբ նախատեսվող այլ ապահովման միջոցների առանձնահատկությունները՝ առանց դրանք դիտարկելու որպես վեճի վերջնական լուծում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հայցի ապահովման վերաբերյալ դատական ակտերի պատճառաբանվածության և դատական հայեցողության սահմանների ուսումնասիրությունը, քանի որ չափազանց լայն կամ անհամաչափ միջոցները կարող են էականորեն ազդել դատավարության մասնակիցների իրավունքների և տնտեսական գործունեության վրա։ Միաժամանակ կարող են քննության առնվել ապահովման միջոցների փոփոխման, փոխարինման կամ վերացման հետ կապված դատավարական հարցերը, ինչպես նաև դրանց կիրառման հետևանքով հնարավոր վնասների և կողմերի իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմների հարաբերակցությունը։ Համեմատական իրավական վերլուծությունը կարող է հնարավորություն տալ բացահայտելու այլ իրավական համակարգերում կիրառվող մոտեցումները և գնահատելու դրանց նշանակությունը Հայաստանի քաղաքացիական դատավարության զարգացման համար։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքացիական դատավարության տեսության, դատական պրակտիկայի և իրավական պաշտպանության արդյունավետության վերաբերյալ մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հայցի ապահովման ինստիտուտի կիրառման խնդիրներն ու դրա հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսության մրցունակության բարձրացմանն ուղղված պետական քաղաքականության ձևավորման և կատարելագործման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ագրարային արտադրության արդյունավետության, գյուղատնտեսական արտադրանքի որակի, արտադրական ծախսերի, շուկայական հասանելիության և ոլորտի երկարաժամկետ զարգացման միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածություններն են։ Գյուղատնտեսության մրցունակությունը դիտարկվում է որպես համալիր տնտեսական հասկացություն, որը պայմանավորված է ոչ միայն արտադրանքի գնային առավելություններով, այլև արտադրողականությամբ, տեխնոլոգիական զարգացմամբ, արտադրանքի որակով, ենթակառուցվածքների վիճակով, կառավարման արդյունավետությամբ և շուկայի պահանջներին արագ հարմարվելու կարողությամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել ոլորտի մրցունակությունը սահմանափակող կառուցվածքային և տնտեսական գործոնները՝ գյուղացիական տնտեսությունների մասնատվածությունը, ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությունը, տեխնիկական հագեցվածությունը, ոռոգման ու լոգիստիկ ենթակառուցվածքները, արտադրության և իրացման կազմակերպումը, ինչպես նաև գյուղատնտեսական ռիսկերի կառավարման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել պետական աջակցության քաղաքականությանը՝ ուսումնասիրելով դրա նպատակային ուղղվածությունը և ազդեցությունը արտադրողականության ու ներդրումային ակտիվության վրա։ Կարևոր ուղղություն է գյուղատնտեսական արտադրության տեխնոլոգիական արդիականացումը, գիտելիքի և նորարարությունների տարածումը, մասնագիտական խորհրդատվության զարգացումը և տնտեսավարողների կառավարչական կարողությունների բարձրացումը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման, պահպանման, փոխադրման և իրացման համակարգերի զարգացմանը, քանի որ ամբողջ արժեշղթայի արդյունավետությունը նշանակալի ազդեցություն ունի վերջնական արտադրանքի մրցունակության վրա։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող են լինել ներքին և արտաքին շուկաներում հայկական գյուղատնտեսական արտադրանքի դիրքերի ամրապնդման հնարավորությունները, որակի չափանիշների պահպանումը, արտահանման կազմակերպումը և արտադրողների շուկայական տեղեկատվության հասանելիությունը։ Կարևորվում է նաև բնական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը և կլիմայական ու տնտեսական ռիսկերի նկատմամբ ոլորտի դիմակայունության բարձրացումը՝ մրցունակությունը երկարաժամկետ զարգացման հետ համադրելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, պետական տնտեսական քաղաքականության և ռազմավարական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով համակարգել այն հիմնական ուղղությունները, որոնց կատարելագործումը կարող է նպաստել Հայաստանի գյուղատնտեսության արտադրողականության, շուկայական հնարավորությունների և կայուն մրցունակության բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացման գործընթացում պետական կարգավորման դերի, կիրառվող տնտեսական մեխանիզմների և դրանց կատարելագործման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում ձեռնարկատիրական գործունեության համար նպաստավոր միջավայրի ձևավորումը, պետական աջակցության գործիքների արդյունավետությունը, վարչարարական և ֆինանսական խոչընդոտների բացահայտումը, ինչպես նաև տնտեսության տարբեր ոլորտներում փոքր ու միջին տնտեսավարող սուբյեկտների կայուն զարգացման նախադրյալներն են։ Փոքր և միջին ձեռնարկատիրությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական ակտիվության, մրցակցության, զբաղվածության, նորարարության և տարածքային զարգացման կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետ գործունեության համար նշանակություն ունի պետական քաղաքականության կանխատեսելի և համակարգված բնույթը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հարկային և վարկային քաղաքականության, պետական ֆինանսական աջակցության, ձեռնարկությունների գրանցման ու գործունեության վարչարարական ընթացակարգերի, ներդրումային միջավայրի և գործարարների իրավունքների պաշտպանության հետ կապված հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությանը, քանի որ փոքր և միջին կազմակերպությունների զարգացման հնարավորությունները հաճախ կապված են վարկավորման պայմանների, ներդրումային միջոցների ներգրավման և ֆինանսական ռիսկերի կառավարման հետ։ Կարևոր ուղղություն է նաև պետական կարգավորման և շուկայական ինքնակարգավորման միջև արդյունավետ հարաբերակցության ուսումնասիրությունը՝ նպատակ ունենալով սահմանել այնպիսի մոտեցումներ, որոնք մի կողմից ապահովում են անհրաժեշտ վերահսկողություն և իրավական պաշտպանություն, իսկ մյուս կողմից չեն ստեղծում անհարկի վարչարարական բեռ։ Կարող են դիտարկվել նաև նորաստեղծ ձեռնարկությունների աջակցությունը, գործարար կրթության և խորհրդատվական ծառայությունների զարգացումը, նորարարական գործունեության խթանումը և փոքր ու միջին ձեռնարկությունների մասնակցությունը արտաքին տնտեսական հարաբերություններին։ Հայաստանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև մարզերում ձեռնարկատիրական ակտիվության ընդլայնումը և տնտեսական հնարավորությունների տարածքային անհամաչափությունների նվազեցումը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել պետական քաղաքականության տարբեր գործիքների համեմատական գնահատում և միջազգային փորձի ուսումնասիրություն՝ ազգային տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ առանձնահատկություններին համապատասխան կիրառելի մոտեցումների բացահայտման նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ձեռնարկատիրության տնտեսագիտության, պետական տնտեսական կարգավորման և տնտեսական քաղաքականության մոտեցումները՝ ուղղված փոքր ու միջին ձեռնարկությունների գործունեության համար առավել արդյունավետ և կայուն զարգացման միջավայրի ձևավորման հնարավորությունների բացահայտմանը։

Աշխատությունը նվիրված է 1890–1920 թվականներին հայկական ազգային-քաղաքական կազմակերպություններից մեկի արտաքին քաղաքական պատկերացումների և ռազմավարական կողմնորոշումների ձևավորման ու փոփոխության պատմական ուսումնասիրությանը։ Քննվող ժամանակաշրջանը ներառում է կազմակերպության հիմնադրումից մինչև Հայաստանի Առաջին Հանրապետության գոյության վերջին փուլը՝ ընդգրկելով Օսմանյան և Ռուսական կայսրություններում տեղի ունեցող քաղաքական զարգացումները, Առաջին համաշխարհային պատերազմը, Ռուսական հեղափոխությունները և հայկական պետականության վերականգնումը։ Կազմակերպությունը հիմնադրվել է 1890 թվականին և սկզբնական շրջանում իր քաղաքական նպատակները կապում էր հատկապես Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության իրավունքների պաշտպանության, բարեփոխումների և քաղաքական ինքնավարության հարցերի հետ։ Հետազոտություններում 1890-ականների առաջին կեսի ռազմավարությունը բնութագրվում է որպես Արևմտյան Հայաստանում քաղաքական ինքնավարության և սոցիալ-տնտեսական բարեփոխումների հասնելու ուղղություն։ Հետագա փուլերում միջազգային և տարածաշրջանային պայմանների փոփոխությանը զուգահեռ վերափոխվում էին նաև կազմակերպության ծրագրային պատկերացումները, իսկ անկախության գաղափարը 1890–1920 թվականների ընթացքում անցնում էր աստիճանական զարգացում և տարբեր կերպ էր արտահայտվում ծրագրային փաստաթղթերում ու քաղաքական գործունեության մեջ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են առանձնացվել տարբեր ժամանակահատվածներ՝ ըստ Ռուսաստանի, Օսմանյան կայսրության, եվրոպական տերությունների և հետագայում ձևավորված նոր քաղաքական կենտրոնների նկատմամբ որդեգրված մոտեցումների։ Առանձնահատուկ ուշադրության առարկա է Առաջին համաշխարհային պատերազմի շրջանը, երբ տարբեր կայսրությունների տարածքներում գործող կուսակցական կառույցները հայտնվեցին էապես տարբեր քաղաքական և ռազմական պայմաններում և կիրառեցին տարբեր ռազմավարություններ ու մարտավարություններ։ 1917 թվականի հեղափոխություններից և Ռուսական կայսրության քաղաքական համակարգի փլուզումից հետո արտաքին քաղաքական խնդիրները նոր բովանդակություն ստացան, իսկ 1918 թվականին անկախ հայկական պետականության ստեղծումը կազմակերպությանը կանգնեցրեց արդեն պետական արտաքին քաղաքականության իրականացման խնդիրների առջև։ Այդ փուլում առաջնային նշանակություն ձեռք բերեցին միջազգային ճանաչման, անվտանգության, սահմանների, հարևան պետությունների հետ հարաբերությունների և արտաքին աջակցության հարցերը։ 1918–1920 թվականների զարգացումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու կուսակցական արտաքին քաղաքական պատկերացումները պետական կառավարման պայմաններում իրականացվող դիվանագիտական քաղաքականությունից և գնահատելու դրանց փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը պատմաքաղաքական և աղբյուրագիտական տեսանկյուններից ուսումնասիրում է արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների փոփոխությունները՝ դրանք կապելով միջազգային հարաբերությունների համակարգի վերափոխումների, հայկական հարցի զարգացման և ազգային պետականության ձևավորման գործընթացների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանային գործունեության կազմակերպման մեջ հասարակական մասնակցության նշանակության, ձևերի և զարգացման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Գրադարանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գրականության պահպանման և ընթերցողներին սպասարկելու հաստատություն, այլև որպես հասարակական ու մշակութային հաղորդակցության կենտրոն, որի արդյունավետ գործունեությունը մեծապես պայմանավորված է համայնքի, ընթերցողների և տարբեր հասարակական կառույցների հետ համագործակցությամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել կամավորական մասնակցության, հասարակական խորհուրդների, ընթերցողական ակտիվի, մասնագիտական և մշակութային կազմակերպությունների հետ համագործակցության տարբեր ձևերը, ինչպես նաև դրանց դերը գրադարանի աշխատանքների կազմակերպման և զարգացման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել հասարակության տարբեր խմբերի ներգրավմանը գրքային ֆոնդերի հանրահռչակման, ընթերցանության խթանման, մշակութային միջոցառումների կազմակերպման, տեղեկատվական պահանջների բացահայտման և գրադարանային ծառայությունների կատարելագործման գործընթացներում։ Կարևոր ուղղություն է գրադարանի և համայնքի միջև հետադարձ կապի ձևավորումը, որը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ գնահատելու ընթերցողների հետաքրքրությունները և համապատասխանեցնելու ծառայությունները հասարակության կրթական, տեղեկատվական ու մշակութային պահանջներին։ Հասարակական հիմունքներով իրականացվող աշխատանքը կարող է դիտարկվել նաև որպես գրադարանային ռեսուրսների և մասնագիտական գործունեության լրացուցիչ աջակցման միջոց, հատկապես այն դեպքերում, երբ համայնքի ակտիվ անդամները մասնակցում են միջոցառումների, ցուցադրությունների, քննարկումների, գրքի տարածման և ընթերցողական մշակույթի զարգացման նախաձեռնություններին։ Միաժամանակ կարևորվում է նման մասնակցության կազմակերպված և նպատակային բնույթը, որպեսզի հասարակական աջակցությունը լրացնի մասնագիտական գրադարանային աշխատանքը և չփոխարինի մասնագիտական գործառույթներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև գրադարանների հասարակական նշանակության ընդլայնմանը՝ դրանք դիտարկելով որպես կրթության, ինքնակրթության, մշակութային փոխանակման և համայնքային հաղորդակցության տարածքներ։ Այս տեսանկյունից հասարակական մասնակցությունը նպաստում է գրադարանի կապերի ամրապնդմանը տարբեր հաստատությունների, կրթական կազմակերպությունների, մշակութային կառույցների և ընթերցողական խմբերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է գրադարանային գործի հասարակական բաղադրիչը որպես գրադարանի և համայնքի փոխգործակցության կարևոր ուղղություն՝ ընդգծելով մասնակցային աշխատանքի դերը գրադարանային ծառայությունների զարգացման, ընթերցանության տարածման և հասարակության մշակութային կյանքի ակտիվացման գործում։

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2010 թվականներին Չինաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունների և անկախ Հայաստանի հետ ձևավորված միջպետական հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննության կենտրոնում են հետսառըպատերազմյան միջազգային համակարգում Չինաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների փոփոխությունները, բազմակողմ դիվանագիտության զարգացումը, տնտեսական համագործակցության ընդլայնումը և տարբեր տարածաշրջաններում քաղաքական ու տնտեսական կապերի ամրապնդման միտումները։ Հայաստանի անկախացումից հետո երկու երկրների հարաբերությունները ձևավորվեցին նոր միջպետական հիմքի վրա․ Չինաստանը ճանաչեց Հայաստանի անկախությունը, իսկ դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվեցին 1992 թվականի ապրիլի 6-ին։ Նույն թվականի հուլիսին Երևանում բացվեց Չինաստանի դեսպանությունը, իսկ 1996 թվականին Պեկինում՝ Հայաստանի դեսպանությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել երկկողմ քաղաքական երկխոսության ձևավորումը, բարձրաստիճան փոխայցելությունները, պայմանագրաիրավական հիմքի զարգացումը և միջազգային կազմակերպությունների շրջանակում փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ 1992 թվականին կողմերը ստորագրեցին մի շարք փաստաթղթեր, որոնք վերաբերում էին ներդրումների խրախուսմանն ու պաշտպանությանը, գիտատեխնիկական, մշակութային, կրթական, առողջապահական և այլ ոլորտների համագործակցությանը, իսկ 1996 թվականի համատեղ փաստաթղթով ամրագրվեցին բարեկամական հարաբերությունների զարգացման հիմնական սկզբունքները։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել տնտեսական հարաբերություններին՝ ուսումնասիրելով առևտրի, ներդրումների և գործարար կապերի ընդլայնման հնարավորությունները և դրանց նշանակությունը երկու երկրների համագործակցության ընդհանուր համակարգում։ 2004 թվականի համատեղ հայտարարությունում կողմերը տնտեսական և առևտրային համագործակցությունը բնութագրում էին որպես երկկողմ հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչ և արձանագրում էին քաղաքական, տնտեսական, գիտատեխնիկական, մշակութային ու կրթական ոլորտներում նախորդ տարիների համագործակցության զարգացումը։ Ուսումնասիրության առանձին ուղղություն կարող է լինել Հարավային Կովկասի տեղը Չինաստանի արտաքին քաղաքականության մեջ և Հայաստանի հետ հարաբերությունների զարգացումը տարածաշրջանային ավելի լայն գործընթացների համատեքստում։ Միաժամանակ հնարավոր է դիտարկել մշակութային, կրթական և գիտական կապերը՝ որպես քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունները լրացնող գործոններ։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես սկզբնական դիվանագիտական հարաբերություններից աստիճանաբար ձևավորվեց բազմաոլորտ համագործակցության ինստիտուցիոնալ հիմք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային հարաբերությունների պատմության, արտաքին քաղաքականության վերլուծության և տարածաշրջանագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Չինաստանի արտաքին քաղաքականության առանձնահատկությունների և հայ-չինական միջպետական կապերի ձևավորման ու զարգացման փոխկապակցված պատկերը 1991–2010 թվականներին։

Աշխատությունը նվիրված է նավթամթերքի և նավթի գների փոփոխությունների ազդեցության ուսումնասիրությանը Իրանի մակրոտնտեսական համակարգի հիմնական ցուցանիշների վրա՝ հաշվի առնելով երկրի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները և էներգետիկ ոլորտի նշանակությունը։ Հետազոտության առանցքում գների տատանումների և համախառն ներքին արդյունքի, տնտեսական աճի, գնաճի, ներդրումների, պետական եկամուտների ու ծախսերի, արտաքին առևտրի և փոխարժեքի միջև ձևավորվող փոխկապակցվածություններն են։ Էներգակիրների գների փոփոխությունը դիտարկվում է որպես արտաքին և ներքին տնտեսական ազդակ, որը կարող է տարբեր փոխանցման ուղիներով ներգործել ինչպես իրական հատվածի, այնպես էլ ֆինանսական ու դրամավարկային գործընթացների վրա։ Նավթ արտահանող տնտեսության պայմաններում գների բարձրացումը կարող է մեծացնել արտահանման եկամուտները և ֆինանսական ռեսուրսների ներհոսքը, սակայն դրա վերջնական մակրոտնտեսական ազդեցությունը կախված է պետական ֆինանսների կառուցվածքից, արժութային քաղաքականությունից, արտադրական հնարավորություններից և եկամուտների օգտագործման արդյունավետությունից։ Իրանի տնտեսության վերաբերյալ հետազոտությունները ցույց են տվել, որ նավթի գնային ցնցումները կարող են կապված լինել արդյունաբերական արտադրության, գնաճի և իրական արդյունավետ փոխարժեքի փոփոխությունների հետ, ընդ որում ազդեցությունները կարող են լինել անհամաչափ՝ կախված գների բարձրացման կամ նվազման ուղղությունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող է առանձնահատուկ ուշադրություն հատկացվել նաև պետական բյուջեի և նավթային եկամուտների փոխկապակցվածությանը, քանի որ էներգետիկ եկամուտների տատանումները կարող են անդրադառնալ պետական ֆինանսավորման հնարավորությունների և մակրոտնտեսական կայունության վրա։ Կարևոր ուղղություն է գների փոփոխության ազդեցության գնահատումը փոխարժեքի և արտաքին մրցունակության վրա. Իրանի վերաբերյալ ուսումնասիրություններում նավթային ցնցումների և իրական փոխարժեքի միջև նույնպես արձանագրվել են նշանակալի կապեր։ Վերլուծության ընթացքում կարող են կիրառվել ժամանակային շարքերի և տնտեսաչափական մոդելավորման մոտեցումներ՝ տարբեր մակրոտնտեսական փոփոխականների արձագանքները և դրանց ժամանակային դինամիկան գնահատելու համար։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել գների անմիջական ազդեցությունը այն գործոններից, որոնք պայմանավորված են արտադրության ծավալների, արտաքին տնտեսական սահմանափակումների, ներքին տնտեսական քաղաքականության և համաշխարհային պահանջարկի փոփոխություններով։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգային կերպով գնահատելու էներգակիրների գների տատանումների փոխանցումը Իրանի տնտեսությանը և բացահայտելու այն հիմնական մակրոտնտեսական ոլորտները, որոնց կայունությունը առավել սերտորեն կապված է նավթային շուկայի փոփոխությունների հետ։

Հրատարակությունը գործնական և ուսումնամեթոդական բնույթի ձեռնարկ է, որը նախատեսված է գրադարանային ոլորտի աշխատակիցների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման, գիտելիքների համակարգման և սեմինար պարապմունքների արդյունավետ կազմակերպման համար։ Նյութի հիմնական նպատակը գրադարանավարներին մասնագիտական ուսուցման ընթացքում անհրաժեշտ մեթոդական աջակցություն տրամադրելն է՝ միաժամանակ նպաստելով տեսական գիտելիքների և առօրյա աշխատանքում կիրառվող գործնական հմտությունների փոխկապակցմանը։ Բովանդակության շրջանակում կարող են ներկայացվել սեմինարների նախապատրաստման և անցկացման սկզբունքները, քննարկման ենթակա մասնագիտական թեմաների ընտրության մոտեցումները, պարապմունքների կառուցվածքը, մասնակիցների ինքնուրույն աշխատանքի կազմակերպման ձևերը և ձեռք բերված գիտելիքների ամրապնդման միջոցները։ Առանձնահատուկ նշանակություն կարող է տրվել գրադարանային սպասարկման կազմակերպմանը, ընթերցողների հետ աշխատանքի մեթոդներին, գրքային և տեղեկատվական ֆոնդերի արդյունավետ օգտագործմանը, մատենագիտական աշխատանքի կատարելագործմանը և մասնագիտական հաղորդակցության զարգացմանը։ Սեմինար պարապմունքները դիտարկվում են ոչ միայն որպես գիտելիքների փոխանցման, այլև մասնագիտական փորձի փոխանակման, խնդիրների համատեղ քննարկման և գործնական իրավիճակների վերլուծության միջոց։ Այդ պատճառով մեթոդական նյութը կարող է ներառել քննարկման հարցեր, ինքնուրույն ուսումնասիրության ուղղություններ, մասնագիտական խնդիրների վերլուծության առաջարկություններ և պարապմունքների կազմակերպման ընդհանուր սկզբունքներ։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել գրադարանավարի շարունակական մասնագիտական զարգացման գաղափարը, քանի որ գրադարանային աշխատանքի որակը պայմանավորված է ոչ միայն մասնագիտական սկզբնական պատրաստվածությամբ, այլև գիտելիքների պարբերական թարմացմամբ և աշխատանքային փորձի ընդհանրացմամբ։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել նաև գրադարանների մեթոդական կենտրոնների և մասնագիտական վերապատրաստում իրականացնող աշխատակիցների համար՝ որպես ուսուցողական միջոցառումների պլանավորման և կազմակերպման օժանդակ նյութ։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են կատարում գրադարանային աշխատանքի միասնական մեթոդական մոտեցումների ձևավորման, մասնագիտական գործունեության կազմակերպվածության բարձրացման և գրադարանավարների միջև փորձի տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը համադրում է գրադարանագիտության, մասնագիտական կրթության և մեթոդական աշխատանքի սկզբունքները՝ ուղղված գրադարանային ծառայությունների կատարելագործմանը և ոլորտի աշխատակիցների մասնագիտական կարողությունների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է խորհրդային շրջանի հայ արձակի կարևոր ժանրերից մեկի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը 1960–1970-ական թվականների գրական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում տվյալ ժամանակաշրջանի պատմվածքի թեմատիկ, գաղափարական, ժանրային և գեղարվեստական փոփոխություններն են, ինչպես նաև այն նոր միտումները, որոնք ձևավորվեցին հասարակական կյանքի, մշակութային միջավայրի և գրական մտածողության փոխակերպումների ազդեցությամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում պատմվածքը դիտարկվում է որպես փոքրածավալ արձակի ճկուն ձև, որը հնարավորություն էր տալիս գրողներին կենտրոնանալ մարդու ներաշխարհի, անհատական ընտրության, բարոյական խնդիրների, առօրյա կյանքի և հասարակության հետ անհատի հարաբերությունների վրա։ Կարող է քննության առնվել նախորդ տասնամյակների գրական ավանդույթների շարունակականությունը և միաժամանակ դրանց վերաիմաստավորումը՝ հատկապես կերպարակերտման, հոգեբանական վերլուծության, պատումի կառուցվածքի և հեղինակային խոսքի կազմակերպման ոլորտներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել անհատի և հասարակության փոխհարաբերությանը, քաղաքային ու գյուղական կյանքի պատկերներին, հիշողության, հայրենիքի, մարդկային արժանապատվության, սերնդային հարաբերությունների և բարոյական պատասխանատվության թեմաներին։ Կարևոր է նաև բացահայտել, թե ինչպես են պատմվածքի ժանրում փոխվում հերոսի կառուցման սկզբունքները՝ արտաքին իրադարձությունների նկարագրությունից աստիճանաբար մեծ տեղ հատկացնելով ներքին ապրումների, հոգեբանական հակասությունների և անձնական աշխարհընկալման ներկայացմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվաոճական նորարարություններին, երկխոսության և ներքին խոսքի կիրառությանը, ենթատեքստի դերին, խորհրդանշական պատկերներին, ժամանակի ու տարածության կազմակերպմանը և պատմողական տարբեր եղանակների համադրմանը։ Համեմատական դիտարկումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու տարբեր հեղինակների ստեղծագործական մոտեցումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները և գնահատելու դրանց նշանակությունը փոքր արձակի զարգացման համար։ Միաժամանակ տվյալ ժամանակաշրջանի ստեղծագործությունները կարող են դիտարկվել իրենց պատմամշակութային միջավայրի հետ փոխկապակցված՝ հաշվի առնելով խորհրդային իրականության պայմաններում գրականության գաղափարական սահմանափակումների և ստեղծագործական ինքնարտահայտման հարաբերությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու XX դարի երկրորդ կեսի հայ արձակի զարգացման կարևոր փուլի մասին և բացահայտելու այն գեղարվեստական ու ժանրային գործընթացները, որոնք նշանակալի ազդեցություն ունեցան հետագա հայ պատմվածքի ձևավորման վրա։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի պաշտոնական հաղորդակցության ոլորտում օտար լեզուներից ներթափանցած բառերի գործածության լեզվաբանական, գործառական և նորմատիվ առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում պետական կառավարման, իրավական, վարչական, գործարար և այլ պաշտոնական բնույթի տեքստերում կիրառվող օտարազգի բառապաշարի տեղն ու դերն է, դրա հարաբերակցությունը հայերեն համարժեքների հետ և ազդեցությունը պաշտոնական խոսքի հստակության ու լեզվական մշակույթի վրա։ Օտար բառերի ներթափանցումը դիտարկվում է որպես լեզուների շփման բնական հետևանք, որը պայմանավորված է հասարակական, քաղաքական, տնտեսական, գիտատեխնիկական և մշակութային զարգացումներով։ Միաժամանակ պաշտոնական լեզուն առանձնանում է կանոնակարգվածությամբ, իմաստային ճշգրտության պահանջով և տերմինաբանական հետևողականությամբ, ինչի պատճառով փոխառությունների ընտրությունն ու կիրառությունը ձեռք են բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դասակարգվել օտար ծագում ունեցող բառերը ըստ աղբյուր լեզվի, իմաստային ոլորտի, կիրառության հաճախականության և հայերենում յուրացման աստիճանի։ Կարող են քննության առնվել անմիջական փոխառությունները, միջազգային տերմինները, մասնագիտական բառապաշարը, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ օտար բառին զուգահեռ գոյություն ունի հայերեն համարժեք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բառերի հնչյունական, ուղղագրական, ձևաբանական և իմաստային հարմարեցմանը հայերենի համակարգին՝ պարզելու, թե փոխառված միավորները որքանով են ենթարկվում հայերենի լեզվական օրինաչափություններին։ Կարևոր խնդիր է նաև օտար բառերի նպատակահարմարության գնահատումը պաշտոնական փաստաթղթերում, քանի որ անհարկի կամ ոչ միանշանակ փոխառությունները կարող են դժվարացնել տեքստի ընկալումը, մինչդեռ որոշ միջազգային եզրույթներ անհրաժեշտ են մասնագիտական հասկացությունների ճշգրիտ արտահայտման համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել պաշտոնական փաստաթղթերի, իրավական ակտերի, վարչական գրագրության և պետական կառույցների հաղորդակցության լեզվական նյութի համեմատական վերլուծություն։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պաշտոնական հայերենի բառապաշարի զարգացման միտումները, փոխառությունների տարածման օրինաչափությունները և լեզվական նորմի հետ դրանց հարաբերությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բառագիտության, տերմինաբանության, լեզվական նորմավորման և գործառական ոճագիտության մոտեցումները՝ նպաստելով ժամանակակից պաշտոնական հայերենի բառապաշարի զարգացման գործընթացների և օտարալեզու ազդեցությունների համակարգային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է առևտրային բանկերի կառավարման համակարգի արդյունավետության բարձրացման տեսական և գործնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ ֆինանսական հաստատությունների կայուն գործունեության, մրցունակության և ռիսկերի վերահսկման տեսանկյունից։ Հետազոտության առանցքում բանկային կառավարման մեթոդների ընտրությունը, դրանց կիրառման արդյունավետության գնահատումը և փոփոխվող տնտեսական ու ֆինանսական միջավայրին համապատասխան կատարելագործման հնարավորություններն են։ Բանկի կառավարումը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված գործընթացների ամբողջություն, որն ընդգրկում է ռազմավարական պլանավորումը, ֆինանսական ռեսուրսների կառավարումը, ակտիվների և պարտավորությունների հավասարակշռումը, եկամտաբերության ապահովումը, ներքին վերահսկողությունը և կազմակերպական որոշումների ընդունումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բանկային ռիսկերի կառավարմանը՝ ուսումնասիրելով վարկային, իրացվելիության, շուկայական, գործառնական և այլ ռիսկերի գնահատման ու վերահսկման կազմակերպական սկզբունքները։ Կարևոր ուղղություն է ֆինանսական ցուցանիշների վերլուծության հիման վրա կառավարչական որոշումների արդյունավետության գնահատումը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանկի գործունեության ուժեղ և թույլ կողմերը և հիմնավորելու զարգացման առաջնահերթությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև կորպորատիվ կառավարման կառուցվածքը, ղեկավար մարմինների պատասխանատվության բաշխումը, ներքին վերահսկողության և աուդիտի դերը, ինչպես նաև կառավարման տարբեր մակարդակների միջև տեղեկատվության փոխանակման արդյունավետությունը։ Ժամանակակից բանկային գործունեության պայմաններում կարևոր նշանակություն ունի տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և թվային կառավարման գործիքների կիրառումը, որոնք կարող են նպաստել տվյալների մշակման արագացմանը, հաճախորդների սպասարկման կազմակերպման բարելավմանը և կառավարչական գործընթացների ավելի արդյունավետ վերահսկմանը։ Առանձին ուշադրության առարկա կարող է լինել մարդկային ռեսուրսների կառավարումը՝ մասնագիտական կարողությունների զարգացման, աշխատանքի գնահատման և կազմակերպական մշակույթի ձևավորման տեսանկյունից։ Կառավարման մեթոդների կատարելագործումը կարող է դիտարկվել նաև հաճախորդների պահանջների, մրցակցային միջավայրի և ֆինանսական շուկայի փոփոխություններին բանկի հարմարվողականության բարձրացման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բանկային մենեջմենթի, ֆինանսական կառավարման, ռիսկերի կառավարման և կորպորատիվ կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել առևտրային բանկի գործունեության արդյունավետության, ֆինանսական կայունության և երկարաժամկետ զարգացման ապահովման կառավարչական հնարավորությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության վճարային հաշվեկշռի ձևավորման, պետական կարգավորման և արտաքին տնտեսական հավասարակշռության ապահովման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում երկրի արտաքին տնտեսական գործառնությունների համակարգն է՝ ապրանքների և ծառայությունների միջազգային առևտուրը, եկամուտների ու տրանսֆերտների շարժը, կապիտալի և ֆինանսական միջոցների հոսքերը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը մակրոտնտեսական կայունության վրա։ Վճարային հաշվեկշիռը դիտարկվում է որպես երկրի և արտաքին աշխարհի միջև տնտեսական հարաբերությունների կարևոր համախմբված ցուցանիշ, որի կառուցվածքային փոփոխությունները հնարավորություն են տալիս գնահատելու արտաքին հատվածում ձևավորվող հիմնական միտումները և հնարավոր անհավասարակշռությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել ընթացիկ հաշվի, կապիտալի և ֆինանսական հաշիվների հիմնական բաղադրիչները, դրանց փոխկապակցվածությունը և արտաքին ֆինանսավորման աղբյուրների նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել արտաքին առևտրի կառուցվածքին, արտահանման և ներմուծման հարաբերակցությանը, մասնավոր փոխանցումներին, օտարերկրյա ներդրումներին և արտաքին ֆինանսական հոսքերին՝ որպես վճարային հաշվեկշռի վիճակի վրա ազդող գործոնների։ Պետական կարգավորման տեսանկյունից ուսումնասիրվում են դրամավարկային, արժութային, հարկաբյուջետային և արտաքին տնտեսական քաղաքականության գործիքների փոխազդեցությունները։ Կարևոր խնդիր է գնահատել, թե պետական տնտեսական քաղաքականությունը որքանով կարող է նպաստել արտաքին անհավասարակշռությունների սահմանափակմանը՝ առանց տնտեսական ակտիվության և երկարաժամկետ զարգացման հնարավորությունների անհարկի սահմանափակման։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ազգային արժույթի փոխարժեքի, միջազգային պահուստների, արտաքին պարտքի և կապիտալի շարժի փոխկապակցվածությանը՝ դիտարկելով դրանց նշանակությունը արտաքին ֆինանսական կայունության համար։ Առանձին ուղղություն է վճարային հաշվեկշռի ցուցանիշների կանխատեսումը և հնարավոր ռիսկերի գնահատումը, ինչը կարևոր է մակրոտնտեսական քաղաքականության որոշումների հիմնավորման համար։ Հայաստանի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարող է համադրվել միջազգային փորձի հետ՝ բացահայտելու փոքր և բաց տնտեսություններում արտաքին հատվածի կարգավորման կիրառվող մոտեցումները և դրանց հնարավոր կիրառելիությունը ազգային պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային տնտեսագիտության, մակրոտնտեսական կարգավորման, արժութային քաղաքականության և արտաքին տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել վճարային հաշվեկշռի անհավասարակշռությունների պատճառները և դրանց կարգավորմանն ուղղված տնտեսական քաղաքականության հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է տերահերցային հաճախականային տիրույթում էլեկտրամագնիսական ճառագայթման առաջացման ֆիզիկական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը ոչ գծային օպտիկական հատկություններով օժտված լիթիումի նիոբատի բյուրեղում՝ օպտիկական դիմակների կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում բյուրեղի ոչ գծային արձագանքի և տարածականորեն կառավարվող օպտիկական գրգռման փոխազդեցությունն է, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու առաջացող տերահերցային դաշտի տարածական, սպեկտրային և էներգետիկ բնութագրերը։ Լիթիումի նիոբատը կարևոր նյութ է ոչ գծային օպտիկայում՝ իր էլեկտրական և օպտիկական հատկությունների շնորհիվ, իսկ տերահերցային ճառագայթման աղբյուրների ստեղծման համատեքստում հետաքրքրություն է ներկայացնում օպտիկական էներգիայի ավելի ցածր հաճախականային տիրույթ փոխակերպելու հնարավորությունը։ Օպտիկական դիմակների ներմուծումը համակարգ հնարավորություն է տալիս ձևափոխելու գրգռող լուսային դաշտի տարածական կառուցվածքը և այդ ճանապարհով ազդելու բյուրեղում առաջացող ոչ գծային գործընթացների բնույթի վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել գրգռող ճառագայթման տարածական բաշխման, բյուրեղի նյութական հատկությունների, ալիքների փոխազդեցության և առաջացող տերահերցային դաշտի բնութագրերի միջև կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել ճառագայթման ուղղվածության և տարածական կառուցվածքի կառավարմանը, ինչպես նաև տարբեր օպտիկական պայմաններում գեներացման արդյունավետության համեմատական գնահատմանը։ Կարևոր խնդիր է նաև բյուրեղում օպտիկական և տերահերցային ալիքների տարածման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ նյութի դիսպերսիոն և կլանման հատկությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ վերջնական ճառագայթման բնութագրերի վրա։ Տեսական մոդելավորման և փորձարարական դիտարկումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ոչ գծային փոխակերպման գործընթացների մասին և գնահատելու օպտիկական դիմակների դերը տերահերցային ճառագայթման ձևավորման մեջ։ Նման հետազոտությունները գիտական հետաքրքրություն են ներկայացնում տերահերցային ֆոտոնիկայի զարգացման համար, որտեղ կարևոր խնդիրներից են կառավարելի, կայուն և արդյունավետ ճառագայթման աղբյուրների ուսումնասիրությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ոչ գծային օպտիկայի, տերահերցային ֆիզիկայի, բյուրեղաօպտիկայի և ֆոտոնիկայի մոտեցումները՝ նպաստելով տերահերցային ճառագայթման գեներացման և տարածական կառավարման ֆիզիկական սկզբունքների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային համակարգի և գործարար միջավայրի փոխազդեցության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հարկային քաղաքականության ազդեցության կառավարման տեսական և գործնական հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում այն տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հարկերը, հարկային վարչարարությունը և համապատասխան կարգավորումները կարող են ազդել ձեռնարկությունների գործունեության, ներդրումային որոշումների, արտադրական ակտիվության և մրցակցային միջավայրի վրա։ Հարկային համակարգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետական եկամուտների ձևավորման գործիք, այլև որպես տնտեսական վարքագծի վրա ազդեցություն ունեցող կարևոր կարգավորիչ, որի կառուցվածքից և գործարկման արդյունավետությունից կարող են կախված լինել ձեռնարկատիրության զարգացման պայմանները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հարկային բեռի կառուցվածքը, հարկային պարտավորությունների կատարման հետ կապված վարչարարական գործընթացները, հարկային օրենսդրության կանխատեսելիությունն ու կայունությունը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը տարբեր չափերի և գործունեության ոլորտների տնտեսավարող սուբյեկտների վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հարկային քաղաքականության և ներդրումային գրավչության փոխկապակցվածության վերլուծությունը՝ գնահատելով, թե հարկային միջավայրն ինչպես կարող է արտացոլվել նոր ձեռնարկությունների ստեղծման, գործող բիզնեսների ընդլայնման և կապիտալի ներդրման որոշումների վրա։ Կարևոր ուղղություն է նաև հարկային վարչարարության արդյունավետության ուսումնասիրությունը, քանի որ հարկերի հաշվարկման և վճարման գործընթացների պարզությունը, վերահսկողության մեխանիզմների թափանցիկությունը և հարկ վճարողների հետ պետական մարմինների փոխգործակցությունը կարող են էական նշանակություն ունենալ գործարար միջավայրի որակի համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ փոքր և միջին ձեռնարկատիրության առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով, որ վարչարարական և հարկային ծախսերի ազդեցությունը տարբեր չափերի կազմակերպությունների համար կարող է տարբեր լինել։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր բաղադրիչ է հարկային համակարգի կարգավորիչ և խթանող գործառույթների հավասարակշռումը պետական ֆինանսական պահանջների հետ։ Այդ համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել միջազգային փորձը և հարկային կառավարման տարբեր մոդելները՝ դրանց կիրառելիությունը Հայաստանի տնտեսական պայմաններում գնահատելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հարկային քաղաքականության, պետական ֆինանսների, ձեռնարկատիրության և տնտեսական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հարկային համակարգի ազդեցության հիմնական ուղղությունները և գործարար միջավայրի զարգացման համար արդյունավետ կառավարման հնարավորությունները։