Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է խորհրդարանական հանձնաժողովների իրավական կարգավիճակի տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի հանձնաժողովների կազմակերպման և գործունեության օրինակով։ Հետազոտության առանցքում հանձնաժողովների տեղն է խորհրդարանի ներքին կառուցվածքում, դրանց ձևավորման սկզբունքները, իրավասությունների շրջանակը, գործունեության կազմակերպման ձևերը և խորհրդարանի հիմնական գործառույթների իրականացմանը մասնակցության առանձնահատկությունները։ Իրավահամեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Հայաստանի խորհրդարանական համակարգը համադրել այլ պետություններում գործող համապատասխան ինստիտուտների հետ՝ բացահայտելով ընդհանուր օրինաչափություններն ու ազգային կարգավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել մշտական, ժամանակավոր և քննիչ հանձնաժողովների իրավական բնույթի տարբերություններին, դրանց կազմավորման հիմքերին և գործունեության նպատակներին։ Մշտական հանձնաժողովները դիտարկվում են որպես օրենսդրական աշխատանքի կարևոր կառուցվածքային օղակներ, որոնց շրջանակում իրականացվում են օրենքների նախագծերի և խորհրդարանի իրավասությանը վերաբերող այլ հարցերի նախնական քննարկումը, մասնագիտական ուսումնասիրությունը և համապատասխան եզրակացությունների ձևավորումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հանձնաժողովների մասնակցությունը խորհրդարանական վերահսկողությանը, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու օրենսդիր և գործադիր իշխանությունների փոխհարաբերությունների ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները։ Քննության առարկա կարող են լինել հանձնաժողովների կազմի ձևավորման սկզբունքները, խորհրդարանական խմբակցությունների ներկայացվածությունը, հանձնաժողովների նախագահների և անդամների իրավական դիրքը, նիստերի կազմակերպման կարգը և որոշումների ընդունման ընթացակարգերը։ Իրավահամեմատական վերլուծության միջոցով կարող են համադրվել տարբեր խորհրդարանական համակարգերում հանձնաժողովներին վերապահված լիազորությունները և խորհրդարանական մեծամասնության ու փոքրամասնության մասնակցության երաշխիքները։ Կարևորվում է նաև հանձնաժողովների գործունեության հրապարակայնության, մասնագիտական փորձաքննության և օրենսդրական գործընթացի արդյունավետության փոխկապակցվածությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ իրավական կարգավորման կատարելագործման խնդիրներին՝ գնահատելով, թե հանձնաժողովների իրավասությունների և ընթացակարգերի հստակ սահմանումը որքանով է նպաստում խորհրդարանի օրենսդրական ու վերահսկողական գործառույթների արդյունավետ իրականացմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է սահմանադրական իրավունքի, խորհրդարանական իրավունքի և համեմատական իրավագիտության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում ձևավորելով խորհրդարանական հանձնաժողովների իրավական բնույթի, կազմակերպման սկզբունքների և Ազգային ժողովի գործունեության մեջ դրանց ինստիտուցիոնալ նշանակության վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է տեսողական օրգանի վնասվածքներով հիվանդների վիճակի գնահատման և բուժման ընթացքի վերահսկման համար կենսաբանական մոնիթորինգի նոր մոտեցման մշակման ու կլինիկական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը ներկայացվել է որպես բժշկական գիտությունների թեկնածուական աշխատանք Երևանի պետական բժշկական համալսարանում 2000 թվականին։ Հետազոտության առանցքում վնասված աչքում տեղի ունեցող կենսաբանական և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների օբյեկտիվ գնահատումն է, որը կարող է լրացնել ավանդական ակնաբուժական հետազոտությունները և նպաստել հիվանդության ընթացքի դինամիկ վերահսկմանը։ Տեսողական օրգանի վնասվածքների դեպքում կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն կառուցվածքային փոփոխությունների հայտնաբերումը, այլև հյուսվածքների արձագանքի, բորբոքային գործընթացների և վերականգնման ընթացքի գնահատումը։ Այդ պատճառով կենսամոնիթորինգը կարող է դիտարկվել որպես տարբեր կենսաբանական ցուցանիշների պարբերական հետազոտման համակարգ, որի միջոցով հնարավոր է հետևել հիվանդի վիճակի փոփոխություններին բուժման տարբեր փուլերում։ Հետազոտության շրջանակում առանձնահատուկ հետաքրքրություն կարող են ներկայացնել աչքի տեղային կենսաբանական միջավայրի ցուցանիշները և դրանց փոփոխությունների կապը վնասվածքի բնույթի ու կլինիկական ընթացքի հետ։ Հեղինակի հետագա հրապարակումներում տվյալ աշխատանքը հիշատակվել է աչքի հյուսվածքների արձագանքի գնահատման և ֆիզիկական ազդեցությունների նկատմամբ կենսաբանական զգայունության ուսումնասիրությունների համատեքստում։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրելու կլինիկական զննման արդյունքները կենսաբանական ցուցանիշների հետ և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու վնասվածքից հետո տեղի ունեցող գործընթացների մասին։ Կարևոր ուղղություն է նաև տարբեր ցուցանիշների ախտորոշիչ և կանխատեսական արժեքի գնահատումը՝ պարզելու, թե դրանց փոփոխությունները որքանով կարող են արտացոլել վնասվածքի ընթացքը կամ վերականգնման դինամիկան։ Կենսամոնիթորինգի կիրառումը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև բուժման արդյունքների օբյեկտիվ գնահատման համար՝ հնարավորություն տալով նույն հիվանդի տվյալները համեմատել տարբեր ժամանակահատվածներում։ Միաժամանակ նման մեթոդների կլինիկական արժեքը կախված է դրանց վերարտադրելիությունից, զգայունությունից և ստացված տվյալների ճիշտ մեկնաբանությունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ակնաբուժության, ակնաբուժական վնասվածքաբանության, կլինիկական ախտորոշման և կենսաբանական մոնիթորինգի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով կատարելագործել տեսողական օրգանի վնասվածքներով հիվանդների վիճակի գնահատումն ու դինամիկ հսկողությունը։

Աշխատությունը համաշխարհային պատմության ընդհանրացնող շարադրանք է, որը տարբեր ժողովուրդների և պետությունների անցյալը ներկայացնում է հնագույն ժամանակներից մինչև XIX դարի սկզբի քաղաքական իրադարձությունները։ Այն կապված է ֆրանսիացի պատմագիր և հոգևորական Կլոդ-Ֆրանսուա-Քսավիե Միլոյի պատմագիտական ժառանգության հետ և պատկանում է համընդհանուր պատմության այն ավանդույթին, որի նպատակն էր մեկ միասնական ժամանակագրական ու պատճառահետևանքային համակարգում ներկայացնել մարդկության քաղաքական և քաղաքակրթական զարգացումը։ Շարադրանքի շրջանակում կարող են ընդգրկվել Հին Արևելքի հասարակությունները, Հունաստանի և Հռոմի պատմությունը, միջնադարյան եվրոպական պետությունների ձևավորումը, նոր ժամանակների միապետությունների զարգացումը, պատերազմները, դիվանագիտական հարաբերությունները, պետական կառավարման փոփոխությունները և եվրոպական ուժերի փոխհարաբերությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի պատմական նյութի լայն աշխարհագրական ընդգրկումը, որի միջոցով տարբեր ժողովուրդների անցյալը փորձ է արվում ներկայացնել համաշխարհային պատմության ընդհանուր ընթացքի մաս։ Աշխատության հետագա հրատարակություններում և լրացումներում պատմական շարադրանքը հասցվել է հեղինակի սկզբնական ժամանակագրական սահմաններից ավելի ուշ ժամանակաշրջան՝ ներառելով XVIII դարի վերջի և XIX դարի սկզբի խոշոր քաղաքական վերափոխումները։ 1815 թվականով ավարտվող տարբերակի համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն Ֆրանսիական հեղափոխությունից, Նապոլեոնյան ժամանակաշրջանից և եվրոպական քաղաքական համակարգի վերակազմավորումից բխող պատմական զարգացումները։ Նյութի կազմակերպման ընթացքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրադարձությունների ժամանակագրական հաջորդականությունը, սակայն պատմությունը ներկայացվում է նաև պատճառների ու հետևանքների բացահայտման, պետական կառավարման ձևերի և քաղաքական գործիչների գործունեության գնահատման միջոցով։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն այնտեղ ամփոփված պատմական տեղեկությունների, այլև XVIII–XIX դարերի պատմագիտական մտածողության ուսումնասիրման համար։ Դրա միջոցով հնարավոր է դիտարկել, թե եվրոպական պատմագրությունը տվյալ ժամանակաշրջանում ինչպես էր կառուցում «համաշխարհային պատմության» գաղափարը, ինչ ժողովուրդների և տարածաշրջանների էր հատկացնում առավել մեծ ուշադրություն և ինչ սկզբունքներով էր մեկնաբանում քաղաքական ու հասարակական փոփոխությունները։ Ժամանակակից հետազոտության տեսանկյունից աշխատության որոշ պատկերացումներ ու գնահատականներ կարող են համարվել ժամանակաշրջանով պայմանավորված և պահանջել համեմատություն նորագույն պատմագիտական ուսումնասիրությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը արժեքավոր օրինակ է համընդհանուր պատմության դասական պատմագրական ավանդույթի՝ միաժամանակ ծառայելով որպես պատմական գիտելիքի տարածման և XIX դարի սկզբի եվրոպական պատմական աշխարհընկալման ուսումնասիրման աղբյուր։

Աշխատությունը կենսագրական և մատենագիտական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Դավիթ անունով պատմական կամ մտավոր գործչի կյանքի, գործունեության և գրավոր ժառանգության քննությանը։ Վերնագրի կրճատ ձևը չի հստակեցնում, թե հատկապես որ Դավիթին է վերաբերում ուսումնասիրությունը, ուստի դրա բովանդակությունը նպատակահարմար է բնութագրել որպես անձի կենսագրությունն ու ստեղծագործությունները համատեղ ներկայացնող պատմաբանասիրական աշխատություն։ Հետազոտության կառուցվածքում կարող են ներկայացվել տվյալ գործչի ծագման, կրթության, մտավոր ձևավորման, գործունեության հիմնական փուլերի և ժամանակակիցների հետ ունեցած կապերի վերաբերյալ տեղեկություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նրան վերագրվող աշխատություններին՝ դրանց բովանդակության, թեմատիկ ուղղվածության, ստեղծման հանգամանքների և գիտական կամ մշակութային նշանակության բացահայտմամբ։ Կարևոր խնդիր է նաև ստեղծագործությունների իսկության և հեղինակային պատկանելության քննությունը, հատկապես այն դեպքերում, երբ երկերը պահպանվել են ձեռագրերով, ավելի ուշ ընդօրինակություններով կամ տարբեր խմբագրություններով։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել հայտնի ձեռագրերի և հրատարակությունների նկարագրություն, տարբեր բնագրերի համեմատություն և դրանց տարածման պատմության վերաբերյալ դիտարկումներ։ Կենսագրական տեղեկությունները կարող են համադրվել ժամանակակից կամ ավելի ուշ պատմական աղբյուրների վկայությունների հետ՝ փորձելով տարբերակել փաստական տվյալները ավանդական հաղորդումներից և հետագա մեկնաբանություններից։ Եթե ուսումնասիրվող անձը կապված է փիլիսոփայական, աստվածաբանական, պատմագրական կամ բանասիրական գործունեության հետ, առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել նրա գաղափարների տեղին համապատասխան մտավոր ավանդույթի զարգացման մեջ։ Ֆրանսերենով շարադրված նման ուսումնասիրությունները հետաքրքրություն են ներկայացնում նաև հայագիտական և արևելագիտական գիտելիքի եվրոպական շրջանառության պատմության տեսանկյունից, քանի որ դրանց միջոցով ձեռագրային ու գրական ժառանգությունը ներկայացվել է ավելի լայն գիտական հանրությանը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև պատմագրության պատմության համար՝ ցույց տալով, թե տվյալ ժամանակաշրջանի հետազոտողները ինչ աղբյուրներով և մեթոդներով էին վերականգնում միջնադարյան կամ վաղ շրջանի հեղինակների կենսագրությունն ու մատենագրական ժառանգությունը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը համադրում է կենսագրական, աղբյուրագիտական, մատենագիտական և բանասիրական ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով համակարգված ներկայացնել ուսումնասիրվող գործչի կյանքն ու նրա գրավոր ժառանգության նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Մարիետա Շահինյանի հրապարակախոսական ժառանգության մեջ Հայաստանի կերպարի ձևավորման, զարգացման և գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հեղինակի՝ Հայաստանին վերաբերող ակնարկները, հոդվածները, ճանապարհորդական գրառումները և հրապարակախոսական այլ նյութերն են, որոնց միջոցով բացահայտվում են երկրի պատմության, մշակույթի, հասարակական կյանքի, բնաշխարհի և սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունների վերաբերյալ նրա ընկալումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես է Հայաստանը ներկայանում ոչ միայն որպես աշխարհագրական տարածք, այլև որպես պատմական հիշողության, ազգային մշակույթի և հասարակական զարգացման բազմաշերտ միջավայր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել փաստագրական նյութի և հեղինակային մեկնաբանության փոխհարաբերությանը, քանի որ հրապարակախոսական խոսքում իրական իրադարձությունների նկարագրությունը հաճախ զուգորդվում է անձնական տպավորությունների, գնահատականների և գեղարվեստական պատկերավորման միջոցների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հայկական քաղաքների ու գյուղերի, բնության, մշակութային հուշարձանների, մարդկանց առօրյայի և հասարակական գործընթացների նկարագրությունները՝ պարզելու դրանց դերը Հայաստանի ամբողջական կերպարի ձևավորման մեջ։ Կարևոր ուղղություն է նաև հրապարակախոսական լեզվի և ոճի քննությունը՝ ներառելով փաստականության, պատկերավորության, հուզականության, հեղինակային դիրքորոշման և լրագրողական դիտարկման համադրությունը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված նյութերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայաստանի վերաբերյալ հեղինակի պատկերացումների փոփոխությունները և դրանք կապելու նրա կենսագրական փորձի ու ժամանակաշրջանի հասարակական միջավայրի հետ։ Հատուկ նշանակություն կարող է ունենալ ազգային և մշակութային ինքնության թեման՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես են ներկայացվում պատմական ժառանգությունը, լեզուն, գրականությունը, արվեստը և հասարակության մշակութային հիշողությունը։ Միաժամանակ հրապարակախոսական նյութերը կարևոր է դիտարկել դրանց ստեղծման պատմական ու գաղափարական պայմանների շրջանակում, քանի որ խորհրդային ժամանակաշրջանի մամուլն ու հրապարակախոսությունը գործում էին որոշակի հասարակական և գաղափարական համակարգում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու փաստագրական տեղեկատվությունը, հեղինակային դիտարկումները և ժամանակաշրջանին բնորոշ մեկնաբանությունները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է գրականագիտության, լրագրագիտության, հրապարակախոսության տեսության և հայագիտական ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայաստանի թեմայի տեղն ու նշանակությունը Մարիետա Շահինյանի ստեղծագործական ժառանգության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշե Չարենցի բանաստեղծական լեզվի և անհատական ոճի համակողմանի լեզվաբանական ու գրականագիտական ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական տարբեր շրջանների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում բանաստեղծի բառապաշարի, պատկերավորման համակարգի, քերականական կառուցվածքների, խոսքային արտահայտչամիջոցների, տաղաչափական առանձնահատկությունների և դրանց միջոցով ձևավորվող ինքնատիպ գեղարվեստական աշխարհի բացահայտումն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բառընտրությանը՝ ուսումնասիրելով գրական հայերենի, ժողովրդախոսակցական շերտերի, հնաբանությունների, նորաբանությունների, փոխառությունների և հեղինակային բառաստեղծման փոխհարաբերությունները։ Կարևոր ուղղություն է փոխաբերությունների, մակդիրների, համեմատությունների, խորհրդանիշների, կրկնությունների և հակադրությունների քննությունը, քանի որ դրանք էական դեր ունեն բանաստեղծական պատկերների, հուզական լարվածության և գաղափարական շեշտադրումների ձևավորման մեջ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև շարահյուսական կազմակերպմանը՝ պարզաբանելով կարճ ու ընդարձակ նախադասությունների, զուգահեռ կառույցների, բացականչական և հարցական ձևերի, բառերի անսովոր դասավորության ու խոսքային ռիթմի գեղարվեստական գործառույթները։ Բանաստեղծական հնչողության տեսանկյունից կարող են ուսումնասիրվել հանգավորման համակարգը, ռիթմը, հնչյունական կրկնությունները և բառերի երաժշտական կազմակերպումը՝ ցույց տալով դրանց մասնակցությունը ստեղծագործության ընդհանուր տրամադրության ձևավորմանը։ Առանձին նշանակություն ունի ստեղծագործական տարբեր փուլերի համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվաոճական որոնումների զարգացմանը, բանաստեղծական ձևերի փոփոխությանը և գեղարվեստական արտահայտության նոր միջոցների յուրացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող է քննվել նաև անհատական ոճի կապը XX դարի հայ գրական լեզվի զարգացման, ժամանակաշրջանի գրական շարժումների և համաշխարհային պոեզիայի գեղարվեստական նորարարությունների հետ։ Բանաստեղծի լեզուն այս համատեքստում ներկայանում է որպես ոչ միայն ստեղծագործական անհատականության արտահայտություն, այլև հայ բանաստեղծական խոսքի հնարավորությունների ընդլայնման կարևոր երևույթ։ Լեզվական և գրականագիտական վերլուծությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ձևի ու բովանդակության փոխկապակցվածությունը և պարզելու, թե լեզվական յուրաքանչյուր մակարդակ ինչպես է մասնակցում ստեղծագործության իմաստային ու հուզական ամբողջության կառուցմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը կարևոր ներդրում է չարենցագիտության և հայ գեղարվեստական խոսքի ուսումնասիրության մեջ՝ համակարգված կերպով ներկայացնելով բանաստեղծի լեզվական վարպետությունն ու ոճական ինքնատիպությունը։

Աշխատությունը պատմավավերագրական բնույթի աղբյուր է, որը կենտրոնանում է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների և զանգվածային կոտորածների նկարագրության վրա՝ հատկապես XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին տեղի ունեցած իրադարձությունների համատեքստում։ Նյութում պատմական դեպքերը ներկայացվում են ժամանակակիցների վկայությունների, հաղորդումների, հրապարակումների և հեղինակային դիտարկումների միջոցով՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու հայ բնակչության վիճակի, տեղահանությունների, համայնքային կյանքի խաթարման և ստեղծված հումանիտար ճգնաժամի վերաբերյալ։ Հետազոտական տեսանկյունից կարևոր է աշխատության սկզբնաղբյուրային բնույթը, քանի որ այն արտացոլում է ոչ միայն նկարագրվող իրադարձությունները, այլև այն ժամանակաշրջանի հասարակական ու քաղաքական ընկալումները։ Հեղինակի ներկայացրած տեղեկությունները կարող են ընդգրկել տարբեր բնակավայրերում տեղի ունեցած դեպքեր, բնակչության սոցիալական վիճակի փոփոխություններ, օգնության կազմակերպման փորձեր և միջազգային հանրության արձագանքների վերաբերյալ դիտարկումներ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատմական իրադարձությունների ժամանակագրական և աշխարհագրական համատեքստի վերականգնումը, որը հնարավորություն է տալիս առանձին դրվագները դիտարկել Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքական զարգացումների և հայկական հարցի միջազգային քննարկումների շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր նյութ տրամադրել նաև պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես են բռնությունների ականատեսներն ու ժամանակակից հեղինակները փաստագրել և մեկնաբանել տեղի ունեցածը։ Միաժամանակ նման աղբյուրների գիտական օգտագործումը պահանջում է աղբյուրագիտական քննություն՝ հեղինակի դիրքորոշման, օգտագործված տեղեկությունների ծագման, դրանց ստուգելիության և այլ ժամանակակից փաստաթղթերի հետ համապատասխանության գնահատմամբ։ Այլ վկայությունների, դիվանագիտական փաստաթղթերի, մամուլի հրապարակումների և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրությունների հետ համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատելու ներկայացված տեղեկությունների պատմական նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը կարևոր աղբյուր է ուշ օսմանյան ժամանակաշրջանի հայոց պատմության, հայկական հարցի, զանգվածային բռնությունների պատմության և դրանց միջազգային արձագանքի ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանում պատմական իրադարձությունների փաստագրման ու հանրայնացման առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ռուսերենի բայական համակարգի ուսուցման լեզվաբանական և մեթոդական հիմքերի ուսումնասիրությանը չինախոս ուսանողների համար՝ ռուսերենի և չինարենի հակադրական վերլուծության կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում երկու լեզուների բայական համակարգերի կառուցվածքային ու գործառական տարբերությունների բացահայտումն է և դրանց հիման վրա ուսուցման ընթացքում առաջացող բնորոշ դժվարությունների կանխատեսումն ու համակարգումը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հանգամանքին, որ ռուսերենում բայը բնութագրվում է ձևաբանական հարուստ համակարգով, մինչդեռ չինարենում բազմաթիվ քերականական իմաստներ արտահայտվում են այլ լեզվական միջոցներով։ Այս տարբերությունը կարող է էական նշանակություն ունենալ ժամանակի, կերպի, եղանակի, դեմքի և թվի հետ կապված ռուսերեն ձևերի յուրացման գործընթացում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ռուսերենի կատարյալ և անկատար կերպերի հակադրության ուսումնասիրությունը, քանի որ գործողության ընթացքը, ավարտվածությունը և արդյունքը երկու լեզուներում կարող են արտահայտվել կառուցվածքային տարբեր միջոցներով։ Քննության առարկա կարող են դառնալ նաև ռուսերեն բայերի խոնարհումը, անցյալ, ներկա և ապառնի ժամանակների ձևավորումը, շարժման բայերը, վերադարձական ձևերը, բայական կառավարումը և նախածանցների միջոցով իմաստային փոփոխությունների արտահայտումը։ Հակադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու այն դեպքերը, երբ սովորողի մայրենի լեզվի կառուցվածքը կարող է նպաստել ռուսերենի որոշ երևույթների ընկալմանը, ինչպես նաև այն ոլորտները, որտեղ լեզուների տարբերությունները կարող են հանգեցնել փոխանցման ազդեցության և համակարգային սխալների։ Այդ տվյալների հիման վրա կարող են մշակվել քերականական նյութի ներկայացման հաջորդականության, վարժությունների ընտրության և հաղորդակցական իրավիճակներում բայական ձևերի ամրապնդման մեթոդական սկզբունքներ։ Կարևորվում է ոչ միայն ձևերի մեխանիկական յուրացումը, այլև դրանց իմաստային ու գործառական տարբերությունների գիտակցումը՝ սովորողին հնարավորություն տալով համապատասխան բայական ձևն ընտրել խոսքային կոնկրետ իրավիճակում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև չինախոս ուսանողների բնորոշ սխալների դասակարգում և դրանց լեզվաբանական պատճառների բացահայտում, ինչը կարևոր հիմք է նպատակային ուսուցման ռազմավարությունների ձևավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հակադրական լեզվաբանության, ռուսերենի քերականության, երկրորդ լեզվի յուրացման տեսության և օտար լեզվի դասավանդման մեթոդիկայի մոտեցումները՝ նպաստելով չինախոս ուսանողների համար ռուսերենի բայական համակարգի առավել համակարգված և լեզվաբանորեն հիմնավորված ուսուցման կազմակերպմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի մարդաբանական և աշխարհագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի ֆիզիկական մարդաբանության, ազգագրության և պատմական աշխարհագրության պատկերացումների շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում կարող են լինել հայ բնակչության տարածքային տեղաբաշխումը, տարբեր պատմաաշխարհագրական շրջաններում բնակության առանձնահատկությունները, բնակավայրերի ձևավորումը, ժողովրդագրական պատկերը և բնական միջավայրի հետ փոխհարաբերությունները։ Աշխարհագրական տեսանկյունից ուշադրություն կարող է հատկացվել Հայկական լեռնաշխարհի բնական պայմաններին, բնակչության տեղաբաշխման վրա լեռնային ռելիեֆի, կլիմայական առանձնահատկությունների, ջրային պաշարների և հաղորդակցության ուղիների ունեցած նշանակությանը, ինչպես նաև պատմական Հայաստանի տարբեր շրջաններում հայ բնակչության տարածմանը։ Մարդաբանական բաժնում կարող են ներկայացված լինել ժամանակի գիտական գրականությանը բնորոշ ֆիզիկական հատկանիշների նկարագրություններ, չափումներ և բնակչության խմբերի համեմատություններ։ Այդ նյութերը ժամանակակից տեսանկյունից անհրաժեշտ է մեկնաբանել պատմագիտական զգուշությամբ, քանի որ XIX և XX դարերի սկզբի ֆիզիկական մարդաբանության բազմաթիվ դասակարգումներ հիմնված էին այնպիսի տիպաբանական և ռասայական պատկերացումների վրա, որոնք ներկայիս մարդաբանության ու գենետիկայի շրջանակում համարվում են հնացած կամ գիտականորեն սահմանափակ։ Այդ պատճառով աշխատությունը արժեքավոր է ոչ միայն հայերի վերաբերյալ հավաքված պատմական տվյալների, այլև մարդաբանական գիտելիքի զարգացման պատմության ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է հնարավորություն տալ պարզելու, թե տվյալ ժամանակաշրջանի հետազոտողները ինչ չափանիշներով էին նկարագրում բնակչությանը, ինչպես էին կապում ֆիզիկական առանձնահատկությունները աշխարհագրական տարածքի հետ և ինչպիսի պատկերացումներ ունեին ժողովրդի ծագման ու պատմական զարգացման վերաբերյալ։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև ազգագրական դիտարկումները՝ բնակչության կենցաղի, տնտեսական զբաղմունքների, բնակավայրերի տեսակների, տեղաշարժերի և տարածաշրջանային խմբերի վերաբերյալ։ Աշխարհագրական ու մարդաբանական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս աշխատությունը դիտարկել որպես բազմաշերտ պատմական աղբյուր, սակայն դրա առանձին եզրահանգումները պահանջում են համեմատություն ժամանակակից մարդաբանական, հնագիտական, պատմական և բնակչության գենետիկայի ուսումնասիրությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագիտության, պատմական աշխարհագրության, ազգագրության և մարդաբանության պատմության համար՝ արտացոլելով ինչպես հայ բնակչության վերաբերյալ ժամանակաշրջանի գիտական տեղեկությունները, այնպես էլ այն մեթոդաբանական մոտեցումները, որոնց միջոցով դրանք ուսումնասիրվել և դասակարգվել են։

Աշխատությունը նվիրված է α- և β-ամինոկետոնների նոր ներկայացուցիչների ու դրանց ածանցյալների ստացման, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և կենսաբանական ակտիվության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում օրգանական միացությունների այս դասի կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության բացահայտումն է՝ համադրելով սինթետիկ օրգանական քիմիայի, ֆիզիկաքիմիական վերլուծության և կենսաբանական փորձարկումների մոտեցումները։ Ամինոկետոնները հետաքրքրություն են ներկայացնում իրենց կառուցվածքում ամինային և կարբոնիլային ֆունկցիոնալ խմբերի համատեղ առկայության շնորհիվ, ինչը պայմանավորում է դրանց քիմիական փոխակերպումների բազմազանությունը և տարբեր ածանցյալների ձևավորման հնարավորությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր կառուցվածք ունեցող միացությունների ստացման ընդհանուր օրինաչափությունները, դրանց մոլեկուլային կառուցվածքի հաստատումը և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների բնութագրումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել սկզբնական կառուցվածքում տարբեր տեղակալիչների ներմուծման ազդեցությանը վերջնական միացությունների հատկությունների վրա՝ նպատակ ունենալով պարզել, թե մոլեկուլի կառուցվածքային փոփոխություններն ինչպես են կապված կենսաբանական ազդեցության բնույթի և արտահայտվածության հետ։ Նոր ստացված նյութերի կենսաբանական գնահատումը կարող է ներառել տարբեր փորձարարական մոդելներում դրանց ակտիվության համեմատական ուսումնասիրություն՝ առանձնացնելով հետագա գիտական հետազոտության համար հետաքրքրություն ներկայացնող կառուցվածքային խմբերը։ Կարևոր ուղղություն է կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերությունների վերլուծությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել մոլեկուլի այն կառուցվածքային հատկանիշները, որոնք կապված են դիտվող կենսաբանական հատկությունների փոփոխության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ստացված ածանցյալների համեմատությանը հայտնի կառուցվածքային անալոգների հետ՝ դրանց առանձնահատկություններն ավելի հստակ բնութագրելու նպատակով։ Միաժամանակ կենսաբանական ակտիվության նախնական հայտնաբերումը ինքնին չի նշանակում նյութի կլինիկական կիրառելիություն, քանի որ դրա համար անհրաժեշտ են անվտանգության, ընտրողականության և այլ հատկությունների հետագա բազմափուլ ուսումնասիրություններ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է օրգանական սինթեզի, դեղագործական քիմիայի և կենսաօրգանական քիմիայի մոտեցումները՝ ընդլայնելով α- և β-ամինոկետոնների ածանցյալների վերաբերյալ գիտելիքները և նպաստելով կենսաբանական ակտիվությամբ նոր քիմիական կառուցվածքների ուսումնասիրմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում փողի զանգվածի ծավալի և շրջանառության մեջ գտնվող դրամանիշերի անվանական կառուցվածքի կանխատեսման տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տնտեսության դրամական պահանջարկի գնահատումը, դրամաշրջանառության փոփոխությունների օրինաչափությունների բացահայտումը և ապագա ժամանակահատվածների համար համապատասխան կանխատեսումների ձևավորումն է։ Փողի զանգվածը դիտարկվում է որպես երկրի դրամավարկային համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որի փոփոխությունները փոխկապակցված են տնտեսական ակտիվության, գների ընդհանուր մակարդակի, բնակչության ու կազմակերպությունների դրամական վարքագծի, ֆինանսական համակարգի զարգացման և այլ մակրոտնտեսական գործոնների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր դրամական ագրեգատների շարժընթացը, դրանց կառուցվածքային հարաբերակցությունները և ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցող փոփոխությունները՝ վիճակագրական ու տնտեսաչափական մեթոդների միջոցով բացահայտելով հիմնական միտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանխիկ դրամաշրջանառությանը և դրամանիշերի անվանական կազմին, քանի որ շրջանառության համար անհրաժեշտ տարբեր անվանական արժեքների թղթադրամների ու մետաղադրամների քանակի ճիշտ գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի կանխիկ դրամի պահանջարկի արդյունավետ սպասարկման համար։ Կանխատեսման ընթացքում կարող են հաշվի առնվել բնակչության եկամուտների, սպառողական ծախսերի, գնային փոփոխությունների, վճարային սովորությունների և անկանխիկ վճարումների տարածման ազդեցությունները։ Կարևոր ուղղություն է կանխատեսման տարբեր մոդելների համեմատական գնահատումը՝ պարզելու, թե դրանցից որոնք են առավել համապատասխան տնտեսական ցուցանիշների և դրամաշրջանառության փոփոխությունների նկարագրման համար։ Ժամանակային շարքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու երկարաժամկետ միտումները, սեզոնային տատանումները և կարճաժամկետ շեղումները, որոնք կարող են ազդել կանխիկ դրամի պահանջարկի վրա։ Դրամանիշերի կառուցվածքի կանխատեսումը կարող է նպաստել նաև կանխիկ միջոցների թողարկման, պահուստավորման, տեղափոխման և շրջանառության կազմակերպման հետ կապված գործընթացների ավելի արդյունավետ պլանավորմանը։ Միաժամանակ տնտեսական միջավայրի փոփոխականությունը պայմանավորում է կանխատեսումների պարբերական վերանայման անհրաժեշտությունը, քանի որ ֆինանսական տեխնոլոգիաների զարգացումը և վճարային վարքագծի փոփոխությունները կարող են աստիճանաբար վերափոխել կանխիկ և անկանխիկ դրամի հարաբերակցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դրամավարկային տնտեսագիտության, վիճակագրական վերլուծության, տնտեսաչափական կանխատեսման և դրամաշրջանառության կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել Հայաստանի դրամական համակարգի պահանջների գնահատման և կանխատեսման գիտականորեն հիմնավորված մեթոդական շրջանակ։

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիական լեզվում մակդիրների և մակդրավորման գեղարվեստական հնարների գործառական, ոճական ու թարգմանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ երեք տարբեր դրամատիկական երկերի բնագրերի և դրանց հայերեն թարգմանությունների համադրական քննության հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում մակդիրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առարկայի, անձի կամ երևույթի հատկանիշ արտահայտող լեզվական միավոր, այլև որպես կերպարների հոգեբանական նկարագիրը, հեղինակային գնահատականը, ստեղծագործության հուզական մթնոլորտը և պատկերային համակարգը ձևավորող կարևոր ոճական միջոց։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են առանձնացվել մակդիրների կառուցվածքային ու իմաստային տեսակները, դրանց կիրառման հաճախականությունը, համատեքստային նշանակությունը և փոխաբերական ներուժը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր ժանրային և գաղափարական միջավայրերում ինչպիսի գործառույթներ են ստանձնում մակդրային կառույցները։ Պատմական դրամայում դրանք կարող են մասնակցել իշխանության, քաղաքական հակամարտության և կերպարների բարոյահոգեբանական բնութագրման ձևավորմանը, ողբերգական սիրո պատմության մեջ՝ հուզականության, հակադրությունների և քնարական պատկերների ստեղծմանը, իսկ փիլիսոփայական ու սոցիալական շեշտադրումներով դրամայում՝ մարդկային հարաբերությունների, հարստության, երախտագիտության և հիասթափության գնահատողական արտահայտմանը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է անգլերեն բնագրերի և հայերեն տարբերակների համեմատությունը։ Քննվում է, թե թարգմանության ընթացքում որքանով են պահպանվում բնագրային մակդիրների իմաստային ծավալը, պատկերավորությունը, հուզական երանգը և ոճական գործառույթը, ինչպես նաև ինչպիսի լեզվական փոխակերպումներ են անհրաժեշտ լինում անգլերենի և հայերենի կառուցվածքային ու բառաիմաստային տարբերությունների պատճառով։ Կարող են ուսումնասիրվել բառացի փոխանցման, իմաստային փոխարինման, ընդլայնման, կրճատման կամ նոր պատկերային համարժեքի ընտրության դեպքերը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը դրամատիկական խոսքի ընդհանուր արտահայտչականության վրա։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև հայերենի պատկերավորման միջոցների ներուժը շեքսպիրյան խոսքի վերարտադրման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ոճագիտության, շեքսպիրագիտության, համեմատական լեզվաբանության և թարգմանագիտության մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է գեղարվեստական պատկերավորման կարևոր միջոցներից մեկը գործում բնագրում և ինչպիսի լեզվական ու ստեղծագործական լուծումներով է վերարտադրվում հայերեն թարգմանություններում։

Աշխատությունը նվիրված է դեկորատիվ, տեխնիկական և այլ նշանակության բույսերի տնկանյութի ստացման կենսատեխնոլոգիական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ համադրելով հիդրոպոնիկ աճեցման համակարգերն ու in vitro հյուսվածքային մշակույթի հնարավորությունները։ Հետազոտության առանցքում բույսերի բազմացման, աճի և զարգացման կենսաբանական օրինաչափությունների բացահայտումն է վերահսկվող միջավայրում, ինչպես նաև տարբեր տեսակների համար արդյունավետ բազմացման համակարգերի գիտական հիմնավորումը։ Հիդրոպոնիկան դիտարկվում է որպես անհող մշակության համակարգ, որտեղ հնարավոր է վերահսկել բույսերի արմատային միջավայրի հիմնական պայմանները և ուսումնասիրել դրանց ազդեցությունը աճի, կենսազանգվածի ձևավորման ու տնկանյութի որակի վրա։ In vitro մշակույթը, իր հերթին, հնարավորություն է տալիս հետազոտելու բուսական հյուսվածքների և օրգանների զարգացման առանձնահատկությունները վերահսկվող լաբորատոր պայմաններում և գնահատելու վեգետատիվ բազմացման կենսատեխնոլոգիական ներուժը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել սկզբնական բուսանյութի կենսաբանական առանձնահատկություններին, վերականգնողական կարողությանը, աճի տարբեր փուլերի ընթացքին և լաբորատոր պայմաններում ստացված բույսերի հետագա հարմարվողականությանը։ Կարևոր ուղղություն է տարբեր բուսատեսակների արձագանքների համեմատական ուսումնասիրությունը, քանի որ դեկորատիվ, տեխնիկական և այլ մշակաբույսերը կարող են զգալիորեն տարբերվել աճի տեմպերով, բազմացման առանձնահատկություններով և վերահսկվող պայմանների նկատմամբ պահանջներով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել տնկանյութի կենսունակությունը, միատարրությունը, արմատային համակարգի զարգացումը և հետագա աճի կայունությունը՝ որպես կիրառվող տեխնոլոգիական մոտեցումների արդյունավետությունը բնութագրող ցուցանիշներ։ Առանձին նշանակություն ունի in vitro պայմաններից արտաքին միջավայր տեղափոխված բույսերի հարմարվողականության ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ փուլում լաբորատոր միջավայրում ձևավորված բույսերը պետք է աստիճանաբար հարմարվեն նոր պայմաններին։ Հիդրոպոնիկ և հյուսվածքային մշակույթի մեթոդների համադրումը կարող է նպաստել բուսական նյութի բազմացման ամբողջական կենսատեխնոլոգիական համակարգերի ձևավորմանը և տարբեր տեսակների կենսաբանական ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Նման հետազոտությունները կիրառական նշանակություն ունեն դեկորատիվ այգեգործության, բուսաբուծության, տնկարանային տնտեսության և արժեքավոր բուսական գենետիկական ռեսուրսների պահպանման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բույսերի կենսատեխնոլոգիայի, հիդրոպոնիկայի, բույսերի ֆիզիոլոգիայի և հյուսվածքային մշակույթի գիտական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով զարգացնել վերահսկվող պայմաններում որակյալ և կենսունակ տնկանյութի ստացման գիտական հիմքերը։

Աշխատությունը նվիրված է տարածքային վեճերի միջազգային-իրավական կարգավորման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում պետությունների միջև տարածքի պատկանելության, պետական սահմանների որոշման և տարածքային ինքնիշխանության իրականացման վերաբերյալ առաջացող տարաձայնությունների իրավական բնույթի բացահայտումն է, ինչպես նաև դրանց խաղաղ կարգավորման համար միջազգային իրավունքում ձևավորված սկզբունքների ու մեխանիզմների վերլուծությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել տարածքային վեճ հասկացության իրավական բովանդակությանը և այն չափանիշներին, որոնց միջոցով այն տարբերակվում է սահմանային, իրավազորության կամ այլ բնույթի միջպետական վեճերից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տարածքային ամբողջականության, ժողովուրդների ինքնորոշման, պետությունների ինքնիշխան հավասարության, ուժի կիրառման կամ դրա սպառնալիքի արգելման և միջազգային վեճերի խաղաղ կարգավորման սկզբունքների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քննության առարկա կարող են լինել նաև պատմական իրավական հիմքերը, միջազգային պայմանագրերը, պետական իրավահաջորդությունը, սահմանների կայունության սկզբունքը և արդյունավետ պետական իշխանության իրականացման վերաբերյալ փաստական հանգամանքները՝ որպես տարածքային վեճերի իրավական գնահատման ժամանակ քննարկվող գործոններ։ Առանձին նշանակություն ունի միջազգային դատական և արբիտրաժային պրակտիկայի ուսումնասիրությունը, քանի որ տարածքային ու սահմանային վեճերի վերաբերյալ որոշումների միջոցով զարգացվել են իրավական փաստարկների գնահատման և մրցակցող պահանջների քննության մի շարք մոտեցումներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ բանակցությունների, միջնորդության, հաշտեցման, միջազգային արբիտրաժի և դատական կարգավորման հնարավորություններին՝ համեմատելով դրանց իրավական առանձնահատկություններն ու կիրառման պայմանները։ Կարևորվում է նաև այն հարցը, թե ինչպիսի նշանակություն ունեն կողմերի համաձայնությունը և միջազգային իրավական պարտավորությունների կատարումը վեճերի խաղաղ լուծման գործընթացում։ Տարածքային վեճերի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է ոչ միայն առանձին հակամարտությունների տեսանկյունից, այլև միջազգային իրավակարգի կայունության, սահմանների իրավական որոշակիության և պետությունների միջև խաղաղ հարաբերությունների պահպանման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է միջազգային հանրային իրավունքի, տարածքի և սահմանների իրավական ռեժիմի, միջազգային վեճերի խաղաղ կարգավորման և միջազգային դատական պրակտիկայի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում ձևավորելով տարածքային վեճերի իրավական բնույթի և դրանց կարգավորման միջազգային մեխանիզմների վերաբերյալ։