Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի բրիտանական թատրոնի նշանավոր ներկայացուցիչ Հարոլդ Փինթերի դրամատուրգիական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով նրա պիեսների թեմատիկ, կառուցվածքային, լեզվաոճական և բեմական առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում քննվում է հեղինակի ստեղծած յուրահատուկ դրամատիկական աշխարհը, որտեղ առօրյա թվացող իրավիճակները հաճախ աստիճանաբար վերածվում են հոգեբանական լարվածության, անորոշության, օտարման և մարդկային հարաբերություններում իշխանության համար պայքարի արտահայտությունների։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկխոսության կառուցմանը, խոսքի և լռության հարաբերակցությանը, ընդհատումներին, կրկնություններին և ենթատեքստին, որոնց միջոցով բացահայտվում են կերպարների միջև թաքնված հակասությունները։ Փինթերյան դրամատուրգիայում լռությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես խոսքի բացակայություն, այլև որպես գեղարվեստական միջոց, որը կարող է արտահայտել անվստահություն, վախ, դիմադրություն, ներքին լարվածություն կամ հաղորդակցվելու անկարողություն։ Քննվում է փակ տարածության նշանակությունը, որը բազմաթիվ ստեղծագործություններում դառնում է գործողության կարևոր կազմակերպիչ և ընդգծում կերպարների հոգեբանական մեկուսացումը։ Կարևորվում են հիշողության, անցյալի անորոշության և իրականության տարբեր մեկնաբանությունների խնդիրները, քանի որ կերպարները հաճախ նույն իրադարձությունները ներկայացնում են տարբեր կերպ՝ կասկածի տակ դնելով պատմվողի հավաստիությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև անհատի ինքնության, մարդկային արժանապատվության, բռնության, վերահսկողության, վախի և անձնական տարածքի պաշտպանության թեմաները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դրամատուրգի ստեղծագործական զարգացման փուլերի քննությունը՝ հնարավորություն տալով հետևելու վաղ շրջանի փակ ու խորհրդավոր միջավայրերով պիեսներից դեպի ավելի բաց սոցիալական և քաղաքական խնդիրներ շոշափող ստեղծագործությունների անցմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում աբսուրդի թատրոնի հետ ունեցած առնչություններին, միաժամանակ ընդգծելով հեղինակի ինքնատիպությունը և առօրյա խոսքի միջոցով լարված դրամատիկական իրավիճակներ կառուցելու առանձնահատուկ եղանակը։ Քննվում է նաև բեմական տարածության, գործողությունների նվազագույնության, առարկաների խորհրդանշական գործառույթի և դերասանական խաղի համար նախատեսված դադարների նշանակությունը։ Դրամատիկական տեքստի և բեմական իրականացման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է գրողի լեզուն թատրոնում ձեռք բերում լրացուցիչ իմաստային շերտեր։ Համեմատական դիտարկումների միջոցով հնարավոր է նրա ստեղծագործությունը տեղադրել XX դարի եվրոպական դրամատուրգիայի զարգացման լայն համատեքստում՝ բացահայտելով կապերը ժամանակակից թատերական ուղղությունների հետ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել գրականագիտության, անգլիական գրականության, դրամատուրգիայի, թատերագիտության և XX դարի եվրոպական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ազգային շահերի ապահովման համատեքստում տեղեկատվական անվտանգության դերի, նշանակության և հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում տեղեկատվական անվտանգությունը դիտարկվում է որպես պետական և հասարակական անվտանգության բազմաշերտ ոլորտ, որը ներառում է տեղեկատվական ռեսուրսների, հաղորդակցական համակարգերի, պետական կառավարման տեղեկատվական ենթակառուցվածքների և հասարակական տեղեկատվական միջավայրի պաշտպանության հետ կապված հարցեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղեկատվական հասարակության զարգացման պայմաններում առաջացող մարտահրավերների դասակարգմանը և այն գործոնների վերլուծությանը, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ պետական հաստատությունների, տնտեսության և հասարակության բնականոն գործունեության վրա։ Քննվում են տեղեկատվական համակարգերի տեխնիկական պաշտպանությանը, տվյալների ամբողջականությանն ու հասանելիությանը, կարևոր տեղեկատվական ենթակառուցվածքների կայունությանը և թվային միջավայրում ռիսկերի կառավարմանը վերաբերող ընդհանուր խնդիրները։ Միաժամանակ տեղեկատվական անվտանգությունը դիտարկվում է ավելի լայն հասարակական ու քաղաքական համատեքստում՝ անդրադառնալով հանրային հաղորդակցության, տեղեկատվության տարածման, մեդիայի և պետական տեղեկատվական քաղաքականության փոխհարաբերություններին։ Կարևորվում է պետական մարմինների, մասնավոր հատվածի, լրատվամիջոցների, գիտակրթական հաստատությունների և քաղաքացիական հասարակության դերերի սահմանազատումը տեղեկատվական միջավայրի կայունության ապահովման գործում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ազգային շահերի հասկացության և տեղեկատվական անվտանգության միջև հարաբերակցության տեսական վերլուծությունը՝ ուսումնասիրելով, թե պետական ինքնիշխանության, հասարակական կայունության, տնտեսական զարգացման և քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանության խնդիրներն ինչպես են փոխկապակցվում տեղեկատվական ոլորտում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում իրավական կարգավորման և ինստիտուցիոնալ կառավարման հարցերին, ինչպես նաև պետական քաղաքականության տարբեր գործիքների կիրառման հնարավորություններին ու սահմաններին։ Կարևորվում է անվտանգության պահանջների և խոսքի, տեղեկատվության հասանելիության ու անձնական կյանքի պաշտպանության իրավունքների միջև իրավական հավասարակշռության խնդիրը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային համագործակցության նշանակությանը, քանի որ թվային և տեղեկատվական ռիսկերը հաճախ չեն սահմանափակվում մեկ պետության տարածքով և պահանջում են միջպետական ու մասնագիտական համագործակցության մեխանիզմներ։ Տեսական մոտեցումների և Հայաստանի պետական ու հասարակական համակարգի առանձնահատկությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու տեղեկատվական անվտանգության տեղը ազգային շահերի պաշտպանության ընդհանուր համակարգում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել տեղեկատվական անվտանգության, միջազգային հարաբերությունների, պետական կառավարման, ազգային անվտանգության ուսումնասիրությունների և տեղեկատվական քաղաքականության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մաթեմատիկական տրամաբանության որոշ ֆորմալ համակարգերում արտածումների բարդության քանակական գնահատականների ուսումնասիրությանը և դրանց ճշգրտմանը։ Հետազոտության շրջանակում արտածումը դիտարկվում է որպես նախապես սահմանված աքսիոմների, կանոնների և տրամաբանական գործողությունների միջոցով որևէ բանաձևի կամ պնդման ապացուցման կառուցվածքային գործընթաց, իսկ դրա բարդությունը գնահատվում է համապատասխան չափանիշների օգնությամբ։ Այդպիսի չափանիշներ կարող են լինել արտածման երկարությունը, օգտագործված քայլերի քանակը, բանաձևերի կառուցվածքային չափերը, ապացույցի խորությունը կամ դրա իրականացման համար անհրաժեշտ հաշվարկային ռեսուրսները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արդեն հայտնի վերին և ստորին սահմանների բարելավմանը՝ նպատակ ունենալով առավել ճշգրիտ նկարագրել տարբեր դասերի բանաձևերի ապացուցման համար անհրաժեշտ ռեսուրսները։ Քննվում են տարբեր տրամաբանական համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը արտածումների չափերի վրա։ Կարևորվում է այն հարցը, թե որոշակի ապացուցողական համակարգում հնարավոր է արդյոք կառուցել էապես ավելի կարճ արտածում, ինչպես են տարբեր արտածման կանոնները փոխում ապացույցների բարդությունը և ինչպիսի սահմանափակումներ են առաջանում առանձին բանաձևերի կամ բանաձևերի ընտանիքների դեպքում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել կոմբինատորային, ալգորիթմական և ասիմպտոտիկ վերլուծության մեթոդներ, որոնց միջոցով համեմատվում են արտածումների չափերը և ստացվում դրանց աճի վերաբերյալ գնահատականներ։ Առանձին նշանակություն ունի ստորին գնահատականների ստացումը, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս ցույց տալու, որ որոշ պնդումների համար սահմանված բարդությունից ավելի պարզ կամ կարճ ապացույց տվյալ համակարգում հնարավոր չէ ստանալ։ Վերին գնահատականները, իրենց հերթին, կարող են կառուցողականորեն ցույց տալ որոշակի սահմաններում ապացույցների գոյությունը։ Այս երկու ուղղությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել հայտնի գնահատականների միջև տարբերությունը և ավելի ճշգրիտ բնութագրել ուսումնասիրվող համակարգերի ապացուցողական հնարավորությունները։ Քննվում են նաև տարբեր համակարգերի միջև արտածումների փոխակերպման և մոդելավորման հարցերը, որոնք կարևոր են դրանց արդյունավետության համեմատական գնահատման համար։ Նման խնդիրները սերտորեն կապված են ապացույցների բարդության տեսության, հաշվողական բարդության և ավտոմատացված թեորեմների ապացուցման հետ, քանի որ ֆորմալ ապացույցների չափը կարող է անմիջականորեն ազդել դրանց որոնման ու ստուգման համար անհրաժեշտ հաշվարկային ռեսուրսների վրա։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել ֆորմալ տրամաբանական համակարգերի կառուցվածքային հատկությունների առավել խոր ընկալմանը և ապացույցների արդյունավետության վերաբերյալ տեսական սահմանների ճշգրտմանը։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել մաթեմատիկական տրամաբանության, տեսական ինֆորմատիկայի, հաշվողական բարդության և ապացույցների տեսության ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Լեհաստանի և պատմական լեհական պետության տարածքներում ձևավորված հայկական համայնքների բազմադարյա մշակութային ու գրական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով այն հայկական սփյուռքի, հայ-լեհական փոխհարաբերությունների և եվրոպական մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են հայկական գաղթօջախների ձևավորման պատմական պայմանները, համայնքների սոցիալական կառուցվածքը, ինքնակառավարման ավանդույթները և այն հաստատությունները, որոնք նպաստել են ազգային ու մշակութային ինքնության պահպանմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցու, դպրոցի, ձեռագրական կենտրոնների, կրթական ու հասարակական կառույցների գործունեությանը՝ որպես համայնքային հիշողության, լեզվի և մշակութային ժառանգության փոխանցման հիմնական օղակներ։ Քննվում է գրավոր մշակույթի զարգացումը՝ ընդգրկելով ձեռագրերի ընդօրինակումը, պատմագրությունը, ժամանակագրությունները, հիշատակարանները, կրոնական և աշխարհիկ բնույթի երկերը, թարգմանական գործունեությունն ու այլ գրական ժանրեր։ Կարևորվում է հայերենից բացի լեհահայերի միջավայրում գործածված այլ լեզուների և գրային ավանդույթների նշանակությունը, որոնք արտացոլում են համայնքի բազմալեզու միջավայրը և տարբեր մշակույթների հետ երկարատև շփումները։ Ուսումնասիրվում են Լվովի և լեհահայ այլ կենտրոնների դերը համայնքային կյանքի կազմակերպման, կրթության, գրչության և գրական գործունեության զարգացման գործում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայկական եկեղեցական կառույցների մշակութային նշանակությանը, ինչպես նաև կրոնական ու ծիսական կյանքի փոփոխությունների ազդեցությանը համայնքի ինքնության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է լեհական, հայկական և տարածաշրջանի այլ մշակութային ավանդույթների փոխազդեցության բացահայտումը՝ լեզվի, գրականության, արվեստի, կրթության և առօրյա մշակույթի մակարդակներում։ Քննվում է նաև այն գործընթացը, որի ընթացքում համայնքի անդամները աստիճանաբար ինտեգրվել են տեղական հասարակությանը՝ միաժամանակ տարբեր ժամանակաշրջաններում պահպանելով հայկական ծագման, պատմական հիշողության և մշակութային պատկանելության տարրերը։ Գրական ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն գեղարվեստական արժեքի, այլև որպես պատմական աղբյուր, որը տեղեկություններ է հաղորդում համայնքների ներքին կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, տնտեսական գործունեության, կրոնական պատկերացումների և այլ ժողովուրդների հետ կապերի մասին։ Տարբեր դարաշրջանների նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեհահայ մշակույթի զարգացման, փոխակերպման և աստիճանական ինտեգրման գործընթացներին՝ բացահայտելով դրանց շարունակականությունն ու փոփոխությունները։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայկական սփյուռքի պատմության, հայ գրականության, հայ-լեհական մշակութային հարաբերությունների, ձեռագրագիտության և արևելաեվրոպական հայկական համայնքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Հրատարակությունը տեղեկատվական և մատենագիտական բնույթի պարբերական տեղեկատու է, որի նպատակն է համակարգված ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառների վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականությունը։ Այն նախատեսված է գրադարանների, մշակութային հաստատությունների, գիտական և կրթական կազմակերպությունների աշխատակիցների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, դասախոսների, ուսանողների և համապատասխան թեմաներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ նրանց տրամադրելով մասնագիտական գրականության ընթացիկ հոսքի վերաբերյալ կազմակերպված տեղեկատվություն։ Նյութերի շրջանակում կարող են ընդգրկվել գրքեր, գիտական ուսումնասիրություններ, ժողովածուներ, հոդվածներ, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, տեղեկատու նյութեր և այլ տպագիր աղբյուրներ, որոնք վերաբերում են մշակութային կյանքի տարբեր ոլորտներին։ Մատենագիտական գրառումները կարող են դասակարգվել թեմատիկ սկզբունքով՝ հնարավորություն տալով առանձին բաժիններում գտնել թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության, կինոյի, ժողովրդական արվեստի, մշակութային հաստատությունների գործունեության, գրադարանային գործի և հարակից բնագավառների վերաբերյալ նյութեր։ Յուրաքանչյուր գրառման հիմնական գործառույթը համապատասխան հրատարակության նույնականացման և հետագա որոնման համար անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալների տրամադրումն է։ Ընթացիկ բնույթը կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ տեղեկատուն հնարավորություն է տալիս պարբերաբար հետևել նոր հրատարակություններին և ժամանակին ներառել դրանք գիտական, կրթական կամ մասնագիտական աշխատանքի մեջ։ Միաժամանակ տարբեր տարիների թողարկումների ամբողջությունը կարող է ծառայել որպես հետադարձ ուսումնասիրության արժեքավոր աղբյուր՝ ցույց տալով, թե որոշակի ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի որ թեմաներն են առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվել և ներկայացվել հրատարակչական դաշտում։ Նյութերի համակարգված դասավորությունը հեշտացնում է թեմատիկ որոնումը, գրականության ցանկերի կազմումը և մասնագիտական տեղեկատվության ընտրությունը։ Հրատարակությունը կարող է արտացոլել նաև խորհրդային շրջանի մշակութային և գիտական կյանքի առանձնահատկությունները, հաստատությունների գործունեությունը, արվեստի տարբեր ճյուղերի զարգացումը և դրանց վերաբերյալ ձևավորված մասնագիտական գրականությունը։ Այս տեսանկյունից այն ունի ոչ միայն գործնական մատենագիտական, այլև պատմամշակութային և աղբյուրագիտական արժեք։ Տարբեր թողարկումների ուսումնասիրությամբ հնարավոր է հետևել մասնագիտական հետաքրքրությունների փոփոխությանը, մշակութային հաստատությունների գործունեության լուսաբանմանը և արվեստագիտական գրականության զարգացման միտումներին։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հետազոտողներին՝ համապատասխան ժամանակաշրջանի մշակութային պատմության աղբյուրների որոնման և թեմատիկ մատենագիտությունների կազմման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Արգենտինայում հայկական համայնքի ձևավորման և զարգացման պատմությանը՝ առաջին հայ գաղթականների հաստատումից մինչև XX դարի կեսերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են հայերի Հարավային Ամերիկա տեղափոխվելու պատմական նախադրյալները, միգրացիոն հիմնական փուլերը, նոր երկրում բնակություն հաստատելու պայմանները և համայնքային կյանքի աստիճանական կազմակերպումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում XIX դարի վերջի և XX դարի առաջին տասնամյակների միգրացիոն շարժերին, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունների և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով ձևավորված գաղթականության ազդեցությանը Արգենտինայի հայ համայնքի թվաքանակի ու կառուցվածքի վրա։ Քննվում են ներգաղթյալների ծագման վայրերը, սոցիալական կազմը, բնակության հիմնական կենտրոնները, աշխատանքի և տնտեսական գործունեության ոլորտները, ինչպես նաև նոր հասարակական միջավայրին հարմարվելու գործընթացները։ Կարևորվում է Բուենոս Այրեսի դերը որպես հայկական համայնքային կյանքի հիմնական կենտրոններից մեկը, որտեղ ժամանակի ընթացքում ձևավորվեցին եկեղեցական, կրթական, բարեգործական, մշակութային և հասարակական հաստատություններ։ Ուսումնասիրվում է հայկական դպրոցների, եկեղեցիների, միությունների, հայրենակցական կազմակերպությունների և մամուլի գործունեությունը՝ որպես լեզվի, մշակութային հիշողության և ազգային ինքնության պահպանման կարևոր միջոցներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տարբեր բնակավայրերից և պատմական շրջաններից ժամանած հայերի միջև համայնքային կապերի ձևավորմանը, փոխօգնության կառույցների ստեղծմանը և նոր ժամանած գաղթականների սոցիալական ինտեգրմանը։ Քննվում է նաև հայերեն մամուլի և հրատարակչական գործունեության նշանակությունը համայնքի ներքին հաղորդակցության, մշակութային կյանքի և Հայաստանի ու հայկական սփյուռքի այլ կենտրոնների հետ կապերի պահպանման գործում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է առաջին և հաջորդ սերունդների հարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են համադրվել արգենտինյան հասարակության մեջ ինտեգրվելու գործընթացները և հայկական ինքնության պահպանման ձգտումները։ Դիտարկվում են նաև համայնքի կապերը Հայաստանի, Մերձավոր Արևելքի, Եվրոպայի և Ամերիկայի այլ հայկական գաղթօջախների հետ, որոնք նպաստել են կազմակերպական ու մշակութային փոխանակմանը։ Մինչև XX դարի կեսերը տեղի ունեցած զարգացումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու սկզբնական գաղթական խմբերից կազմակերպված սփյուռքյան համայնքի ձևավորման ընթացքին և հասկանալու այն հաստատությունների ու մշակութային ավանդույթների ծագումը, որոնք հետագայում շարունակել են կարևոր դեր ունենալ արգենտինահայության կյանքում։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայկական սփյուռքի պատմության, միգրացիոն գործընթացների, Արգենտինայի հայ համայնքի և ազգային ինքնության պահպանման խնդիրների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի բնակարանային ոլորտի և հողային ռեսուրսների կառավարման համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներառելով իրավական, ինստիտուցիոնալ, տնտեսական, քաղաքաշինական, սոցիալական և բնապահպանական խնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են բնակարանային ֆոնդի վիճակի, բնակարանների հասանելիության, բնակելի տարածքների կառավարման և պահպանման, շենքերի վերականգնման ու արդիականացման, ինչպես նաև բնակարանային քաղաքականության իրականացման հիմնական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնակարանային ոլորտում պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերերին, մասնավոր հատվածի մասնակցությանը և համապատասխան կառավարման մեխանիզմների արդյունավետությանը։ Քննվում են սեփականության հարաբերությունները, բազմաբնակարան շենքերի ընդհանուր գույքի կառավարման խնդիրները, բնակարանային ծառայությունների կազմակերպումը և բնակչության տարբեր սոցիալական խմբերի համար համապատասխան բնակարանային պայմանների ապահովման հարցերը։ Հողային կառավարման ուղղությամբ դիտարկվում են հողի սեփականության և օգտագործման հարաբերությունները, հողերի դասակարգումը, կադաստրային համակարգը, տարածական պլանավորումը, հողային շուկայի զարգացումը և անշարժ գույքի գրանցման հետ կապված ինստիտուցիոնալ գործընթացները։ Կարևորվում է հողօգտագործման և քաղաքաշինական պլանավորման փոխկապակցվածությունը, քանի որ բնակավայրերի ընդլայնումը, ենթակառուցվածքների զարգացումը և տնտեսական գործունեությունը պահանջում են տարածքային ռեսուրսների համակարգված կառավարում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի զարգացման տարբերություններին, բնակարանային ենթակառուցվածքների որակին, հանրային ծառայությունների հասանելիությանը և տարածքային անհավասարություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև բնակելի շենքերի էներգաարդյունավետության, բնական աղետների նկատմամբ դիմակայունության և կառուցապատման անվտանգության հարցերի դիտարկումը՝ Հայաստանի բնական ու քաղաքաշինական պայմանների համատեքստում։ Քննվում են ոլորտը կարգավորող քաղաքականությունների և կառավարման համակարգերի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ հաշվի առնելով սոցիալական կարիքները, տնտեսական հնարավորությունները և կայուն տարածքային զարգացման սկզբունքները։ Բնակարանային և հողային քաղաքականությունների համատեղ դիտարկումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց միջև առկա փոխկապակցվածությունը և հասկանալու, թե ինչպես են սեփականության, տարածական պլանավորման, շինարարության, ենթակառուցվածքների ու սոցիալական քաղաքականության որոշումները միասին ձևավորում բնակավայրերի զարգացման միջավայրը։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես վերլուծական և տեղեկատվական աղբյուր պետական կառավարման մարմինների, քաղաքաշինության և տարածքային պլանավորման մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար՝ հնարավորություն տալով համակարգված պատկերացում կազմել Հայաստանի բնակարանային և հողային կառավարման ոլորտների կառուցվածքի, խնդիրների և զարգացման ուղղությունների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արտաքին տնտեսական հարաբերությունների կարևորագույն մակրոտնտեսական ցուցանիշներից մեկի ձևավորման, կառուցվածքի և կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են երկրի և արտաքին աշխարհի միջև ապրանքների, ծառայությունների, եկամուտների, տրանսֆերտների և ֆինանսական միջոցների շարժի հիմնական ուղղությունները՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց ազդեցությանը տնտեսության արտաքին հավասարակշռության և ֆինանսական կայունության վրա։ Քննվում են ընթացիկ հաշվի, կապիտալի և ֆինանսական գործառնությունների փոխկապակցվածությունը, արտաքին առևտրի կառուցվածքը, արտահանման ու ներմուծման հարաբերակցությունը, ինչպես նաև արտաքին ֆինանսական հոսքերի նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արտաքին անհավասարակշռությունների առաջացման պատճառներին և այն գործոններին, որոնք կարող են պայմանավորել ընթացիկ հաշվի պակասուրդի կամ այլ կառուցվածքային շեղումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են տնտեսության ներմուծումից կախվածությունը, արտահանման մրցունակությունը, փոխարժեքային զարգացումները, ներքին պահանջարկը, ներդրումային հոսքերը և արտաքին տնտեսական միջավայրի փոփոխությունները։ Կարևորվում է դրամավարկային, հարկաբյուջետային, փոխարժեքային և արտաքին առևտրային քաղաքականությունների փոխազդեցությունը՝ արտաքին հավասարակշռության պահպանման տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային պահուստների դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող են նշանակություն ունենալ արտաքին վճարումների սպասարկման և արտաքին տնտեսական ցնցումների նկատմամբ երկրի դիմակայունության ապահովման համար։ Ուսումնասիրվում են նաև օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների, վարկային միջոցների, պետական ու մասնավոր արտաքին պարտավորությունների և դրամական փոխանցումների ազդեցության ընդհանուր մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտաքին առևտրի կառուցվածքային խնդիրներին և արտահանման հնարավորությունների ընդլայնմանը, քանի որ արտադրության մրցունակության, ապրանքների ու ծառայությունների արտահանման և արտաքին շուկաների հասանելիության փոփոխությունները կարող են էականորեն անդրադառնալ արտաքին հաշիվների վիճակի վրա։ Մակրոտնտեսական ցուցանիշների և դրանց միջև պատճառահետևանքային կապերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տարբեր կարգավորիչ գործիքների հնարավոր ազդեցությունները և դրանց կիրառման սահմանափակումները։ Կարևորվում է նաև արտաքին ցնցումների՝ միջազգային գների փոփոխությունների, ֆինանսական հոսքերի տատանումների և արտաքին պահանջարկի փոփոխության ազդեցության գնահատումը։ Տեսական մոտեցումների և Հայաստանի տնտեսության առանձնահատկությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու արտաքին տնտեսական հավասարակշռության կառավարման խնդիրները և դրանց լուծման համար կիրառվող տնտեսական քաղաքականության գործիքակազմը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել մակրոտնտեսագիտության, միջազգային տնտեսագիտության, ֆինանսների և արտաքին տնտեսական քաղաքականության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում փախստականների սահմանադրաիրավական կարգավիճակի ձևավորման, իրավական բովանդակության և պաշտպանության հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում փախստականի իրավական կարգավիճակը դիտարկվում է որպես սահմանադրական, միջազգային և ներպետական իրավական նորմերով կարգավորվող հարաբերությունների համալիր, որը ներառում է անձի իրավունքները, ազատությունները, պարտականությունները, իրավական պաշտպանության երաշխիքները և պետական մարմինների համապատասխան լիազորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդու հիմնական իրավունքների և ազատությունների՝ փախստականների նկատմամբ կիրառման առանձնահատկություններին, իրավահավասարության սկզբունքին, անձնական անվտանգության, սոցիալական պաշտպանության, կրթության, աշխատանքի, առողջության պահպանման և իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերին։ Քննվում են փախստական ճանաչելու և ապաստան տրամադրելու իրավական հիմքերը, համապատասխան վարչական ընթացակարգերը, ինչպես նաև կարգավիճակ հայցող անձանց իրավունքների ապահովման երաշխիքները։ Հայաստանի գործող օրենսդրությունը կարգավորում է փախստականի ճանաչման և ապաստանի տրամադրման հարաբերությունները և նախատեսում է 1951 թվականի Փախստականների կարգավիճակի մասին կոնվենցիայի ու դրա 1967 թվականի Արձանագրության կիրառումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային իրավական պարտավորությունների և ներպետական օրենսդրության փոխհարաբերության վերլուծությունը՝ պարզելու համար դրանց դերը փախստականների պաշտպանության իրավական համակարգում։ Ուսումնասիրվում են նաև փախստականի կարգավիճակի տրամադրման, դադարեցման և բացառման հիմքերի, անձը հաստատող ու ճամփորդական փաստաթղթերի, բնակության և տեղաշարժի, պետական մարմինների հետ հարաբերությունների ու իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պետական մարմինների գործունեությանը և նրանց իրավասությունների սահմանազատմանը՝ փախստականների ընդունման, կարգավիճակի որոշման, սոցիալական պաշտպանության և ինտեգրման գործընթացներում։ Կարևորվում է նաև դատական և վարչական պաշտպանության արդյունավետությունը, քանի որ անձի կարգավիճակի վերաբերյալ պետական որոշումները կարող են անմիջական ազդեցություն ունենալ նրա հիմնարար իրավունքների իրականացման վրա։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել օրենսդրական կարգավորումների զարգացման պատմությունը և դրանց կատարելագործման ուղղությունները՝ հաշվի առնելով միջազգային չափանիշների ու Հայաստանի իրավական համակարգի փոխազդեցությունը։ Սահմանադրաիրավական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու փախստականների իրավական պաշտպանության կառուցակարգը և բացահայտելու իրավական կարգավիճակի իրականացման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, միգրացիոն իրավունքի և միջազգային իրավունքի ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է սաղմնային ծագման պրոտեոգլիկանների հնարավոր նեյրոպաշտպանիչ հատկությունների ուսումնասիրությանը և նյարդային հյուսվածքի բջիջների վրա դրանց ազդեցության կենսաբանական մեխանիզմների գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում պրոտեոգլիկանները դիտարկվում են որպես արտաբջջային մատրիքսի և բջջային միջավայրի կարևոր մակրոմոլեկուլային բաղադրիչներ, որոնք կարող են մասնակցել բջիջների փոխազդեցության, ազդանշանային գործընթացների, հյուսվածքների ձևավորման և վերականգնողական երևույթների կարգավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե ուսումնասիրվող կենսամոլեկուլները որքանով կարող են նպաստել նյարդային բջիջների կենսունակության պահպանմանը տարբեր վնասող գործոնների ազդեցության պայմաններում։ Քննվում են նեյրոնային և հարակից բջջային համակարգերում ընթացող կառուցվածքային ու կենսաքիմիական փոփոխությունները, ինչպես նաև բջջային վնասման, օքսիդատիվ սթրեսի, բորբոքային արձագանքի և ծրագրավորված բջջային մահվան հետ կապված գործընթացները։ Կարևորվում է պրոտեոգլիկանների հնարավոր ազդեցությունը բջջային թաղանթների կայունության, նյութափոխանակային ակտիվության և ներբջջային ազդանշանային ուղիների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է փորձարարական տարբեր պայմաններում նյարդային հյուսվածքի վիճակի համեմատական գնահատումը՝ պարզելու համար պաշտպանիչ ազդեցության առկայությունը և դրա արտահայտվածության հնարավոր կախվածությունը ուսումնասիրվող գործոններից։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել նյարդային հյուսվածքի կառուցվածքային փոփոխությունների, նեյրոնների կենսունակության և կենսաքիմիական ցուցանիշների միջև կապերի բացահայտմանը։ Պրոտեոգլիկանների սաղմնային ծագումը հետազոտությանը տալիս է նաև զարգացման կենսաբանության տեսանկյուն, քանի որ սաղմնային զարգացման ընթացքում արտաբջջային մատրիքսի բաղադրիչները մասնակցում են բջիջների տարբերակման, շարժման, աճի և հյուսվածքների կազմակերպման գործընթացներին։ Այդ հատկությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հասկանալու, թե զարգացման ընթացքում գործող որոշ կենսաբանական մեխանիզմներ ինչպիսի նշանակություն կարող են ունենալ հասուն նյարդային հյուսվածքի պաշտպանության կամ վերականգնողական արձագանքների համատեքստում։ Կենսաքիմիական, բջջաբանական, հյուսվածաբանական և ֆունկցիոնալ տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատելու ուսումնասիրվող նյութերի ազդեցության բնույթը։ Նման հետազոտությունների արդյունքները կարող են ընդլայնել նեյրոպաշտպանության մոլեկուլային հիմքերի վերաբերյալ գիտական պատկերացումները և հիմք հանդիսանալ համապատասխան կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների հետագա նախակլինիկական ուսումնասիրությունների համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նեյրոգիտության, կենսաքիմիայի, մոլեկուլային և բջջային կենսաբանության, նյարդաֆարմակոլոգիայի ու վերականգնողական բժշկության ոլորտներում աշխատող մասնագետների և հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է պետական ծառայողների մասնագիտական գործունեության ընթացքում առաջացող բարդ և կոնֆլիկտածին իրավիճակներում միջանձնային փոխգործակցության հոգեբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում աշխատանքային կոնֆլիկտը դիտարկվում է որպես բազմագործոն սոցիալ-հոգեբանական երևույթ, որի առաջացման և զարգացման վրա կարող են ազդել կազմակերպական միջավայրը, մասնագիտական դերերի տարբերությունները, հաղորդակցական խոչընդոտները, շահերի անհամապատասխանությունը, պատասխանատվության բաշխումը և անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական ծառայության այն պայմաններին, որոնցում աշխատակիցները ստիպված են որոշումներ ընդունել բարձր պատասխանատվության, սահմանափակ ժամանակի, տեղեկատվական ծանրաբեռնվածության կամ հակասական պահանջների պայմաններում։ Քննվում են անձի հուզական կայունությունը, ինքնատիրապետումը, սթրեսակայունությունը, ապրումակցման կարողությունը, հաղորդակցական ճկունությունը և սեփական վարքագիծը վերահսկելու ունակությունը՝ որպես արդյունավետ փոխգործակցությունը պայմանավորող կարևոր հոգեբանական հատկանիշներ։ Ուսումնասիրվում են նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում կիրառվող վարքային ռազմավարությունները՝ համագործակցությունը, փոխզիջումը, մրցակցությունը, խուսափումը և հարմարվողականությունը՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց կիրառման պայմաններին և միջանձնային հարաբերությունների վրա ունեցած հնարավոր ազդեցությանը։ Կարևորվում է հաղորդակցության դերը, մասնավորապես՝ ակտիվ լսելու, փաստարկված դիրքորոշում ներկայացնելու, դիմացինի տեսակետը հասկանալու և լարվածությունը նվազեցնող հաղորդակցական միջոցներ ընտրելու կարողությունը։ Սոցիալ-հոգեբանական տեսանկյունից դիտարկվում են պաշտոնական կարգավիճակի, ղեկավար-ենթակա հարաբերությունների, խմբային նորմերի, կազմակերպական մշակույթի և աշխատանքային կոլեկտիվում ձևավորված փոխադարձ վստահության ազդեցությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական սթրեսին և հուզական լարվածությանը, որոնք կարող են փոփոխել իրավիճակի ընկալումը, դժվարացնել արդյունավետ հաղորդակցությունը և մեծացնել հակասությունների սրման հավանականությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կոնֆլիկտների կանխարգելման հոգեբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ վաղ ազդակների ճանաչումը, հաղորդակցական խնդիրների բացահայտումը և կառուցողական բանակցությունների կազմակերպումը։ Անհատական ու կազմակերպական գործոնների համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու պետական ծառայողների փոխգործակցության արդյունավետության պայմանների մասին։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ պետական ծառայողների մասնագիտական պատրաստման, հաղորդակցական և կոնֆլիկտաբանական կարողությունների զարգացման, թիմային աշխատանքի կատարելագործման և աշխատանքային միջավայրում կոնֆլիկտների կանխարգելման ծրագրերի մշակման համար։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սոցիալական և կազմակերպական հոգեբանության, կոնֆլիկտաբանության, պետական ծառայության կառավարման և աշխատանքի հոգեբանության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է բազմաբաղադրիչ հումքային համակարգերի հիմքով ասբեստ չպարունակող, բարձր ջերմաստիճանների նկատմամբ կայուն կոմպոզիտային շփանյութերի ստեղծման և դրանց արտադրության տեխնոլոգիական գործընթացների մշակման խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է տարբեր բաղադրիչների համատեղ ազդեցությունը նյութի կառուցվածքի, մեխանիկական ամրության, շփման գործակցի, մաշակայունության և ջերմային կայունության վրա՝ նպատակ ունենալով ստանալ արգելակային համակարգերում կիրառման համար համապատասխան հատկություններով կոմպոզիտ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կապակցող նյութերի, ամրացնող մանրաթելերի, հանքային և այլ լցանյութերի, շփման հատկությունները կարգավորող բաղադրիչների և տեխնոլոգիական հավելումների նպատակային ընտրությանը։ Կարևորվում է բաղադրության օպտիմալ հարաբերակցության որոշումը, քանի որ առանձին բաղադրիչների քանակական փոփոխությունները կարող են անմիջականորեն ազդել շփանյութի ջերմահաղորդականության, կարծրության, ամրության և շահագործման ընթացքում մաշման բնույթի վրա։ Ասբեստի բացառումը դիտարկվում է որպես նյութագիտական և տեխնոլոգիական կարևոր խնդիր, որը պահանջում է համապատասխան փոխարինող բաղադրիչների ընտրություն՝ առանց պատրաստի արտադրանքի անհրաժեշտ շահագործական հատկությունների վատթարացման։ Հետազոտվում են խառնուրդի պատրաստման, բաղադրիչների համասեռ բաշխման, ձևավորման, սեղմման և ջերմային մշակման տեխնոլոգիական փուլերը, ինչպես նաև դրանց պարամետրերի ազդեցությունը վերջնական կոմպոզիտի կառուցվածքի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բարձր ջերմաստիճանային պայմաններում շփանյութի վարքին, քանի որ արգելակման ընթացքում առաջացող ջերմությունը կարող է փոփոխել նյութի մակերևութային շերտը և դրա շփական բնութագրերը։ Քննվում են շփման գործակցի կայունությունը տարբեր ջերմաստիճանային ու բեռնվածքային պայմաններում, մաշման ինտենսիվությունը և բազմակի ջերմային ազդեցություններից հետո նյութի հատկությունների պահպանման հնարավորությունը։ Կառուցվածքային և ֆիզիկամեխանիկական հետազոտությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բաղադրության, պատրաստման տեխնոլոգիայի և շահագործական ցուցանիշների միջև առկա կապերը։ Կարևորվում է նաև պատրաստի նյութի որակի վերահսկման չափանիշների սահմանումը և տարբեր բաղադրությունների համեմատական գնահատումը՝ առավել արդյունավետ տարբերակների ընտրության նպատակով։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ տրանսպորտային միջոցների և այլ տեխնիկական համակարգերի արգելակային հանգույցների համար ժամանակակից շփանյութերի արտադրության կատարելագործման, դրանց ջերմակայունության և ծառայության տևողության բարձրացման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նյութագիտության, կոմպոզիտային նյութերի տեխնոլոգիայի, տրիբոլոգիայի, մեքենաշինության և շփական նյութերի արտադրության ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսից միջազգային քաղաքականության և դիվանագիտության կարևոր խնդիրներից մեկը դարձած արևմտահայ բնակչության քաղաքական, իրավական և անվտանգության խնդիրների պատմական ուսումնասիրությանը։ Նյութում կարող են քննվել Օսմանյան կայսրությունում հայերի դրությունը, բարեփոխումների պահանջները, մեծ տերությունների քաղաքականությունը և հայկական քաղաքական ու հասարակական շրջանակների գործունեությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1877–1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմից հետո խնդրի միջազգայինացման գործընթացին, Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի և Բեռլինի վեհաժողովի հետ կապված դիվանագիտական զարգացումներին, ինչպես նաև հետագա տասնամյակներում բարենորոգումների ծրագրերի շուրջ ընթացած բանակցություններին։ Քննվում է, թե ինչպես են Ռուսաստանի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի և մյուս պետությունների տարածաշրջանային շահերը փոխազդել հայ բնակչության իրավունքների և բարեփոխումների հարցի հետ։ Կարևորվում են հայկական քաղաքական կազմակերպությունների, եկեղեցական ու հասարակական կառույցների և մտավորականության գործունեության տարբեր ուղղությունները, ինչպես նաև խնդրի ներկայացումը միջազգային դիվանագիտական շրջանակներում և մամուլում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող են լինել XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի բռնությունների, տեղահանությունների և քաղաքական ճգնաժամերի հետևանքները հայկական բնակչության համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանին, երբ Օսմանյան կայսրության հայերի զանգվածային տեղահանություններն ու կոտորածները հանգեցրին Հայոց ցեղասպանությանը և հիմնովին փոխեցին խնդրի ժողովրդագրական ու քաղաքական պայմանները։ Հետպատերազմյան շրջանում քննության առարկա կարող են դառնալ Փարիզի խաղաղության համաժողովը, Սևրի պայմանագիրը, Հայաստանի Հանրապետության միջազգային դրությունը և տարածաշրջանում տեղի ունեցած ռազմաքաղաքական փոփոխությունները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն հանգամանքին, որ տարբեր պետություններ և քաղաքական ուժեր խնդիրը մեկնաբանել են իրենց շահերի ու գաղափարական դիրքորոշումների տեսանկյունից, ինչի պատճառով պատմագիտական և քաղաքական գնահատականները միշտ չէ, որ համընկել են։ Դիվանագիտական փաստաթղթերի, պաշտոնական նյութերի, մամուլի, հուշագրությունների և պատմագիտական ուսումնասիրությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու խնդրի միջազգային, քաղաքական և մարդասիրական տարբեր շերտերը։ Աշխատությունը կարող է կարևոր աղբյուր հանդիսանալ հայոց նոր և նորագույն պատմության, միջազգային հարաբերությունների, Օսմանյան կայսրության պատմության և հայկական դիվանագիտական ու քաղաքական խնդիրների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երկրորդ կեսի արևմտյան սոցիոլոգիական մտքում քաղաքացիական հասարակության վերաբերյալ տեսական պատկերացումների ձևավորման, վերաիմաստավորման և զարգացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքացիական հասարակությունը դիտարկվում է որպես պետության, անհատի, սոցիալական խմբերի և հասարակական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունները մեկնաբանելու կարևոր տեսական հասկացություն։ Ուշադրություն է հատկացվում այն սոցիալական ու մտավոր պայմաններին, որոնց ազդեցությամբ քաղաքացիական հասարակության գաղափարը նոր նշանակություն ձեռք բերեց հետպատերազմյան ժամանակաշրջանի արևմտյան հասարակագիտական քննարկումներում։ Քննվում են տարբեր սոցիոլոգիական մոտեցումներ, որոնցում քաղաքացիական հասարակությունը կարող է ներկայացվել որպես պետական կառույցներից հարաբերականորեն ինքնուրույն հասարակական հարաբերությունների, միավորումների, նախաձեռնությունների և հաղորդակցական տարածքների ամբողջություն։ Կարևորվում են անհատի ինքնավարության, հասարակական մասնակցության, կամավոր միավորումների, հանրային ոլորտի, սոցիալական վստահության, համերաշխության և հասարակական ինքնակազմակերպման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետության և քաղաքացիական հասարակության հարաբերակցության տարբեր մեկնաբանություններին՝ բացահայտելով դրանց տեսական հիմքերը և հասարակության կառուցվածքի վերաբերյալ տարբեր պատկերացումները։ Հետազոտության մեջ կարող են համադրվել կառուցվածքային-գործառութային, կոնֆլիկտաբանական, նեոմարքսիստական, հաղորդակցական և այլ տեսական ուղղություններ՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են տարբեր դպրոցներ մեկնաբանել հասարակական կազմակերպությունների, սոցիալական շարժումների և հանրային հաղորդակցության դերը։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են XX դարի երկրորդ կեսին տարածում ստացած նոր սոցիալական շարժումները, որոնց գործունեությունը նպաստեց հասարակական մասնակցության և ինքնակազմակերպման վերաբերյալ տեսությունների վերանայմանը։ Քննվում է նաև հանրային ոլորտի գաղափարը՝ որպես քաղաքացիների միջև հաղորդակցության, հասարակական խնդիրների քննարկման և ընդհանուր հետաքրքրությունների ձևակերպման միջավայր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սոցիալական կապիտալի, վստահության, հասարակական ցանցերի և կամավոր մասնակցության վերաբերյալ տեսական մոտեցումներին, որոնց միջոցով փորձ է արվում բացատրել հասարակական համագործակցության կայունությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գլոբալացման, տեղեկատվական հասարակության ձևավորման և պետական կառավարման փոփոխությունների ազդեցությանը քաղաքացիական հասարակության տեսական ընկալումների վրա։ Տարբեր հեղինակների ու դպրոցների հայեցակարգերի համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց ընդհանրությունները, տարբերությունները և պատմական զարգացումը՝ առանց որևէ մոտեցման գերակայությունը կանխադրելու։ Աշխատությունը նպաստում է ժամանակակից սոցիոլոգիական տեսության մեջ քաղաքացիական հասարակության հասկացության բազմաշերտ բովանդակության ըմբռնմանը և կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սոցիոլոգիայի, սոցիալական տեսության, քաղաքական սոցիոլոգիայի և հասարակագիտական մտքի պատմության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։