Контрастивный анализ как лингвистическая база обучения русскому глаголу студентов-китайцев

Պատմություն

Հայոց դիցարանը հին հայերի հավատալիքների և կրոնական պատկերացումների համակարգն է, որը ձևավորվել է նախաքրիստոնեական շրջանում և արտացոլում է բնության ուժերի, կյանքի երևույթների ու հասարակական արժեքների աստվածացված ընկալումը։ Հայոց դիցարանի գլխավոր աստվածներից էր Արամազդը, որը համարվում էր երկնքի և երկրի արարիչը, ամենահզոր աստվածը և բոլոր աստվածների հայրը։ Նա կապվում էր իմաստության, արդարության և բարօրության գաղափարների հետ։ Նրա կինը համարվում էր Անահիտը՝ մայրության, պտղաբերության և բժշկության աստվածուհին, որը մեծ պաշտամունք ուներ հայ ժողովրդի շրջանում և հաճախ նույնացվում էր «ոսկեմայր» կերպարի հետ։ Վահագնը պատերազմի, քաջության և կրակի աստվածն էր, որը ներկայացվում էր որպես հերոսական և ուժեղ կերպար, և ըստ ավանդության՝ նա ծնվել է կրակից ու պայքարի խորհրդանիշ է։ Աստղիկը սիրո, գեղեցկության և ջրի աստվածուհին էր, որը կապված էր նաև պտղաբերության և երիտասարդության գաղափարների հետ։ Միհրը համարվում էր լույսի և ճշմարտության աստվածը, որը խորհրդանշում էր արևը և արդարությունը։ Նանեն իմաստության և ընտանիքի պահպանության աստվածուհին էր, որը պաշտվում էր որպես մայրական խնամքի և բարոյական արժեքների խորհրդանիշ։ Տիրը՝ գրի, դպրության և գիտելիքի աստվածն էր, որը համարվում էր նաև երազների մեկնիչ և գրավոր մշակույթի հովանավոր։ Հայոց դիցարանում կային նաև այլ աստվածություններ և ոգիներ, որոնք կապված էին բնության տարրերի՝ ջրի, հողի, լեռների և կենդանիների հետ։ Դիցարանը կարևոր դեր ուներ հին հայերի աշխարհայացքի ձևավորման մեջ՝ կարգավորելով նրանց բարոյական նորմերը, հասարակական հարաբերությունները և հոգևոր կյանքը։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո հայոց հին դիցարանը աստիճանաբար կորցրեց իր պաշտամունքային նշանակությունը, սակայն նրա կերպարներն ու առասպելները պահպանվեցին ժողովրդական ավանդություններում և մշակույթում։ Այսպիսով, հայոց դիցարանի աստվածները արտացոլում են հին հայ ժողովրդի հոգևոր աշխարհը, բնության ընկալումը և մշակութային արժեքները։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է բժշկական քոլեջների սովորողների մասնագիտական գործունեությանը համապատասխան ֆիզիկական պատրաստության կազմակերպման մեթոդիկայի տեսական և մանկավարժական հիմնավորմանը։ Հետազոտության շրջանակում ֆիզիկական պատրաստությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ընդհանուր ֆիզիկական զարգացման միջոց, այլև որպես ապագա մասնագետների մասնագիտական կարողությունների ձևավորմանն աջակցող կրթական բաղադրիչ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բժշկական մասնագիտությունների աշխատանքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և այն ֆիզիկական ու հոգեֆիզիոլոգիական պահանջների բացահայտմանը, որոնց կարող են առնչվել սովորողները հետագա մասնագիտական գործունեության ընթացքում։ Քննվում են ընդհանուր և հատուկ ֆիզիկական պատրաստվածության, շարժողական կարողությունների, դիմացկունության, ուժի, ճկունության, շարժումների համաձայնեցման և աշխատանքային ծանրաբեռնվածությանը հարմարվելու նշանակությունը։ Կարևորվում է երկարատև կանգնած աշխատանքի, կրկնվող շարժումների, մարմնի որոշակի դիրքերի պահպանման և մասնագիտական առօրյային բնորոշ այլ ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությունների հաշվառումը ուսումնական ծրագրերի մշակման ժամանակ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է համապատասխան վարժությունների և ուսուցման միջոցների ընտրության գիտամանկավարժական հիմնավորումը՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային, անհատական և ֆիզիկական պատրաստվածության առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են դասերի կառուցվածքի, ծանրաբեռնվածության աստիճանական կազմակերպման, շարժողական առաջադրանքների ընտրության և ուսուցման տարբեր փուլերում դրանց կիրառման մեթոդական սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սովորողների մոտ սեփական ֆիզիկական վիճակի նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունքի, ինքնուրույն ֆիզիկական ակտիվության և մասնագիտական գործունեության ընթացքում աշխատունակության պահպանման մշակույթի ձևավորմանը։ Քննվում է նաև ֆիզիկական պատրաստության և մասնագիտական ուսուցման փոխկապակցվածությունը՝ նպատակ ունենալով ֆիզիկական դաստիարակության բովանդակությունը հնարավորինս համապատասխանեցնել ապագա աշխատանքի պահանջներին։ Մեթոդիկայի արդյունավետության գնահատման համար կարող են կիրառվել մանկավարժական դիտարկումներ, ֆիզիկական պատրաստվածության տարբեր ցուցանիշների գնահատում և ուսումնական գործընթացի սկզբնական ու հետագա արդյունքների համեմատություն։ Կարևորվում է նաև ուսումնական ծրագրի տարբերակված կազմակերպումը, որպեսզի ֆիզիկական առաջադրանքները համապատասխանեն սովորողների հնարավորություններին և նպաստեն նրանց աստիճանական զարգացմանը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ֆիզիկական դաստիարակությունը ներառել մասնագիտական պատրաստության ընդհանուր համակարգում՝ որպես ապագա մասնագետի աշխատունակության և մասնագիտական գործունեության պահանջներին հարմարվելու կարողության զարգացման միջոց։ Աշխատությունը կարող է ունենալ կիրառական նշանակություն բժշկական քոլեջներում ֆիզիկական դաստիարակության ծրագրերի կատարելագործման, մասնագիտական ուղղվածություն ունեցող պարապմունքների մշակման և սովորողների ֆիզիկական պատրաստվածության գնահատման մեթոդների զարգացման համար։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ուղղակի և անուղղակի ծախսումների հաշվառման տեսական հիմքերին և դրանց կիրառմանը ձեռնարկությունների ֆինանսատնտեսական գործունեության արդյունավետ կառավարման գործընթացում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչպես են դասակարգվում արտադրական և ոչ արտադրական ծախսերը՝ ըստ դրանց կապի արտադրանքի կամ ծառայության հետ, և ինչպես է իրականացվում դրանց ճիշտ հաշվառումը հաշվապահական համակարգում։ Հեղինակը անդրադառնում է ուղղակի ծախսերին՝ նյութեր, ուղղակի աշխատավարձ և այլ ծախսեր, որոնք անմիջականորեն կապված են արտադրանքի ստեղծման հետ, ինչպես նաև անուղղակի ծախսերին՝ վարչական, ընդհանուր արտադրական և սպասարկման ծախսեր, որոնք բաշխվում են որոշակի մեթոդաբանությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծախսերի բաշխման մեթոդներին, ինքնարժեքի հաշվարկին և կառավարչական որոշումների կայացման համար անհրաժեշտ տեղեկատվության ձևավորմանը։ Գրքում քննարկվում են նաև ծախսերի վերահսկման, օպտիմալացման և արդյունավետության բարձրացման մեխանիզմները՝ ուղղված կազմակերպության շահութաբերության աճին։ Վերլուծվում է ծախսերի հաշվառման դերը գնագոյացման, պլանավորման և ֆինանսական վերլուծության գործընթացներում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով հաշվապահների, ֆինանսիստների, տնտեսագետների և ուսանողների համար։

Հոգեբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է ըմբշամարտում հոգեբանական պատրաստության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով այն հոգեկան գործոնները, որոնք անմիջական ազդեցություն ունեն մարզիկի մրցակցային արդյունավետության վրա։ Ներկայացվում են այն հիմնական հոգեբանական բաղադրիչները, ինչպիսիք են ուշադրության կենտրոնացումը, կամային որակները, սթրեսի կառավարումը, ինքնավստահությունը և մրցակցային իրավիճակներում արագ որոշումներ ընդունելու կարողությունը։ Աշխատանքում վերլուծվում է, թե ինչպես է հոգեբանական պատրաստությունը ինտեգրվում ֆիզիկական և տեխնիկական պատրաստության հետ՝ ձևավորելով ամբողջական մարզական պատրաստվածություն, ինչպես նաև քննարկվում են նախամրցութային լարվածության հաղթահարման մեթոդները, ներառյալ ինքնակարգավորման, պատկերացման և շնչառական տեխնիկաները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարզչի դերին մարզիկի հոգեբանական կայունության ձևավորման գործընթացում, ինչպես նաև թիմային և անհատական մոտեցումների տարբերություններին։ Նշվում է նաև մրցակցային փորձի կուտակման նշանակությունը և դրա ազդեցությունը հոգեբանական դիմադրողականության բարձրացման վրա՝ հատկապես բարձր մակարդակի մրցաշարերում։

Կրոն

Այս աշխատանքը նվիրված է Աստվածաշնչի հայերեն թարգմանության պատմությանը՝ որպես հայ մշակույթի, լեզվի և քրիստոնեական ինքնության ձևավորման կարևորագույն գործընթացներից մեկի ուսումնասիրություն։ Հետազոտության մեջ ներկայացվում է, թե ինչպես է հայերեն թարգմանությունը ձևավորվել 5-րդ դարում՝ կապված գրերի ստեղծման և կրթական-թարգմանական շարժման սկզբնավորման հետ, որը վերագրվում է Մեսրոպ Մաշտոցի և Սահակ Պարթևի գործունեությանը։ Աստվածաշնչի թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական տեքստի փոխադրում, այլև որպես մշակութային և լեզվական հեղափոխություն, որը նպաստել է գրավոր հայերենի ձևավորմանը և զարգացմանը, ինչպես նաև ազգային ինքնության ամրապնդմանը։ Աշխատությունը վերլուծում է թարգմանական դպրոցի սկզբունքները, լեզվական ընտրությունները, հունարեն և ասորերեն աղբյուրների ազդեցությունը, ինչպես նաև թարգմանության տեքստաբանական առանձնահատկությունները, որոնք այն դարձրել են համաշխարհային աստվածաշնչյան ավանդույթի արժեքավոր տարբերակներից մեկը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանության ազդեցությանը հայ միջնադարյան գրականության, պատմագրության և աստվածաբանության զարգացման վրա, ինչպես նաև ձեռագրական մշակույթի տարածմանը տարբեր կենտրոններում։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ հայերեն Աստվածաշունչը երկար դարեր ծառայել է որպես լեզվական նորմավորման և կրթական համակարգի հիմք՝ պահպանելով իր կարևորությունը նաև հետագա պատմական փուլերում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Աստվածաշնչի հայերեն թարգմանությունը հանդիսանում է ոչ միայն հոգևոր, այլև քաղաքակրթական նշանակության երևույթ՝ ձևավորելով հայ մշակույթի զարգացման հիմնարար ուղղություններից մեկը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է 1965–1990 թվականներին Հայաստանում գրադարանային և մատենագիտական գործի զարգացման հիմնական միտումների, կազմակերպական փոփոխությունների և մասնագիտական ձեռքբերումների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են հանրապետության գրադարանային համակարգի ընդլայնման, գրադարանների գործունեության կազմակերպման, տեղեկատվական և մատենագիտական ծառայությունների կատարելագործման, ինչպես նաև գրքային ֆոնդերի համալրման ու պահպանման գործընթացները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են գրադարանների դերը գիտության, կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, մատենագիտական տեղեկատվության համակարգման սկզբունքները, մասնագիտական կադրերի պատրաստման և ոլորտի մեթոդական ապահովման հարցերը։ Քննարկվում են տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանային աշխատանքի արդիականացման, տեղեկատվական սպասարկման արդյունավետության բարձրացման և գրադարանային ցանցի զարգացմանն ուղղված նախաձեռնությունները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի գրադարանային համակարգի պատմության, տեղեկատվական մշակույթի ձևավորման և մատենագիտական գործունեության զարգացման ուսումնասիրման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով գրադարանավարների, մատենագետների, մշակութաբանների, պատմաբանների և տեղեկատվական ոլորտի մասնագետների համար։