Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է ջրում լուծվող պոլիվինիլացետալների ստացման գիտական մոտեցումների մշակմանը և դրանց կառուցվածքային, ֆիզիկաքիմիական ու կիրառական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում պոլիմերային շղթաների նպատակային քիմիական ձևափոխման օրինաչափություններն են, որոնց միջոցով հնարավոր է ստանալ ջրային միջավայրի նկատմամբ անհրաժեշտ վարքագիծ ունեցող նոր պոլիմերային նյութեր։ Ուշադրություն է հատկացվում սկզբնական պոլիմերի կառուցվածքի, ֆունկցիոնալ խմբերի հարաբերակցության և մակրոմոլեկուլային շղթայի փոփոխությունների ազդեցությանը վերջնական նյութի լուծելիության և այլ բնութագրերի վրա։ Կարևորվում է սինթեզի պայմանների և ստացված պոլիմերի կառուցվածքի միջև կապի բացահայտումը, քանի որ քիմիական փոխակերպման աստիճանը կարող է պայմանավորել նյութի հիդրոֆիլությունը, մոլեկուլային փոխազդեցությունները, լուծույթների կայունությունը և մեխանիկական հատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ստացված նյութերի կառուցվածքի հաստատումը և դրանց հիմնական ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշների համեմատական գնահատումը։ Կարող են ուսումնասիրվել պոլիմերային լուծույթների մածուցիկությունը, լուծելիությունը, ջրի հետ փոխազդեցության առանձնահատկությունները, ջերմային վարքագիծը, թաղանթագոյացման ունակությունը և մակրոմոլեկուլների կառուցվածքից կախված այլ հատկություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածությանը՝ պարզելու համար, թե պոլիմերի քիմիական կառուցվածքի նպատակային փոփոխությունը ինչպես է անդրադառնում նյութի տեխնոլոգիական և շահագործական բնութագրերի վրա։ Տարբեր կառուցվածքով նմուշների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել ջրալուծելիության պահպանման կամ բարելավման համար առավել նշանակալի կառուցվածքային գործոնները։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև սինթեզված նյութերի կայունության և տարբեր միջավայրերում վարքագծի ուսումնասիրությունը, քանի որ ջրում լուծվող պոլիմերների գործնական կիրառելիությունը մեծապես կախված է լուծույթների կանխատեսելի հատկություններից։ Նման պոլիմերային համակարգերը գիտական հետաքրքրություն են ներկայացնում այն ոլորտների համար, որտեղ պահանջվում են ջրային միջավայրում մշակվող, թաղանթ առաջացնող, կապակցող կամ մակերևութային հատկությունները փոփոխող նյութեր։ Հետազոտությունը նպաստում է պոլիվինիլային պոլիմերների քիմիական ձևափոխման վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը և նոր ջրալուծելի նյութերի հատկությունների նպատակային կարգավորման գիտական հիմքերի ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է նշանակություն ունենալ բարձրամոլեկուլային միացությունների քիմիայի, պոլիմերային նյութագիտության և պոլիմերների տեխնոլոգիայի հետագա ուսումնասիրությունների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքում պետական գեոդեզիական բարձունքային հիմքի արդիականացման և վերակառուցման խնդիրներին՝ ժամանակակից թվային չափագրական, հաշվարկային և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում երկրի տարածքում բարձրությունների միասնական և հուսալի համակարգի ձևավորումն է, որը կարևոր նշանակություն ունի քարտեզագրության, շինարարության, հողաշինության, կադաստրի, ինժեներական հետազոտությունների, տարածական պլանավորման և երկրադինամիկական գործընթացների դիտարկման համար։ Քննվում են գործող բարձունքային ցանցի վիճակի գնահատման, գեոդեզիական կետերի պահպանվածության և չափումների ճշգրտության ստուգման, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում ստացված տվյալների միասնական համակարգում համադրման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ավանդական երկրաչափական նիվելիրացման և ժամանակակից արբանյակային գեոդեզիական տեխնոլոգիաների տվյալների համատեղ օգտագործման հնարավորություններին։ Թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ավտոմատացնել չափումների մշակումը, կատարել մեծածավալ տարածական տվյալների համակարգում, հայտնաբերել անհամապատասխանություններ և բարձրացնել վերջնական արդյունքների վերահսկելիությունը։ Կարևորվում է GNSS դիտարկումների միջոցով ստացվող երկրաչափական բարձրությունների և ֆիզիկական բարձրությունների միջև կապի ապահովման խնդիրը, որի համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել Երկրի ծանրության դաշտի և համապատասխան գեոդեզիական մոդելների առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է թվային բարձունքային և գեոիդային մոդելների կիրառելիության գնահատումը՝ տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալների ճշգրտության և համատեղելիության ուսումնասիրությամբ։ Քննվում են նաև ցանցի հավասարակշռման մաթեմատիկական մեթոդները, չափումների սխալների գնահատումը, հենակետերի օպտիմալ տեղաբաշխումը և միասնական տվյալների բազայի ստեղծման սկզբունքները։ Հայաստանի լեռնային ռելիեֆը և բարդ երկրաբանական պայմանները լրացուցիչ նշանակություն են հաղորդում բարձունքային ցանցի կայունության վերահսկմանը, քանի որ առանձին կետերի դիրքը կարող է ժամանակի ընթացքում ենթարկվել բնական կամ տեխնածին ազդեցությունների։ Թվային աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի կիրառումը հնարավորություն է տալիս գեոդեզիական կետերի, չափումների և հաշվարկված բարձրությունների վերաբերյալ տեղեկատվությունը պահպանել, թարմացնել, վերլուծել և տարածականորեն պատկերել միասնական միջավայրում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ազգային գեոդեզիական ենթակառուցվածքի արդիականացման համար՝ նպաստելով տարածական տվյալների ճշգրտության, համադրելիության և գործնական կիրառելիության բարձրացմանը, ինչպես նաև ժամանակակից թվային գեոդեզիայի սկզբունքներին համապատասխան բարձունքային համակարգի զարգացման գիտամեթոդական հիմքերի ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սեփականության հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում սեփականության տարբեր ձևերի փոխհարաբերությունը, սեփականության իրավունքի տնտեսական բովանդակությունը, սեփականատերերի շահերի իրացման մեխանիզմները և դրանց ազդեցությունը տնտեսական համակարգի արդյունավետության վրա են։ Սեփականատիրական հարաբերությունները դիտարկվում են որպես շուկայական տնտեսության առանցքային ինստիտուտներից մեկը, որը կապված է ռեսուրսների բաշխման, ձեռնարկատիրական գործունեության, ներդրումների, արտադրության կազմակերպման և տնտեսական պատասխանատվության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական, մասնավոր, համայնքային և սեփականության այլ ձևերի տնտեսական նշանակությանը, դրանց գործառույթների սահմանազատմանը և արդյունավետ կառավարման պայմանների ձևավորմանը։ Քննվում են տնտեսության վերափոխումների ընթացքում սեփականության կառուցվածքի փոփոխությունները, մասնավորեցման և ապապետականացման գործընթացների տնտեսական հետևանքների գնահատման մեթոդաբանական հարցերը, ինչպես նաև սեփականատիրոջ և կառավարչի գործառույթների տարանջատման արդյունքում առաջացող կառավարման խնդիրները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սեփականության իրավունքի պաշտպանության, պայմանագրային հարաբերությունների կայունության և տնտեսական գործունեության կանխատեսելիության նշանակության ուսումնասիրությունը։ Կարևորվում է նաև կորպորատիվ կառավարման համակարգը, քանի որ սեփականության կենտրոնացման կամ մասնատվածության աստիճանը, բաժնետերերի և ղեկավար մարմինների փոխհարաբերությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետության վրա։ Ուշադրություն է դարձվում պետական սեփականության կառավարման մեխանիզմներին, պետական մասնակցությամբ կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետության գնահատմանը և հանրային շահի ու տնտեսական արդյունավետության միջև հավասարակշռության ապահովման խնդիրներին։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող են լինել հողի, անշարժ գույքի, արտադրական ակտիվների և ձեռնարկությունների նկատմամբ սեփականության հարաբերությունները՝ դրանց տնտեսական առանձնահատկությունների հաշվառմամբ։ Քննվում է նաև սեփականության հարաբերությունների ազդեցությունը ներդրումային միջավայրի, մրցակցության, ձեռնարկատիրական նախաձեռնության և տնտեսության կառուցվածքային փոփոխությունների վրա։ Կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները դիտարկվում են իրավական և տնտեսական ինստիտուտների փոխկապակցված զարգացման, կառավարման թափանցիկության, սեփականության իրավունքների հստակեցման, արդյունավետ վերահսկողության և պատասխանատվության մեխանիզմների ամրապնդման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս սեփականության հարաբերությունները ներկայացնել ոչ միայն որպես իրավական կատեգորիա, այլև որպես տնտեսական շահերի, կառավարման մեխանիզմների և հասարակական հարաբերությունների համալիր համակարգ, որի արդյունավետ կազմակերպումը կարևոր նշանակություն ունի տնտեսական զարգացման և շուկայական ինստիտուտների գործունեության համար։

Աշխատությունը նվիրված է երեք լեզուներում գույն նշանակող բաղադրիչներ պարունակող դարձվածային միավորների համեմատական-զուգադրական քննությանը՝ դրանց իմաստային, կառուցվածքային, գործառական և լեզվամշակութային առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության առանցքում այն դարձվածքներն են, որոնց կազմում գունանունը հանդես է գալիս ոչ միայն իր ուղղակի նշանակությամբ, այլև ձեռք է բերում փոխաբերական, խորհրդանշական, գնահատողական կամ հուզարտահայտչական բովանդակություն։ Ուսումնասիրվում է, թե տարբեր լեզուներում միևնույն գույնը ինչպիսի իմաստային կապեր կարող է ձևավորել մարդու բնավորության, հույզերի, հասարակական հարաբերությունների, հաջողության, վտանգի, մաքրության, տխրության և մշակութային այլ պատկերացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դարձվածային համարժեքության խնդրին՝ տարբերակելով այն դեպքերը, երբ երեք լեզուներում գոյություն ունեն կառուցվածքով և իմաստով մոտ միավորներ, երբ նույն գաղափարն արտահայտվում է տարբեր գունային բաղադրիչներով, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ որևէ դարձվածք տվյալ լեզվամշակութային համակարգին հատուկ երևույթ է և մյուս լեզուներում չունի անմիջական համարժեք։ Քննվում են հիմնական գունանունների մասնակցությամբ կազմված դարձվածքների իմաստային խմբերը, դրանց բազմիմաստությունը, փոխաբերական զարգացումը և խոսքում կիրառության առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է դարձվածքների ազգային-մշակութային պայմանավորվածությունը, քանի որ գույների խորհրդանշական ընկալումը ձևավորվում է պատմական փորձի, ավանդույթների, գրականության, կրոնական պատկերացումների և առօրյա մշակույթի ազդեցությամբ։ Զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես համընդհանուր լեզվամտածողական օրինաչափություններ, այնպես էլ հայերենին, ռուսերենին և անգլերենին բնորոշ առանձնահատկություններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև դարձվածքների կառուցվածքային քննությունը՝ ըստ բաղադրիչների հարաբերության, քերականական կառուցվածքի և խոսքիմասային պատկանելության։ Առանձին նշանակություն ունի թարգմանական համարժեքության ուսումնասիրությունը, քանի որ բառացիորեն փոխանցված գունային բաղադրիչը միշտ չէ, որ պահպանում է սկզբնաղբյուր դարձվածքի իրական իմաստն ու մշակութային ենթատեքստը։ Այդ պատճառով համեմատական քննությունը կարող է նպաստել համարժեք թարգմանական տարբերակների ընտրության և լեզվամշակութային տարբերությունների ճիշտ մեկնաբանման սկզբունքների մշակմանը։ Աշխատությունը կարևոր է դարձվածաբանության, իմաստաբանության և լեզվամշակութաբանության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես են գույների մասին պատկերացումները լեզվի մեջ վերածվում կայուն արտահայտությունների և արտացոլում տարբեր լեզվակիր հանրությունների մշակութային փորձը։

Աշխատությունը նվիրված է սփյուռքահայ գրական և մշակութային կյանքի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործական, խմբագրական ու հասարակական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նրա նախաձեռնած և խմբագրած գրական-մշակութային պարբերականի դերին։ Հետազոտության առանցքում գրողի աշխարհայացքի, գեղագիտական սկզբունքների և գրական գործունեության փոխկապակցվածությունն է այն խմբագրական ծրագրի հետ, որի միջոցով ձևավորվել է սփյուռքահայ մտավոր և մշակութային հաղորդակցության կարևոր հարթակ։ Քննվում են հեղինակի բանաստեղծական և քննադատական ժառանգության հիմնական առանձնահատկությունները, նրա վերաբերմունքը հայ գրական ավանդույթին, ազգային մշակույթին, լեզվին և սփյուռքի պայմաններում հայկական ինքնության պահպանման խնդիրներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պարբերականի ստեղծման պատմամշակութային միջավայրին, նրա գաղափարական ու գեղարվեստական ուղղվածությանը, հրապարակումների թեմատիկ շրջանակին և հեղինակային կազմին։ Հանդեսը դիտարկվում է որպես գրական ստեղծագործությունների հրապարակման վայր և միաժամանակ որպես գրաքննադատական, մշակութաբանական ու հասարակական մտքի արտահայտման միջավայր, որտեղ քննարկվել են հայ գրականության զարգացման, ազգային մշակույթի շարունակականության և սփյուռքահայության մտավոր կյանքի հարցերը։ Ուսումնասիրվում է խմբագրի դերը պարբերականի բովանդակային քաղաքականության ձևավորման, հեղինակների ընտրության և տարբեր սերունդների գրողների միջև ստեղծագործական կապերի հաստատման գործում։ Կարևորվում են նաև Հայաստանի և սփյուռքի գրական շրջանակների միջև մշակութային կապերը, որոնց արտահայտման ու ամրապնդման գործում պարբերական մամուլը կարող էր ունենալ նշանակալի դեր։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել առանձին համարներում հրապարակված գեղարվեստական ստեղծագործությունները, գրախոսությունները, հոդվածները, թարգմանությունները և մշակութային նյութերը՝ դրանց միջոցով բացահայտելով տվյալ ժամանակաշրջանի գրական հետաքրքրությունների ու բանավեճերի շրջանակը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արևմտահայերենի պահպանման և զարգացման, գրական լեզվի մշակման ու հայ գրական ժառանգության փոխանցման խնդիրներին։ Հանդեսի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև սփյուռքահայ մամուլի պատմության տեսանկյունից, քանի որ պարբերական հրատարակությունները համայնքային կյանքում հանդես էին գալիս որպես մշակութային հիշողության պահպանման և մտավոր հաղորդակցության միջոցներ։ Աշխատությունը նպաստում է ինչպես Վահե-Վահյանի գրական և խմբագրական ժառանգության, այնպես էլ XX դարի սփյուռքահայ գրական գործընթացների առավել ամբողջական ընկալմանը՝ բացահայտելով անհատ ստեղծագործողի, պարբերական մամուլի և հայկական մշակութային միջավայրի միջև ձևավորված բազմակողմանի կապերը։

Հրատարակությունը խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանային-մեթոդական և մատենագիտական բնույթի նյութերի ժողովածու է, որը նախատեսված էր գրադարաններում գաղափարաքաղաքական գրականության ներկայացման, հանրահռչակման և ընթերցողների հետ տարվող աշխատանքի կազմակերպման համար։ Այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և կրթական քաղաքականությունը, երբ գրադարանները դիտարկվում էին ոչ միայն որպես գրականության պահպանման ու ընթերցանության կազմակերպման հաստատություններ, այլև որպես պետական գաղափարախոսության տարածման կարևոր օղակներ։ Նյութերում հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է քաղաքական գործչի աշխատությունների, կենսագրական նյութերի և նրա գործունեության վերաբերյալ հրատարակությունների համակարգված ներկայացմանը։ Մեթոդական բաժինները կարող էին գրադարանավարներին առաջարկել գրքային ցուցադրությունների, թեմատիկ հավաքածուների, ընթերցողական միջոցառումների, գրականության տեսությունների և այլ մշակութային-լուսավորչական աշխատանքի կազմակերպման ձևեր։ Մատենագիտական բաղադրիչը նպատակ ուներ օգնել համապատասխան գրականության ընտրության, դասակարգման և ընթերցողներին ներկայացման գործում՝ մեկտեղելով սկզբնաղբյուրներն ու դրանց վերաբերյալ երկրորդային գրականությունը։ Հրատարակության բովանդակությունը պետք է դիտարկել Խորհրդային Միության գաղափարախոսական միջավայրի շրջանակում, որտեղ Վլադիմիր Լենինի քաղաքական և տեսական ժառանգությունը պաշտոնական պետական գաղափարախոսության կենտրոնական բաղադրիչներից էր։ Այդ պատճառով ներկայացվող նյութերի ընտրությունը, մեկնաբանման ձևերը և առաջարկվող գրադարանային գործունեությունը պայմանավորված էին ժամանակաշրջանի պաշտոնական քաղաքական ու գաղափարական պահանջներով։ Ժամանակակից հետազոտողի համար նման հրատարակությունը արժեքավոր է ոչ միայն մատենագիտական տեղեկությունների, այլև խորհրդային գրադարանային աշխատանքի, զանգվածային քաղաքական կրթության և ընթերցանության կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին գրադարանային ցուցադրությունները, գրականության ցանկերը և հանրային միջոցառումները ներգրավվում հիշարժան տարեդարձերի պաշտոնական նշման գործընթացում։ Միաժամանակ նյութը կարող է ծառայել որպես աղբյուր խորհրդային Հայաստանում գրադարանագիտության և մատենագիտության պատմության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով մասնագիտական մեթոդական աշխատանքի և պետական գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հրատարակության քննադատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել դրա մասնագիտական գրադարանագիտական բաղադրիչը ժամանակաշրջանին բնորոշ քաղաքական քարոզչական նպատակներից և այն դիտարկել որպես խորհրդային մշակութային քաղաքականության ու գրադարանային պրակտիկայի պատմական վկայություն։

Աշխատությունը պատմաերկրաբանական և հանքագիտական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը վերաբերում է Կարսի մարզի և Երևանի նահանգի աղաբեր գոյացություններին, ինչպես նաև հետազոտությունների ընթացքում արձանագրված այլ օգտակար հանածոների ու բնական հանքային ռեսուրսների տարածմանը։ Նյութի առանցքում տարածաշրջանի երկրաբանական կառուցվածքի, քարաղի հանքավայրերի, աղային շերտերի առաջացման պայմանների, տարածական տեղաբաշխման և հնարավոր տնտեսական նշանակության նկարագրությունն է։ Աղաբեր գոյացությունները դիտարկվում են շրջակա ապարների, երկրաբանական շերտերի և տեղանքի ընդհանուր կառուցվածքի հետ փոխկապակցվածության մեջ, ինչը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել դրանց ծագման և ձևավորման պատմության վերաբերյալ։ Միաժամանակ աշխատանքը չի սահմանափակվում միայն քարաղի պաշարներով․ ներկայացվում են ճանապարհային և դաշտային ուսումնասիրությունների ընթացքում հանդիպած մետաղական ու ոչ մետաղական օգտակար հանածոների վերաբերյալ դիտարկումներ։ Դրանց շարքում առանձնացվում են ոսկու դրսևորումները, պղնձային, արծաթակապարային և մկնդեղային հանքայնացումները, ծծմբի, ասբեստի և քարածխի պաշարների կամ երևակումների մասին տեղեկությունները։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև հանքային ջրերի աղբյուրների և աղային ջրերի ուսումնասիրությունները, որոնք դիտարկվում են տարածաշրջանի երկրաբանական ու ջրաերկրաբանական պայմանների համատեքստում։ Հեղինակի դաշտային դիտարկումները կարող են ներառել ապարների արտաքին հատկանիշների, շերտերի դիրքի, հանքային մարմինների տարածման և առանձին տեղամասերի բնական պայմանների նկարագրություններ, որոնց շնորհիվ նյութը արժեք է ձեռք բերում նաև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի երկրաբանական հետազոտությունների պատմական վկայություն։ Հատուկ նշանակություն ունի օգտակար հանածոների աշխարհագրական տեղաբաշխման նկարագրությունը, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս վերականգնելու Կարսի և Երևանի պատմական վարչական տարածքների հանքահումքային ռեսուրսների վերաբերյալ ժամանակի գիտական պատկերացումները։ Աշխատությունը հետաքրքիր է նաև տնտեսական պատմության տեսանկյունից, քանի որ բնական պաշարների ուսումնասիրությունը կապված էր դրանց արդյունաբերական օգտագործման հնարավորությունների, հանքարդյունաբերության զարգացման և տարածաշրջանի տնտեսական ներուժի գնահատման հետ։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունների համար նման աղբյուրը պահանջում է քննադատական համադրություն ավելի ուշ երկրաբանական քարտեզագրման և հետազոտությունների հետ, քանի որ հին տերմինաբանությունը, վարչական սահմանները և օգտակար հանածոների գնահատման մեթոդները տարբերվում են ներկայիս գիտական մոտեցումներից։ Այդուհանդերձ, նյութը կարևոր սկզբնաղբյուր է Հայաստանի և հարակից տարածքների երկրաբանական ուսումնասիրման պատմության, հանքավայրերի վաղ նկարագրությունների և բնական ռեսուրսների հետազոտման զարգացման ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է իզատինի հիմքով նոր օրգանական միացությունների ստացման և դրանց կառուցվածքային ու ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հետերոցիկլային օրգանական քիմիայի այն ուղղությունն է, որտեղ իզատինի մոլեկուլային համակարգը դիտարկվում է որպես տարբեր կառուցվածք ունեցող ածանցյալների ձևավորման հեռանկարային հիմք։ Ուշադրություն է հատկացվում մոլեկուլի ռեակցիոն կենտրոնների առանձնահատկություններին և դրանց մասնակցությամբ հնարավոր քիմիական փոխակերպումների ընդհանուր օրինաչափություններին։ Նոր ածանցյալների նախագծման ժամանակ կարևորվում է սկզբնական կառուցվածքի նպատակային փոփոխությունը, քանի որ տարբեր ֆունկցիոնալ խմբերի ներմուծումը կարող է էականորեն փոխել ստացված միացությունների էլեկտրոնային կառուցվածքը, լուծելիությունը, կայունությունը և այլ ֆիզիկաքիմիական հատկություններ։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել տարբեր կառուցվածքային շարքերի ձևավորում և դրանց միջև կառուցվածք–հատկություն կապերի համեմատական վերլուծություն։ Կարևոր ուղղություններից է ստացված նյութերի կառուցվածքի հաստատումը ժամանակակից ֆիզիկաքիմիական և սպեկտրային հետազոտությունների միջոցով, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել նպատակային միացությունների առաջացումը, մաքրությունը և մոլեկուլային կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում են նաև առանձին փոխակերպումների ընտրողականությունը, կողմնակի գործընթացների հնարավոր ազդեցությունը և նոր միացությունների ստացման ընդհանուր արդյունավետությունը՝ առանց սահմանափակվելու միայն վերջնական նյութերի նկարագրությամբ։ Իզատինի ածանցյալների նկատմամբ գիտական հետաքրքրությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ այս դասի հետերոցիկլային միացությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են կենսաօրգանական և դեղագործական քիմիայի շրջանակներում՝ տարբեր կենսաբանական հատկությունների հետ հնարավոր կառուցվածքային կապերը պարզելու նպատակով։ Այդ պատճառով նոր կառուցվածքների ստացումը կարող է դիտարկվել որպես հետագա ֆիզիկաքիմիական կամ կենսաբանական ուսումնասիրությունների համար անհրաժեշտ միացությունների շարքի ընդլայնման միջոց։ Միաժամանակ որևէ հնարավոր կենսաբանական ակտիվության գնահատումը պահանջում է առանձին փորձարարական հաստատում և չի կարող եզրակացվել միայն մոլեկուլային կառուցվածքից։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հետերոցիկլային միացությունների քիմիայի զարգացման, նոր ածանցյալների կառուցվածքային բազմազանության ընդլայնման և օրգանական նյութերի հատկությունների նպատակային փոփոխման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացման համար։

Աշխատությունը նվիրված է տարրական դպրոցում երկու լեզվով հաղորդակցվող և կրթություն ստացող երեխաների գրավոր խոսքի դժվարությունների ուսումնասիրությանը, դրանց դրսևորման առանձնահատկությունների բացահայտմանը և մանկավարժական ու լոգոպեդական աջակցության հնարավոր ուղղությունների հիմնավորմանը։ Հետազոտության առանցքում գրելու հմտության ձևավորման գործընթացն է՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ երկլեզու երեխան միաժամանակ յուրացնում և գործածում է երկու լեզվական համակարգ, որոնք կարող են տարբերվել հնչյունական կազմով, ուղղագրական սկզբունքներով, քերականական կառուցվածքով և հնչյունի ու տառի համապատասխանության առանձնահատկություններով։ Ուշադրություն է հատկացվում գրավոր խոսքում հանդիպող տառային փոխարինումներին, բացթողումներին, վանկային և բառային կառուցվածքի փոփոխություններին, ուղղագրական դժվարություններին, բառերի սահմանների ոչ ճիշտ ընկալմանը և այլ կայուն սխալների բնույթին։ Կարևորվում է սովորական երկլեզվային լեզվական փոխազդեցության հետևանքով առաջացող սխալների տարբերակումը գրի կայուն խանգարումներից, քանի որ երկու լեզուների փոխազդեցությունը ինքնին չի նշանակում խանգարման առկայություն։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել երեխայի բանավոր խոսքի, հնչութային ընկալման, բառապաշարի, քերականական կարողությունների, տեսողական և լսողական տարբերակման, տարածական կողմնորոշման ու գրելու հմտությունների վերաբերյալ տվյալները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի յուրաքանչյուր լեզվի տիրապետման մակարդակի և օգտագործման միջավայրի գնահատումը, քանի որ ընտանիքում, դպրոցում և սոցիալական միջավայրում լեզուների կիրառման հաճախականությունը կարող է ազդեցություն ունենալ գրավոր խոսքի ձևավորման վրա։ Շտկողական աշխատանքի տեսանկյունից կարևորվում է անհատականացված մոտեցումը՝ առաջադրանքները համապատասխանեցնելով երեխայի տարիքին, լեզվական փորձին և կոնկրետ դժվարությունների բնույթին։ Դիտարկվում են հնչյունային վերլուծության և համադրման, հնչյուն-տառ կապերի ամրապնդման, բառային կառուցվածքի գիտակցման, ուղղագրական ուշադրության, տեսողական ու լսողական տարբերակման և կապակցված գրավոր խոսքի զարգացմանն ուղղված մանկավարժական մեթոդները։ Կարևոր է նաև երկու լեզուների առանձնահատկությունների համադրական ներկայացումը, որպեսզի երեխան կարողանա տարբերակել դրանց կանոններն ու նվազեցնել մի լեզվից մյուսը սխալ ձևերի փոխանցումը։ Ընդգծվում է ուսուցչի, լոգոպեդի, հատուկ մանկավարժի և ընտանիքի համագործակցության նշանակությունը՝ երեխայի առաջընթացի հետևողական դիտարկման և միասնական աջակցող միջավայրի ստեղծման համար։ Աշխատությունը կարող է նպաստել երկլեզու երեխաների գրավոր խոսքի դժվարությունների առավել ճշգրիտ գնահատմանը և համապատասխան կրթական աջակցության կազմակերպմանը՝ հաշվի առնելով ինչպես անհատական զարգացման, այնպես էլ երկլեզվության առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է կազմակերպության գովազդային գործունեության պլանավորման, գնահատման և կառավարման գործընթացներում մոդելավորման մեթոդների կիրառման տեսական ու գործնական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում գովազդը դիտարկվում է որպես կազմակերպության մարքեթինգային հաղորդակցության կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետությունը կախված է նպատակային շուկայի ճիշտ ընտրությունից, սպառողների վարքագծի ուսումնասիրությունից, հաղորդագրության բովանդակությունից, հաղորդակցման միջոցների համադրությունից և ֆինանսական ռեսուրսների նպատակային բաշխումից։ Մոդելավորման կիրառումը հնարավորություն է տալիս գովազդային գործունեությունը ներկայացնել փոխկապակցված գործոնների համակարգի տեսքով և գնահատել տարբեր որոշումների հնարավոր ազդեցությունը կազմակերպության մարքեթինգային արդյունքների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գովազդային նպատակների ձևակերպմանը, նպատակային լսարանի հատվածավորմանը, գովազդային ուղիների ընտրությանը և բյուջեի բաշխման մեխանիզմներին։ Քննվում են տնտեսական, մաթեմատիկական և վիճակագրական մոդելների կիրառման հնարավորությունները՝ գովազդային ծախսերի ու ստացված արդյունքների միջև կապերի բացահայտման, տարբեր գործոնների ազդեցության գնահատման և կառավարչական որոշումների հիմնավորման համար։ Կարևորվում է արդյունավետության չափման ցուցանիշների համակարգի ձևավորումը, որը կարող է ներառել լսարանի ընդգրկումը, հաղորդագրության նկատմամբ արձագանքը, հաճախորդների ներգրավումը, վաճառքի փոփոխությունները և ներդրված միջոցների տնտեսական արդյունքը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գովազդային բյուջեի օպտիմալ բաշխման խնդիրը տարբեր հաղորդակցման ուղիների միջև՝ հաշվի առնելով դրանց հասանելիությունը, նպատակային լսարանի առանձնահատկությունները և կազմակերպության ռազմավարական նպատակները։ Դիտարկվում է նաև ավանդական և թվային գովազդային միջոցների փոխհարաբերությունը, քանի որ հաղորդակցման միջավայրի փոփոխությունը կազմակերպություններից պահանջում է ավելի ճկուն մոտեցումներ և տվյալների վրա հիմնված որոշումների ընդունում։ Մոդելավորման գործընթացում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր սցենարներ՝ գնահատելու գովազդային ինտենսիվության, ծախսերի, շուկայի արձագանքի և մրցակցային պայմանների փոփոխությունների հնարավոր հետևանքները։ Առանձին նշանակություն ունի սպառողական վարքագծի գործոնի ներառումը, քանի որ նույն գովազդային ազդեցությունը տարբեր լսարանների շրջանում կարող է առաջացնել տարբեր արդյունքներ։ Աշխատությունը կարևորում է նաև մոդելների պարբերական վերանայումը և իրական տվյալներով ճշգրտումը՝ շուկայի փոփոխվող պայմաններին համապատասխանեցնելու նպատակով։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել կազմակերպությունների մարքեթինգային կառավարման կատարելագործմանը՝ գովազդային որոշումների ընդունումը դարձնելով առավել համակարգված, չափելի և վերլուծականորեն հիմնավորված։

Աշխատությունը նվիրված է երեխայի անձի համակողմանի և ներդաշնակ զարգացման գործընթացում մարդասիրական արժեքների վրա հիմնված դաստիարակության նշանակության, սկզբունքների և մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում երեխան դիտարկվում է որպես ինքնուրույն արժեք ունեցող անհատ, որի կրթությունն ու դաստիարակությունը պետք է նպաստեն ոչ միայն գիտելիքների և կարողությունների ձեռքբերմանը, այլև ինքնաճանաչման, ինքնուրույնության, պատասխանատվության, ստեղծագործական մտածողության, հաղորդակցական կարողությունների և բարոյական արժեքների ձևավորմանը։ Կարևորվում է երեխայի արժանապատվության, անհատական առանձնահատկությունների, հետաքրքրությունների, պահանջմունքների և զարգացման տեմպերի նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքը։ Հումանիստական մանկավարժության շրջանակում դաստիարակությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես երեխայի վարքի միակողմանի վերահսկման գործընթաց, այլ որպես երեխայի և մեծահասակի համագործակցության, փոխադարձ վստահության, երկխոսության և աջակցող հարաբերությունների համակարգ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այնպիսի արժեքների զարգացմանը, ինչպիսիք են բարությունը, արդարությունը, փոխօգնությունը, հանդուրժողականությունը, պատասխանատվությունը և ուրիշների իրավունքների ու զգացմունքների նկատմամբ հարգանքը։ Քննվում է ընտանիքի և կրթական հաստատության դերը երեխայի արժեքային համակարգի ձևավորման գործում՝ ընդգծելով դրանց համագործակցության և դաստիարակչական մոտեցումների հետևողականության կարևորությունը։ Ուսուցչի կամ դաստիարակի գործունեության մեջ կարևորվում է այնպիսի հոգեբանական և մանկավարժական միջավայրի ստեղծումը, որտեղ երեխան կարող է ազատ արտահայտել իր կարծիքը, նախաձեռնություն ցուցաբերել, մասնակցել որոշումների քննարկմանը և աստիճանաբար սովորել պատասխանատվություն ստանձնել սեփական գործողությունների համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է անհատական և խմբային դաստիարակության ձևերի համադրումը, քանի որ անձի զարգացումը տեղի է ունենում ինչպես սեփական փորձի, այնպես էլ հասակակիցների և մեծահասակների հետ սոցիալական փոխգործակցության միջոցով։ Դիտարկվում է նաև խաղի, ստեղծագործական աշխատանքի, հաղորդակցության, համագործակցային առաջադրանքների և տարբեր կրթական իրավիճակների դերը երեխայի սոցիալական ու հուզական զարգացման մեջ։ Հումանիստական մոտեցումը ենթադրում է երեխայի ուժեղ կողմերի բացահայտում և զարգացման հնարավորությունների ընդլայնում՝ խուսափելով նրա անհատականության ճնշումից կամ բոլոր երեխաների նկատմամբ միատեսակ պահանջների մեխանիկական կիրառումից։ Աշխատությունը կարևորում է կրթության և դաստիարակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ երեխայի լիարժեք զարգացումը ներառում է մտավոր, բարոյական, սոցիալական, հուզական և ստեղծագործական բաղադրիչների ներդաշնակ ձևավորում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ երեխայակենտրոն կրթական միջավայրի կազմակերպման և մարդասիրական մանկավարժության սկզբունքների կիրառման տեսական ու մեթոդական հիմքերի զարգացման համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենի բանասիրական ուղղվածությամբ ուսուցման գործընթացում սովորողների լեզվաբանական իրազեկության ձևավորման և զարգացման տեսական ու մեթոդական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում լեզվի ոչ միայն գործնական տիրապետումն է, այլև դրա կառուցվածքի, գործառույթների, համակարգային կապերի և հաղորդակցական կիրառության գիտակցված ընկալումը։ Լեզվաբանական իրազեկությունը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ կարողություն, որը ներառում է հնչյունաբանական, բառագիտական, քերականական, իմաստաբանական, ոճական և գործաբանական երևույթները ճանաչելու, վերլուծելու ու համապատասխան հաղորդակցական իրավիճակներում մեկնաբանելու ունակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բանասիրական կրթության առանձնահատկություններին, քանի որ տվյալ ուղղության ուսանողից պահանջվում է ոչ միայն ճիշտ օգտագործել օտար լեզուն, այլև կարողանալ գիտակցաբար բացատրել լեզվական միավորների կառուցվածքը, ընտրության պատճառները և դրանց միջև առկա հարաբերությունները։ Քննվում է տեսական լեզվաբանական գիտելիքների և գործնական լեզվական կարողությունների փոխկապակցման խնդիրը՝ պարզելու, թե ինչպես կարող է լեզվի համակարգային ուսումնասիրությունը նպաստել խոսքային, ընթերցողական, գրավոր և վերլուծական հմտությունների զարգացմանը։ Կարևորվում է սովորողի ինքնուրույն դիտարկման և լեզվական փաստերի համեմատության կարողությունը, որի շնորհիվ ուսուցումը կարող է անցնել կանոնների մեխանիկական յուրացումից դեպի լեզվական օրինաչափությունների գիտակցված ընկալում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մայրենի և ուսումնասիրվող լեզուների համադրական դիտարկումը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կառուցվածքային նմանություններն ու տարբերությունները, կանխատեսել բնորոշ դժվարությունները և զարգացնել լեզվական երևույթների նկատմամբ վերլուծական վերաբերմունք։ Ուշադրություն է դարձվում նաև համատեքստային ուսուցմանը, իսկական լեզվական նյութերի կիրառմանը, տեքստերի լեզվաբանական վերլուծությանը և հաղորդակցական առաջադրանքների համադրմանը։ Դասավանդողի դերը դիտարկվում է որպես սովորողի ինքնուրույն լեզվական հետազոտությունն ուղղորդող և քննադատական մտածողությունը խթանող գործունեություն։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև լեզվաբանական իրազեկության մակարդակի գնահատման չափանիշները և ուսուցման արդյունավետության որոշման մեթոդական մոտեցումները։ Այսպիսի պատրաստվածությունը կարևոր է ապագա բանասերների, լեզվի ուսուցիչների, թարգմանիչների և լեզվաբանական գործունեությամբ զբաղվող մասնագետների համար, քանի որ այն նպաստում է լեզվական փաստերի խորքային վերլուծությանը և մասնագիտական մտածողության ձևավորմանը։ Աշխատությունը միավորում է լեզվաբանության, օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի և բանասիրական կրթության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել անգլերենի մասնագիտական ուսուցման առավել գիտակցված և վերլուծական կազմակերպման սկզբունքները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զբոսաշրջության ոլորտի կառավարման համակարգի ուսումնասիրությանը, դրա զարգացմանը խոչընդոտող կազմակերպական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ խնդիրների բացահայտմանը, ինչպես նաև կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունների վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում զբոսաշրջությունը դիտարկվում է որպես տնտեսության բազմաբաղադրիչ ոլորտ, որի զարգացումը փոխկապակցված է հյուրանոցային տնտեսության, տրանսպորտի, հանրային սննդի, մշակույթի, ժամանցի, առևտրի և տարածքային ենթակառուցվածքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական կառավարման, տեղական ինքնակառավարման և մասնավոր հատվածի դերերի ու փոխգործակցության ուսումնասիրությանը՝ զբոսաշրջային քաղաքականության մշակման և իրականացման համատեքստում։ Քննվում են ոլորտի ռազմավարական պլանավորման, կազմակերպման, համակարգման, վերահսկման և տեղեկատվական ապահովման խնդիրները, ինչպես նաև կառավարման տարբեր մակարդակների միջև լիազորությունների ու գործառույթների արդյունավետ բաշխման անհրաժեշտությունը։ Կարևորվում է Հայաստանի զբոսաշրջային ներուժի գնահատումը՝ պատմամշակութային ժառանգության, բնական և լանդշաֆտային ռեսուրսների, քաղաքային ու գյուղական զբոսաշրջության, էկոտուրիզմի և այլ ուղղությունների զարգացման հնարավորությունների տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է զբոսաշրջային ծառայությունների մրցունակության և որակի ուսումնասիրությունը, քանի որ ոլորտի կայուն զարգացումը կախված է ոչ միայն այցելուների թվից, այլև սպասարկման մակարդակից, առաջարկվող ծառայությունների բազմազանությունից, հասանելիությունից և զբոսաշրջային փորձառության ընդհանուր կազմակերպումից։ Ուշադրություն է դարձվում նաև զբոսաշրջային ենթակառուցվածքների, տրանսպորտային հասանելիության, տեղեկատվական ծառայությունների և մասնագիտական կադրերի պատրաստման նշանակությանը։ Մարքեթինգային կառավարման շրջանակում կարող են քննվել երկրի և առանձին զբոսաշրջային ուղղությունների ճանաչելիության բարձրացման, նպատակային շուկաների ուսումնասիրության, զբոսաշրջային արտադրանքի ձևավորման և առաջխաղացման մեխանիզմները։ Առանձին նշանակություն ունի մարզերի զբոսաշրջային ներուժի արդյունավետ օգտագործումը, քանի որ ոլորտի տարածքային զարգացումը կարող է նպաստել տեղական ձեռնարկատիրության ակտիվացմանը, ծառայությունների ընդլայնմանը և տնտեսական գործունեության աշխարհագրական բազմազանեցմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ներդրումային միջավայրին, զբոսաշրջային կազմակերպությունների կառավարմանը, պետական և մասնավոր համագործակցությանը, թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը և ոլորտի զարգացման արդյունքների գնահատման մեխանիզմներին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս զբոսաշրջության կառավարումը դիտարկել որպես փոխկապակցված տնտեսական և կազմակերպական համակարգ՝ բացահայտելով այն գործոնները, որոնց համակարգված ուսումնասիրությունը կարևոր է ոլորտի երկարաժամկետ, մրցունակ և կայուն զարգացման քաղաքականության ձևավորման համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի 1870–1880-ական թվականների ռուսական հեղափոխական նարոդնիկական շարժման գաղափարների արձագանքների և ազդեցությունների ուսումնասիրությանը հայկական հասարակական իրականության մեջ։ Հետազոտության առանցքում այն գաղափարական, քաղաքական և մշակութային ուղիներն են, որոնց միջոցով նարոդնիկական հայացքները տարածվել, ընկալվել և վերաիմաստավորվել են հայ մտավորականության ու հասարակական շրջանակների կողմից։ Քննվում են ժամանակաշրջանի սոցիալ-քաղաքական պայմանները, Ռուսական կայսրության հասարակական շարժումների զարգացումը և դրանց կապերը հայկական միջավայրում ձևավորվող գաղափարական որոնումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երիտասարդ մտավորականության, ուսանողության, մամուլի և հասարակական խմբերի դերին նոր գաղափարների տարածման գործում։ Նարոդնիկական շարժման գաղափարական համակարգը դիտարկվում է գյուղացիության հասարակական դերի, սոցիալական անհավասարության, հասարակության վերափոխման, ժողովրդական լուսավորության և քաղաքական պայքարի վերաբերյալ ժամանակաշրջանին բնորոշ պատկերացումների համատեքստում։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է, թե այդ գաղափարներն ինչպիսի փոփոխությունների էին ենթարկվում հայկական հասարակության առանձնահատուկ սոցիալական, ազգային և մշակութային պայմաններում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռուսական հասարակական մտքի և հայ մտավորականության միջև գաղափարական փոխազդեցության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով կրթական կենտրոնների, գրականության, մամուլի և անձնական կապերի նշանակությունը։ Քննության առարկա կարող են դառնալ հրապարակախոսական նյութերը, նամակագրությունը, հուշագրությունները, մամուլի հրապարակումները և այլ պատմական սկզբնաղբյուրներ, որոնք արտացոլում են ժամանակակիցների վերաբերմունքը սոցիալական ու քաղաքական փոփոխությունների վերաբերյալ գաղափարներին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու գաղափարական ազդեցությունը կազմակերպված քաղաքական գործունեությունից և պարզելու, թե ռուսական հեղափոխական շարժումների առանձին գաղափարներ որքանով էին ընդունվում, քննադատվում կամ հարմարեցվում հայկական իրականության պահանջներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սոցիալական ազատագրության և ազգային խնդիրների փոխհարաբերությանը, քանի որ հայկական հասարակական մտքի զարգացման ընթացքում այդ հարցերը հաճախ հանդես էին գալիս փոխկապակցված ձևով։ Նյութը դիտարկվում է նաև XIX դարի երկրորդ կեսի հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ընդհանուր զարգացման շրջանակում՝ հնարավորություն տալով բացահայտել եվրոպական և ռուսական գաղափարական հոսանքների հետ նրա փոխազդեցությունը։ Աշխատությունը կարևոր է ժամանակաշրջանի գաղափարական բազմազանությունը, մտավորականության հասարակական դերակատարությունը և հայ հասարակական մտքի ձևավորման արտաքին ու ներքին գործոնները հասկանալու համար՝ միաժամանակ ներկայացնելով հեղափոխական նարոդնիկության ազդեցությունը որպես պատմական ուսումնասիրության առարկա, այլ ոչ թե որպես քաղաքական գնահատական։