Готовые материалы

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության միջսահմանային գետերի՝ կայուն քլորօրգանական միացություններով աղտոտվածության ուսումնասիրությանը և դրա մակարդակի գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ջրային էկոհամակարգերում երկար ժամանակ պահպանվող քիմիական աղտոտիչների առկայությունը, որոշել դրանց տարածվածությունն ու կոնցենտրացիաները, գնահատել աղտոտվածության հնարավոր աղբյուրներն ու տարածման ուղիները և վերլուծել դրանց ազդեցության հավանական ռիսկերը ջրային միջավայրի ու դրա կենսաբանական բաղադրիչների համար։ Ուսումնասիրության կարևորությունը պայմանավորված է միջսահմանային գետերի առանձնահատկությամբ․ դրանց ջրերը բնականորեն տեղափոխվում են վարչական և պետական սահմանների միջև, ուստի վերին հոսանքներում առաջացած աղտոտումը կարող է անդրադառնալ ստորին հոսանքների ջրերի որակի վրա և ստեղծել համատեղ բնապահպանական խնդիրներ։ Կայուն քլորօրգանական միացությունները առանձնահատուկ նշանակություն ունեն իրենց քիմիական կայունության, շրջակա միջավայրում երկար պահպանվելու և կենդանի օրգանիզմներում կուտակվելու հնարավորության պատճառով։ Դրանց մի մասը կարող է ունենալ բարձր թունավորություն և կենսաբանական համակարգերում առաջացնել երկարաժամկետ բացասական ազդեցություններ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ջրի, գետային նստվածքների և անհրաժեշտության դեպքում կենսաբանական նմուշների մեջ այդ միացությունների առկայությունը։ Նմուշառման տարբեր կետերի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել գետերի վերին և ստորին հոսանքները, բնակավայրերին ու արդյունաբերական տարածքներին հարակից հատվածները և բացահայտել աղտոտվածության տարածական փոփոխությունները։ Լաբորատոր վերլուծությունների միջոցով կարող են որոշվել տարբեր քլորօրգանական աղտոտիչների որակական և քանակական ցուցանիշները։ Ստացված տվյալների համադրումը թույլ է տալիս գնահատել առանձին գետերի աղտոտվածության աստիճանը և պարզել, թե որ հատվածներում են աղտոտիչների կոնցենտրացիաները առավել բարձր։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է աղտոտման հնարավոր աղբյուրների բացահայտումը։ Դրանք կարող են կապված լինել գյուղատնտեսական գործունեության, արդյունաբերական արտադրության, նախկինում օգտագործված քիմիական նյութերի մնացորդների, թափոնների ոչ պատշաճ կառավարման, կենցաղային և արտադրական արտահոսքերի կամ գետավազաններում այլ մարդածին ազդեցությունների հետ։ Քանի որ կայուն քլորօրգանական միացությունները կարող են պահպանվել երկար ժամանակ, դրանց առկայությունը կարող է վկայել ոչ միայն ներկայիս, այլև նախկինում գոյություն ունեցած աղտոտման մասին։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև աղտոտիչների վարքը ջրային միջավայրում։ Ջրում հայտնված որոշ միացություններ կարող են կուտակվել հատակային նստվածքներում, իսկ որոշ պայմաններում կրկին անցնել ջրային փուլ։ Դրանց տարածումը կախված է ջրի հոսքից, ջերմաստիճանից, նստվածքների բնութագրերից, օրգանական նյութի պարունակությունից և այլ ֆիզիկաքիմիական գործոններից։ Այդ պատճառով միայն ջրի նմուշների ուսումնասիրությունը կարող է ամբողջությամբ չարտացոլել էկոհամակարգում աղտոտիչների իրական բաշխվածությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կենսակուտակման և կենսամեծացման հնարավոր երևույթներին։ Որոշ կայուն օրգանական աղտոտիչներ կարող են կուտակվել ջրային օրգանիզմներում և սննդային շղթայի միջոցով փոխանցվել ավելի բարձր տրոֆիկ մակարդակների։ Այս հանգամանքը կարևոր է ինչպես ջրային էկոհամակարգերի կենսաբազմազանության պահպանության, այնպես էլ մարդու առողջության համար, հատկապես այն դեպքերում, երբ գետային ռեսուրսները կապված են ձկնորսության, գյուղատնտեսական օգտագործման կամ խմելու ջրի աղբյուրների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող է իրականացվել աղտոտվածության մակարդակների համեմատություն գործող բնապահպանական չափանիշների և թույլատրելի սահմանային արժեքների հետ։ Այդպիսի գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշելու ուսումնասիրված ջրային համակարգերի էկոլոգիական վիճակը և առանձնացնելու այն տարածքները, որտեղ անհրաժեշտ է լրացուցիչ մոնիթորինգ կամ աղտոտման աղբյուրների վերահսկում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև տվյալների տարածական և ժամանակային վերլուծությունը։ Տարբեր եղանակներին իրականացված նմուշառումների համադրումը կարող է ցույց տալ աղտոտիչների սեզոնային փոփոխությունները և դրանց կապը տեղումների, գետային հոսքի, գյուղատնտեսական աշխատանքների կամ այլ մարդածին գործոնների հետ։ Միջսահմանային բնույթը ուսումնասիրությանը տալիս է նաև տարածաշրջանային համագործակցության նշանակություն։ Ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարումը պահանջում է հարակից տարածքների և պետությունների միջև տվյալների փոխանակում, համատեղ մոնիթորինգ և աղտոտման կանխարգելման համակարգված մոտեցումներ։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են օգտագործվել գետերի էկոլոգիական վիճակի գնահատման, ջրային ռեսուրսների կառավարման, աղտոտման աղբյուրների հայտնաբերման և բնապահպանական մոնիթորինգի կատարելագործման նպատակով։ Դրանք կարող են նաև հիմք հանդիսանալ ռիսկերի նվազեցման և կայուն քլորօրգանական աղտոտիչների տարածման կանխարգելման միջոցառումների մշակման համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է էկոլոգիական մոնիթորինգի, հիդրոքիմիայի, քիմիական անալիզի և շրջակա միջավայրի ռիսկերի գնահատման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով պարզել Հայաստանի միջսահմանային գետերում կայուն քլորօրգանական միացությունների առկայության և տարածվածության օրինաչափությունները։ Թեման ունի կարևոր գիտական և գործնական նշանակություն, քանի որ նման աղտոտիչների ժամանակին հայտնաբերումն ու տարածման վերահսկումը կարևոր նախապայման են ջրային էկոհամակարգերի, կենսաբազմազանության և ջրային ռեսուրսներից օգտվող բնակչության անվտանգության պահպանման համար։

Աշխատանքը նվիրված է ֆինանսատնտեսական ճգնաժամերի փոխանցման մեխանիզմների ազդեցության գնահատման տեսական և գործնական մոտեցումների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն ուղիները, որոնց միջոցով արտաքին կամ ներքին ֆինանսական ցնցումները կարող են տարածվել տնտեսության տարբեր հատվածների միջև, գնահատել դրանց ազդեցության չափն ու արագությունը և ուսումնասիրել այն գործոնները, որոնք կարող են ուժեղացնել կամ մեղմել ճգնաժամային ազդեցությունները։ Աշխատանքի հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ ժամանակակից տնտեսություններում ֆինանսական և իրական հատվածները սերտորեն փոխկապակցված են, ուստի որևէ շուկայում առաջացած լուրջ խանգարումը կարող է աստիճանաբար փոխանցվել մյուս ոլորտներին։ Հայաստանի նման փոքր և բաց տնտեսության համար հատկապես կարևոր են արտաքին տնտեսական և ֆինանսական զարգացումների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ միջազգային շուկաների փոփոխությունները կարող են անդրադառնալ ներքին պահանջարկի, փոխարժեքի, կապիտալի հոսքերի, վարկավորման և տնտեսական ակտիվության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ֆինանսական ճգնաժամի փոխանցման հիմնական ալիքների բացահայտումը։ Դրանց շարքում կարող են դիտարկվել ֆինանսական շուկաների, բանկային համակարգի, արտաքին առևտրի, դրամական փոխանցումների, փոխարժեքի, տոկոսադրույքների, ներդրումների և պետական ֆինանսների միջոցով ազդեցության տարածման մեխանիզմները։ Յուրաքանչյուր ալիք կարող է ունենալ տարբեր ուժգնություն և ժամանակային ուշացում, ուստի դրանց առանձին և համակցված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ճգնաժամային գործընթացների մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանկային համակարգի դերին։ Ֆինանսական միջնորդության միջոցով բանկերը կապում են խնայողությունները, վարկավորումը և տնտեսական ակտիվությունը, հետևաբար ֆինանսական շուկաներում կամ բանկային համակարգում առաջացած խնդիրները կարող են սահմանափակել տնտեսության ֆինանսավորման հնարավորությունները։ Վարկավորման նվազումը կարող է ազդել ձեռնարկությունների ներդրումային ծրագրերի, արտադրության, սպառման և զբաղվածության վրա՝ ֆինանսական ցնցումը վերածելով իրական տնտեսության անկման։ Ուսումնասիրության մյուս կարևոր ուղղությունը փոխարժեքային փոխանցման մեխանիզմն է։ Արտաքին ֆինանսական ցնցումները կարող են առաջացնել ազգային արժույթի նկատմամբ պահանջարկի փոփոխություններ, փոխել ներմուծվող ապրանքների գները և ազդել գնաճային գործընթացների վրա։ Միաժամանակ փոխարժեքի տատանումները կարող են տարբեր կերպ անդրադառնալ ներմուծող և արտահանող ընկերությունների ֆինանսական վիճակի վրա, ինչպես նաև արտարժութային պարտավորություններ ունեցող տնտեսավարող սուբյեկտների վրա։ Արտաքին առևտրի միջոցով ճգնաժամի փոխանցումը նույնպես կարևոր նշանակություն ունի։ Միջազգային պահանջարկի նվազումը կարող է կրճատել արտահանման ծավալները, իսկ համաշխարհային գների և մատակարարման պայմանների փոփոխությունը կարող է ազդել ներմուծման արժեքի և ներքին արտադրության վրա։ Հայաստանի տնտեսության համար այս ալիքի գնահատումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու արտաքին շուկաների փոփոխությունների ազդեցությունը տնտեսական աճի և զբաղվածության վրա։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև արտերկրից ստացվող դրամական փոխանցումների դերը։ Տնտեսական ճգնաժամի պայմաններում արտագնա աշխատանքի հիմնական երկրներում եկամուտների կամ զբաղվածության նվազումը կարող է հանգեցնել փոխանցումների կրճատման, ինչը, իր հերթին, կարող է նվազեցնել տնային տնտեսությունների սպառումը և ազդել ներքին տնտեսական ակտիվության վրա։ Այս մեխանիզմը հատկապես կարևոր է այն տնտեսությունների համար, որտեղ տնային տնտեսությունների եկամուտների ձևավորման մեջ արտաքին փոխանցումները զգալի դեր ունեն։ Հետազոտության մեթոդաբանական մասը կարող է ներառել մակրոտնտեսական և ֆինանսական ցուցանիշների դինամիկ շարքի վերլուծություն, փոխկապակցվածության ուսումնասիրություն, տնտեսաչափական մոդելավորում և սցենարային գնահատումներ։ Նման գործիքների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ճգնաժամային ցնցումների ազդեցության չափը, դրանց տարածման արագությունը և տարբեր տնտեսական փոփոխականների արձագանքը։ Կարող են կիրառվել նաև իմպուլսային արձագանքների, պատճառահետևանքային կապերի և փոփոխականների փոխադարձ կախվածության գնահատման մեթոդներ։ Կարևոր է նաև տարբերակել կարճաժամկետ և երկարաժամկետ ազդեցությունները։ Որոշ ճգնաժամային շոկեր կարող են արագ անդրադառնալ ֆինանսական շուկաների և փոխարժեքի վրա, մինչդեռ դրանց ազդեցությունը արտադրության, զբաղվածության և պետական ֆինանսների վրա կարող է դրսևորվել ավելի ուշ։ Ժամանակային այս տարբերությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ գնահատել փոխանցման ամբողջ շղթան։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ֆինանսական և մակրոտնտեսական քաղաքականության դերին ճգնաժամային ազդեցությունների մեղմացման գործում։ Կենտրոնական բանկի դրամավարկային գործիքները, բանկային համակարգի կարգավորումը, պետական ծախսերի և հարկաբյուջետային քաղաքականության միջոցառումները կարող են տարբեր փուլերում փոխել ճգնաժամի փոխանցման ուժգնությունը։ Այդ պատճառով գնահատման համակարգում կարևոր է հաշվի առնել ոչ միայն արտաքին շոկի բնույթը, այլև տնտեսական քաղաքականության արձագանքը։ Հայաստանի պայմաններում ճգնաժամային փոխանցման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարող է հիմք ծառայել տնտեսության խոցելիության բացահայտման համար։ Եթե որոշակի արտաքին կամ ներքին շոկերի նկատմամբ առավել զգայուն են ֆինանսական շուկաները, փոխարժեքը, բանկային վարկավորումը կամ արտաքին առևտուրը, ապա դրանց նկատմամբ դիմակայունության բարձրացումը կարող է դառնալ տնտեսական քաղաքականության կարևոր ուղղություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է ֆինանսական շուկաների, բանկային համակարգի և մակրոտնտեսական գործընթացների վերլուծությունը՝ նպատակ ունենալով գնահատել ֆինանսատնտեսական ճգնաժամերի փոխանցման հիմնական ալիքների ազդեցությունը ՀՀ տնտեսության վրա։ Թեման ունի կարևոր գիտագործնական նշանակություն, քանի որ փոխանցման մեխանիզմների բացահայտումն ու քանակական գնահատումը կարող են նպաստել տնտեսական ռիսկերի վաղ հայտնաբերմանը, մակրոտնտեսական քաղաքականության արդյունավետության բարձրացմանը և արտաքին ու ներքին ճգնաժամերի նկատմամբ Հայաստանի տնտեսության դիմակայունության ամրապնդմանը։

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններն են, որոնց պայմաններում Հայոց ցեղասպանության հիշողությունը, միջազգային ճանաչման հարցը և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման խնդիրները դարձան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայկական սփյուռքի գործունեության և միջազգային օրակարգի փոխկապակցված ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է ճանաչման գործընթացը ոչ միայն որպես պատմական իրողության միջազգային գնահատման ձգտում, այլև որպես քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթաց, որն ազդել է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքները, Թուրքիայի նկատմամբ ձևավորված դիրքորոշումները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորել են հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում տարբեր պետությունների, միջազգային կազմակերպությունների, խորհրդարանական կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությանը։ Տարբեր երկրների կողմից ճանաչման վերաբերյալ ընդունված բանաձևերը, հայտարարությունները և քաղաքական որոշումները դիտարկվում են որպես միջազգային հանրության վերաբերմունքի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական սփյուռքի գործունեությունը։ Սփյուռքյան կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ կարևոր դեր են ունեցել ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի պահպանման, քաղաքական և հասարակական շրջանակների իրազեկման, պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր երկրների օրենսդիր մարմիններում համապատասխան նախաձեռնությունների առաջմղման գործում։ Այս գործունեությունը որոշակի ազդեցություն է ունեցել միջազգային քաղաքական օրակարգում հարցի պահպանման վրա և, միաժամանակ, առնչվել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Թուրքիայի պետական քաղաքականությանը ցեղասպանության հարցի նկատմամբ։ Թուրքիայի պաշտոնական դիրքորոշումը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման վերաբերյալ մոտեցումները և միջազգային ճանաչման նախաձեռնություններին հակազդելու քաղաքականությունը կարևոր գործոններ են եղել հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև թուրքական արտաքին քաղաքականության այն քայլերը, որոնք ուղղված են եղել միջազգային ճանաչման գործընթացի սահմանափակմանը կամ դրա քաղաքական հետևանքների կանխմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների ընթացքում հարաբերությունների կարգավորման փորձերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հետազոտության մեջ։ Դիվանագիտական կապերի հաստատման բացակայությունը, սահմանների փակ լինելը, տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները և պատմական հարցերի շուրջ հակասությունները ստեղծել են բարդ միջավայր երկկողմ հարաբերությունների համար։ Միաժամանակ առկա են եղել երկխոսության և հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնություններ, որոնք ցույց են տվել, որ պատմական հիշողության և քաղաքական հարաբերությունների հարցերը հնարավոր է դիտարկել նաև բանակցային գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականի հայ-թուրքական արձանագրությունների գործընթացին։ Դրանց նախապատրաստումն ու ստորագրումը դիտարկվում են որպես հարաբերությունների կարգավորման ամենանշանակալի փորձերից մեկը ուսումնասիրվող ժամանակահատվածում։ Արձանագրությունների շուրջ քննարկումները ցույց տվեցին, որ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, սահմանների բացման և պատմական հարցերի շուրջ մոտեցումների միջև գոյություն ունի բարդ փոխկապակցվածություն։ Ցեղասպանության հարցի միջազգային ճանաչման գործընթացը այս փուլում շարունակեց մնալ Հայաստանի, Թուրքիայի և սփյուռքյան կառույցների քաղաքական ու հասարակական քննարկումների կարևոր թեմա։ Ուսումնասիրությունը կարող է վերլուծել նաև այն հարցը, թե որքանով է միջազգային ճանաչման ընդլայնումը նպաստել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդացմանը, և որքանով այն, ընդհակառակը, նպաստել է պատմական խնդրի միջազգային տեսանելիության բարձրացմանը։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային իրավաքաղաքական գնահատականի խնդիրները՝ դրանց ազդեցությունը չնույնացնելով երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունների բոլոր գործոնների հետ։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանային քաղաքական միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հայ-թուրքական հարաբերությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ Հարավային Կովկասի անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հակամարտության, Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության և միջազգային ուժերի շահերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ 2015 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հետ կապված միջազգային միջոցառումները և քաղաքական հայտարարությունները կարող են առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել հետազոտության մեջ։ Այդ ժամանակահատվածում թեման լայնորեն քննարկվեց տարբեր երկրների քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, իսկ Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների պատմական ու քաղաքական խնդիրները կրկին հայտնվեցին միջազգային ուշադրության կենտրոնում։ 2016 թվականը կարող է դիտարկվել որպես ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի ամփոփիչ փուլ, որի ընթացքում արդեն տեսանելի էին նախորդ տարիների գործընթացների արդյունքները և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել միջազգային ճանաչման գործընթացի և երկկողմ հարաբերությունների միջև առկա փոխազդեցությունների ավելի հավասարակշռված գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը եղել է հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա ազդող կարևոր քաղաքական և հասարակական գործոններից մեկը, սակայն այն գործել է տարածաշրջանային, դիվանագիտական, պատմական և աշխարհաքաղաքական բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ փոխկապակցված։ Թեման կարևոր է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության, ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի, սփյուռքի քաղաքական գործունեության և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատանքը նվիրված է առևտրային բանկերի ֆինանսական դրության գնահատման տեսական, մեթոդաբանական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերի օրինակով։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել բանկերի ֆինանսական կայունությունը բնութագրող հիմնական ցուցանիշները, գնահատել դրանց հաշվարկման և վերլուծության կիրառվող մեթոդները, ինչպես նաև ուսումնասիրել այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել բանկի վճարունակության, իրացվելիության, շահութաբերության, կապիտալի բավարարության և ընդհանուր ֆինանսական կայունության վրա։ Աշխատանքի հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ բանկի ֆինանսական վիճակի գնահատումը չի կարող սահմանափակվել մեկ կամ մի քանի ցուցանիշների ուսումնասիրությամբ, քանի որ բանկային գործունեությունը փոխկապակցված ֆինանսական գործընթացների ամբողջություն է։ Հետևաբար անհրաժեշտ է համակողմանիորեն դիտարկել ակտիվների և պարտավորությունների կառուցվածքը, սեփական կապիտալի ծավալը, վարկային և ներդրումային գործունեությունը, ներգրավված միջոցների կազմը, եկամուտներն ու ծախսերը և դրանց փոփոխությունների դինամիկան։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է առևտրային բանկերի ակտիվների որակի գնահատումը։ Բանկային ակտիվների զգալի մասը սովորաբար կապված է վարկավորման հետ, ուստի վարկային պորտֆելի ծավալը, կառուցվածքը, կենտրոնացվածությունը և վարկային ռիսկի մակարդակը կարևոր դեր են խաղում ֆինանսական կայունության որոշման գործում։ Վարկերի հնարավոր արժեզրկումը և ժամկետանց պարտավորությունների աճը կարող են բացասաբար ազդել ինչպես շահութաբերության, այնպես էլ կապիտալի բավարարության վրա։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարևորվում է վարկային ռիսկի գնահատումը և դրա ազդեցության վերլուծությունը բանկի ընդհանուր ֆինանսական վիճակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրացվելիության խնդրին։ Բանկը պետք է կարողանա ժամանակին կատարել իր պարտավորությունները ավանդատուների, վարկատուների և այլ գործընկերների նկատմամբ, ուստի բարձր իրացվելիության ապահովումը բանկային կայունության կարևոր նախապայման է։ Միաժամանակ չափազանց բարձր իրացվելիությունը կարող է սահմանափակել շահութաբերությունը, եթե բանկի ռեսուրսների զգալի մասը չի օգտագործվում եկամուտ ստեղծող գործառնություններում։ Այս հակասության ուսումնասիրությունը կարևոր է բանկի ակտիվների և պարտավորությունների արդյունավետ կառավարման տեսանկյունից։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում կապիտալի բավարարության գնահատումը։ Սեփական կապիտալը բանկի ֆինանսական պաշտպանության կարևորագույն գործոններից է և ծառայում է որպես հնարավոր կորուստների կլանման միջոց։ Կապիտալի կառուցվածքը, դրա համարժեքությունը ռիսկային ակտիվների նկատմամբ և փոփոխության դինամիկան հնարավորություն են տալիս գնահատելու բանկի ֆինանսական դիմակայունությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանկային կապիտալի ձևավորման աղբյուրներին և դրա արդյունավետ օգտագործման խնդիրներին։ Ֆինանսական դրության կարևոր բաղադրիչ է շահութաբերությունը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել բանկերի շահույթի ձևավորման աղբյուրները, տոկոսային և ոչ տոկոսային եկամուտները, գործառնական և վարչական ծախսերը, ակտիվների ու սեփական կապիտալի շահութաբերության ցուցանիշները։ Շահութաբերության դինամիկայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որքան արդյունավետ է բանկն օգտագործում իր ռեսուրսները և ինչ գործոններ են նպաստում կամ խոչընդոտում ֆինանսական արդյունքի ձևավորմանը։ ՀՀ առևտրային բանկերի օրինակով իրականացվող վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տեսական դրույթները կապել կոնկրետ բանկային համակարգի զարգացման առանձնահատկությունների հետ։ Կարող են ուսումնասիրվել առանձին բանկերի հաշվեկշռային տվյալները, ֆինանսական հաշվետվությունները և հիմնական ցուցանիշների փոփոխությունները՝ դրանց միջև համեմատական վերլուծություն իրականացնելու նպատակով։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես ամբողջ համակարգին բնորոշ միտումները, այնպես էլ առանձին բանկերի ֆինանսական կառավարման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել գործակիցների մեթոդը, հորիզոնական և ուղղահայաց վերլուծությունը, դինամիկ շարքերի ուսումնասիրությունը և համեմատական գնահատումը։ Ֆինանսական գործակիցների միջոցով հնարավոր է առանձին գնահատել իրացվելիության, շահութաբերության, կապիտալի բավարարության, ակտիվների որակի և ֆինանսական լծակի մակարդակները, իսկ դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս ստանալ բանկի ընդհանուր ֆինանսական վիճակի ավելի ամբողջական պատկերը։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև բանկային ռիսկերի համալիրը։ Վարկային, շուկայական, արժութային, տոկոսադրույքային, գործառնական և իրացվելիության ռիսկերը կարող են փոխկապակցված կերպով ազդել բանկի ֆինանսական արդյունքների վրա։ Հետևաբար ֆինանսական դրության գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն արդեն ձևավորված ցուցանիշների վերլուծություն, այլև ռիսկերի կառավարման արդյունավետության ուսումնասիրություն։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել արտաքին տնտեսական միջավայրի ազդեցությանը՝ ներառյալ տոկոսադրույքների, արժութային շուկայի, տնտեսական ակտիվության և ֆինանսական շուկաների փոփոխությունները։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ ֆինանսական վիճակի համակողմանի գնահատման արդյունքները կարող են օգտագործվել բանկի կառավարման որոշումների ընդունման, ռիսկերի կանխարգելման, ակտիվների և պարտավորությունների օպտիմալացման և ֆինանսական կայունության բարձրացման նպատակով։ Նման վերլուծությունը կարևոր է նաև բանկային վերահսկողության և ֆինանսական համակարգի կայունության տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է ֆինանսական վերլուծության և բանկային կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ՀՀ առևտրային բանկերի ֆինանսական դրության գնահատման հիմնական մեթոդական խնդիրները և դրանց լուծման հնարավոր ուղղությունները։ Թեման ունի կարևոր տնտեսական և գործնական նշանակություն, քանի որ առևտրային բանկերի ֆինանսական կայունությունը անմիջականորեն կապված է ֆինանսական համակարգի արդյունավետ գործունեության, ավանդատուների և վարկառուների շահերի պաշտպանության, տնտեսության վարկավորման և ընդհանուր տնտեսական կայունության ապահովման հետ։

Աշխատանքը նվիրված է թեթև երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների լարվածային վիճակի ուսումնասիրման մեթոդների և միջոցների մշակմանը՝ ինչպես ստացիոնար, այնպես էլ պատահական բնույթի ազդեցությունների պայմաններում, ինչպես նաև դրանց շահագործման ռիսկի գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակը կոնստրուկցիաների իրական աշխատանքային վիճակի առավել ճշգրիտ որոշումն է, արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ դրանց արձագանքի ուսումնասիրությունը և այնպիսի հաշվարկային ու փորձարարական մոտեցումների ձևավորումը, որոնք հնարավորություն կտան գնահատել կառուցվածքների ամրությունը, կայունությունը, շահագործման հուսալիությունն ու անվտանգության մակարդակը։ Ուսումնասիրության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ շինարարական կոնստրուկցիաների վրա ազդող բեռնվածությունները միշտ չէ, որ ունեն հաստատուն և կանխատեսելի բնույթ։ Որոշ ազդեցություններ կարող են լինել ժամանակի ընթացքում կայուն կամ գրեթե հաստատուն, մինչդեռ մյուսները՝ պատահական, փոփոխական և վիճակագրական բնույթ ունեցող։ Այդ պատճառով միայն ստատիկ հաշվարկների կիրառումը միշտ չէ, որ բավարար է կառուցվածքի իրական շահագործման պայմանները լիարժեք գնահատելու համար։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է թեթև երկաթբետոնի և դրա հիմքով պատրաստված կոնստրուկցիաների լարվածադեֆորմացիոն վիճակը։ Դիտարկվում են արտաքին բեռնվածքների ազդեցությամբ առաջացող ներքին ուժերը, լարումները և դեֆորմացիաները, ինչպես նաև նյութի և կառուցվածքային տարրերի ոչ գծային վարքագծի հնարավոր դրսևորումները։ Կարևոր նշանակություն ունի երկաթբետոնե տարրի համատեղ աշխատանքի ուսումնասիրությունը, երբ բետոնն ու ամրանն արձագանքում են արտաքին ազդեցությանը փոխկապակցված կերպով։ Հետազոտությունը կարող է ներառել լարվածային վիճակի որոշման մաթեմատիկական մոդելներ և հաշվարկային մեթոդներ, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել կոնստրուկցիայի աշխատանքը տարբեր բեռնավորման սցենարների դեպքում։ Միաժամանակ կարող են մշակվել փորձարարական միջոցներ և չափման համակարգեր, որոնք թույլ են տալիս իրական կամ մոդելային նմուշների վրա գրանցել դեֆորմացիաները, տեղաշարժերը, լարումները և այլ պարամետրեր։ Փորձարարական ու տեսական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ստուգել հաշվարկային մոդելների համապատասխանությունը իրական վարքագծին և անհրաժեշտության դեպքում կատարել դրանց ճշգրտում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատահական ազդեցությունների ուսումնասիրմանը։ Շինարարական օբյեկտների շահագործման ընթացքում հնարավոր են քամու, տրանսպորտային, տեխնոլոգիական, սեյսմիկ և այլ փոփոխական ազդեցություններ, որոնց բնութագրերը կարող են ներկայացվել պատահական մեծությունների կամ պատահական գործընթացների միջոցով։ Նման պայմաններում կառուցվածքի լարվածային վիճակի գնահատումը պահանջում է ոչ միայն մեկ հաշվարկային արժեքի որոշում, այլև հնարավոր վիճակների և դրանց հավանականությունների ուսումնասիրություն։ Աշխատանքը կարող է կիրառել հավանականային և վիճակագրական մեթոդներ՝ պատահական բեռնվածքների պարամետրերի նկարագրման, դրանց ազդեցության գնահատման և կառուցվածքի արձագանքի հավանականային բնութագրերի որոշման համար։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչն է շահագործման ռիսկի գնահատումը։ Ռիսկը կարող է դիտարկվել որպես անբարենպաստ իրադարձության առաջացման հավանականության և դրա հնարավոր հետևանքների համակցված գնահատական։ Կոնստրուկցիայի դեպքում դա կարող է ներառել կրողունակության կորստի, չափազանց մեծ դեֆորմացիաների, ճաքերի զարգացման, տեղային վնասման կամ այլ անցանկալի վիճակների առաջացման հավանականությունը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավանդական «անվտանգ/անվտանգ չէ» գնահատականից անցնել ավելի ամբողջական հավանականային վերլուծության։ Աշխատանքում կարող են մշակվել ռիսկի գնահատման չափանիշներ և ալգորիթմներ, որոնք հաշվի են առնում նյութի հատկությունների, երկրաչափական չափերի, բեռնվածքների և շահագործման պայմանների անորոշությունները։ Այդպիսի մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ ելակետային պարամետրերը չեն կարող ճշգրիտ որոշվել կամ ժամանակի ընթացքում փոփոխվում են։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև չափիչ և ախտորոշիչ միջոցների մշակման խնդիրներ։ Կառուցվածքի տեխնիկական վիճակի մասին ժամանակին տեղեկատվություն ստանալու համար անհրաժեշտ է վերահսկել այնպիսի ցուցանիշներ, որոնք կարող են վկայել վնասման կամ կրողունակության փոփոխության մասին։ Չափումների ավտոմատացումը և տվյալների թվային մշակումը կարող են հնարավորություն տալ հետևելու կառուցվածքի վիճակի փոփոխությանը շահագործման ամբողջ ընթացքում։ Այս մոտեցումը կապվում է կառուցվածքային առողջության մոնիթորինգի և կանխարգելիչ տեխնիկական սպասարկման ժամանակակից սկզբունքների հետ։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել թեթև երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների նախագծման, հաշվարկի և տեխնիկական վիճակի գնահատման մեթոդների կատարելագործմանը։ Ռիսկի վրա հիմնված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված որոշումներ ընդունել կոնստրուկցիայի շահագործման շարունակման, վերանորոգման, ուժեղացման կամ փոխարինման անհրաժեշտության վերաբերյալ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է շինարարական մեխանիկայի, երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների հաշվարկի, փորձարարական ախտորոշման, հավանականային վերլուծության և հուսալիության տեսության մոտեցումները։ Դրա նպատակն է ապահովել կառուցվածքների լարվածային վիճակի ավելի ամբողջական գնահատում՝ հաշվի առնելով ինչպես կանխատեսելի, այնպես էլ պատահական ազդեցությունները, և այդ հիմքով որոշել դրանց անվտանգ ու ռացիոնալ շահագործման հնարավորությունները։ Թեման ունի կարևոր գիտագործնական նշանակություն, քանի որ կառուցվածքների ռիսկի քանակական գնահատումը կարող է բարձրացնել շինարարական օբյեկտների անվտանգության մակարդակը, նվազեցնել անսպասելի խափանումների հավանականությունը և նպաստել տեխնիկական ռեսուրսների ավելի արդյունավետ կառավարմանը։

Աշխատանքը նվիրված է շաքարային դիաբետի ծանր բարդություններից մեկի՝ ոտնաթաթի գանգրենայի դեպքում վիրահատական միջամտությունների անեսթեզիոլոգիական ապահովման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակը այս խմբի հիվանդների վիրահատության ընթացքում անվտանգ և արդյունավետ ցավազրկման ու անզգայացման կազմակերպման, նախավիրահատական պատրաստման, ներվիրահատական հսկողության և հետվիրահատական շրջանի վարման օպտիմալ մոտեցումների բացահայտումն է։ Այս հիվանդների անեսթեզիոլոգիական կառավարումը բարդանում է ոչ միայն տեղային հյուսվածքային ախտահարմամբ, այլև շաքարային դիաբետին ուղեկցող բազմաթիվ համակարգային փոփոխություններով։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում հիվանդների ընդհանուր վիճակի նախավիրահատական գնահատմանը։ Քննության են առնվում ածխաջրային նյութափոխանակության վերահսկման մակարդակը, սրտանոթային և երիկամային համակարգերի վիճակը, ջրա-էլեկտրոլիտային հավասարակշռությունը, վարակային գործընթացի տարածվածությունը, ինտոքսիկացիայի աստիճանը և ուղեկցող հիվանդությունները։ Այս գործոնների համադրությունը կարող է էականորեն ազդել անզգայացման մեթոդի ընտրության և վիրահատության ընթացքում բարդությունների զարգացման ռիսկի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շաքարային դիաբետով հիվանդների նյութափոխանակային վիճակի շտկմանը։ Վիրահատական սթրեսը կարող է հանգեցնել գլյուկոզի մակարդակի զգալի փոփոխությունների, իսկ ծանր վարակային կամ նեկրոտիկ գործընթացը կարող է լրացուցիչ խորացնել նյութափոխանակային խանգարումները։ Հետևաբար անեսթեզիոլոգիական ապահովման կարևոր բաղադրիչ է արյան գլյուկոզի պարբերական վերահսկումը և անհրաժեշտության դեպքում դրա կարգավորումը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով հիպոգլիկեմիայի և հիպերգլիկեմիայի վտանգները։ Աշխատանքը կարող է համեմատել ընդհանուր և տարածաշրջանային անզգայացման տարբեր մեթոդներ՝ գնահատելով դրանց արդյունավետությունը, անվտանգությունը և կիրառելիությունը տարբեր կլինիկական իրավիճակներում։ Անզգայացման մեթոդի ընտրությունը կախված է վիրահատության ծավալից, հիվանդի ընդհանուր վիճակից, վարակային գործընթացի առանձնահատկություններից, սրտանոթային և շնչառական համակարգերի հնարավոր խանգարումներից և այլ անհատական գործոններից։ Տարածաշրջանային մեթոդների կիրառման դեպքում կարևոր է նաև գնահատել նյարդային համակարգի վիճակը և հնարավոր հակացուցումները, իսկ ընդհանուր անզգայացման դեպքում՝ հաշվի առնել շնչուղիների կառավարման և հեմոդինամիկ կայունության ապահովման խնդիրները։ Հատուկ նշանակություն ունի ներվիրահատական մոնիթորինգը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ զարկերակային ճնշման, սրտի աշխատանքի, շնչառության, արյան թթվածնավորման, ջերմաստիճանի և գլյուկոզի շարունակական կամ պարբերական վերահսկմանը։ Գանգրենայի և ծանր վարակային գործընթացի դեպքում հեմոդինամիկ անկայունության ռիսկը կարող է բարձր լինել, ուստի անհրաժեշտ է ժամանակին հայտնաբերել շրջանառության խանգարումները և համապատասխանաբար կազմակերպել հեղուկային ու դեղորայքային աջակցությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև ցավի վերահսկումը։ Վիրահատությունից առաջ, ընթացքում և հետո արդյունավետ ցավազրկումը ոչ միայն բարձրացնում է հիվանդի հարմարավետությունը, այլև կարող է նվազեցնել սթրեսային արձագանքը և նպաստել հետվիրահատական վերականգնմանը։ Կարող են ուսումնասիրվել բազմամոդալ ցավազրկման մոտեցումները, որոնց դեպքում տարբեր մեխանիզմներով գործող միջոցների համադրումը թույլ է տալիս ապահովել բավարար անալգեզիա՝ միաժամանակ նվազեցնելով առանձին դեղերի բարձր դոզաների անհրաժեշտությունը։ Հետվիրահատական շրջանում կարևոր է վերահսկել ոչ միայն ցավը, այլև շնչառական, սրտանոթային և նյութափոխանակային ցուցանիշները։ Շաքարային դիաբետով և ծանր վարակային գործընթացով հիվանդները կարող են ունենալ վերքերի ապաքինման, վարակային բարդությունների և այլ հետվիրահատական խնդիրների բարձր ռիսկ, ուստի անեսթեզիոլոգիական ապահովումը դիտարկվում է որպես վիրաբուժական բուժման ամբողջական համակարգի բաղադրիչ։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև հիվանդների տարբեր խմբերի համեմատություն՝ կախված գանգրենայի տարածվածությունից, վիրահատության ծավալից, դիաբետի տևողությունից և ծանրությունից, ուղեկցող անոթային հիվանդություններից և այլ կլինիկական գործոններից։ Այդպիսի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն հանգամանքները, որոնք առավել մեծ ազդեցություն ունեն անզգայացման ընթացքի և բարդությունների առաջացման վրա։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտագործվել այս ծանր հիվանդների նախավիրահատական գնահատման, անզգայացման մեթոդի ընտրության, ներվիրահատական հսկողության և հետվիրահատական ցավի ու նյութափոխանակային վիճակի կառավարման մոտեցումների կատարելագործման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է անեսթեզիոլոգիայի, վիրաբուժության, ինտենսիվ թերապիայի և էնդոկրինոլոգիայի խնդիրները՝ նպատակ ունենալով մշակել կամ հիմնավորել ոտնաթաթի դիաբետիկ գանգրենայով հիվանդների վիրահատական բուժման ընթացքում անեսթեզիոլոգիական ապահովման առավել անվտանգ և արդյունավետ սկզբունքները։ Թեման ունի կարևոր կլինիկական նշանակություն, քանի որ տվյալ հիվանդների մոտ վիրահատական և անզգայացման ռիսկերը պայմանավորված են ինչպես տեղային ծանր ախտահարմամբ, այնպես էլ շաքարային դիաբետի համակարգային ազդեցություններով, և դրանց ճիշտ գնահատումն ու կառավարումը կարող են էական դեր ունենալ բուժման ելքի և հետվիրահատական վերականգնման վրա։

Աշխատանքը նվիրված է Վ. Ա. Բլոկի և Ա. Բելի վաղ շրջանի քնարերգության մեջ առասպելաստեղծման երևույթի, դրա գեղարվեստական գործառույթների և ձևավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ռուսական սիմվոլիզմի երկու կարևոր ներկայացուցիչների ստեղծագործական վաղ շրջանն է, երբ նրանց պոեզիայում ձևավորվում են այն հիմնական պատկերային, խորհրդանշական և փիլիսոփայական համակարգերը, որոնք հետագայում դառնում են նրանց անհատական գեղարվեստական աշխարհների բնորոշ հատկանիշները։ Աշխատանքը դիտարկում է առասպելաստեղծումը ոչ միայն որպես հին առասպելների, կրոնական պատկերների կամ մշակութային սյուժեների օգտագործում, այլև որպես բանաստեղծական իրականության ինքնուրույն կառուցման եղանակ։ Այս մոտեցման շրջանակում բանաստեղծը վերափոխում է իրականության առանձին երևույթները, կերպարներն ու ապրումները՝ դրանք ներառելով խորհրդանշական և համամարդկային իմաստների ավելի լայն համակարգում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Բլոկի և Բելի ստեղծագործական աշխարհների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Երկու հեղինակների պոեզիայում առասպելական մտածողությունը կապված է իրականության սովորական սահմանների հաղթահարման, հոգևոր որոնումների և խորհրդավոր աշխարհի զգացողության հետ, սակայն յուրաքանչյուր հեղինակ ձևավորում է դրա արտահայտման սեփական համակարգը։ Բլոկի վաղ քնարերգության մեջ կարևոր դեր են ստանում իդեալական, խորհրդավոր և կանացի կերպարները, որոնք հաճախ վերածվում են բարձրագույն հոգևոր իրականության նշանների։ Կերպարի կոնկրետ կենսագրական կամ իրավիճակային հատկանիշները աստիճանաբար ենթարկվում են խորհրդանշական վերաիմաստավորման՝ ստեղծելով բանաստեղծական առասպելի զգացողություն։ Բելի ստեղծագործական համակարգում ևս էական նշանակություն ունեն խորհրդանշական կերպարները, հոգևոր որոնումը և իրականության երկակի ընկալումը, սակայն նրա գեղարվեստական աշխարհում առավել ընդգծված են գաղափարների, փիլիսոփայական պատկերացումների և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ այն աղբյուրներին, որոնք մասնակցել են հեղինակների առասպելական մտածողության ձևավորմանը։ Դրանց թվում կարող են լինել քրիստոնեական և հին դիցաբանական ավանդույթները, ռուսական մշակութային ժառանգությունը, եվրոպական սիմվոլիզմը, փիլիսոփայական ուսմունքները և ժամանակաշրջանի ինտելեկտուալ միջավայրում տարածված էզոթերիկ գաղափարները։ Սակայն այդ աղբյուրները հեղինակների ստեղծագործություններում չեն պահպանվում անփոփոխ․ դրանք վերամշակվում են և ստանում անհատական բանաստեղծական նշանակություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդանիշի և առասպելի հարաբերակցությանը։ Սիմվոլիստական պոեզիայում խորհրդանիշը հաճախ հանդես է գալիս որպես բազմիմաստ նշան, որը չի սահմանափակվում մեկ հստակ մեկնաբանությամբ։ Երբ բազմաթիվ խորհրդանիշներ, կերպարներ և մոտիվներ միավորվում են կայուն համակարգի մեջ, ձևավորվում է յուրօրինակ առասպելական աշխարհ, որտեղ իրականության տարբեր երևույթներ ձեռք են բերում փոխկապակցված և վերաիմաստավորված նշանակություն։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ժամանակի և տարածության կազմակերպումը։ Վաղ շրջանի բանաստեղծություններում իրական աշխարհը հաճախ ներկայացվում է որպես առօրյա և խորհրդավոր իրականությունների սահմանագիծ, որտեղ սովորական իրադարձությունները կարող են ընկալվել որպես ավելի բարձր կամ գաղտնի նշանակություն ունեցող նշաններ։ Այսպիսի երկշերտ կառուցվածքը նպաստում է առասպելաստեղծ մտածողության ձևավորմանը և ընթերցողին ներգրավում է բանաստեղծական մեկնաբանության գործընթացում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև քնարական հերոսի կերպարի ուսումնասիրությունը։ Հերոսը հաճախ հանդես է գալիս որպես որոնող, սպասող կամ խորհրդավոր աշխարհի հետ հաղորդակցության ձգտող սուբյեկտ, իսկ նրա անձնական ապրումները վերածվում են ավելի ընդհանրական հոգևոր փորձառության։ Այդպիսով անձնական քնարական խոսքը ձեռք է բերում առասպելական ընդհանրացման մակարդակ։ Բլոկի և Բելի ստեղծագործությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես ընդհանուր սիմվոլիստական սկզբունքները, այնպես էլ նրանց գեղարվեստական մտածողության տարբերությունները։ Նրանց մոտ առասպելաստեղծումը կարող է ունենալ տարբեր կառուցվածքային և իմաստային շեշտադրումներ՝ կապված հեղինակային աշխարհընկալման, փիլիսոփայական հետաքրքրությունների և գեղարվեստական լեզվի առանձնահատկությունների հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև վաղ շրջանի ստեղծագործություններից հետագա պոետիկայի ձևավորման գործընթացը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված առասպելական մոտիվները և խորհրդանշական պատկերները հետագայում զարգանում ու վերափոխվում։ Այս տեսանկյունից վաղ քնարերգությունը դիտարկվում է որպես հեղինակների գեղարվեստական համակարգերի ձևավորման կարևոր փուլ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բացահայտում է, թե ինչպես են Բլոկն ու Բելին իրականության բանաստեղծական վերափոխման միջոցով ստեղծում սեփական խորհրդանշական աշխարհները և ինչ դեր է այդ գործընթացում կատարում առասպելական մտածողությունը։ Թեման կարևոր է ռուսական սիմվոլիզմի գեղագիտության, 20-րդ դարասկզբի ռուս գրականության, առասպելի և գրականության փոխհարաբերության, ինչպես նաև բանաստեղծական խորհրդանիշի և հեղինակային առասպելի ձևավորման մեխանիզմների ուսումնասիրության համար։

Աշխատանքը նվիրված է միկրոՌՆԹ-ների և դրանց իզոֆորմների ֆունկցիոնալ ակտիվության դերի ուսումնասիրությանը մարդու չարորակ ուռուցքների առաջացման և զարգացման պաթոգենեզում։ Հետազոտության կենտրոնում են կարճ ոչ կոդավորող ՌՆԹ-ները, որոնք մասնակցում են գեների արտահայտման հետտրանսլյացիոն կարգավորմանը և կարող են էական ազդեցություն ունենալ բջջի բազմացման, տարբերակման, ապոպտոզի, մետաստազավորման և այլ կենսաբանական գործընթացների վրա։ Աշխատությունը դիտարկում է այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով միկրոՌՆԹ-ների ակտիվության խանգարումները կարող են նպաստել նորմալ բջիջների չարորակ վերափոխմանը և արդեն ձևավորված ուռուցքի հետագա զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միկրոՌՆԹ-ների քանակական և ֆունկցիոնալ փոփոխություններին։ Որոշ միկրոՌՆԹ-ներ կարող են ուռուցքային գործընթացում հանդես գալ որպես ուռուցքածին գործոնների ակտիվությունը խթանող կարգավորիչներ, մինչդեռ մյուսները կարող են ճնշել բջջի չարորակ վերափոխմանը նպաստող գեների արտահայտությունը և ունենալ ուռուցքը ճնշող ազդեցություն։ Այդ հավասարակշռության խախտումը կարող է փոխել բջջային ազդանշանային ուղիների աշխատանքը և ստեղծել չարորակ աճի համար նպաստավոր պայմաններ։ Հետազոտության կարևոր առանձնահատկությունն իզոֆորմների ուսումնասիրությունն է։ Միևնույն միկրոՌՆԹ-ի տարբեր իզոֆորմները կարող են տարբերվել նուկլեոտիդային կազմով և իրենց թիրախային մոլեկուլների հետ փոխազդեցության առանձնահատկություններով, ինչի հետևանքով դրանց կենսաբանական ազդեցությունը կարող է լինել տարբեր։ Այդ պատճառով միայն տվյալ միկրոՌՆԹ-ի ընդհանուր քանակական մակարդակի գնահատումը կարող է բավարար չլինել նրա իրական ֆունկցիոնալ նշանակությունը հասկանալու համար։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել միկրոՌՆԹ-ների կենսասինթեզի, հասունացման և բջջային կարգավորման փուլերը, ինչպես նաև դրանց կապը թիրախային մեսենջեր ՌՆԹ-ների հետ։ ՄիկրոՌՆԹ-ները կարող են կապվել համապատասխան թիրախային ՌՆԹ-ների հետ և փոխել դրանց կայունությունը կամ սպիտակուցի սինթեզի արդյունավետությունը։ Եթե այդ թիրախները մասնակցում են բջջային ցիկլի, ապոպտոզի, ԴՆԹ-ի վերականգնման, անոթագոյացման կամ բջիջների շարժունակության կարգավորմանը, ապա միկրոՌՆԹ-ների ակտիվության փոփոխությունը կարող է ուղղակիորեն ազդել ուռուցքային գործընթացի տարբեր փուլերի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև միկրոՌՆԹ-ների և ուռուցքային բջիջների կենսաբանական հատկությունների միջև կապերը։ ՄիկրոՌՆԹ-ների որոշ փոփոխություններ կարող են նպաստել բջիջների անկառավարելի բազմացմանը, դիմադրողականության ձևավորմանը ապոպտոտիկ ազդանշանների նկատմամբ, հյուսվածքային ներխուժմանը և հեռավոր օջախների առաջացմանը։ Այլ փոփոխություններ կարող են կապված լինել ուռուցքի աճի սահմանափակման կամ բջիջների տարբերակման պահպանման հետ։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել մարդու տարբեր չարորակ նորագոյացությունների նյութերի մոլեկուլային ուսումնասիրություն՝ համեմատելով ուռուցքային և առողջ հյուսվածքների, ինչպես նաև հիվանդության տարբեր փուլերի միկրոՌՆԹ-ային պրոֆիլները։ Այդպիսի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հայտնաբերել այն մոլեկուլային ցուցիչները, որոնք կապված են ուռուցքի առաջացման, առաջընթացի կամ հիվանդության որոշակի կլինիկական առանձնահատկությունների հետ։ Կարևոր ուղղություն է նաև միկրոՌՆԹ-ների հնարավոր կիրառումը որպես կենսամարկերների։ Քանի որ որոշ միկրոՌՆԹ-ներ կարող են հայտնաբերվել ոչ միայն հյուսվածքներում, այլև կենսաբանական հեղուկներում, դրանց ուսումնասիրությունը հեռանկարային է հիվանդությունների վաղ հայտնաբերման, ախտորոշման, կանխատեսման և բուժման արդյունավետության վերահսկման տեսանկյունից։ Իզոֆորմների վերլուծությունը կարող է լրացուցիչ տեղեկատվություն ապահովել և բարձրացնել մոլեկուլային տարբերակման ճշգրտությունը։ Աշխատանքում կարող են կիրառվել մոլեկուլային կենսաբանության ժամանակակից մեթոդներ՝ միկրոՌՆԹ-ների արտահայտության և իզոֆորմային կազմի որոշման, թիրախային գեների նույնականացման և դրանց ֆունկցիոնալ փոխազդեցությունների ուսումնասիրման համար։ Ստացված տվյալների կենսաինֆորմատիկական և վիճակագրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել փոխկապակցված մոլեկուլային ցանցեր և որոշել առավել նշանակալի կարգավորիչ հանգույցները։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև միկրոՌՆԹ-ների փոխազդեցությունը այլ էպիգենետիկ և գենային կարգավորման մեխանիզմների հետ։ Չարորակ նորագոյացությունների դեպքում բջջի կարգավորող համակարգերի խանգարումները սովորաբար բազմագործոն են, ուստի միկրոՌՆԹ-ների ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն մոլեկուլային ցանցի շրջանակում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ուռուցքային հիվանդությունների զարգացման մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնմանը և բացահայտել նոր մոլեկուլային թիրախներ ախտորոշիչ կամ բուժական հետազոտությունների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է մոլեկուլային ուռուցքաբանության, գենետիկայի և կենսաինֆորմատիկայի մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով միկրոՌՆԹ-ների և դրանց իզոֆորմների ֆունկցիոնալ ակտիվությունը որպես մարդու չարորակ նորագոյացությունների պաթոգենեզի կարևոր կարգավորող բաղադրիչ։ Թեման ունի մեծ գիտական և հնարավոր կլինիկական նշանակություն, քանի որ այդ փոքր կարգավորող ՌՆԹ-ների առանձնահատկությունների բացահայտումը կարող է ընդլայնել ուռուցքային հիվանդությունների մոլեկուլային բնույթի վերաբերյալ պատկերացումները և հետագայում նպաստել ավելի ճշգրիտ ախտորոշիչ ու անհատականացված բուժական մոտեցումների զարգացմանը։

Աշխատանքը նվիրված է ուղեղի էնտոպեդունկուլյար կորիզի դերի ուսումնասիրությանը կենդանիների պայմանական ռեֆլեքսային վարքագծի ձևավորման և իրականացման գործընթացներում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել տվյալ ենթակեղևային նյարդային կառուցվածքի ֆունկցիոնալ նշանակությունը, նրա մասնակցությունը պայմանական ռեֆլեքսների ձևավորմանը, պահպանմանը և փոփոխմանը, ինչպես նաև ուսումնասիրել այդ կառուցվածքի փոխազդեցությունը ուղեղի այլ բաժինների հետ։ Պայմանական ռեֆլեքսային վարքագիծը կենդանիների նյարդային համակարգի գործունեության կարևոր դրսևորում է, քանի որ դրա միջոցով օրգանիզմը կարողանում է նախկինում չեզոք ազդանշանը կապել կենսաբանական նշանակություն ունեցող իրադարձության հետ և համապատասխան արձագանք ձևավորել։ Այս գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու ուսուցման, հիշողության, մոտիվացիայի և վարքային հարմարվողականության նյարդաֆիզիոլոգիական հիմքերը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել կենդանիների վարքային արձագանքները պայմանական ազդանշանների նկատմամբ՝ տարբեր փորձարարական պայմաններում և էնտոպեդունկուլյար կորիզի գործունեության փոփոխության դեպքում։ Հետազոտության մեթոդաբանությունը կարող է ներառել նյարդաբանական միջամտություններ, էլեկտրական կամ այլ տեսակի գրգռումներ, որոշակի հատվածների ֆունկցիոնալ ազդեցության փոփոխություն, ինչպես նաև կենդանիների պայմանական ռեֆլեքսային պատասխանների քանակական և որակական գնահատում։ Այդ տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե տվյալ կորիզի ակտիվությունը ինչ փուլում և ինչ մեխանիզմով է մասնակցում պայմանական վարքային արձագանքների կազմակերպմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պայմանական ռեֆլեքսների ձևավորման արագությանը, կայունությանը և վերակառուցմանը։ Կարող են ուսումնասիրվել այն դեպքերը, երբ նյարդային կառուցվածքի գործունեության փոփոխությունը հանգեցնում է պայմանական արձագանքի թուլացման, ուժեղացման, դանդաղեցման կամ այլ ձևափոխման։ Այսպիսի դիտարկումները հնարավորություն են տալիս գնահատելու կորիզի դերը ոչ միայն արդեն ձևավորված ռեֆլեքսի իրականացման, այլև նոր վարքային կապերի ստեղծման և հարմարվողական վերակազմավորման գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև էնտոպեդունկուլյար կորիզի փոխհարաբերություններին ուղեղի այլ ենթակեղևային և կեղևային կառույցների հետ։ Պայմանական ռեֆլեքսային վարքագիծը մեկուսացված կառույցի գործունեության արդյունք չէ, այլ ձևավորվում է նյարդային բազմաթիվ համակարգերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել տվյալ կորիզի հնարավոր կապերը շարժողական, զգայական, լիմբիկ և այլ ֆունկցիոնալ համակարգերի հետ։ Առանձին նշանակություն ունի շարժողական արձագանքների և մոտիվացիոն վիճակի ուսումնասիրությունը։ Կենդանու պայմանական վարքային պատասխանը կարող է ներառել ոչ միայն արտաքին ազդանշանին անմիջական շարժողական արձագանք, այլև ուշադրության, սպասման, ակտիվության փոփոխության և նպատակաուղղված վարքի բաղադրիչներ։ Էնտոպեդունկուլյար կորիզի մասնակցության ուսումնասիրությունը կարող է օգնել պարզելու, թե ինչպես են այս բաղադրիչները միավորվում պայմանական ռեֆլեքսի իրականացման ընթացքում։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև արգելակման գործընթացների ուսումնասիրություն։ Պայմանական ռեֆլեքսների բնականոն ձևավորման համար անհրաժեշտ է ոչ միայն համապատասխան արձագանքի առաջացում, այլև այնպիսի պատասխանների արգելակում, որոնք տվյալ իրավիճակում այլևս նպատակահարմար չեն։ Եթե կորիզի գործունեության փոփոխությունը ազդում է պայմանական ռեֆլեքսի արգելակման կամ վերացման վրա, դա կարող է վկայել նրա մասնակցության մասին վարքային ճկունության և հարմարվողականության մեխանիզմներում։ Ուսումնասիրության արդյունքների վերլուծությունը կարող է հիմնվել կենդանիների վարքային ցուցանիշների, ռեֆլեքսային պատասխանների հաճախականության, լատենտության, ուժգնության և պայմանական ազդանշանի նկատմամբ արձագանքի կայունության համեմատության վրա։ Փորձարարական տվյալների միջոցով հնարավոր է պարզել նյարդային տվյալ կառուցվածքի ակտիվության և վարքային փոփոխությունների միջև առկա կապերը։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունն այն է, որ այն նպաստում է կենտրոնական նյարդային համակարգում ենթակեղևային կառույցների ֆունկցիոնալ դերի ավելի խոր ըմբռնմանը և պայմանական ռեֆլեքսային գործունեության նյարդային մեխանիզմների բացահայտմանը։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական և տեսական նշանակություն ունենալ նեյրոֆիզիոլոգիայի, կենդանիների վարքաբանության, ուղեղի ֆունկցիոնալ կազմակերպման և ուսուցման նյարդակենսաբանական հիմքերի ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը փորձում է պարզել, թե ինչ դեր է կատարում էնտոպեդունկուլյար կորիզը պայմանական ռեֆլեքսային վարքագծի կազմակերպման մեջ և ինչպես է դրա գործունեությունը փոխկապակցվում նյարդային համակարգի այլ օղակների հետ։ Թեման կարևոր է ուղեղի ենթակեղևային մեխանիզմների, կենդանիների սովորելու և հարմարվողական վարքի ձևավորման գործընթացների, ինչպես նաև պայմանական ռեֆլեքսների նյարդաֆիզիոլոգիական հիմքերի ուսումնասիրության համար։

Աշխատանքը նվիրված է հայ ժողովրդական զրույցներում չար ոգիների կերպարների ուսումնասիրությանը և դրանց դասակարգմանը՝ ըստ կատարած գործառույթների։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ժողովրդական պատկերացումների, հավատալիքների և բանավոր ավանդության մեջ արտացոլված գերբնական էակների համակարգային ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար, թե ինչպես են տարբեր չար ոգիներ ներկայացվում, ինչ դեր են կատարում պատմությունների կառուցվածքում և ինչ հասարակական, բարոյական, հոգեբանական կամ բնապաշտական գաղափարներ են արտահայտում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չար ոգիների բազմազանության բացահայտումն ու դրանց գործառութային դասակարգումը։ Ժողովրդական զրույցներում գերբնական բացասական կերպարները կարող են հանդես գալ տարբեր իրավիճակներում՝ մարդկանց վախեցնելու, մոլորեցնելու, պատժելու, հիվանդություն կամ դժբախտություն պատճառելու, ճանապարհորդներին խանգարելու, սահմանված վարքականոնների խախտման հետևանքները ցուցադրելու կամ վտանգավոր վայրերի նկատմամբ զգուշություն ձևավորելու նպատակով։ Նման կերպարների միջոցով ժողովրդական բանահյուսությունը հաճախ բացատրում է այն երևույթները, որոնց համար ավանդական հասարակությունը չուներ ռացիոնալ կամ գիտական մեկնաբանություն։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել չար ոգիների արտաքին նկարագրությունները, բնակության վայրերը, վարքագիծը, մարդու հետ փոխհարաբերությունները և նրանց վերագրվող գերբնական հատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն տարածական միջավայրերին, որոնց հետ կապված են նման կերպարները։ Անտառները, քարանձավները, ջրային տարածքները, լքված վայրերը, ճանապարհները, գիշերային տարածությունը և բնակավայրերից հեռու վայրերը ժողովրդական պատկերացումներում հաճախ հանդես են գալիս որպես վտանգի և անորոշության միջավայր, որտեղ կարող են հայտնվել գերբնական էակներ։ Գործառութային դասակարգումը հնարավորություն է տալիս չար ոգիների մասին պատկերացումները դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին կերպարների նկարագրությունների ամբողջություն, այլև որպես որոշակի կառուցվածք ունեցող համակարգ։ Կարելի է առանձնացնել, օրինակ, վախեցնող և հետապնդող, վնաս պատճառող, հիվանդություններ առաջացնող, մոլորեցնող կամ ճանապարհը շեղող, մարդկանց պատժող և արգելքներ սահմանող կերպարների խմբեր։ Միևնույն կերպարը կարող է միաժամանակ ունենալ մի քանի գործառույթ, ինչը ցույց է տալիս ժողովրդական հավատալիքների բազմաշերտ բնույթը։ Հետազոտության ընթացքում կարևոր է նաև չար և բարեգործական կամ երկակի բնույթ ունեցող գերբնական էակների սահմանազատման խնդիրը։ Ժողովրդական մշակույթում գերբնական կերպարի բնույթը միշտ չէ, որ միանշանակ է․ որոշ էակներ կարող են վտանգավոր լինել մի իրավիճակում, բայց այլ հանգամանքներում հանդես գալ որպես պաշտպանող կամ պատժող ուժ։ Այդ երկակիությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ժողովրդական աշխարհընկալման մեջ բարու և չարի հարաբերակցության ավելի բարդ պատկերացումները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև չար ոգիների և սոցիալական նորմերի կապին։ Շատ զրույցներում գերբնական պատժի կամ վտանգի սպառնալիքը ծառայում է որպես վարքականոնների պահպանման միջոց։ Մարդկանց զգուշացվում է գիշերով որոշ վայրեր այցելելուց, անծանոթներին վստահելուց, արգելված գործողություններ կատարելուց կամ համայնքի կողմից անընդունելի վարք դրսևորելուց։ Այս առումով չար ոգիների կերպարները կատարում են ոչ միայն գեղարվեստական, այլև դաստիարակչական և սոցիալական վերահսկողության գործառույթ։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել դրանց կապը ժողովրդական բժշկության և հիվանդությունների մասին ավանդական պատկերացումների հետ։ Հիվանդությունը կամ մարմնական անբացատրելի վիճակները որոշ ավանդույթներում կարող էին վերագրվել գերբնական ազդեցության, իսկ համապատասխան զրույցներում ձևավորվում էին պաշտպանական ծեսերի, աղոթքների, հմայությունների կամ այլ միջոցների մասին պատկերացումներ։ Այդ նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել բանահյուսության և ժողովրդական բժշկական գիտելիքների փոխկապակցվածությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել տարբեր տարածաշրջաններից հավաքված ժողովրդական զրույցների համեմատական վերլուծություն՝ պարզելու համար, թե նույնատիպ չար ոգիների պատկերացումները ինչպես են փոփոխվում տեղական միջավայրի, բարբառային ավանդույթի, կենցաղային պայմանների և մշակութային առանձնահատկությունների ազդեցությամբ։ Տարբերակների համադրումը կարող է բացահայտել ինչպես ընդհանուր հայկական բանահյուսական մոտիվներ, այնպես էլ առանձին տեղական ավանդույթներին բնորոշ տարրեր։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը չար ոգիների կերպարները դիտարկում է որպես հայ ժողովրդական աշխարհընկալման կարևոր բաղադրիչ՝ ուսումնասիրելով դրանց գործառույթները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, տարածական կապերը և սոցիալ-մշակութային նշանակությունը։ Գործառութային դասակարգումը հնարավորություն է տալիս համակարգել բանահյուսական բազմազան նյութը և բացահայտել, թե ինչ դեր են ունեցել գերբնական կերպարները վախի, վտանգի, հիվանդության, բարոյական նորմերի, արգելքների և անհայտ երևույթների ժողովրդական մեկնաբանության մեջ։ Թեման կարևոր է հայ բանահյուսության, ժողովրդական դիցաբանության, ազգագրության և ավանդական աշխարհայացքի ուսումնասիրության համար։

Աշխատանքը նվիրված է տարողություններում պահվող հեղուկ արտադրանքների հաշվառման և բաշխման գործընթացների ավտոմատացված համակարգերի նախագծման չափագիտական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ձևավորել այն տեսական, մեթոդական և տեխնիկական մոտեցումները, որոնք ապահովում են հեղուկների քանակի չափման, հաշվառման, վերահսկման և կառավարման ճշգրտությունն ու հուսալիությունը ավտոմատացված համակարգերում։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն խնդիրը, որ տարողություններում հեղուկ արտադրանքի փաստացի քանակի որոշումը պահանջում է մի շարք ֆիզիկական մեծությունների՝ մակարդակի, ծավալի, ջերմաստիճանի, ճնշման և անհրաժեշտության դեպքում այլ պարամետրերի ճշգրիտ չափում և դրանց փոխկապակցված հաշվարկ։ Աշխատանքում դիտարկվում են հեղուկ արտադրանքի հաշվառման համակարգերի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները, չափիչ միջոցների ընտրության սկզբունքները, չափումների արդյունքների մշակման մեթոդները և ավտոմատ կառավարման համակարգերի հետ դրանց ինտեգրման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում չափման սխալների առաջացման աղբյուրներին։ Տարողություններում հեղուկի քանակի որոշման ժամանակ արդյունքի վրա կարող են ազդել տարողության երկրաչափական ձևն ու չափերը, հեղուկի ջերմաստիճանի փոփոխությունը, խտության փոփոխությունները, մակերևույթի տատանումները, չափիչ սարքերի տեխնիկական բնութագրերը և շրջակա միջավայրի պայմանները։ Այդ գործոնների հաշվառումը անհրաժեշտ է չափումների անորոշությունը նվազեցնելու և հաշվառման համակարգի metrological reliability-ը բարձրացնելու համար։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ հեղուկի մակարդակի չափման տարբեր մեթոդների և համապատասխան չափիչ սարքերի կիրառմանը։ Դրանց ընտրությունը կախված է պահվող արտադրանքի ֆիզիկական հատկություններից, տարողության կառուցվածքից, չափման պահանջվող ճշգրտությունից և շահագործման պայմաններից։ Ավտոմատացված համակարգում չափիչ սարքերից ստացվող տվյալները պետք է վերածվեն գործնական հաշվառման ցուցանիշների, ինչի համար անհրաժեշտ են համապատասխան մաթեմատիկական մոդելներ, տրամաչափման տվյալներ և հաշվարկային ալգորիթմներ։ Կարևոր ուղղություն է տարողության ծավալային բնութագրերի որոշումը և մակարդակ-ծավալ կախվածության ձևավորումը։ Իրական տարողությունները կարող են ունենալ երկրաչափական շեղումներ, ուստի միայն տեսական երկրաչափական բանաձևերի օգտագործումը միշտ չէ, որ ապահովում է անհրաժեշտ ճշգրտությունը։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել տարողությունների չափագիտական տրամաչափման, ծավալային գրադուավորման և ստացված տվյալների ավտոմատ համակարգերում կիրառման մեթոդները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հեղուկ արտադրանքի բաշխման գործընթացի ավտոմատ կառավարմանը։ Հաշվառման համակարգը պետք է ոչ միայն արձանագրի տարողության մեջ առկա արտադրանքի քանակը, այլև հնարավորություն տա վերահսկելու դրա ընդունումը, պահպանումը, տեղափոխումը և տարբեր ուղղություններով բաշխումը։ Այդ նպատակով չափիչ համակարգերը կարող են միացվել կառավարման սարքավորումներին, տվյալների հավաքագրման և մշակման հանգույցներին, ինչպես նաև օպերատորի տեղեկատվական միջերեսներին։ Հետազոտության մեջ կարևոր նշանակություն ունի չափագիտական ապահովման ամբողջական համակարգի ձևավորումը՝ ներառյալ չափիչ սարքերի ընտրությունը, տրամաչափումը, ստուգաչափումը, չափումների հետագծելիության ապահովումը և համակարգի պարբերական տեխնիկական վերահսկողությունը։ Հուսալի հաշվառման համար անհրաժեշտ է, որ չափումների արդյունքները լինեն համադրելի և վերարտադրելի, իսկ սխալների գնահատումն ու վերահսկումը կատարվեն սահմանված մեթոդաբանությամբ։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև չափումների արդյունքների ավտոմատ մշակման ալգորիթմների մշակման խնդիրներ։ Այդ ալգորիթմները կարող են նախատեսել ջերմաստիճանային ուղղումներ, չափիչ սարքերի ցուցմունքների շտկումներ, տարբեր աղբյուրներից ստացվող տվյալների համադրում և հաշվառվող քանակի վերջնական որոշում։

Հրատարակությունը պատմական իրավական բնույթի պաշտոնական հրահանգ է, որը սահմանում է Երևանի դատական շրջանի նոտարների և նրանց պարտականությունները կատարող անձանց մասնագիտական գործունեության կազմակերպման ու իրականացման հիմնական կանոնները։ Փաստաթուղթը հաստատվել է շրջանային դատարանի կողմից 1901 թվականի հոկտեմբերի 10-ին և արտացոլում է Ռուսական կայսրության իրավական համակարգի շրջանակում տվյալ ժամանակաշրջանի նոտարական գործունեության կարգավորման առանձնահատկությունները։ Հրահանգի բովանդակությունը կարևոր է առաջին հերթին այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նոտարական հաստատության գործառույթները, իրավասության սահմանները, աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքները և նոտարների կողմից իրավական գործողությունների կատարման ընթացակարգերը։ Նման փաստաթղթերում սովորաբար մանրամասն կարգավորվում են փաստաթղթերի ընդունման, ստուգման և ձևակերպման, կողմերի ինքնության ու իրավունակության պարզման, գործարքների վավերացման, գրանցամատյանների վարման, վճարների գանձման և նոտարական գործողությունների պատշաճ արձանագրման հարցերը։ Հրահանգը կարող է կարևոր տեղեկություններ պարունակել նաև նոտարների պաշտոնական պարտականությունների, պատասխանատվության, փաստաթղթերի պահպանման և գործավարության պահանջների վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ հրահանգը վերաբերում է Երևանի դատական շրջանին, ուստի այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ տարածքում գործող իրավական և վարչական մեխանիզմների մասին։ Փաստաթղթի ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե ինչպես էր կազմակերպվում մասնավոր իրավահարաբերությունների պետական կամ իրավական վերահսկողությունը, ինչպես էին պաշտոնապես ամրագրվում գույքային և այլ իրավական գործարքները և ինչ դեր էր վերապահված նոտարական համակարգին հասարակական ու տնտեսական հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Հրահանգը կարող է արժեքավոր լինել նաև անշարժ գույքի, ժառանգության, պարտավորությունների, լիազորագրերի, պայմանագրերի և այլ քաղաքացիաիրավական գործողությունների պատմական ուսումնասիրության համար, քանի որ նոտարական փաստաթղթերը հաճախ հանդիսացել են նման հարաբերությունների իրավական ամրագրման կարևոր միջոց։ Նման աղբյուրի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ոչ միայն իրավական նորմերը, այլև իրավական մշակույթի և գործարար շրջանառության գործնական կողմերը։ Կարևոր է նաև փաստաթղթի լեզվական և գործավարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը։ 20-րդ դարի սկզբի պաշտոնական իրավական փաստաթղթերի ձևակերպումները, տերմինաբանությունը և կառուցվածքը արտացոլում են այդ ժամանակաշրջանի վարչական ու իրավական մշակույթը և կարող են հետաքրքրել իրավական լեզվի ու փաստաթղթագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Հրահանգը կարող է դիտարկվել նաև որպես աղբյուր Երևանի և ընդհանրապես Արևելյան Հայաստանի հասարակական-իրավական պատմության ուսումնասիրության համար։ Նոտարական համակարգի գործունեության կարգավորումը կապված էր քաղաքացիական շրջանառության, սեփականության հարաբերությունների, առևտրի և տնտեսական կյանքի զարգացման հետ, ուստի փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակության իրավական կազմակերպվածությունը։ Պատմական իրավագիտության տեսանկյունից այն կարևոր է նաև նրանով, որ ցույց է տալիս կայսերական իրավական նորմերի կիրառումը կոնկրետ դատական վարչատարածքային միավորում և թույլ է տալիս ուսումնասիրել կենտրոնական իրավական համակարգի ու տեղական վարչական պրակտիկայի փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը արժեքավոր առաջնային աղբյուր է 1901 թվականի Երևանի դատական շրջանի նոտարական գործունեության, իրավական գործավարության և քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների կարգավորման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, նոտարական համակարգի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին և Ռուսական կայսրության վերջին շրջանի Երևանի իրավական ու վարչական պատմությունն ուսումնասիրող մասնագետներին։

Հրատարակությունը մասնագիտացված մատենագիտական և տեղեկատվական ընթացիկ տեղեկատու է, որի նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականությունը։ Այն ստեղծվել է գիտնականներին, մշակույթի և արվեստի մասնագետներին, գրադարաններին, գիտական ու մշակութային կազմակերպություններին, ինչպես նաև ընթերցողների լայն շրջանակներին համապատասխան գրականության մասին ժամանակին և գործնական տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Տեղեկատուում ընդգրկված են հայերեն և ռուսերեն լեզուներով հրատարակված նյութեր, այդ թվում՝ գրքեր, գրքույկներ, ժողովածուներ, պարբերական մամուլի հոդվածներ և մշակույթի ու արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող այլ հրապարակումներ։ Նյութերի ընդգրկման այս սկզբունքը հնարավորություն է տալիս ստանալ ոչ միայն առանձին գրքերի, այլև տվյալ ժամանակահատվածում մշակութային թեմատիկայի շուրջ ձևավորված ամբողջ տեղեկատվական հոսքի բավական լայն պատկեր։ Հրատարակության բովանդակային շրջանակը բազմազան է և ներառում է մշակութային շինարարությանը, մշակույթի պատմությանը, մշակութալուսավորչական աշխատանքին, թանգարանագիտությանը, պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանությանը, ինչպես նաև արվեստի տարբեր տեսակներին վերաբերող գրականություն։ Առանձին ուղղություններով կարող են ներկայացվել գրականությանը, թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, ժողովրդական արվեստին և մշակութային կյանքի այլ ոլորտներին առնչվող հրապարակումներ։ Տեղեկատուի կառուցվածքային առանձնահատկությունը նյութերի դասակարգումն է գրադարանամատենագիտական համակարգին համապատասխան՝ տասնորդական դասակարգման սկզբունքով։ Յուրաքանչյուր թեմատիկ բաժնի ներսում մատենագիտական նկարագրությունները դասավորվում են այբբենական կարգով՝ նախ հայերեն, ապա ռուսերեն նյութերով, ինչը հեշտացնում է անհրաժեշտ գրականության որոնումն ու օգտագործումը։ Մատենագիտական գրառումների հետ կապված գրադարանային շիֆրերի առկայությունը նույնպես գործնական նշանակություն ունի, քանի որ ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նույնականացնել անհրաժեշտ հրատարակությունը, այլև կողմնորոշվել գրադարանային ֆոնդերում դրա որոնման հարցում։ Որպես ընթացիկ տեղեկատու՝ հրատարակությունը կարևոր է հատկապես ժամանակին տեղեկատվություն ստանալու տեսանկյունից։ Այն պարբերաբար արձանագրում է նոր գրականության մուտքը և այդպիսով հնարավորություն է տալիս հետևելու մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական գործընթացին տվյալ ժամանակաշրջանում։ Հերթական համարների շարունակականությունը թողարկումից թողարկում ստեղծում է մեկ միասնական տեղեկատվական շարան, որի միջոցով հնարավոր է հետագայում վերականգնել և ուսումնասիրել որոշակի տարվա ընթացքում գրանցված գրականության ամբողջությունը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է ոչ միայն որպես որոնողական գործիք, այլև որպես խորհրդահայ մշակութային կյանքի և գիտական տեղեկատվության պատմության ուսումնասիրության աղբյուր։ Մատենագիտական գրառումների ամբողջությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել, թե տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի որ ուղղություններն էին առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվում, ինչպիսի թեմաներով էին հրատարակվում աշխատություններ և ինչպիսի մասնագիտական տեղեկատվություն էր շրջանառվում գիտական ու մշակութային միջավայրում։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև ժամանակաշրջանի մշակութային քաղաքականության, արվեստագիտական մտքի, գրադարանային գործի և հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Հատուկ նշանակություն ունի տեղեկատուի կիրառելիությունը գիտական աշխատանքի կազմակերպման մեջ։ Հետազոտողը դրա միջոցով կարող է նախնականորեն բացահայտել անհրաժեշտ գրականության շրջանակը, կազմել թեմատիկ մատենագիտական ցանկ, գտնել համապատասխան հեղինակների և հրատարակությունների տվյալներ ու հետագայում շարունակել աղբյուրների ավելի խոր ուսումնասիրությունը։ Նույն կերպ այն կարող է ծառայել ուսանողներին, դասախոսներին, գրադարանավարներին և մշակույթի ոլորտի մասնագետներին՝ որպես մասնագիտական տեղեկատվության արագ կողմնորոշիչ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը ներկայացնում է ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության համակարգված տեղեկատվական քարտեզ՝ միավորելով մատենագիտական նկարագրությունը, թեմատիկ դասակարգումը և ընթացիկ տեղեկատվության գործառույթը։ Այն կարևոր փաստագրական և որոնողական աղբյուր է խորհրդային շրջանի Հայաստանի մշակութային ու արվեստագիտական գրականության ուսումնասիրության, անհրաժեշտ հրատարակությունների հայտնաբերման և տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային տեղեկատվական միջավայրի վերականգնման համար։

Աշխատանքը նվիրված է ոռոգման ժամկետների և դրանց փոփոխության ազդեցության ուսումնասիրությանը բարդենու տարբեր կլոնների վնասատուների տարածվածության, թվաքանակի և վնասակարության վրա՝ Իրանի Քարաջի տարածաշրջանի պայմաններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե ջրման ժամանակի և ռեժիմի փոփոխությունները ինչպես են անդրադառնում բարդենու բույսերի ֆիզիոլոգիական վիճակի, աճի պայմանների և վնասատու օրգանիզմների զարգացման ու տարածման վրա, ինչպես նաև առանձնացնել այնպիսի ագրոտեխնիկական մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել վնասատուների վերահսկմանը և մշակաբույսի առողջության պահպանմանը։ Ուսումնասիրության կարևորությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ոռոգումը բույսի աճի և բերքատվության ապահովման հիմնական գործոններից է, սակայն ջրի քանակը, հաճախականությունը և հատկապես կիրառման ժամկետները կարող են փոխել բույսի ֆիզիոլոգիական վիճակը և դրանով ազդել վնասատուների համար ստեղծվող միջավայրի վրա։ Աշխատանքում տարբեր բարդենու կլոններ դիտարկվում են որպես համեմատական նյութ՝ դրանց աճի առանձնահատկությունների և վնասատուների նկատմամբ հարաբերական դիմադրողականության տարբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բույսերի զարգացման տարբեր փուլերում կիրառված ոռոգման տարբեր ժամանակացույցեր և դրանց ազդեցությունը վնասատուների տեսակային կազմի, տարածվածության, պոպուլյացիայի խտության և վնասման ինտենսիվության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բույսերի ջրային ռեժիմը կարող է փոխել ինչպես բույսի հյուսվածքների ֆիզիոլոգիական վիճակը, այնպես էլ նրա պաշտպանական մեխանիզմների ակտիվությունը։ Ջրի պակասի դեպքում առաջացող սթրեսը կարող է թուլացնել բույսը և որոշ վնասատուների համար նպաստավոր պայմաններ ստեղծել, մինչդեռ չափից ավելի կամ ոչ ճիշտ ժամանակավորված ոռոգումը կարող է փոխել հողի խոնավության և միկրոկլիմայի պայմանները՝ նույնպես ազդելով վնասատուների զարգացման վրա։ Աշխատանքը կարող է ներառել դաշտային դիտարկումներ, որոնց ընթացքում հաշվառվում են վնասատուների առկայությունը, բույսերի վնասվածության աստիճանը, պոպուլյացիայի դինամիկան և բույսերի աճի ցուցանիշները։ Տարբեր ոռոգման ռեժիմների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն ժամկետները, որոնց դեպքում վնասատուների զարգացման ինտենսիվությունը նվազագույն կամ առավելագույն մակարդակի վրա է։ Կարևոր ուղղություն է նաև բարդենու կլոնների միջև տարբերությունների ուսումնասիրությունը։ Գենետիկական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների պատճառով տարբեր կլոններ կարող են տարբեր կերպ արձագանքել ջրային սթրեսին և ունենալ վնասատուների նկատմամբ տարբեր աստիճանի զգայունություն։ Այդ պատճառով աշխատանքը կարող է բացահայտել առավել կայուն կլոններ, որոնք համապատասխան ոռոգման ռեժիմի պայմաններում ցուցաբերում են վնասատուների նկատմամբ ավելի բարձր դիմադրողականություն կամ ավելի քիչ վնասվածություն։ Քարաջի տարածաշրջանի կլիմայական պայմանները կարևոր նշանակություն ունեն հետազոտության արդյունքների մեկնաբանման համար։