Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է ռուսերենի բայական համակարգի ուսուցման լեզվաբանական և մեթոդական հիմքերի ուսումնասիրությանը չինախոս ուսանողների համար՝ ռուսերենի և չինարենի հակադրական վերլուծության կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում երկու լեզուների բայական համակարգերի կառուցվածքային ու գործառական տարբերությունների բացահայտումն է և դրանց հիման վրա ուսուցման ընթացքում առաջացող բնորոշ դժվարությունների կանխատեսումն ու համակարգումը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հանգամանքին, որ ռուսերենում բայը բնութագրվում է ձևաբանական հարուստ համակարգով, մինչդեռ չինարենում բազմաթիվ քերականական իմաստներ արտահայտվում են այլ լեզվական միջոցներով։ Այս տարբերությունը կարող է էական նշանակություն ունենալ ժամանակի, կերպի, եղանակի, դեմքի և թվի հետ կապված ռուսերեն ձևերի յուրացման գործընթացում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ռուսերենի կատարյալ և անկատար կերպերի հակադրության ուսումնասիրությունը, քանի որ գործողության ընթացքը, ավարտվածությունը և արդյունքը երկու լեզուներում կարող են արտահայտվել կառուցվածքային տարբեր միջոցներով։ Քննության առարկա կարող են դառնալ նաև ռուսերեն բայերի խոնարհումը, անցյալ, ներկա և ապառնի ժամանակների ձևավորումը, շարժման բայերը, վերադարձական ձևերը, բայական կառավարումը և նախածանցների միջոցով իմաստային փոփոխությունների արտահայտումը։ Հակադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու այն դեպքերը, երբ սովորողի մայրենի լեզվի կառուցվածքը կարող է նպաստել ռուսերենի որոշ երևույթների ընկալմանը, ինչպես նաև այն ոլորտները, որտեղ լեզուների տարբերությունները կարող են հանգեցնել փոխանցման ազդեցության և համակարգային սխալների։ Այդ տվյալների հիման վրա կարող են մշակվել քերականական նյութի ներկայացման հաջորդականության, վարժությունների ընտրության և հաղորդակցական իրավիճակներում բայական ձևերի ամրապնդման մեթոդական սկզբունքներ։ Կարևորվում է ոչ միայն ձևերի մեխանիկական յուրացումը, այլև դրանց իմաստային ու գործառական տարբերությունների գիտակցումը՝ սովորողին հնարավորություն տալով համապատասխան բայական ձևն ընտրել խոսքային կոնկրետ իրավիճակում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև չինախոս ուսանողների բնորոշ սխալների դասակարգում և դրանց լեզվաբանական պատճառների բացահայտում, ինչը կարևոր հիմք է նպատակային ուսուցման ռազմավարությունների ձևավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հակադրական լեզվաբանության, ռուսերենի քերականության, երկրորդ լեզվի յուրացման տեսության և օտար լեզվի դասավանդման մեթոդիկայի մոտեցումները՝ նպաստելով չինախոս ուսանողների համար ռուսերենի բայական համակարգի առավել համակարգված և լեզվաբանորեն հիմնավորված ուսուցման կազմակերպմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի մարդաբանական և աշխարհագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի ֆիզիկական մարդաբանության, ազգագրության և պատմական աշխարհագրության պատկերացումների շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում կարող են լինել հայ բնակչության տարածքային տեղաբաշխումը, տարբեր պատմաաշխարհագրական շրջաններում բնակության առանձնահատկությունները, բնակավայրերի ձևավորումը, ժողովրդագրական պատկերը և բնական միջավայրի հետ փոխհարաբերությունները։ Աշխարհագրական տեսանկյունից ուշադրություն կարող է հատկացվել Հայկական լեռնաշխարհի բնական պայմաններին, բնակչության տեղաբաշխման վրա լեռնային ռելիեֆի, կլիմայական առանձնահատկությունների, ջրային պաշարների և հաղորդակցության ուղիների ունեցած նշանակությանը, ինչպես նաև պատմական Հայաստանի տարբեր շրջաններում հայ բնակչության տարածմանը։ Մարդաբանական բաժնում կարող են ներկայացված լինել ժամանակի գիտական գրականությանը բնորոշ ֆիզիկական հատկանիշների նկարագրություններ, չափումներ և բնակչության խմբերի համեմատություններ։ Այդ նյութերը ժամանակակից տեսանկյունից անհրաժեշտ է մեկնաբանել պատմագիտական զգուշությամբ, քանի որ XIX և XX դարերի սկզբի ֆիզիկական մարդաբանության բազմաթիվ դասակարգումներ հիմնված էին այնպիսի տիպաբանական և ռասայական պատկերացումների վրա, որոնք ներկայիս մարդաբանության ու գենետիկայի շրջանակում համարվում են հնացած կամ գիտականորեն սահմանափակ։ Այդ պատճառով աշխատությունը արժեքավոր է ոչ միայն հայերի վերաբերյալ հավաքված պատմական տվյալների, այլև մարդաբանական գիտելիքի զարգացման պատմության ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է հնարավորություն տալ պարզելու, թե տվյալ ժամանակաշրջանի հետազոտողները ինչ չափանիշներով էին նկարագրում բնակչությանը, ինչպես էին կապում ֆիզիկական առանձնահատկությունները աշխարհագրական տարածքի հետ և ինչպիսի պատկերացումներ ունեին ժողովրդի ծագման ու պատմական զարգացման վերաբերյալ։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև ազգագրական դիտարկումները՝ բնակչության կենցաղի, տնտեսական զբաղմունքների, բնակավայրերի տեսակների, տեղաշարժերի և տարածաշրջանային խմբերի վերաբերյալ։ Աշխարհագրական ու մարդաբանական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս աշխատությունը դիտարկել որպես բազմաշերտ պատմական աղբյուր, սակայն դրա առանձին եզրահանգումները պահանջում են համեմատություն ժամանակակից մարդաբանական, հնագիտական, պատմական և բնակչության գենետիկայի ուսումնասիրությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագիտության, պատմական աշխարհագրության, ազգագրության և մարդաբանության պատմության համար՝ արտացոլելով ինչպես հայ բնակչության վերաբերյալ ժամանակաշրջանի գիտական տեղեկությունները, այնպես էլ այն մեթոդաբանական մոտեցումները, որոնց միջոցով դրանք ուսումնասիրվել և դասակարգվել են։

Աշխատությունը նվիրված է α- և β-ամինոկետոնների նոր ներկայացուցիչների ու դրանց ածանցյալների ստացման, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և կենսաբանական ակտիվության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում օրգանական միացությունների այս դասի կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության բացահայտումն է՝ համադրելով սինթետիկ օրգանական քիմիայի, ֆիզիկաքիմիական վերլուծության և կենսաբանական փորձարկումների մոտեցումները։ Ամինոկետոնները հետաքրքրություն են ներկայացնում իրենց կառուցվածքում ամինային և կարբոնիլային ֆունկցիոնալ խմբերի համատեղ առկայության շնորհիվ, ինչը պայմանավորում է դրանց քիմիական փոխակերպումների բազմազանությունը և տարբեր ածանցյալների ձևավորման հնարավորությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր կառուցվածք ունեցող միացությունների ստացման ընդհանուր օրինաչափությունները, դրանց մոլեկուլային կառուցվածքի հաստատումը և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների բնութագրումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել սկզբնական կառուցվածքում տարբեր տեղակալիչների ներմուծման ազդեցությանը վերջնական միացությունների հատկությունների վրա՝ նպատակ ունենալով պարզել, թե մոլեկուլի կառուցվածքային փոփոխություններն ինչպես են կապված կենսաբանական ազդեցության բնույթի և արտահայտվածության հետ։ Նոր ստացված նյութերի կենսաբանական գնահատումը կարող է ներառել տարբեր փորձարարական մոդելներում դրանց ակտիվության համեմատական ուսումնասիրություն՝ առանձնացնելով հետագա գիտական հետազոտության համար հետաքրքրություն ներկայացնող կառուցվածքային խմբերը։ Կարևոր ուղղություն է կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերությունների վերլուծությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել մոլեկուլի այն կառուցվածքային հատկանիշները, որոնք կապված են դիտվող կենսաբանական հատկությունների փոփոխության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ստացված ածանցյալների համեմատությանը հայտնի կառուցվածքային անալոգների հետ՝ դրանց առանձնահատկություններն ավելի հստակ բնութագրելու նպատակով։ Միաժամանակ կենսաբանական ակտիվության նախնական հայտնաբերումը ինքնին չի նշանակում նյութի կլինիկական կիրառելիություն, քանի որ դրա համար անհրաժեշտ են անվտանգության, ընտրողականության և այլ հատկությունների հետագա բազմափուլ ուսումնասիրություններ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է օրգանական սինթեզի, դեղագործական քիմիայի և կենսաօրգանական քիմիայի մոտեցումները՝ ընդլայնելով α- և β-ամինոկետոնների ածանցյալների վերաբերյալ գիտելիքները և նպաստելով կենսաբանական ակտիվությամբ նոր քիմիական կառուցվածքների ուսումնասիրմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում փողի զանգվածի ծավալի և շրջանառության մեջ գտնվող դրամանիշերի անվանական կառուցվածքի կանխատեսման տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տնտեսության դրամական պահանջարկի գնահատումը, դրամաշրջանառության փոփոխությունների օրինաչափությունների բացահայտումը և ապագա ժամանակահատվածների համար համապատասխան կանխատեսումների ձևավորումն է։ Փողի զանգվածը դիտարկվում է որպես երկրի դրամավարկային համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որի փոփոխությունները փոխկապակցված են տնտեսական ակտիվության, գների ընդհանուր մակարդակի, բնակչության ու կազմակերպությունների դրամական վարքագծի, ֆինանսական համակարգի զարգացման և այլ մակրոտնտեսական գործոնների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր դրամական ագրեգատների շարժընթացը, դրանց կառուցվածքային հարաբերակցությունները և ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցող փոփոխությունները՝ վիճակագրական ու տնտեսաչափական մեթոդների միջոցով բացահայտելով հիմնական միտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանխիկ դրամաշրջանառությանը և դրամանիշերի անվանական կազմին, քանի որ շրջանառության համար անհրաժեշտ տարբեր անվանական արժեքների թղթադրամների ու մետաղադրամների քանակի ճիշտ գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի կանխիկ դրամի պահանջարկի արդյունավետ սպասարկման համար։ Կանխատեսման ընթացքում կարող են հաշվի առնվել բնակչության եկամուտների, սպառողական ծախսերի, գնային փոփոխությունների, վճարային սովորությունների և անկանխիկ վճարումների տարածման ազդեցությունները։ Կարևոր ուղղություն է կանխատեսման տարբեր մոդելների համեմատական գնահատումը՝ պարզելու, թե դրանցից որոնք են առավել համապատասխան տնտեսական ցուցանիշների և դրամաշրջանառության փոփոխությունների նկարագրման համար։ Ժամանակային շարքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու երկարաժամկետ միտումները, սեզոնային տատանումները և կարճաժամկետ շեղումները, որոնք կարող են ազդել կանխիկ դրամի պահանջարկի վրա։ Դրամանիշերի կառուցվածքի կանխատեսումը կարող է նպաստել նաև կանխիկ միջոցների թողարկման, պահուստավորման, տեղափոխման և շրջանառության կազմակերպման հետ կապված գործընթացների ավելի արդյունավետ պլանավորմանը։ Միաժամանակ տնտեսական միջավայրի փոփոխականությունը պայմանավորում է կանխատեսումների պարբերական վերանայման անհրաժեշտությունը, քանի որ ֆինանսական տեխնոլոգիաների զարգացումը և վճարային վարքագծի փոփոխությունները կարող են աստիճանաբար վերափոխել կանխիկ և անկանխիկ դրամի հարաբերակցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դրամավարկային տնտեսագիտության, վիճակագրական վերլուծության, տնտեսաչափական կանխատեսման և դրամաշրջանառության կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել Հայաստանի դրամական համակարգի պահանջների գնահատման և կանխատեսման գիտականորեն հիմնավորված մեթոդական շրջանակ։

Նյութը լրատվական բնույթի հրապարակում է, որը վերաբերում է հայ-ադրբեջանական հակամարտության ընթացքում Ադրբեջանի կողմից ռազմական գործողությունների շարունակման վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանի հաղորդումներին։ Այն կենտրոնանում է ռազմական իրավիճակի զարգացման, հակամարտության գոտում տեղի ունեցող իրադարձությունների և դրանց քաղաքական ու հումանիտար հետևանքների լուսաբանման վրա։ Հրապարակման բովանդակությունը կարող է ներառել կողմերի տարածած պաշտոնական հայտարարությունները, ռազմական գործողությունների ընթացքի վերաբերյալ հաղորդումները, միջազգային կառույցների և օտարերկրյա պետությունների արձագանքները, ինչպես նաև իրավիճակի խաղաղ կարգավորմանն ուղղված դիվանագիտական նախաձեռնությունների մասին տեղեկություններ։ Նման լրատվական նյութերի ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր նշանակություն ունի հրապարակման կոնկրետ ժամանակաշրջանը, քանի որ հայ-ադրբեջանական հակամարտությունը տարբեր փուլերում ունեցել է էապես տարբեր քաղաքական, իրավական և ռազմական համատեքստեր։ Հետազոտական տեսանկյունից նյութը կարող է օգտագործվել՝ ուսումնասիրելու, թե գերմանալեզու մամուլում ինչպես են ներկայացվել հակամարտող կողմերը, ինչ բառապաշար է կիրառվել ռազմական գործողությունները բնութագրելու համար և ինչպիսի աղբյուրների վրա է հիմնվել իրադարձությունների նկարագրությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում վերնագրային ձևակերպման և հոդվածի ամբողջական բովանդակության հարաբերությունը, քանի որ լրատվական վերնագիրը կարող է արտահայտել հրապարակման պահին խմբագրության ունեցած տեղեկությունները կամ որոշակի աղբյուրների հաղորդումները, մինչդեռ հակամարտության վերաբերյալ առանձին պնդումների հաստատման համար անհրաժեշտ է դրանք համադրել անկախ և բազմակողմ աղբյուրների հետ։ Նյութը կարող է դիտարկվել նաև մեդիալեզվաբանության և քաղաքական հաղորդակցության տեսանկյունից՝ վերլուծելով գործողությունների, պատասխանատվության, տարածքային վերահսկողության և դիվանագիտական գործընթացների ներկայացման եղանակները։ Միաժամանակ այն արժեքավոր է որպես տվյալ ժամանակաշրջանի տեղեկատվական միջավայրն արտացոլող սկզբնաղբյուր, քանի որ ցույց է տալիս, թե միջազգային լսարանին ինչ տեղեկություններ էին փոխանցվում հակամարտության զարգացման որոշակի փուլում։ Տարբեր լրատվամիջոցների նույն ժամանակաշրջանի հրապարակումների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու շեշտադրումների, աղբյուրների ընտրության և իրադարձությունների մեկնաբանման տարբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարող է ուսումնասիրվել որպես հայ-ադրբեջանական հակամարտության միջազգային մեդիաարտացոլման օրինակ՝ համադրելով լրագրագիտության, մեդիագիտության, միջազգային հարաբերությունների և քաղաքական հաղորդակցության հետազոտական մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիական լեզվում մակդիրների և մակդրավորման գեղարվեստական հնարների գործառական, ոճական ու թարգմանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ երեք տարբեր դրամատիկական երկերի բնագրերի և դրանց հայերեն թարգմանությունների համադրական քննության հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում մակդիրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առարկայի, անձի կամ երևույթի հատկանիշ արտահայտող լեզվական միավոր, այլև որպես կերպարների հոգեբանական նկարագիրը, հեղինակային գնահատականը, ստեղծագործության հուզական մթնոլորտը և պատկերային համակարգը ձևավորող կարևոր ոճական միջոց։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են առանձնացվել մակդիրների կառուցվածքային ու իմաստային տեսակները, դրանց կիրառման հաճախականությունը, համատեքստային նշանակությունը և փոխաբերական ներուժը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր ժանրային և գաղափարական միջավայրերում ինչպիսի գործառույթներ են ստանձնում մակդրային կառույցները։ Պատմական դրամայում դրանք կարող են մասնակցել իշխանության, քաղաքական հակամարտության և կերպարների բարոյահոգեբանական բնութագրման ձևավորմանը, ողբերգական սիրո պատմության մեջ՝ հուզականության, հակադրությունների և քնարական պատկերների ստեղծմանը, իսկ փիլիսոփայական ու սոցիալական շեշտադրումներով դրամայում՝ մարդկային հարաբերությունների, հարստության, երախտագիտության և հիասթափության գնահատողական արտահայտմանը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է անգլերեն բնագրերի և հայերեն տարբերակների համեմատությունը։ Քննվում է, թե թարգմանության ընթացքում որքանով են պահպանվում բնագրային մակդիրների իմաստային ծավալը, պատկերավորությունը, հուզական երանգը և ոճական գործառույթը, ինչպես նաև ինչպիսի լեզվական փոխակերպումներ են անհրաժեշտ լինում անգլերենի և հայերենի կառուցվածքային ու բառաիմաստային տարբերությունների պատճառով։ Կարող են ուսումնասիրվել բառացի փոխանցման, իմաստային փոխարինման, ընդլայնման, կրճատման կամ նոր պատկերային համարժեքի ընտրության դեպքերը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը դրամատիկական խոսքի ընդհանուր արտահայտչականության վրա։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև հայերենի պատկերավորման միջոցների ներուժը շեքսպիրյան խոսքի վերարտադրման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ոճագիտության, շեքսպիրագիտության, համեմատական լեզվաբանության և թարգմանագիտության մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է գեղարվեստական պատկերավորման կարևոր միջոցներից մեկը գործում բնագրում և ինչպիսի լեզվական ու ստեղծագործական լուծումներով է վերարտադրվում հայերեն թարգմանություններում։

Աշխատությունը նվիրված է դեկորատիվ, տեխնիկական և այլ նշանակության բույսերի տնկանյութի ստացման կենսատեխնոլոգիական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ համադրելով հիդրոպոնիկ աճեցման համակարգերն ու in vitro հյուսվածքային մշակույթի հնարավորությունները։ Հետազոտության առանցքում բույսերի բազմացման, աճի և զարգացման կենսաբանական օրինաչափությունների բացահայտումն է վերահսկվող միջավայրում, ինչպես նաև տարբեր տեսակների համար արդյունավետ բազմացման համակարգերի գիտական հիմնավորումը։ Հիդրոպոնիկան դիտարկվում է որպես անհող մշակության համակարգ, որտեղ հնարավոր է վերահսկել բույսերի արմատային միջավայրի հիմնական պայմանները և ուսումնասիրել դրանց ազդեցությունը աճի, կենսազանգվածի ձևավորման ու տնկանյութի որակի վրա։ In vitro մշակույթը, իր հերթին, հնարավորություն է տալիս հետազոտելու բուսական հյուսվածքների և օրգանների զարգացման առանձնահատկությունները վերահսկվող լաբորատոր պայմաններում և գնահատելու վեգետատիվ բազմացման կենսատեխնոլոգիական ներուժը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել սկզբնական բուսանյութի կենսաբանական առանձնահատկություններին, վերականգնողական կարողությանը, աճի տարբեր փուլերի ընթացքին և լաբորատոր պայմաններում ստացված բույսերի հետագա հարմարվողականությանը։ Կարևոր ուղղություն է տարբեր բուսատեսակների արձագանքների համեմատական ուսումնասիրությունը, քանի որ դեկորատիվ, տեխնիկական և այլ մշակաբույսերը կարող են զգալիորեն տարբերվել աճի տեմպերով, բազմացման առանձնահատկություններով և վերահսկվող պայմանների նկատմամբ պահանջներով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել տնկանյութի կենսունակությունը, միատարրությունը, արմատային համակարգի զարգացումը և հետագա աճի կայունությունը՝ որպես կիրառվող տեխնոլոգիական մոտեցումների արդյունավետությունը բնութագրող ցուցանիշներ։ Առանձին նշանակություն ունի in vitro պայմաններից արտաքին միջավայր տեղափոխված բույսերի հարմարվողականության ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ փուլում լաբորատոր միջավայրում ձևավորված բույսերը պետք է աստիճանաբար հարմարվեն նոր պայմաններին։ Հիդրոպոնիկ և հյուսվածքային մշակույթի մեթոդների համադրումը կարող է նպաստել բուսական նյութի բազմացման ամբողջական կենսատեխնոլոգիական համակարգերի ձևավորմանը և տարբեր տեսակների կենսաբանական ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Նման հետազոտությունները կիրառական նշանակություն ունեն դեկորատիվ այգեգործության, բուսաբուծության, տնկարանային տնտեսության և արժեքավոր բուսական գենետիկական ռեսուրսների պահպանման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բույսերի կենսատեխնոլոգիայի, հիդրոպոնիկայի, բույսերի ֆիզիոլոգիայի և հյուսվածքային մշակույթի գիտական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով զարգացնել վերահսկվող պայմաններում որակյալ և կենսունակ տնկանյութի ստացման գիտական հիմքերը։

Աշխատությունը նվիրված է տարածքային վեճերի միջազգային-իրավական կարգավորման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում պետությունների միջև տարածքի պատկանելության, պետական սահմանների որոշման և տարածքային ինքնիշխանության իրականացման վերաբերյալ առաջացող տարաձայնությունների իրավական բնույթի բացահայտումն է, ինչպես նաև դրանց խաղաղ կարգավորման համար միջազգային իրավունքում ձևավորված սկզբունքների ու մեխանիզմների վերլուծությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել տարածքային վեճ հասկացության իրավական բովանդակությանը և այն չափանիշներին, որոնց միջոցով այն տարբերակվում է սահմանային, իրավազորության կամ այլ բնույթի միջպետական վեճերից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տարածքային ամբողջականության, ժողովուրդների ինքնորոշման, պետությունների ինքնիշխան հավասարության, ուժի կիրառման կամ դրա սպառնալիքի արգելման և միջազգային վեճերի խաղաղ կարգավորման սկզբունքների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քննության առարկա կարող են լինել նաև պատմական իրավական հիմքերը, միջազգային պայմանագրերը, պետական իրավահաջորդությունը, սահմանների կայունության սկզբունքը և արդյունավետ պետական իշխանության իրականացման վերաբերյալ փաստական հանգամանքները՝ որպես տարածքային վեճերի իրավական գնահատման ժամանակ քննարկվող գործոններ։ Առանձին նշանակություն ունի միջազգային դատական և արբիտրաժային պրակտիկայի ուսումնասիրությունը, քանի որ տարածքային ու սահմանային վեճերի վերաբերյալ որոշումների միջոցով զարգացվել են իրավական փաստարկների գնահատման և մրցակցող պահանջների քննության մի շարք մոտեցումներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ բանակցությունների, միջնորդության, հաշտեցման, միջազգային արբիտրաժի և դատական կարգավորման հնարավորություններին՝ համեմատելով դրանց իրավական առանձնահատկություններն ու կիրառման պայմանները։ Կարևորվում է նաև այն հարցը, թե ինչպիսի նշանակություն ունեն կողմերի համաձայնությունը և միջազգային իրավական պարտավորությունների կատարումը վեճերի խաղաղ լուծման գործընթացում։ Տարածքային վեճերի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է ոչ միայն առանձին հակամարտությունների տեսանկյունից, այլև միջազգային իրավակարգի կայունության, սահմանների իրավական որոշակիության և պետությունների միջև խաղաղ հարաբերությունների պահպանման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է միջազգային հանրային իրավունքի, տարածքի և սահմանների իրավական ռեժիմի, միջազգային վեճերի խաղաղ կարգավորման և միջազգային դատական պրակտիկայի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում ձևավորելով տարածքային վեճերի իրավական բնույթի և դրանց կարգավորման միջազգային մեխանիզմների վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է մերձերևանյան տարածքում երկրակեղևի ժամանակակից ձևախախտումների և շարժումների տարածաժամանակային դինամիկայի ուսումնասիրությանը՝ գեոդեզիական դիտարկումների ու չափումների կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել երկրակեղևի առանձին հատվածներում տեղի ունեցող հորիզոնական և ուղղաձիգ տեղաշարժերը, գնահատել դրանց փոփոխության բնույթը և պարզել հնարավոր փոխկապակցվածությունը տարածաշրջանի երկրաբանական ու տեկտոնական կառուցվածքի հետ։ Գեոդինամիկական պոլիգոնը դիտարկվում է որպես երկարաժամկետ մոնիթորինգի համար կազմակերպված դիտարկման համակարգ, որի կայուն գեոդեզիական կետերում տարբեր ժամանակահատվածներում իրականացված կրկնակի չափումները հնարավորություն են տալիս հետևելու փոքր տեղաշարժերի կուտակմանը և դեֆորմացիոն դաշտի փոփոխություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել ճշգրիտ բարձրաչափական, անկյունային, հեռաչափական և արբանյակային գեոդեզիայի միջոցով ստացված տվյալները՝ երկրակեղևային շարժումների հնարավորինս ամբողջական տարածական պատկերը ձևավորելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում չափումների ժամանակային շարքերի վերլուծությանը, քանի որ երկարաժամկետ տվյալները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու համեմատաբար կայուն շարժումները կարճաժամկետ տատանումներից և գնահատելու դեֆորմացիոն գործընթացների զարգացման ընդհանուր միտումները։ Կարևոր խնդիր է նաև չափումների ճշգրտության և հնարավոր սխալների գնահատումը՝ հաշվի առնելով դիտարկման պայմանները, սարքավորումների առանձնահատկությունները և արտաքին միջավայրի ազդեցությունը։ Ստացված տվյալների տարածական վերլուծությունը կարող է նպաստել հարաբերականորեն կայուն և ավելի ակտիվ հատվածների առանձնացմանը, տեղաշարժերի ուղղությունների որոշմանը և դեֆորմացիոն դաշտը բնութագրող մոդելների կառուցմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են համադրվել տարածքի ակտիվ խզվածքների, երկրաբանական կառուցվածքների և սեյսմոլոգիական դիտարկումների վերաբերյալ տվյալների հետ՝ ժամանակակից տեկտոնական գործընթացների վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու նպատակով։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն նաև սեյսմատեկտոնական հետազոտությունների համար, սակայն գեոդեզիական դեֆորմացիաները ինքնուրույն չեն դիտարկվում որպես երկրաշարժերի ժամանակի կամ ուժգնության միանշանակ կանխատեսման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գեոդեզիայի, երկրադինամիկայի, տեկտոնիկայի և երկրաֆիզիկական մոնիթորինգի մեթոդները՝ նպատակ ունենալով գնահատել մերձերևանյան տարածաշրջանի երկրակեղևի ժամանակակից շարժումների և ձևախախտումների հիմնական օրինաչափությունները։

Աշխատությունը նվիրված է արտակարգ իրավիճակների ազդեցության պայմաններում անձի վարքային շեղումների ձևավորման սոցիալ-հոգեբանական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը և դրանց կանխարգելման ու հաղթահարման ընդհանուր մոտեցումների վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում այն փոփոխություններն են, որոնք կարող են առաջանալ բնական աղետների, տեխնածին պատահարների, հասարակական ցնցումների և այլ ճգնաժամային իրադարձությունների հետևանքով՝ անդրադառնալով անձի հուզական վիճակին, սոցիալական հարմարմանը, վարքային ինքնակարգավորմանը և շրջապատի հետ հարաբերություններին։ Դևիանտ վարքը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկ միասնական երևույթ, այլ որպես սոցիալական նորմերից շեղվող վարքային դրսևորումների բազմագործոն համակարգ, որի ձևավորման վրա կարող են ազդել ինչպես անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները, այնպես էլ ընտանիքի, սոցիալական միջավայրի և ճգնաժամային իրավիճակի բնույթը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել սթրեսային ազդեցության ուժգնությանը և տևողությանը, սոցիալական աջակցության հասանելիությանը, անձի հարմարվողական հնարավորություններին և նախկին կենսափորձին։ Հետազոտությունը կարող է ուսումնասիրել նաև տարբեր տարիքային ու սոցիալական խմբերի արձագանքների առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով այն գործոնները, որոնք կարող են մեծացնել կամ, հակառակը, նվազեցնել վարքային խնդիրների առաջացման հավանականությունը։ Կարևոր ուղղություն է արտակարգ իրավիճակից հետո սոցիալական միջավայրի վերականգնման նշանակության գնահատումը, քանի որ ընտանեկան հարաբերությունները, կրթական կամ աշխատանքային միջավայր վերադարձը, համայնքային աջակցությունը և մասնագիտական հոգեբանական օգնության հասանելիությունը կարող են նպաստել բնականոն հարմարմանը։ Հաղթահարման ուղիները դիտարկվում են համալիր կանխարգելիչ և վերականգնողական աշխատանքի շրջանակում՝ ներառելով հոգեբանական աջակցությունը, սոցիալական վերաինտեգրումը, հաղորդակցական և հուզական ինքնակարգավորման կարողությունների զարգացումը, ինչպես նաև ռիսկի գործոնների ժամանակին բացահայտումը։ Առանձին նշանակություն ունի համապատասխան մասնագետների և կառույցների համագործակցությունը, քանի որ արտակարգ իրավիճակների սոցիալ-հոգեբանական հետևանքների կառավարումը կարող է պահանջել հոգեբանական, մանկավարժական, սոցիալական և կազմակերպական միջոցների համադրում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական հոգեբանության, վարքաբանության, ճգնաժամային հոգեբանության և արտակարգ իրավիճակների կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ճգնաժամային ազդեցությունների և վարքային շեղումների միջև կապերը և ներկայացնել անձի սոցիալական ու հոգեբանական հարմարմանն աջակցող հիմնական ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ընդհանուր լեղածորանում քարերի առկայությամբ հիվանդների համալիր բուժման համակարգում էնդովիդեովիրաբուժական մոտեցումների դերի և կլինիկական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում նվազ ինվազիվ վիրաբուժական տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորություններն են՝ հիվանդության ախտորոշման, բուժական մարտավարության ընտրության և բուժման արդյունքների բարելավման տեսանկյունից։ Խոլեդոխոլիթիազը դիտարկվում է լեղուղիների հիվանդությունների շրջանակում՝ հաշվի առնելով լեղու բնականոն արտահոսքի խանգարման և դրա հետ կապված հնարավոր բարդությունների կլինիկական նշանակությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդների կլինիկական առանձնահատկությունները, ախտորոշիչ տվյալները, հիվանդության տարբեր ձևերը և ուղեկցող լեղապարկային կամ լեղուղիների փոփոխությունները՝ դրանց հիման վրա գնահատելով բուժման տարբեր մոտեցումների ընտրության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել էնդոսկոպիկ և լապարոսկոպիկ տեխնոլոգիաների համակցված կիրառման տեղին՝ որպես համալիր բուժման բաղադրիչների։ Կարևորվում է բուժական տարբեր ռազմավարությունների արդյունքների համեմատությունը՝ գնահատելով միջամտությունների արդյունավետությունը, հիվանդանոցային բուժման ընթացքը, վերականգնման առանձնահատկությունները և հետագա կլինիկական արդյունքները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բուժման փուլային և համակցված կազմակերպման հարցերին՝ պարզաբանելով տարբեր մասնագիտական մոտեցումների փոխլրացնող նշանակությունը։ Էնդովիդեովիրաբուժության կիրառումը դիտարկվում է ժամանակակից նվազ ինվազիվ վիրաբուժության զարգացման համատեքստում, որտեղ նպատակ է դրվում հնարավորինս նվազեցնել վիրաբուժական վնասվածքը՝ պահպանելով բուժման անհրաժեշտ արդյունավետությունը։ Միաժամանակ կարող են գնահատվել այս մոտեցումների սահմանափակումները և այն կլինիկական իրավիճակները, որոնց դեպքում բուժական մարտավարությունը պահանջում է անհատականացված ընտրություն։ Կարևոր ուղղություն է նաև հետվիրահատական շրջանի և հիվանդների հետագա վիճակի ուսումնասիրությունը՝ բուժման ընդհանուր արդյունավետության վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում կազմելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ընդհանուր վիրաբուժության, լեղուղիների հիվանդությունների, էնդոսկոպիայի և նվազ ինվազիվ վիրաբուժության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գնահատել էնդովիդեովիրաբուժական տեխնոլոգիաների տեղը խոլեդոխոլիթիազով հիվանդների համալիր բուժման համակարգում։

Աշխատությունը նվիրված է սովորական ցորենի՝ Triticum aestivum L. տեսակի աճի, նյութափոխանակության և բերքատվության վրա ջրային անբավարարության ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում բույսերի՝ երաշտային պայմաններին արձագանքելու ֆիզիոլոգիական և կենսաքիմիական մեխանիզմներն են, ինչպես նաև այդ փոփոխությունների կապը վերջնական բերքի ձևավորման հետ։ Ջրի պակասը դիտարկվում է որպես կարևոր աբիոտիկ սթրեսային գործոն, որը կարող է ազդել բույսի աճի, ֆոտոսինթետիկ գործունեության, ջրային հավասարակշռության, բջջային նյութափոխանակության և զարգացման տարբեր փուլերի վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել բնականոն ջրամատակարարման և երաշտային պայմաններում աճեցված բույսերի ֆիզիոլոգիական ցուցանիշները՝ գնահատելով տերևների ջրային վիճակի, ֆոտոսինթետիկ ապարատի գործունեության, գազափոխանակության և աճի առանձնահատկությունների փոփոխությունները։ Կենսաքիմիական մակարդակում ուշադրություն կարող է հատկացվել բույսերի պաշտպանական արձագանքներին, հակաօքսիդանտային համակարգի գործունեությանը, օսմոտիկ հավասարակշռության պահպանմանը մասնակցող նյութերի կուտակմանը և սթրեսի հետևանքով առաջացող նյութափոխանակային փոփոխություններին։ Կարևոր ուղղություն է նաև տարբեր ցուցանիշների միջև փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը՝ պարզելու, թե դրանցից որոնք կարող են առավել հստակ արտացոլել ցորենի երաշտադիմացկունությունը։ Առանձին նշանակություն ունի ջրային սթրեսի ազդեցության գնահատումը բերքի կառուցվածքային բաղադրիչների վրա, քանի որ բույսի ֆիզիոլոգիական վիճակի փոփոխությունները կարող են անդրադառնալ հասկերի ձևավորման, հատիկների զարգացման, դրանց զանգվածի և ընդհանուր բերքատվության վրա։ Երաշտի ազդեցությունը կարող է տարբեր լինել նաև կախված բույսի զարգացման փուլից, ինչի պատճառով աճի տարբեր ժամանակահատվածներում արձագանքների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու սթրեսի նկատմամբ զգայունության մասին։ Տարբեր սորտերի կամ գենոտիպերի համադրական ուսումնասիրության դեպքում հնարավոր է առանձնացնել այն հատկանիշները, որոնք կապված են ջրի սահմանափակ հասանելիության պայմաններում ավելի կայուն ֆիզիոլոգիական վիճակի և բերքատվության պահպանման հետ։ Նման հետազոտությունները կարևոր նշանակություն ունեն բուսաբուծության և գյուղատնտեսական կենսաբանության համար՝ նպաստելով երաշտադիմացկուն ցորենի ձևերի գնահատման և կլիմայական սթրեսների նկատմամբ մշակաբույսերի հարմարվողականության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բույսերի ֆիզիոլոգիայի, կենսաքիմիայի, ագրոէկոլոգիայի և բուսաբուծության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով ջրային սթրեսից մինչև բերքի ձևավորում ընթացող փոխկապակցված փոփոխությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և նախկինում գործող Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության միջև տնտեսական փոխգործակցության ձևավորման ու խորացման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով տարածաշրջանային տնտեսագիտության և տնտեսական ինտեգրման տեսության շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում կարող են լինել երկու տնտեսական համակարգերի միջև ձևավորված առևտրային, ֆինանսական, արտադրական, ներդրումային և ենթակառուցվածքային կապերը, ինչպես նաև դրանց զարգացման վրա ազդող տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել ապրանքների և ծառայությունների փոխանակմանը, արտադրական համագործակցությանը, կապիտալի շարժին, աշխատուժի ու տնտեսական ռեսուրսների օգտագործմանը և տնտեսական քաղաքականությունների փոխհամաձայնեցման մեխանիզմներին։ Տնտեսական ինտեգրումը կարող է դիտարկվել որպես փոխկապակցված գործընթաց, որի խորությունը պայմանավորված է շուկաների փոխազդեցությամբ, հաղորդակցության ու տրանսպորտային ենթակառուցվածքների հնարավորություններով, ֆինանսական հարաբերություններով և տնտեսական գործունեությունը կարգավորող ինստիտուցիոնալ միջավայրով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև առանձին ոլորտների՝ արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, էներգետիկայի, առևտրի և ծառայությունների փոխկապակցվածության առանձնահատկությունները՝ գնահատելով դրանց նշանակությունը տնտեսական հարաբերությունների ընդհանուր համակարգում։ Կարևոր ուղղություն է ֆինանսական և բյուջետային փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև ներդրումային ծրագրերի և տնտեսական աջակցության մեխանիզմների ազդեցության գնահատումը։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել տնտեսական ինտեգրման սահմանափակումներին և ռիսկերին՝ ներառյալ աշխարհագրական մեկուսացվածությունը, սահմանափակ շուկան, հաղորդակցության դժվարությունները և տարածաշրջանային քաղաքական ու անվտանգային միջավայրի ազդեցությունը։ Միաժամանակ կարող են վերլուծվել տնտեսական կապերի խորացման հնարավոր ազդեցությունները զբաղվածության, ձեռնարկատիրական գործունեության, բնակչության եկամուտների և սոցիալ-տնտեսական զարգացման վրա։ Քանի որ ուսումնասիրության թեման վերաբերում է որոշակի պատմական ժամանակաշրջանում գոյություն ունեցած տնտեսական հարաբերություններին, դրա գնահատման ժամանակ կարևոր է համապատասխան տնտեսական ցուցանիշները և ինստիտուցիոնալ կառուցվածքները դիտարկել հենց տվյալ ժամանակաշրջանի պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տնտեսական ինտեգրման տեսության, տարածաշրջանային տնտեսագիտության և տնտեսական քաղաքականության վերլուծության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի միջև ձևավորված տնտեսական փոխկապակցվածության կառուցվածքը, զարգացման գործոնները, սահմանափակումներն ու սոցիալ-տնտեսական նշանակությունը։

Հրատարակությունը XVIII դարի հայ եկեղեցական, քարոզչական և պատմամշակութային գրավոր ժառանգության արժեքավոր սկզբնաղբյուր է, որը կապված է Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի հոգևոր կյանքի և Սուրբ Եկատերինա հայկական եկեղեցու օծման հանդիսավոր արարողության հետ։ Այն ներկայացնում է Հայոց եկեղեցու բարձրաստիճան հոգևորականի կողմից արտասանված հանդիսավոր խոսք, որի բովանդակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի եկեղեցական հռետորաբանության, աստվածաբանական մտածողության և համայնքային ինքնագիտակցության առանձնահատկությունների մասին։ Խոսքի առանցքում կարող են լինել եկեղեցու՝ որպես սրբազան տարածքի նշանակությունը, քրիստոնեական հավատի պահպանումը, համայնքի հոգևոր միասնությունը և նորակառույց տաճարի դերը հավատացյալների կրոնական ու հասարակական կյանքում։ Հատուկ կարևորություն ունի նյութի պատմական միջավայրը, քանի որ XVIII դարի երկրորդ կեսին Ռուսաստանի հայ համայնքների կազմակերպական և մշակութային կյանքում եկեղեցական հաստատությունները կարևոր դեր էին կատարում՝ հանդես գալով ոչ միայն որպես պաշտամունքի վայրեր, այլև որպես համայնքային համախմբման կենտրոններ։ Աղբյուրը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև Սանկտ Պետերբուրգի հայության պատմությունը, նրա եկեղեցաշինական գործունեությունը և հայկական հոգևոր կառույցների ձևավորման գործընթացը Ռուսական կայսրության մայրաքաղաքային միջավայրում։ Բնագրի լեզվական և ոճական քննությունը կարող է բացահայտել ժամանակաշրջանի հոգևոր ճառերին բնորոշ կառուցվածքային առանձնահատկությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու խորհրդանիշների կիրառությունը, բարոյախրատական շեշտադրումները և հանդիսավոր խոսքին հատուկ արտահայտչամիջոցները։ Միաժամանակ այն կարևոր նյութ է Հովսեփ արքեպիսկոպոսի հոգևոր ու մտավոր գործունեության ուսումնասիրման համար՝ արտացոլելով նրա պատկերացումները եկեղեցու, համայնքի և քրիստոնեական արժեքների վերաբերյալ։ Հրատարակության ճշգրիտ թվագրումը և կոնկրետ եկեղեցական իրադարձության հետ կապը մեծացնում են դրա աղբյուրագիտական նշանակությունը՝ հնարավորություն տալով այն համադրել ժամանակաշրջանի այլ փաստաթղթերի, եկեղեցական վկայությունների և հայկական համայնքի պատմությանը վերաբերող նյութերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ այս սկզբնաղբյուրը համադրում է եկեղեցական պատմության, հայ-ռուսական մշակութային կապերի, քարոզչական գրականության և համայնքային պատմության ուսումնասիրության համար կարևոր նյութ՝ լուսաբանելով XVIII դարի Սանկտ Պետերբուրգի հայկական հոգևոր կյանքի նշանակալի դրվագներից մեկը։