Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սեփականության հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում սեփականության տարբեր ձևերի փոխհարաբերությունը, սեփականության իրավունքի տնտեսական բովանդակությունը, սեփականատերերի շահերի իրացման մեխանիզմները և դրանց ազդեցությունը տնտեսական համակարգի արդյունավետության վրա են։ Սեփականատիրական հարաբերությունները դիտարկվում են որպես շուկայական տնտեսության առանցքային ինստիտուտներից մեկը, որը կապված է ռեսուրսների բաշխման, ձեռնարկատիրական գործունեության, ներդրումների, արտադրության կազմակերպման և տնտեսական պատասխանատվության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական, մասնավոր, համայնքային և սեփականության այլ ձևերի տնտեսական նշանակությանը, դրանց գործառույթների սահմանազատմանը և արդյունավետ կառավարման պայմանների ձևավորմանը։ Քննվում են տնտեսության վերափոխումների ընթացքում սեփականության կառուցվածքի փոփոխությունները, մասնավորեցման և ապապետականացման գործընթացների տնտեսական հետևանքների գնահատման մեթոդաբանական հարցերը, ինչպես նաև սեփականատիրոջ և կառավարչի գործառույթների տարանջատման արդյունքում առաջացող կառավարման խնդիրները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սեփականության իրավունքի պաշտպանության, պայմանագրային հարաբերությունների կայունության և տնտեսական գործունեության կանխատեսելիության նշանակության ուսումնասիրությունը։ Կարևորվում է նաև կորպորատիվ կառավարման համակարգը, քանի որ սեփականության կենտրոնացման կամ մասնատվածության աստիճանը, բաժնետերերի և ղեկավար մարմինների փոխհարաբերությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետության վրա։ Ուշադրություն է դարձվում պետական սեփականության կառավարման մեխանիզմներին, պետական մասնակցությամբ կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետության գնահատմանը և հանրային շահի ու տնտեսական արդյունավետության միջև հավասարակշռության ապահովման խնդիրներին։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող են լինել հողի, անշարժ գույքի, արտադրական ակտիվների և ձեռնարկությունների նկատմամբ սեփականության հարաբերությունները՝ դրանց տնտեսական առանձնահատկությունների հաշվառմամբ։ Քննվում է նաև սեփականության հարաբերությունների ազդեցությունը ներդրումային միջավայրի, մրցակցության, ձեռնարկատիրական նախաձեռնության և տնտեսության կառուցվածքային փոփոխությունների վրա։ Կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները դիտարկվում են իրավական և տնտեսական ինստիտուտների փոխկապակցված զարգացման, կառավարման թափանցիկության, սեփականության իրավունքների հստակեցման, արդյունավետ վերահսկողության և պատասխանատվության մեխանիզմների ամրապնդման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս սեփականության հարաբերությունները ներկայացնել ոչ միայն որպես իրավական կատեգորիա, այլև որպես տնտեսական շահերի, կառավարման մեխանիզմների և հասարակական հարաբերությունների համալիր համակարգ, որի արդյունավետ կազմակերպումը կարևոր նշանակություն ունի տնտեսական զարգացման և շուկայական ինստիտուտների գործունեության համար։

Աշխատությունը նվիրված է երեք լեզուներում գույն նշանակող բաղադրիչներ պարունակող դարձվածային միավորների համեմատական-զուգադրական քննությանը՝ դրանց իմաստային, կառուցվածքային, գործառական և լեզվամշակութային առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության առանցքում այն դարձվածքներն են, որոնց կազմում գունանունը հանդես է գալիս ոչ միայն իր ուղղակի նշանակությամբ, այլև ձեռք է բերում փոխաբերական, խորհրդանշական, գնահատողական կամ հուզարտահայտչական բովանդակություն։ Ուսումնասիրվում է, թե տարբեր լեզուներում միևնույն գույնը ինչպիսի իմաստային կապեր կարող է ձևավորել մարդու բնավորության, հույզերի, հասարակական հարաբերությունների, հաջողության, վտանգի, մաքրության, տխրության և մշակութային այլ պատկերացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դարձվածային համարժեքության խնդրին՝ տարբերակելով այն դեպքերը, երբ երեք լեզուներում գոյություն ունեն կառուցվածքով և իմաստով մոտ միավորներ, երբ նույն գաղափարն արտահայտվում է տարբեր գունային բաղադրիչներով, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ որևէ դարձվածք տվյալ լեզվամշակութային համակարգին հատուկ երևույթ է և մյուս լեզուներում չունի անմիջական համարժեք։ Քննվում են հիմնական գունանունների մասնակցությամբ կազմված դարձվածքների իմաստային խմբերը, դրանց բազմիմաստությունը, փոխաբերական զարգացումը և խոսքում կիրառության առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է դարձվածքների ազգային-մշակութային պայմանավորվածությունը, քանի որ գույների խորհրդանշական ընկալումը ձևավորվում է պատմական փորձի, ավանդույթների, գրականության, կրոնական պատկերացումների և առօրյա մշակույթի ազդեցությամբ։ Զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես համընդհանուր լեզվամտածողական օրինաչափություններ, այնպես էլ հայերենին, ռուսերենին և անգլերենին բնորոշ առանձնահատկություններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև դարձվածքների կառուցվածքային քննությունը՝ ըստ բաղադրիչների հարաբերության, քերականական կառուցվածքի և խոսքիմասային պատկանելության։ Առանձին նշանակություն ունի թարգմանական համարժեքության ուսումնասիրությունը, քանի որ բառացիորեն փոխանցված գունային բաղադրիչը միշտ չէ, որ պահպանում է սկզբնաղբյուր դարձվածքի իրական իմաստն ու մշակութային ենթատեքստը։ Այդ պատճառով համեմատական քննությունը կարող է նպաստել համարժեք թարգմանական տարբերակների ընտրության և լեզվամշակութային տարբերությունների ճիշտ մեկնաբանման սկզբունքների մշակմանը։ Աշխատությունը կարևոր է դարձվածաբանության, իմաստաբանության և լեզվամշակութաբանության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես են գույների մասին պատկերացումները լեզվի մեջ վերածվում կայուն արտահայտությունների և արտացոլում տարբեր լեզվակիր հանրությունների մշակութային փորձը։

Աշխատությունը նվիրված է սփյուռքահայ գրական և մշակութային կյանքի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործական, խմբագրական ու հասարակական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նրա նախաձեռնած և խմբագրած գրական-մշակութային պարբերականի դերին։ Հետազոտության առանցքում գրողի աշխարհայացքի, գեղագիտական սկզբունքների և գրական գործունեության փոխկապակցվածությունն է այն խմբագրական ծրագրի հետ, որի միջոցով ձևավորվել է սփյուռքահայ մտավոր և մշակութային հաղորդակցության կարևոր հարթակ։ Քննվում են հեղինակի բանաստեղծական և քննադատական ժառանգության հիմնական առանձնահատկությունները, նրա վերաբերմունքը հայ գրական ավանդույթին, ազգային մշակույթին, լեզվին և սփյուռքի պայմաններում հայկական ինքնության պահպանման խնդիրներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պարբերականի ստեղծման պատմամշակութային միջավայրին, նրա գաղափարական ու գեղարվեստական ուղղվածությանը, հրապարակումների թեմատիկ շրջանակին և հեղինակային կազմին։ Հանդեսը դիտարկվում է որպես գրական ստեղծագործությունների հրապարակման վայր և միաժամանակ որպես գրաքննադատական, մշակութաբանական ու հասարակական մտքի արտահայտման միջավայր, որտեղ քննարկվել են հայ գրականության զարգացման, ազգային մշակույթի շարունակականության և սփյուռքահայության մտավոր կյանքի հարցերը։ Ուսումնասիրվում է խմբագրի դերը պարբերականի բովանդակային քաղաքականության ձևավորման, հեղինակների ընտրության և տարբեր սերունդների գրողների միջև ստեղծագործական կապերի հաստատման գործում։ Կարևորվում են նաև Հայաստանի և սփյուռքի գրական շրջանակների միջև մշակութային կապերը, որոնց արտահայտման ու ամրապնդման գործում պարբերական մամուլը կարող էր ունենալ նշանակալի դեր։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել առանձին համարներում հրապարակված գեղարվեստական ստեղծագործությունները, գրախոսությունները, հոդվածները, թարգմանությունները և մշակութային նյութերը՝ դրանց միջոցով բացահայտելով տվյալ ժամանակաշրջանի գրական հետաքրքրությունների ու բանավեճերի շրջանակը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արևմտահայերենի պահպանման և զարգացման, գրական լեզվի մշակման ու հայ գրական ժառանգության փոխանցման խնդիրներին։ Հանդեսի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև սփյուռքահայ մամուլի պատմության տեսանկյունից, քանի որ պարբերական հրատարակությունները համայնքային կյանքում հանդես էին գալիս որպես մշակութային հիշողության պահպանման և մտավոր հաղորդակցության միջոցներ։ Աշխատությունը նպաստում է ինչպես Վահե-Վահյանի գրական և խմբագրական ժառանգության, այնպես էլ XX դարի սփյուռքահայ գրական գործընթացների առավել ամբողջական ընկալմանը՝ բացահայտելով անհատ ստեղծագործողի, պարբերական մամուլի և հայկական մշակութային միջավայրի միջև ձևավորված բազմակողմանի կապերը։

Հրատարակությունը խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանային-մեթոդական և մատենագիտական բնույթի նյութերի ժողովածու է, որը նախատեսված էր գրադարաններում գաղափարաքաղաքական գրականության ներկայացման, հանրահռչակման և ընթերցողների հետ տարվող աշխատանքի կազմակերպման համար։ Այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և կրթական քաղաքականությունը, երբ գրադարանները դիտարկվում էին ոչ միայն որպես գրականության պահպանման ու ընթերցանության կազմակերպման հաստատություններ, այլև որպես պետական գաղափարախոսության տարածման կարևոր օղակներ։ Նյութերում հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է քաղաքական գործչի աշխատությունների, կենսագրական նյութերի և նրա գործունեության վերաբերյալ հրատարակությունների համակարգված ներկայացմանը։ Մեթոդական բաժինները կարող էին գրադարանավարներին առաջարկել գրքային ցուցադրությունների, թեմատիկ հավաքածուների, ընթերցողական միջոցառումների, գրականության տեսությունների և այլ մշակութային-լուսավորչական աշխատանքի կազմակերպման ձևեր։ Մատենագիտական բաղադրիչը նպատակ ուներ օգնել համապատասխան գրականության ընտրության, դասակարգման և ընթերցողներին ներկայացման գործում՝ մեկտեղելով սկզբնաղբյուրներն ու դրանց վերաբերյալ երկրորդային գրականությունը։ Հրատարակության բովանդակությունը պետք է դիտարկել Խորհրդային Միության գաղափարախոսական միջավայրի շրջանակում, որտեղ Վլադիմիր Լենինի քաղաքական և տեսական ժառանգությունը պաշտոնական պետական գաղափարախոսության կենտրոնական բաղադրիչներից էր։ Այդ պատճառով ներկայացվող նյութերի ընտրությունը, մեկնաբանման ձևերը և առաջարկվող գրադարանային գործունեությունը պայմանավորված էին ժամանակաշրջանի պաշտոնական քաղաքական ու գաղափարական պահանջներով։ Ժամանակակից հետազոտողի համար նման հրատարակությունը արժեքավոր է ոչ միայն մատենագիտական տեղեկությունների, այլև խորհրդային գրադարանային աշխատանքի, զանգվածային քաղաքական կրթության և ընթերցանության կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին գրադարանային ցուցադրությունները, գրականության ցանկերը և հանրային միջոցառումները ներգրավվում հիշարժան տարեդարձերի պաշտոնական նշման գործընթացում։ Միաժամանակ նյութը կարող է ծառայել որպես աղբյուր խորհրդային Հայաստանում գրադարանագիտության և մատենագիտության պատմության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով մասնագիտական մեթոդական աշխատանքի և պետական գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հրատարակության քննադատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել դրա մասնագիտական գրադարանագիտական բաղադրիչը ժամանակաշրջանին բնորոշ քաղաքական քարոզչական նպատակներից և այն դիտարկել որպես խորհրդային մշակութային քաղաքականության ու գրադարանային պրակտիկայի պատմական վկայություն։

Աշխատությունը նվիրված է տարրական դպրոցում երկու լեզվով հաղորդակցվող և կրթություն ստացող երեխաների գրավոր խոսքի դժվարությունների ուսումնասիրությանը, դրանց դրսևորման առանձնահատկությունների բացահայտմանը և մանկավարժական ու լոգոպեդական աջակցության հնարավոր ուղղությունների հիմնավորմանը։ Հետազոտության առանցքում գրելու հմտության ձևավորման գործընթացն է՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ երկլեզու երեխան միաժամանակ յուրացնում և գործածում է երկու լեզվական համակարգ, որոնք կարող են տարբերվել հնչյունական կազմով, ուղղագրական սկզբունքներով, քերականական կառուցվածքով և հնչյունի ու տառի համապատասխանության առանձնահատկություններով։ Ուշադրություն է հատկացվում գրավոր խոսքում հանդիպող տառային փոխարինումներին, բացթողումներին, վանկային և բառային կառուցվածքի փոփոխություններին, ուղղագրական դժվարություններին, բառերի սահմանների ոչ ճիշտ ընկալմանը և այլ կայուն սխալների բնույթին։ Կարևորվում է սովորական երկլեզվային լեզվական փոխազդեցության հետևանքով առաջացող սխալների տարբերակումը գրի կայուն խանգարումներից, քանի որ երկու լեզուների փոխազդեցությունը ինքնին չի նշանակում խանգարման առկայություն։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել երեխայի բանավոր խոսքի, հնչութային ընկալման, բառապաշարի, քերականական կարողությունների, տեսողական և լսողական տարբերակման, տարածական կողմնորոշման ու գրելու հմտությունների վերաբերյալ տվյալները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի յուրաքանչյուր լեզվի տիրապետման մակարդակի և օգտագործման միջավայրի գնահատումը, քանի որ ընտանիքում, դպրոցում և սոցիալական միջավայրում լեզուների կիրառման հաճախականությունը կարող է ազդեցություն ունենալ գրավոր խոսքի ձևավորման վրա։ Շտկողական աշխատանքի տեսանկյունից կարևորվում է անհատականացված մոտեցումը՝ առաջադրանքները համապատասխանեցնելով երեխայի տարիքին, լեզվական փորձին և կոնկրետ դժվարությունների բնույթին։ Դիտարկվում են հնչյունային վերլուծության և համադրման, հնչյուն-տառ կապերի ամրապնդման, բառային կառուցվածքի գիտակցման, ուղղագրական ուշադրության, տեսողական ու լսողական տարբերակման և կապակցված գրավոր խոսքի զարգացմանն ուղղված մանկավարժական մեթոդները։ Կարևոր է նաև երկու լեզուների առանձնահատկությունների համադրական ներկայացումը, որպեսզի երեխան կարողանա տարբերակել դրանց կանոններն ու նվազեցնել մի լեզվից մյուսը սխալ ձևերի փոխանցումը։ Ընդգծվում է ուսուցչի, լոգոպեդի, հատուկ մանկավարժի և ընտանիքի համագործակցության նշանակությունը՝ երեխայի առաջընթացի հետևողական դիտարկման և միասնական աջակցող միջավայրի ստեղծման համար։ Աշխատությունը կարող է նպաստել երկլեզու երեխաների գրավոր խոսքի դժվարությունների առավել ճշգրիտ գնահատմանը և համապատասխան կրթական աջակցության կազմակերպմանը՝ հաշվի առնելով ինչպես անհատական զարգացման, այնպես էլ երկլեզվության առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է կազմակերպության գովազդային գործունեության պլանավորման, գնահատման և կառավարման գործընթացներում մոդելավորման մեթոդների կիրառման տեսական ու գործնական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում գովազդը դիտարկվում է որպես կազմակերպության մարքեթինգային հաղորդակցության կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետությունը կախված է նպատակային շուկայի ճիշտ ընտրությունից, սպառողների վարքագծի ուսումնասիրությունից, հաղորդագրության բովանդակությունից, հաղորդակցման միջոցների համադրությունից և ֆինանսական ռեսուրսների նպատակային բաշխումից։ Մոդելավորման կիրառումը հնարավորություն է տալիս գովազդային գործունեությունը ներկայացնել փոխկապակցված գործոնների համակարգի տեսքով և գնահատել տարբեր որոշումների հնարավոր ազդեցությունը կազմակերպության մարքեթինգային արդյունքների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գովազդային նպատակների ձևակերպմանը, նպատակային լսարանի հատվածավորմանը, գովազդային ուղիների ընտրությանը և բյուջեի բաշխման մեխանիզմներին։ Քննվում են տնտեսական, մաթեմատիկական և վիճակագրական մոդելների կիրառման հնարավորությունները՝ գովազդային ծախսերի ու ստացված արդյունքների միջև կապերի բացահայտման, տարբեր գործոնների ազդեցության գնահատման և կառավարչական որոշումների հիմնավորման համար։ Կարևորվում է արդյունավետության չափման ցուցանիշների համակարգի ձևավորումը, որը կարող է ներառել լսարանի ընդգրկումը, հաղորդագրության նկատմամբ արձագանքը, հաճախորդների ներգրավումը, վաճառքի փոփոխությունները և ներդրված միջոցների տնտեսական արդյունքը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գովազդային բյուջեի օպտիմալ բաշխման խնդիրը տարբեր հաղորդակցման ուղիների միջև՝ հաշվի առնելով դրանց հասանելիությունը, նպատակային լսարանի առանձնահատկությունները և կազմակերպության ռազմավարական նպատակները։ Դիտարկվում է նաև ավանդական և թվային գովազդային միջոցների փոխհարաբերությունը, քանի որ հաղորդակցման միջավայրի փոփոխությունը կազմակերպություններից պահանջում է ավելի ճկուն մոտեցումներ և տվյալների վրա հիմնված որոշումների ընդունում։ Մոդելավորման գործընթացում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր սցենարներ՝ գնահատելու գովազդային ինտենսիվության, ծախսերի, շուկայի արձագանքի և մրցակցային պայմանների փոփոխությունների հնարավոր հետևանքները։ Առանձին նշանակություն ունի սպառողական վարքագծի գործոնի ներառումը, քանի որ նույն գովազդային ազդեցությունը տարբեր լսարանների շրջանում կարող է առաջացնել տարբեր արդյունքներ։ Աշխատությունը կարևորում է նաև մոդելների պարբերական վերանայումը և իրական տվյալներով ճշգրտումը՝ շուկայի փոփոխվող պայմաններին համապատասխանեցնելու նպատակով։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել կազմակերպությունների մարքեթինգային կառավարման կատարելագործմանը՝ գովազդային որոշումների ընդունումը դարձնելով առավել համակարգված, չափելի և վերլուծականորեն հիմնավորված։

Աշխատությունը նվիրված է երեխայի անձի համակողմանի և ներդաշնակ զարգացման գործընթացում մարդասիրական արժեքների վրա հիմնված դաստիարակության նշանակության, սկզբունքների և մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում երեխան դիտարկվում է որպես ինքնուրույն արժեք ունեցող անհատ, որի կրթությունն ու դաստիարակությունը պետք է նպաստեն ոչ միայն գիտելիքների և կարողությունների ձեռքբերմանը, այլև ինքնաճանաչման, ինքնուրույնության, պատասխանատվության, ստեղծագործական մտածողության, հաղորդակցական կարողությունների և բարոյական արժեքների ձևավորմանը։ Կարևորվում է երեխայի արժանապատվության, անհատական առանձնահատկությունների, հետաքրքրությունների, պահանջմունքների և զարգացման տեմպերի նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքը։ Հումանիստական մանկավարժության շրջանակում դաստիարակությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես երեխայի վարքի միակողմանի վերահսկման գործընթաց, այլ որպես երեխայի և մեծահասակի համագործակցության, փոխադարձ վստահության, երկխոսության և աջակցող հարաբերությունների համակարգ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այնպիսի արժեքների զարգացմանը, ինչպիսիք են բարությունը, արդարությունը, փոխօգնությունը, հանդուրժողականությունը, պատասխանատվությունը և ուրիշների իրավունքների ու զգացմունքների նկատմամբ հարգանքը։ Քննվում է ընտանիքի և կրթական հաստատության դերը երեխայի արժեքային համակարգի ձևավորման գործում՝ ընդգծելով դրանց համագործակցության և դաստիարակչական մոտեցումների հետևողականության կարևորությունը։ Ուսուցչի կամ դաստիարակի գործունեության մեջ կարևորվում է այնպիսի հոգեբանական և մանկավարժական միջավայրի ստեղծումը, որտեղ երեխան կարող է ազատ արտահայտել իր կարծիքը, նախաձեռնություն ցուցաբերել, մասնակցել որոշումների քննարկմանը և աստիճանաբար սովորել պատասխանատվություն ստանձնել սեփական գործողությունների համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է անհատական և խմբային դաստիարակության ձևերի համադրումը, քանի որ անձի զարգացումը տեղի է ունենում ինչպես սեփական փորձի, այնպես էլ հասակակիցների և մեծահասակների հետ սոցիալական փոխգործակցության միջոցով։ Դիտարկվում է նաև խաղի, ստեղծագործական աշխատանքի, հաղորդակցության, համագործակցային առաջադրանքների և տարբեր կրթական իրավիճակների դերը երեխայի սոցիալական ու հուզական զարգացման մեջ։ Հումանիստական մոտեցումը ենթադրում է երեխայի ուժեղ կողմերի բացահայտում և զարգացման հնարավորությունների ընդլայնում՝ խուսափելով նրա անհատականության ճնշումից կամ բոլոր երեխաների նկատմամբ միատեսակ պահանջների մեխանիկական կիրառումից։ Աշխատությունը կարևորում է կրթության և դաստիարակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ երեխայի լիարժեք զարգացումը ներառում է մտավոր, բարոյական, սոցիալական, հուզական և ստեղծագործական բաղադրիչների ներդաշնակ ձևավորում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ երեխայակենտրոն կրթական միջավայրի կազմակերպման և մարդասիրական մանկավարժության սկզբունքների կիրառման տեսական ու մեթոդական հիմքերի զարգացման համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենի բանասիրական ուղղվածությամբ ուսուցման գործընթացում սովորողների լեզվաբանական իրազեկության ձևավորման և զարգացման տեսական ու մեթոդական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում լեզվի ոչ միայն գործնական տիրապետումն է, այլև դրա կառուցվածքի, գործառույթների, համակարգային կապերի և հաղորդակցական կիրառության գիտակցված ընկալումը։ Լեզվաբանական իրազեկությունը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ կարողություն, որը ներառում է հնչյունաբանական, բառագիտական, քերականական, իմաստաբանական, ոճական և գործաբանական երևույթները ճանաչելու, վերլուծելու ու համապատասխան հաղորդակցական իրավիճակներում մեկնաբանելու ունակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բանասիրական կրթության առանձնահատկություններին, քանի որ տվյալ ուղղության ուսանողից պահանջվում է ոչ միայն ճիշտ օգտագործել օտար լեզուն, այլև կարողանալ գիտակցաբար բացատրել լեզվական միավորների կառուցվածքը, ընտրության պատճառները և դրանց միջև առկա հարաբերությունները։ Քննվում է տեսական լեզվաբանական գիտելիքների և գործնական լեզվական կարողությունների փոխկապակցման խնդիրը՝ պարզելու, թե ինչպես կարող է լեզվի համակարգային ուսումնասիրությունը նպաստել խոսքային, ընթերցողական, գրավոր և վերլուծական հմտությունների զարգացմանը։ Կարևորվում է սովորողի ինքնուրույն դիտարկման և լեզվական փաստերի համեմատության կարողությունը, որի շնորհիվ ուսուցումը կարող է անցնել կանոնների մեխանիկական յուրացումից դեպի լեզվական օրինաչափությունների գիտակցված ընկալում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մայրենի և ուսումնասիրվող լեզուների համադրական դիտարկումը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կառուցվածքային նմանություններն ու տարբերությունները, կանխատեսել բնորոշ դժվարությունները և զարգացնել լեզվական երևույթների նկատմամբ վերլուծական վերաբերմունք։ Ուշադրություն է դարձվում նաև համատեքստային ուսուցմանը, իսկական լեզվական նյութերի կիրառմանը, տեքստերի լեզվաբանական վերլուծությանը և հաղորդակցական առաջադրանքների համադրմանը։ Դասավանդողի դերը դիտարկվում է որպես սովորողի ինքնուրույն լեզվական հետազոտությունն ուղղորդող և քննադատական մտածողությունը խթանող գործունեություն։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև լեզվաբանական իրազեկության մակարդակի գնահատման չափանիշները և ուսուցման արդյունավետության որոշման մեթոդական մոտեցումները։ Այսպիսի պատրաստվածությունը կարևոր է ապագա բանասերների, լեզվի ուսուցիչների, թարգմանիչների և լեզվաբանական գործունեությամբ զբաղվող մասնագետների համար, քանի որ այն նպաստում է լեզվական փաստերի խորքային վերլուծությանը և մասնագիտական մտածողության ձևավորմանը։ Աշխատությունը միավորում է լեզվաբանության, օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի և բանասիրական կրթության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել անգլերենի մասնագիտական ուսուցման առավել գիտակցված և վերլուծական կազմակերպման սկզբունքները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զբոսաշրջության ոլորտի կառավարման համակարգի ուսումնասիրությանը, դրա զարգացմանը խոչընդոտող կազմակերպական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ խնդիրների բացահայտմանը, ինչպես նաև կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունների վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում զբոսաշրջությունը դիտարկվում է որպես տնտեսության բազմաբաղադրիչ ոլորտ, որի զարգացումը փոխկապակցված է հյուրանոցային տնտեսության, տրանսպորտի, հանրային սննդի, մշակույթի, ժամանցի, առևտրի և տարածքային ենթակառուցվածքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական կառավարման, տեղական ինքնակառավարման և մասնավոր հատվածի դերերի ու փոխգործակցության ուսումնասիրությանը՝ զբոսաշրջային քաղաքականության մշակման և իրականացման համատեքստում։ Քննվում են ոլորտի ռազմավարական պլանավորման, կազմակերպման, համակարգման, վերահսկման և տեղեկատվական ապահովման խնդիրները, ինչպես նաև կառավարման տարբեր մակարդակների միջև լիազորությունների ու գործառույթների արդյունավետ բաշխման անհրաժեշտությունը։ Կարևորվում է Հայաստանի զբոսաշրջային ներուժի գնահատումը՝ պատմամշակութային ժառանգության, բնական և լանդշաֆտային ռեսուրսների, քաղաքային ու գյուղական զբոսաշրջության, էկոտուրիզմի և այլ ուղղությունների զարգացման հնարավորությունների տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է զբոսաշրջային ծառայությունների մրցունակության և որակի ուսումնասիրությունը, քանի որ ոլորտի կայուն զարգացումը կախված է ոչ միայն այցելուների թվից, այլև սպասարկման մակարդակից, առաջարկվող ծառայությունների բազմազանությունից, հասանելիությունից և զբոսաշրջային փորձառության ընդհանուր կազմակերպումից։ Ուշադրություն է դարձվում նաև զբոսաշրջային ենթակառուցվածքների, տրանսպորտային հասանելիության, տեղեկատվական ծառայությունների և մասնագիտական կադրերի պատրաստման նշանակությանը։ Մարքեթինգային կառավարման շրջանակում կարող են քննվել երկրի և առանձին զբոսաշրջային ուղղությունների ճանաչելիության բարձրացման, նպատակային շուկաների ուսումնասիրության, զբոսաշրջային արտադրանքի ձևավորման և առաջխաղացման մեխանիզմները։ Առանձին նշանակություն ունի մարզերի զբոսաշրջային ներուժի արդյունավետ օգտագործումը, քանի որ ոլորտի տարածքային զարգացումը կարող է նպաստել տեղական ձեռնարկատիրության ակտիվացմանը, ծառայությունների ընդլայնմանը և տնտեսական գործունեության աշխարհագրական բազմազանեցմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ներդրումային միջավայրին, զբոսաշրջային կազմակերպությունների կառավարմանը, պետական և մասնավոր համագործակցությանը, թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը և ոլորտի զարգացման արդյունքների գնահատման մեխանիզմներին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս զբոսաշրջության կառավարումը դիտարկել որպես փոխկապակցված տնտեսական և կազմակերպական համակարգ՝ բացահայտելով այն գործոնները, որոնց համակարգված ուսումնասիրությունը կարևոր է ոլորտի երկարաժամկետ, մրցունակ և կայուն զարգացման քաղաքականության ձևավորման համար։

Աշխատությունը նվիրված է կարմելյան միաբանության ներկայացուցիչների կազմած պատմական գրառումների աղբյուրագիտական քննությանը և դրանց նշանակության բացահայտմանը XVII–XVIII դարերի Իրանի քաղաքական, հասարակական, տնտեսական ու մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Հետազոտության առանցքում եվրոպացի հոգևորականների դիտարկումներն են, որոնք երկարատև գործունեության և տեղական միջավայրի հետ անմիջական շփումների շնորհիվ տեղեկություններ են հաղորդել իրանական հասարակության, պետական կառավարման, արտաքին հարաբերությունների, առևտրի, բնակչության կենցաղի և կրոնական կյանքի վերաբերյալ։ Աղբյուրը դիտարկվում է իր ստեղծման պատմական պայմանների համատեքստում՝ հաշվի առնելով հեղինակների կրոնական պատկանելությունը, եվրոպական աշխարհընկալումը, գործունեության նպատակները և տեղեկությունների ձեռքբերման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Սեֆյան Իրանի ներքին քաղաքական գործընթացների, արքունիքի և վարչական համակարգի, իշխանական հարաբերությունների ու հասարակական կյանքի վերաբերյալ հաղորդումներին։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև Իրանի արտաքին քաղաքական կապերը, եվրոպական պետությունների և դիվանագիտական ներկայացուցիչների հետ հարաբերությունները, ինչպես նաև տարածաշրջանային հակամարտությունների ու քաղաքական փոփոխությունների արձագանքները։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից քննվում են հաղորդվող տեղեկությունների հավաստիության, հեղինակային ընկալումների և հնարավոր կողմնակալությունների խնդիրները՝ տարբերակելով անմիջական դիտարկումները, ուրիշներից ստացված տեղեկությունները և հեղինակային մեկնաբանությունները։ Նյութը արժեքավոր է նաև տնտեսական պատմության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու առևտրային ուղիները, քաղաքային կենտրոնների նշանակությունը, ապրանքաշրջանառությունը և միջազգային տնտեսական կապերի որոշ դրսևորումներ։ Միաժամանակ կարևոր տեղեկություններ կարող են պահպանված լինել Իրանի բազմազգ և բազմակրոն բնակչության, քրիստոնեական համայնքների, միսիոներական գործունեության և տարբեր կրոնական խմբերի փոխհարաբերությունների վերաբերյալ։ Հայագիտական տեսանկյունից առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում Իրանի հայկական համայնքների, հատկապես Նոր Ջուղայի հայության հասարակական ու տնտեսական կյանքի և տարածաշրջանային առևտրային կապերի մասին հաղորդումները։ Ժամանակագրական լայն ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու Սեֆյան պետության զարգացման վերջին փուլերին և XVIII դարի սկզբի քաղաքական ցնցումների հետևանքով առաջացած փոփոխություններին։ Այլ պարսկական, հայկական և եվրոպական սկզբնաղբյուրների հետ համեմատական քննությունը նպաստում է հաղորդվող տվյալների ճշգրտմանը և պատմական իրադարձությունների բազմակողմանի վերականգնմանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի իրանագիտության և աղբյուրագիտության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են եվրոպական հոգևորական միջավայրում ստեղծված վավերագրական նյութերը լրացնել Իրանի վաղ նոր շրջանի պատմության վերաբերյալ տեղական աղբյուրների հաղորդած տեղեկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրողի գրական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական աշխարհը դիտարկելով թեմատիկ, գաղափարական, ժանրային և գեղարվեստական առանձնահատկությունների փոխկապակցվածության մեջ։ Ուսումնասիրության առանցքում հեղինակի արձակ ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակությունը, կերպարային համակարգը, պատմական և ժամանակակից իրականության գեղարվեստական մեկնաբանությունը, ինչպես նաև ազգային ինքնության ու պատմական հիշողության արտահայտման ձևերն են։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական թեմատիկային, որի միջոցով գրողը կարող է անդրադառնալ հայ ժողովրդի անցյալի նշանակալի իրադարձություններին, հասարակական հարաբերություններին, ազգային արժեքների պահպանման խնդիրներին և անհատի ու պատմական ժամանակաշրջանի փոխհարաբերությանը։ Քննվում է պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության հարաբերակցությունը՝ բացահայտելով, թե ինչպես է փաստագրական կամ պատմական նյութը վերածվում գրական պատումի և ծառայում կերպարների հոգեբանական ու գաղափարական աշխարհների կառուցմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հերոսների բնութագրման սկզբունքների ուսումնասիրությունը․ ուշադրություն է դարձվում նրանց բարոյական ընտրություններին, ներքին հակասություններին, հասարակության և միջավայրի հետ հարաբերություններին, ինչպես նաև անհատական ճակատագրի ու հավաքական պատմական փորձի կապին։ Վերլուծվում են պատումի կազմակերպման ձևերը, սյուժետային կառուցվածքը, ժամանակի և տարածության գեղարվեստական ընկալումը, հեղինակային խոսքի առանձնահատկությունները, երկխոսությունների դերը և լեզվաոճական միջոցների կիրառությունը։ Կարևորվում են նաև հայրենիքի, մշակութային ժառանգության, մարդկային արժանապատվության, հիշողության, սերունդների շարունակականության և բարոյական պատասխանատվության թեմաները։ Ստեղծագործական ժառանգությունը կարող է դիտարկվել իր ժամանակաշրջանի հայ գրական գործընթացի համատեքստում՝ պարզելու գրողի կապերը գրական ավանդույթի և ժամանակակից գեղարվեստական որոնումների հետ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել նրա արձակի բնորոշ գծերը և գնահատել պատմական նյութի մշակման անհատական սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև գրողի ստեղծագործություններում արտահայտված ազգային և համամարդկային արժեքների փոխհարաբերության բացահայտման համար։ Այսպիսով, գրական ժառանգության քննությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել հեղինակի գեղարվեստական մտածողության, թեմատիկ հետաքրքրությունների, ոճական առանձնահատկությունների և հայ գրականության զարգացման համատեքստում նրա ստեղծագործական գործունեության նշանակության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգում ծառայությունների կազմակերպման արդյունավետության բարձրացման, դրանց որակի բարելավման և երկարաժամկետ զարգացման ռազմավարական մոտեցումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում բանկային ծառայությունների ձևավորման, մատուցման և կառավարման գործընթացներն են՝ դիտարկված ֆինանսական շուկայի զարգացման, հաճախորդների պահանջների փոփոխության, մրցակցության և տեխնոլոգիական առաջընթացի համատեքստում։ Կարևորվում է բանկային ծառայությունների կազմակերպման տնտեսական բովանդակության բացահայտումը, դրանց դասակարգումը և առանձին ծառայությունների նշանակության գնահատումը բանկերի գործունեության ընդհանուր համակարգում։ Ուշադրություն է հատկացվում ավանդային, վարկային, վճարահաշվարկային, քարտային, փոխանցումային և հեռավար սպասարկման ծառայությունների կազմակերպման առանձնահատկություններին՝ դրանք դիտարկելով հաճախորդների սպասարկման արդյունավետության և բանկի մրցունակության տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ծառայությունների որակի գնահատումը, որը կարող է ներառել մատչելիությունը, արագությունը, հուսալիությունը, տեղեկատվության հասանելիությունը, հաճախորդների պահանջներին համապատասխանությունը և սպասարկման գործընթացների կազմակերպվածությունը։ Առանձին նշանակություն ունի ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և թվային բանկային լուծումների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ ավտոմատացումը և հեռավար սպասարկման համակարգերի զարգացումը փոխում են ինչպես բանկերի ներքին գործընթացները, այնպես էլ հաճախորդների հետ փոխգործակցության ձևերը։ Քննվում են բանկային ծառայությունների զարգացման վրա ազդող մրցակցային, կազմակերպական և ֆինանսական գործոնները, ինչպես նաև ծառայությունների տեսականու ընդլայնման և հաճախորդների տարբեր խմբերի համար համապատասխան առաջարկների ձևավորման հնարավորությունները։ Ռազմավարական կառավարման շրջանակում կարևորվում են բանկի շուկայական դիրքի գնահատումը, նպատակային հաճախորդների ընտրությունը, ծառայությունների զարգացման առաջնահերթությունների սահմանումը, ռեսուրսների արդյունավետ բաշխումը և երկարաժամկետ նպատակների ձևավորումը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ռիսկերի կառավարմանը, ֆինանսական կայունությանը և ծառայությունների զարգացման միջև հավասարակշռության պահպանմանը, քանի որ նոր ծառայությունների ներդրումը և գործառնությունների ընդլայնումը պետք է ուղեկցվեն համապատասխան վերահսկողական մեխանիզմներով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանկային մարքեթինգի, հաճախորդների հետ հարաբերությունների կառավարման, սպասարկման ուղիների բազմազանեցման և բանկային արտադրանքի մրցունակության բարձրացման խնդիրներին։ Հայաստանի բանկային համակարգի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ծառայությունների կազմակերպման առկա խնդիրները և համակարգել դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել բանկային կազմակերպությունների ռազմավարական կառավարման, սպասարկման գործընթացների օպտիմալացման և ֆինանսական ծառայությունների զարգացման վերաբերյալ տեսական ու կիրառական մոտեցումների ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է տարբեր երկրների հիմնական մակրոտնտեսական ցուցանիշների միջազգային համադրումների արդյունքների վիճակագրական ուսումնասիրությանը և դրանց համադրելիության, մեկնաբանման ու վերլուծության մեթոդաբանական խնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում ազգային տնտեսությունների մասշտաբները, կառուցվածքը և զարգացման մակարդակը բնութագրող ցուցանիշների համեմատական գնահատումն է՝ վիճակագրական միասնական սկզբունքների կիրառմամբ։ Ուշադրություն է հատկացվում համախառն ներքին արդյունքի, բնակչության մեկ շնչին ընկնող տնտեսական ցուցանիշների, սպառման, ներդրումների, ազգային եկամտի և տնտեսության այլ ընդհանրացնող մեծությունների միջազգային համադրմանը։ Կարևոր խնդիրներից է տարբեր երկրների ազգային արժույթներով արտահայտված ցուցանիշների այնպիսի վերափոխումը, որը հնարավորություն կտա նվազեցնել գների մակարդակների և արժութային հարաբերակցությունների տարբերությունների ազդեցությունը։ Այդ համատեքստում ուսումնասիրվում է գնողունակության համարժեքության կիրառման նշանակությունը՝ որպես տարբեր տնտեսությունների իրական ծավալների և բնակչության տնտեսական բարեկեցության հարաբերական մակարդակների գնահատման վիճակագրական գործիք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սկզբնական տվյալների որակին, ազգային վիճակագրական համակարգերի մեթոդաբանական տարբերություններին, ապրանքների և ծառայությունների համադրելի խմբերի ընտրությանը և միջազգային դասակարգումների կիրառմանը։ Քննվում են գների ինդեքսների ձևավորման, կշիռների ընտրության և համախմբված ցուցանիշների հաշվարկման մեթոդները, քանի որ դրանց առանձնահատկությունները կարող են ազդել երկրների միջև ստացվող հարաբերակցությունների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային համադրումների արդյունքների վիճակագրական վերլուծությունը՝ երկրների կամ երկրների խմբերի միջև տնտեսական տարբերությունների, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և հարաբերական դիրքերի բացահայտման նպատակով։ Կարող են կիրառվել հարաբերական մեծությունների, ինդեքսային մեթոդների, խմբավորումների, տատանումների ցուցանիշների, հարաբերակցային և այլ վիճակագրական մեթոդների հնարավորությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ստացված արդյունքների ժամանակային համեմատելիության խնդիրը, քանի որ մեթոդաբանության, տվյալների աղբյուրների կամ տնտեսական կառուցվածքի փոփոխությունները կարող են սահմանափակել տարբեր ժամանակաշրջանների ցուցանիշների անմիջական համադրումը։ Կարևորվում է նաև անվանական և իրական տնտեսական մեծությունների տարբերակումը, որպեսզի փոխարժեքային տատանումները չմեկնաբանվեն որպես արտադրության կամ կենսամակարդակի համարժեք փոփոխություններ։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս միջազգային վիճակագրական տվյալները դիտարկել ոչ միայն որպես երկրների ցուցանիշների պարզ համեմատություն, այլ որպես մեթոդաբանորեն բարդ համակարգ, որի արդյունքների հավաստի մեկնաբանման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել հաշվարկման սկզբունքները և տվյալների սահմանափակումները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մակրոտնտեսական վերլուծության, տնտեսական վիճակագրության, միջազգային տնտեսագիտության և սոցիալ-տնտեսական զարգացման համեմատական ուսումնասիրությունների համար։

Աշխատությունը նվիրված է տարածքային տնտեսության զարգացման և կառավարման համակարգի կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզի սոցիալ-տնտեսական առանձնահատկությունների օրինակով։ Հետազոտության առանցքում տարածքային զարգացման ներուժի գնահատումը, առկա ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը, տնտեսության ճյուղային կառուցվածքի բարելավումը և կառավարման մեխանիզմների արդյունավետության բարձրացումն են։ Մարզային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված համակարգ, որի զարգացման վրա ազդեցություն ունեն բնական և մարդկային ռեսուրսները, բնակավայրերի կառուցվածքը, ենթակառուցվածքները, ձեռնարկատիրական միջավայրը, ներդրումային հնարավորությունները և պետական ու տեղական կառավարման ինստիտուտների գործունեությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարածքային տնտեսական անհամաչափությունների, զբաղվածության, բնակչության եկամուտների, արտադրական ներուժի և գործարար ակտիվության հետ կապված խնդիրների բացահայտմանը։ Քննվում են գյուղատնտեսության, արդյունաբերության, ծառայությունների, զբոսաշրջության և այլ տնտեսական ուղղությունների զարգացման հնարավորությունները՝ հաշվի առնելով մարզի ռեսուրսային ու աշխարհագրական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներդրումային միջավայրի գնահատումը և այն գործոնների բացահայտումը, որոնք կարող են խթանել կամ սահմանափակել մասնավոր ներդրումների ներգրավումը, փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացումը և նոր աշխատատեղերի ստեղծումը։ Կարևորվում է նաև տրանսպորտային, ինժեներական և սոցիալական ենթակառուցվածքների դերը տարածքային տնտեսական ակտիվության ապահովման գործում։ Կառավարման համակարգի ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել պետական տարածքային կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործառույթները, դրանց միջև համագործակցությունը, զարգացման ծրագրերի մշակման և իրականացման մեխանիզմները, ինչպես նաև համայնքների մասնակցությունը տնտեսական առաջնահերթությունների որոշմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ռազմավարական պլանավորման, ծրագրային բյուջետավորման, տարածքային ռեսուրսների հաշվառման և զարգացման արդյունքների գնահատման մեթոդների կատարելագործմանը։ Տավուշի մարզի օրինակը հնարավորություն է տալիս ընդհանուր տեսական մոտեցումները դիտարկել կոնկրետ տարածքային պայմաններում՝ բացահայտելով զարգացման ներքին հնարավորությունները և կառուցվածքային սահմանափակումները։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել սոցիալ-տնտեսական ցուցանիշների համեմատական վերլուծություն, առանձին համայնքների զարգացման առանձնահատկությունների գնահատում և տարածքային կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունների հիմնավորում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի մարզային և համայնքային զարգացման քաղաքականության, տարածքային պլանավորման և կառավարման համակարգերի ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով տարածքային ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման և երկարաժամկետ սոցիալ-տնտեսական զարգացման վերաբերյալ մոտեցումների ձևավորմանը։