Պատրաստի նյութեր

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է մարդկային բնավորության և բարոյականության փոփոխության թեման՝ կենտրոնանալով բարի ու չար մարդու հակադրության վրա։ Այն առնչվում է բարու և չարի, առաքինության և արատների, խղճի, պատասխանատվության ու մարդկային վարքի վերաբերյալ բարոյափիլիսոփայական հարցերին։ Այսպիսի թեմատիկայով գրական երկերը հաճախ նպատակ են ունեցել ոչ միայն ներկայացնելու մարդկային հարաբերություններն ու բնավորության դրսևորումները, այլև ընթերցողին մղելու ինքնաքննության և սեփական արարքների գնահատման։ Բարի մարդուց դեպի չար մարդը տանող անցման գաղափարը հնարավորություն է տալիս խորհելու այն հանգամանքների շուրջ, որոնք կարող են փոխել անհատի մտածողությունը, արժեքները և վերաբերմունքը շրջապատի նկատմամբ։ Ստեղծագործության շրջանակում կարևոր են նաև միջավայրի, դաստիարակության, անձնական ընտրության և հասարակական ազդեցությունների հնարավոր դերերը մարդու բարոյական նկարագրի ձևավորման գործում։ Այն կարող է դիտարկվել որպես XIX դարի հայ գրականության մեջ բարոյական խնդիրների նկատմամբ հետաքրքրությունն արտահայտող հրատարակություն։ Գիրքը հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել հայ գրականության, բարոյախոսական երկերի և մարդկային բնավորության գեղարվեստական ու փիլիսոփայական մեկնաբանությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Գրքույկը ներկայացնում է հրապարակային պարզաբանման և հակադարձման փորձ՝ ուղղված Գալուստ Շերմազանյանի՝ «Արարատ» պարբերականում հրապարակված գրությանը։ Վերնագրից կարելի է եզրակացնել, որ հրատարակության հիմնական նպատակը նախորդ հրապարակման մեջ արտահայտված տեսակետներին պատասխանելն է, դրանց բովանդակությունը պարզաբանելը և հեղինակի դիրքորոշումը ներկայացնելը։ Նմանատիպ առանձին գրքույկները XIX դարի հայ հասարակական կյանքում կարևոր դեր ունեին, քանի որ հնարավորություն էին տալիս մամուլում սկսված քննարկումները շարունակելու ավելի ընդարձակ և ինքնուրույն ձևով։ Դրանք արտացոլում էին ժամանակի մտավոր միջավայրում ձևավորված բանավեճերի մշակույթը, տարբեր կարծիքների բախումը և սեփական տեսակետը հանրությանը ներկայացնելու ձգտումը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ մամուլի պատմության տեսանկյունից՝ ցույց տալով պարբերական մամուլի և առանձին տպագիր պատասխանների փոխկապակցվածությունը։ Այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ ուսումնասիրելու XIX դարի հայ հրապարակախոսական խոսքը, հասարակական հարաբերությունները, անձնական ու գաղափարական տարաձայնությունների արտահայտման ձևերը և տպագիր խոսքի ազդեցությունը հանրային կարծիքի ձևավորման վրա։ Գրքույկի արժեքը հատկապես ընդգծվում է որպես կոնկրետ ժամանակաշրջանի բանավեճային մշակույթն արտացոլող վավերագրական նյութ։

Գրքույկը նվիրված է դոկտոր Սերվիչե էֆենդուն՝ բժշկի և հասարակական կյանքում հիշատակված անձնավորության։ Վերնագրում նրա մասնագիտության և պատվանվան ընդգծումը ցույց է տալիս, որ հրատարակության առանցքում անհատի գործունեության ու հասարակական դիրքի ներկայացումն է։ XIX դարում հայ բժիշկները կարևոր դեր էին կատարում ոչ միայն առողջապահության զարգացման, այլև կրթական, գիտական և համայնքային կյանքում։ Բժշկական մասնագիտությունը պահանջում էր գիտելիքների տարածում, մասնագիտական պատրաստվածություն և հասարակության տարբեր շերտերի հետ մշտական աշխատանք, ինչի շնորհիվ բժիշկները հաճախ ձեռք էին բերում նաև հասարակական հեղինակություն։ Այս համատեքստում գրքույկը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ բժշկության պատմության և հայ մտավորականության գործունեության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես կենսագրական բնույթի հրատարակություն, որը կարևորում է առանձին գործչի հիշատակը և նրա մասնագիտական ինքնությունը։ Նմանատիպ նյութերը արժեքավոր են նաև XIX դարի հայ տպագիր մշակույթի, անձնային հիշողության պահպանման և հասարակական ճանաչում ունեցող մարդկանց մասին տեղեկությունների շրջանառության տեսանկյունից։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայ բժիշկների պատմությամբ, բժշկական մտքի զարգացմամբ և ժամանակաշրջանի հասարակական գործիչներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է Կոստանդնուպոլսում ծավալված մի իրադարձության կամ քննարկման ներկայացում՝ այն կապելով Արևելյան հայերի և պրոպագանդայի խնդրի հետ։ Թեման առնչվում է XIX դարի երկրորդ կեսի հայ հասարակական կյանքին, երբ Օսմանյան կայսրության հայ համայնքների ներքին հարաբերությունները, ազգային ինքնության հարցերը և տարբեր գաղափարական ու քաղաքական ազդեցությունները դարձել էին հասարակական քննարկումների կարևոր առարկաներ։ Կոստանդնուպոլիսը՝ որպես Օսմանյան կայսրության մայրաքաղաք և հայ մտավոր ու հասարակական կյանքի խոշոր կենտրոն, կարևոր դեր ուներ արևմտահայ և արևելահայ շրջանակների միջև կապերի, տեղեկությունների տարածման և գաղափարների շրջանառության մեջ։ Վերնագրում հիշատակված պրոպագանդայի թեման հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հասարակական կարծիքի ձևավորման, տեղեկատվության տարածման և տարբեր խմբերի ազդեցության միջոցների պատմական նշանակությանը։ Գրքույկը կարող է դիտարկվել որպես իր ժամանակի հասարակական-քաղաքական բանավեճերի արտահայտություն և հետաքրքրություն ներկայացնել հայերի ազգային ու հասարակական կյանքի, Օսմանյան կայսրության հայ համայնքների պատմության և XIX դարի քաղաքական մտածողության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև վկայում է ժամանակաշրջանի հայ տպագիր մշակույթում հրատապ հասարակական հարցերին անդրադառնալու ձգտման մասին։

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է Փարիզի կյանքի, միջավայրի և դրա հետ կապված գաղտնի կամ քիչ հայտնի իրողությունների գրական ներկայացումը։ Փարիզը XIX դարի գրականության մեջ հաճախ հանդես է եկել որպես մեծ քաղաքի խորհրդանիշ՝ իր բազմազան բնակչությամբ, հասարակական հակասություններով, մշակութային աշխուժությամբ և տարբեր խավերի փոխհարաբերություններով։ Այդ միջավայրի պատկերումը կարող է ընթերցողին ծանոթացնել քաղաքային կյանքի տարբեր կողմերին՝ անհատական ճակատագրերից ու մարդկային հարաբերություններից մինչև հասարակական սովորույթներ, բարքեր և ժամանակի բարոյական պատկերացումներ։ «Գաղտնիք» հասկացությունը ստեղծագործության մեջ ձևավորում է խորհրդավորության ու հետաքրքրասիրության մթնոլորտ՝ ընթերցողին ուղղորդելով բացահայտելու արտաքինից անտեսանելի իրողությունները և դրանց հետևում թաքնված մարդկային պատմությունները։ Գիրքը կարևոր է նաև XIX դարի հայ ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է եվրոպական քաղաքային թեմաների նկատմամբ հետաքրքրությունը և հայերեն գրական միջավայրում դրանց տարածումը։ Այն կարող է հետաքրքրել ինչպես գեղարվեստական արձակի ու թարգմանական գրականության ուսումնասիրողներին, այնպես էլ Փարիզի պատմական կերպարի և եվրոպական հասարակական կյանքի գրական արտացոլման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատության երկրորդ մասը նվիրված է ինկվիզիցիայի պատմական գործունեության և դրա հետ կապված կրոնական ու հասարակական իրողությունների ներկայացմանը։ Ինկվիզիցիան միջնադարյան Եվրոպայի պատմության մեջ ձևավորված եկեղեցական դատաքննական համակարգ էր, որի հիմնական նպատակներից էր դավանաբանական միասնության պահպանումը և կրոնական այլախոհության վերահսկումը։ Այս երևույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու եկեղեցական իշխանության ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա, կրոնական համոզմունքների և իրավական կարգավորումների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնցում իրականացվում էին քննություններն ու դատավարությունները։ Վերնագրում շեշտված գաղտնիության գաղափարը ուշադրություն է հրավիրում հավատաքննության ոչ հրապարակային ընթացակարգերի, քննության կազմակերպման և իշխանական վերահսկողության առանձնահատկությունների վրա։ Թեման առնչվում է նաև խղճի ազատության, կրոնական հանդուրժողականության, անհատի իրավունքների և հասարակական արդարության հարցերին, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցել են պատմական ու գաղափարական կարևոր նշանակություն։ Որպես բազմամաս աշխատության երկրորդ բաժին՝ գիրքը շարունակում է ինկվիզիցիայի վերաբերյալ նյութի հաջորդական ներկայացումը և լրացնում թեմայի ընդհանուր պատկերը։ Այն կարող է հետաքրքրել եկեղեցու պատմությամբ, միջնադարյան Եվրոպայի հասարակական կյանքով, կրոնական շարժումներով և պատմական դատական համակարգերով զբաղվող ընթերցողներին։

Աշխատության այս մասը շարունակում է ինկվիզիցիայի պատմական երևույթի ուսումնասիրությունը՝ ուշադրություն հրավիրելով կրոնական քննության և դատավարության համակարգի առանձնահատկություններին։ Ինկվիզիցիան եվրոպական պատմության մեջ կարևոր դեր ունեցած հաստատութենական համակարգ էր, որի գործունեությունը կապված էր եկեղեցական իշխանության, դավանաբանական վերահսկողության և կրոնական անհամաձայնությունների դեմ պայքարի հետ։ Թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու այն հասարակական պայմաններին, որոնցում ձևավորվել և գործել են հավատաքննության կառույցները, ինչպես նաև հասկանալու դրանց ազդեցությունը անհատի, համայնքների և մտավոր կյանքի վրա։ Գրքի վերնագրում ընդգծված գաղտնիության գաղափարը մատնանշում է քննության ոչ հրապարակային ընթացակարգերի, դատական գործընթացների և իշխանական վերահսկողության հարցերի կարևորությունը։ Նյութը կարող է դիտարկվել նաև կրոնական հանդուրժողականության, խղճի ազատության, իրավական արդարության և եկեղեցու ու հասարակության փոխհարաբերությունների պատմական համատեքստում։ Որպես բազմամաս աշխատության երրորդ մաս՝ այն լրացնում է թեմայի հաջորդական ներկայացումը և հնարավորություն տալիս ինկվիզիցիայի պատմությունը դիտարկել ավելի լայն ժամանակագրական ու հասարակական շրջանակում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել եկեղեցու պատմությամբ, եվրոպական միջնադարով, կրոնական շարժումներով և պատմական դատական հաստատություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հավատաքննության՝ ինկվիզիցիայի պատմական երևույթին՝ անդրադառնալով կրոնական հաստատությունների կողմից իրականացված քննության, դատավարության և վերահսկողության համակարգին։ Թեման հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այն ժամանակաշրջանների հասարակական ու հոգևոր միջավայրը, երբ կրոնական համոզմունքները, եկեղեցական իշխանությունը և պետական կառավարման շահերը հաճախ սերտորեն փոխկապակցված էին։ Հավատաքննության պատմությունը բացահայտում է կրոնական անհամաձայնությունների, դավանաբանական վեճերի և այլախոհության նկատմամբ վերաբերմունքի բարդ կողմերը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էին կրոնական գաղափարները վերածվել դատական ու վարչական վերահսկողության գործիքների։ Գրքի թեմատիկ շրջանակը կարևոր է նաև միջնադարյան և վաղ նոր ժամանակների եվրոպական պատմության, եկեղեցական կառույցների ազդեցության, իրավական ընթացակարգերի ու հասարակական մտածողության փոփոխությունների ուսումնասիրության համար։ Վերնագրում ընդգծված «գաղտնիք» հասկացությունը հրավիրում է ուշադրություն դարձնելու հավատաքննության ոչ հրապարակային կողմերին, քննության մեթոդներին և դրա շուրջ ձևավորված պատմական պատկերացումներին։ Երկրորդ հատորը շարունակում է թեմայի ներկայացումը՝ կազմելով ավելի ընդարձակ աշխատության մաս։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, կրոնագիտությամբ զբաղվողներին և եկեղեցու ու հասարակության պատմական փոխհարաբերություններով հետաքրքրված ընթերցողներին։

Ստեղծագործությունը վերնագրով անդրադառնում է VII դարի պատմական միջավայրին և այդ ժամանակաշրջանի հետ կապվող խորագետ մարդու կերպարին։ Գայլ Վահանի կերպարը ներկայացվում է որպես մտավոր կարողություններով, գիտելիքներով և խորաթափանցությամբ առանձնացող անձնավորություն, որի միջոցով ընթերցողին է փոխանցվում միջնադարյան հայ կյանքի ու մտածողության որոշակի պատկերացում։ Պատմական թեմայի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս գեղարվեստական շարադրանքի միջոցով անդրադառնալ անցյալի հասարակական հարաբերություններին, ժամանակի բարքերին, գիտելիքի ու իմաստության արժևորմանը և անհատի դերին պատմական իրադարձությունների ու միջավայրի մեջ։ Վերնագրում ընդգծված «խորագետ» բնորոշումը կարևոր հուշում է կերպարի մտավոր նկարագրի վերաբերյալ՝ մատնանշելով դատողության խորությունը, շրջահայացությունը և գիտելիքի նշանակությունը։ Ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես պատմական հիշողության և անցյալի նշանավոր անձանց կերպավորման գրական փորձ, որտեղ պատմական ժամանակաշրջանը դառնում է մարդկային արժանիքների, խոհեմության և մտավոր ներուժի բացահայտման միջավայր։ Այն հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել XIX դարի հայ գրականության, պատմական թեմաներով գրված ստեղծագործությունների և միջնադարյան Հայաստանի մշակութային պատկերացումների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է Գանձակի գավառին՝ պատմական այն տարածքին, որը կարևոր տեղ է զբաղեցրել Արևելյան Հայաստանի և հարակից շրջանների պատմական, աշխարհագրական ու մշակութային կյանքում։ Այն արժեքավոր նյութ կարող է ներկայացնել գավառի տարածքի, բնակավայրերի, բնակչության, հասարակական հարաբերությունների և տեղական կյանքի առանձնահատկությունների ուսումնասիրության համար։ Տարածաշրջանի պատմության քննությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այնտեղ ձևավորված համայնքների, բնակչության զբաղմունքների, կենցաղի, սովորույթների և մշակութային միջավայրի մասին։ Գավառագիտական ուսումնասիրության շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նաև տեղանունները, բնակավայրերի պատմական հիշատակությունները, աշխարհագրական նկարագրությունները և տեղական ավանդությունները, որոնք օգնում են բացահայտել տարածքի պատմական ինքնությունն ու զարգացման ընթացքը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ ժողովրդի պատմությամբ, պատմական աշխարհագրությամբ և ազգագրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև Գանձակի ու նրա շրջակայքի անցյալով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն կարևոր է նաև որպես տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրման աղբյուր, քանի որ գավառի վերաբերյալ տեղեկությունները լրացնում են հայաբնակ վայրերի, տեղական համայնքների և պատմական միջավայրի մասին ընդհանուր պատկերացումը։ Հատորային կառուցվածքը ենթադրում է նյութի փուլային ներկայացում՝ որպես ավելի ընդարձակ գավառագիտական ուսումնասիրության մաս։

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստի նշանակության և մարդու անհատական ու հասարակական կյանքում նրա ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Գեղարվեստը մարդկային ստեղծագործական գործունեության կարևորագույն արտահայտություններից է, որի միջոցով մարդիկ ներկայացնում են իրենց ապրումները, գաղափարները, աշխարհընկալումը և շրջապատող իրականության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Այն ոչ միայն գեղեցկության ընկալման ու գեղագիտական հաճույքի աղբյուր է, այլև ճանաչողության, դաստիարակության և հասարակական մտքի ձևավորման միջոց։ Արվեստի տարբեր ճյուղերը՝ գրականությունը, երաժշտությունը, կերպարվեստը, քանդակագործությունն ու թատրոնը, յուրահատուկ լեզվով արտահայտում են մարդկային փորձը և նպաստում մշակութային արժեքների պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Գեղարվեստի դերի քննարկումը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ստեղծագործության և իրականության փոխհարաբերությանը, արվեստագետի պատասխանատվությանը, գեղագիտական ճաշակի ձևավորմանը և արվեստի ազդեցությանը հասարակության հոգևոր կյանքի վրա։ Գեղարվեստական ստեղծագործությունները կարող են զարգացնել մարդու երևակայությունը, զգայունությունը, քննադատական մտածողությունն ու գեղեցիկը ճանաչելու կարողությունը։ Աշխատության թեման կարևոր է նաև XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի հայ մտավոր ու մշակութային միջավայրում արվեստի հասարակական նշանակության ընկալման տեսանկյունից։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում արվեստի պատմությամբ, գեղագիտությամբ և մշակույթի զարգացման հարցերով զբաղվող ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է Ջորջ Վաշինգտոնին՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների հիմնադիր գործիչներից մեկին և երկրի առաջին նախագահին։ Նրա կենսագրությունն առնչվում է Հյուսիսային Ամերիկայի գաղութների անկախության պայքարին, ամերիկյան հեղափոխությանը և նոր պետականության ձևավորմանը։ Վաշինգտոնը հայտնի է որպես զորահրամանատար, քաղաքական առաջնորդ և պետական գործիչ, որը կարևոր դեր է ունեցել անկախության պատերազմի ընթացքում մայրցամաքային բանակի ղեկավարման և Միացյալ Նահանգների անկախության հաստատման գործում։ Նրա գործունեությունը կապված է նաև ամերիկյան սահմանադրական կարգի ձևավորման, պետական կառավարման սկզբունքների ամրապնդման և նախագահական իշխանության ավանդույթների սկզբնավորման հետ։ Կենսագրական պատումը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու նրա կյանքի հիմնական իրադարձություններին, հասարակական գործունեությանը, առաջնորդական հատկանիշներին և պատմական ժամանակաշրջանին, որի պայմաններում ձևավորվեց ամերիկյան հանրապետությունը։ Վաշինգտոնի կերպարը համաշխարհային պատմության մեջ ներկայացվում է որպես անկախության, պետականաշինության և հանրային ծառայության խորհրդանիշ։ Հայերեն այս հրատարակությունը կարևոր է նաև XIX դարի հայ ընթերցողին համաշխարհային պատմության և նշանավոր օտարազգի գործիչների կենսագրությունների հետ ծանոթացնելու տեսանկյունից։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում կենսագրական գրականությամբ, ամերիկյան պատմությամբ և հայ տպագիր մշակույթի պատմությամբ զբաղվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մարդկային վարքի, գործողությունների և հասարակական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով մարդու բնավորության, մտածողության, զգացմունքների և բարոյական ընտրությունների դերը նրա առօրյա կյանքում։ Մարդկային վարքի ճանաչումը կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչու են մարդիկ տարբեր իրավիճակներում դրսևորում որոշակի վերաբերմունք, ինչպես են ձևավորվում նրանց սովորությունները և ինչ ազդեցություն ունեն անձնական համոզմունքներն ու հասարակական միջավայրը որոշումների կայացման վրա։ Գրքի թեմատիկ շրջանակը կապվում է բարոյական սկզբունքների, առաքինությունների, մարդկային թերությունների, պարտքի, պատասխանատվության և փոխադարձ հարգանքի գաղափարների հետ։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում բարոյագիտական և փիլիսոփայական գրականության մեջ՝ փորձելով բացատրել մարդու վարքի հիմքերը և ներկայացնել հասարակական կյանքում ընդունելի հարաբերությունների սկզբունքները։ Դրանք նպաստում են ինքնաճանաչմանը, սեփական գործողությունների գնահատմանը և ուրիշների վարքագիծը հասկանալու կարողության զարգացմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև XIX դարի հայերեն մտավոր և ուսումնական գրականության տեսանկյունից, քանի որ մարդկային վարքի ուսումնասիրությունը կարևոր թեմա էր բարոյական դաստիարակության և հասարակական կրթության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայությամբ, բարոյագիտությամբ, հոգեբանությամբ և մարդու հասարակական բնույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գիրքը վերաբերում է խոստովանությանը՝ քրիստոնեական հոգևոր կյանքի և եկեղեցական ավանդության կարևոր խորհուրդներից մեկին։ Խոստովանությունը ենթադրում է սեփական մեղքերի գիտակցում, դրանց անկեղծ ընդունում, զղջում և հոգևոր մաքրագործման ձգտում։ Հայ Առաքելական եկեղեցու ավանդության մեջ այն կապված է ապաշխարության խորհրդի հետ և դիտարկվում է որպես հավատացյալի՝ Աստծո և եկեղեցական համայնքի հետ հոգևոր հարաբերությունները վերականգնելու միջոց։ Խոստովանության վերաբերյալ գրականությունը կարևոր նշանակություն ունի հավատացյալներին խորհրդի իմաստը, դրա հոգևոր նպատակը և եկեղեցական կիրառության առանձնահատկությունները ներկայացնելու համար։ Այն անդրադառնում է մարդու բարոյական պատասխանատվությանը, խղճի քննությանը, մեղքի գիտակցմանը, զղջմանը և հոգևոր կյանքի վերափոխմանը։ Նման գրքերը կարող են ծառայել որպես հոգևոր առաջնորդության և եկեղեցական ծեսին նախապատրաստվելու օժանդակ նյութ՝ նպաստելով քրիստոնեական բարոյական սկզբունքների ընկալմանը։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայ եկեղեցական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ որպես XIX դարի հայերեն հոգևոր հրատարակությունների օրինակ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում աստվածաբանությամբ, ապաշխարության խորհրդով, Հայ Առաքելական եկեղեցու ծիսական ավանդույթներով և հոգևոր գրականությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։