Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է Հին Կտակարանի Սաղմոսների գրքի մեկնությանը՝ բացահայտելով սաղմոսների հոգևոր, աստվածաբանական, բարոյական և գրական իմաստները։ Սաղմոսները քրիստոնեական և հրեական կրոնական ավանդույթներում առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնող աղոթքների ու օրհներգերի ժողովածու են, որոնցում արտահայտված են Աստծո փառաբանությունը, հավատացյալի երախտագիտությունը, ապաշխարությունը, վիշտը, հույսը և աստվածային օգնության հայցումը։ Մեկնողական աշխատությունը նպատակ ունի պարզաբանելու սաղմոսների բովանդակությունը, դրանցում կիրառված պատկերավոր արտահայտությունները, խորհրդանշական ձևակերպումները և հոգևոր խորհուրդները՝ ընթերցողին օգնելով ընկալելու բնագրերի խորքային նշանակությունը։ Այն կարևորում է սաղմոսների կապը մարդու ներաշխարհի, բարոյական ընտրության և Աստծո հետ հարաբերության հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես են աղոթքն ու հոգևոր խորհրդածությունը դառնում հավատքի արտահայտման և ներքին զորացման միջոցներ։ Հատորային կառուցվածքի շրջանակում այս գիրքը շարունակում է սաղմոսների մեկնողական ուսումնասիրությունը՝ նպաստելով ամբողջ ժողովածուի հետևողական և համակարգված ընկալմանը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև եկեղեցական պաշտամունքի և աղոթական կյանքի ուսումնասիրության համար, քանի որ սաղմոսները լայնորեն կիրառվում են քրիստոնեական ժամերգություններում ու ծիսական արարողություններում։ Այն արժեքավոր աղբյուր է աստվածաբանների, հոգևորականների, հայագետների և աստվածաշնչյան գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ ներկայացնելով Սաղմոսների մեկնության ավանդույթը և հայերեն կրոնական գրականության հարուստ ժառանգությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Նոր Կտակարանի «Առաքյալների գործերը» գրքի մեկնությանը՝ ներկայացնելով վաղ քրիստոնեական եկեղեցու ձևավորման, տարածման և առաքելական գործունեության աստվածաբանական ու պատմական նշանակությունը։ «Առաքյալների գործերը» կարևոր սկզբնաղբյուր է Հիսուս Քրիստոսի հարությունից և համբարձումից հետո առաքյալների քարոզչության, Սուրբ Հոգու առաջնորդությամբ նրանց գործունեության և առաջին քրիստոնեական համայնքների կազմավորման ուսումնասիրության համար։ Մեկնությունը նպատակ ունի պարզաբանելու աստվածաշնչյան պատմությունների իմաստը, առանձին դրվագների բովանդակությունը և դրանցում արտահայտված հավատքի ու եկեղեցական կյանքի սկզբունքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն Պենտեկոստեի իրադարձությունը, առաքյալների քարոզչությունը, քրիստոնեական համայնքի ընդլայնումը, Պետրոս և Պողոս առաքյալների գործունեությունը, ինչպես նաև Ավետարանի տարածումը տարբեր ժողովուրդների շրջանում։ Աշխատությունը բացահայտում է առաքելական ծառայության, հավատի հաստատունության, հոգևոր միասնության, հալածանքների պայմաններում տոկունության և քրիստոնեական համայնքի կազմակերպման գաղափարները։ Այն նաև անդրադառնում է վաղ եկեղեցու պատմական միջավայրին և քրիստոնեության տարածման ընթացքում առաջացած կարևոր հարցերին։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի աստվածաշնչյան մեկնողական ավանդության և հայերեն աստվածաբանական գրականության ուսումնասիրության համար՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ ընկալելու Նոր Կտակարանի այս գրքի բովանդակությունն ու քրիստոնեական պատմության մեջ ունեցած դերը։ Այն արժեքավոր է աստվածաբանների, հոգևորականների, հայագետների և եկեղեցու պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Նոր Կտակարանի կաթողիկե յոթ թղթերի մեկնությանը՝ ներկայացնելով դրանց բովանդակության, աստվածաբանական գաղափարների և քրիստոնեական բարոյական ուսմունքի բացատրությունը։ Կաթողիկե թղթերը, որոնք ավանդաբար վերագրվում են Հակոբոսին, Պետրոսին, Հովհաննեսին և Հուդային, կարևոր տեղ են զբաղեցնում առաքելական գրականության մեջ։ Դրանք անդրադառնում են քրիստոնեական հավատի գործնական դրսևորմանը, բարի գործերի նշանակությանը, համբերությանը, սիրուն, եղբայրական միասնությանը, ճշմարիտ վարդապետության պահպանմանը և հավատացյալի բարոյական պատասխանատվությանը։ Մեկնողական աշխատության նպատակն է բացահայտել թղթերի իմաստային ու գաղափարական շերտերը, պարզաբանել առանձին հատվածների նշանակությունը և ընթերցողին օգնել ընկալելու դրանց կապը քրիստոնեական վարդապետության ընդհանուր սկզբունքների հետ։ Այն կարևորում է հավատքի և գործի փոխկապակցվածությունը, հոգևոր զգոնությունը, խոնարհությունը, ճշմարտասիրությունը և համայնքային կյանքի բարոյական հիմքերը։ Գիրքը նշանակալի է աստվածաշնչյան մեկնողական ավանդույթի ուսումնասիրության համար, քանի որ ներկայացնում է Սուրբ Գրքի առաքելական գրությունների մեկնաբանման և ուսուցողական կիրառության եղանակները։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբանների, հոգևորականների, հայագետների և Նոր Կտակարանի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ որպես քրիստոնեական մտքի, եկեղեցական մեկնության և հայերեն աստվածաբանական գրականության կարևոր աղբյուր։

Աշխատությունը հայերեն և անգլերեն լեզուների ուսուցմանն ու գրավոր խոսքի զարգացմանը նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որի հիմնական նպատակն է նպաստել երկու լեզուներով ճիշտ և գրագետ շարադրելու կարողության ձևավորմանը։ Վերնագրում «Մեսրոպյան» բնորոշումը կապվում է հայոց գրերի և հայերեն գրավոր մշակույթի ավանդույթի հետ՝ ընդգծելով մայրենի լեզվի ուսուցման կարևորությունը։ Գիրքը նախատեսված է լեզուներ սովորողների համար՝ որպես գրավոր արտահայտվելու, բառապաշարի հարստացման և տարբեր լեզվական կառույցների յուրացման օժանդակ միջոց։ Հայերենն ու անգլերենը համատեղ ներկայացնելը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու երկու լեզուների արտահայտչական միջոցները, բառերի և նախադասությունների կառուցման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գրավոր հաղորդակցության տարբեր ձևերը։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել օտար լեզուների ուսուցման տարածման, թարգմանական կարողությունների զարգացման և տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերի միջև հաղորդակցության խթանման գործում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ կրթական և լեզվաբանական մտքի պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով 19-րդ դարում հայերենով օտար լեզուներ ուսուցանելու և մայրենի լեզվի գրավոր մշակույթը զարգացնելու ձգտումները։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայերեն և անգլերեն լեզուների դասավանդման պատմությամբ, լեզվական ձեռնարկների կազմման սկզբունքներով և հայալեզու կրթական գրականության զարգացմամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մետաքսագործության արհեստին՝ ներկայացնելով մետաքսի ստացման, մշակման և որակյալ արտադրանքի պատրաստման հետ կապված գիտելիքներն ու գործնական հմտությունները։ Այն անդրադառնում է մետաքսի արտադրության կարևորությանը՝ որպես ավանդական արհեստի և տնտեսական գործունեության նշանակալի ճյուղի, որի հիմքում ընկած են բնական հումքի ճիշտ ընտրությունը, մշակման եղանակների իմացությունը և արտադրական գործընթացի նկատմամբ հետևողական մոտեցումը։ Մետաքսագործությունը ներառում է շերամապահության և մետաքսաթելի ստացման հետ կապված աշխատանքներ, մետաքսի մշակման ու թելի պատրաստման փուլեր, ինչպես նաև արտադրանքի որակի պահպանման սկզբունքներ։ Նման մասնագիտական ձեռնարկների կարևոր նպատակներից է եղել արհեստի փորձի փոխանցումը, արտադրության արդյունավետության բարձրացումը և տեղական արտադրողների գործնական գիտելիքների հարստացումը։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի նաև տնտեսական և տեխնոլոգիական պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ մետաքսի արտադրությունը երկար ժամանակ կարևոր տեղ է զբաղեցրել տարբեր տարածաշրջանների առևտրում, արհեստագործության և կենցաղային մշակույթի մեջ։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի հայերեն մասնագիտական գրականության զարգացման միտումները, երբ հրատարակվում էին գործնական գիտելիքներ տարածող աշխատություններ՝ նպաստելու արհեստների կատարելագործմանն ու տնտեսական գործունեության ընդլայնմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր է մետաքսագործության պատմությամբ, ավանդական արհեստներով, արտադրական տեխնոլոգիաներով և հայ տնտեսական մշակույթի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Հրատարակության վերնագիրը՝ «Մէճմաի մուֆիտ», օսմաներեն ծագում ունեցող անվանում է, որը կարելի է հասկանալ որպես օգտակար կամ շահավետ նյութերի ժողովածու։ Այն մատնանշում է բազմաբովանդակ բնույթի աշխատություն, որի նպատակը կարող էր լինել ընթերցողին տարբեր ոլորտների վերաբերյալ օգտակար տեղեկություններ, գիտելիքներ և մտորումների նյութ տրամադրելը։ Նման ժողովածուները կարևոր տեղ են զբաղեցրել 19-րդ դարի կրթական և գիտահանրամատչելի գրականության մեջ՝ միավորելով ընդհանուր հետաքրքրություն ներկայացնող տեղեկություններ և նպաստելով ընթերցողների աշխարհայացքի ընդլայնմանը։ Դրանք կարող էին ծառայել որպես ինքնակրթության օժանդակ միջոց՝ խթանելով հետաքրքրությունը գիտելիքի, հասարակական կյանքի, մշակույթի և առօրյա գործնական հարցերի նկատմամբ։ Աշխատանքի արժեքը հայ գրքի պատմության տեսանկյունից պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ այն արտացոլում է հայ ընթերցողական միջավայրում բազմալեզու և տարբեր մշակութային ավանդույթների ազդեցությամբ ձևավորված հրատարակչական հետաքրքրությունները։ Այն կարող է հետաքրքրել 19-րդ դարի հայ տպագրության, Զմյուռնիայի հայկական մշակութային կյանքի, գիտելիքի տարածման և հայերեն ու օսմաներեն գրավոր ժառանգության փոխառնչությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Գիրքը դիտարկելի է որպես իր ժամանակի ընթերցողական պահանջներին արձագանքող հրատարակություն, որի վերնագիրն ընդգծում է օգտակար տեղեկությունների հավաքման և տարածման գաղափարը։

Աշխատությունը վերաբերում է մշակությանն ու երկրագործական գործունեությանը՝ ներկայացնելով հողը մշակելու, բույսեր աճեցնելու և գյուղատնտեսական աշխատանքները կազմակերպելու հետ կապված գիտելիքների ու փորձի նշանակությունը։ Վերնագրից ելնելով՝ գիրքը կարելի է դասել գործնական բնույթի այն հրատարակությունների շարքին, որոնք ուղղված են մշակական կյանքի և գյուղատնտեսական զբաղմունքների վերաբերյալ տեղեկությունների տարածմանը։ Երկրագործությունը պատմականորեն կարևոր դեր է ունեցել հասարակության տնտեսական և կենցաղային կյանքում՝ ապահովելով սննդամթերքի արտադրությունը, հողի արդյունավետ օգտագործումը և գյուղական համայնքների կենսագործունեությունը։ Նման թեմայով աշխատությունները նպաստում են բնության, հողի և մարդու աշխատանքի փոխկապակցվածության ըմբռնմանը, ինչպես նաև գյուղատնտեսական փորձի ու գիտելիքների փոխանցմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն գործնական և գիտահանրամատչելի գրականության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածումը կարևոր նշանակություն ուներ հասարակության տնտեսական առաջընթացի և առօրյա կյանքի բարելավման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսության պատմությամբ, երկրագործական ավանդույթներով, տնտեսական կենցաղով և 19-րդ դարի հայերեն մասնագիտական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Աշխատանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնելու այն ժամանակաշրջանի գիտելիքների տարածման ձգտումներին, երբ գործնական բնույթի հրատարակությունները դիտարկվում էին որպես կրթության և հասարակական լուսավորության կարևոր միջոց։

Աշխատությունը նվիրված է Սուրբ Կույս Մարիամ Աստվածածնի յոթ գլխավոր վշտերին՝ քրիստոնեական հոգևոր ավանդության մեջ առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնող խորհրդածության և աղոթական նվիրումի թեմային։ Այն ընթերցողին հրավիրում է խորհելու Աստվածածնի ապրումների, մայրական տառապանքի, հավատարմության և աստվածային կամքին լիակատար նվիրվածության շուրջ։ Յոթ վշտերի խորհրդածությունը կապված է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի այն իրադարձությունների հետ, որոնք Մարիամի համար դարձել են խոր ցավի ու հոգևոր փորձության պահեր՝ սկսած նրա որդու ապագա չարչարանքների մասին կանխասացությունից մինչև խաչելության և թաղման հետ կապված իրադարձությունները։ Աշխատության հոգևոր առանցքը մայրական սիրո, համբերության, հավատքի, խոնարհության և տառապանքի մեջ հոգևոր տոկունության գաղափարներն են։ Նման խորհրդածական երկերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում քրիստոնեական աղոթական ավանդության մեջ՝ նպաստելով հավատացյալի ներքին ապրումների խորացմանը, Քրիստոսի չարչարանքների գիտակցմանը և Աստվածածնի կերպարի հանդեպ բարեպաշտական վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես անհատական աղոթքի, հոգևոր ընթերցանության և խորհրդածության նյութ՝ ընթերցողին ուղղորդելով կարեկցանքի, ապաշխարության, հույսի և հավատարմության արժեքների ընկալմանը։ Այն նաև կարևոր աղբյուր է հայերեն հոգևոր գրականության, Աստվածածնի պաշտամունքի և քրիստոնեական խորհրդածական ավանդույթի ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով աստվածամայրական թեմաների տեղը հայ կրոնական մշակույթում։

Աշխատությունը նվիրված է թվաբանության հիմնարար գիտելիքների և հաշվարկման եղանակների ուսուցմանը՝ ընդգրկելով ինչպես մտավոր, այնպես էլ գրավոր հաշվելու սկզբունքները։ Այն նպատակ ունի զարգացնել սովորողների թվային մտածողությունը, հաշվարկային հմտությունները և մաթեմատիկական խնդիրներ լուծելու կարողությունը՝ թվերի ու դրանց հետ կատարվող գործողությունների հետևողական ուսումնասիրության միջոցով։ Մտավոր թվաբանությունը կարևորում է հաշվարկների կատարումն առանց գրավոր գրառումների՝ նպաստելով արագ կողմնորոշմանը, ուշադրության կենտրոնացմանը, հիշողության և տրամաբանական մտածողության զարգացմանը։ Գրավոր թվաբանությունը, իր հերթին, սովորեցնում է թվային գործողությունների կանոնավոր և համակարգված կատարումը՝ ապահովելով ավելի բարդ հաշվարկների ճշգրիտ լուծման հնարավորություն։ Նման ուսումնական ձեռնարկներում սովորաբար կարևորվում են թվերի ճանաչումը, թվաբանական գործողությունների փոխկապակցվածությունը և հաշվարկային գիտելիքների գործնական կիրառությունը առօրյա կյանքում։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի մաթեմատիկական գրագիտության ձևավորման տեսանկյունից, քանի որ թվաբանությունը հիմք է հանդիսանում հետագա մաթեմատիկական գիտելիքների յուրացման և տարբեր գործնական խնդիրների լուծման համար։ Այն նաև արտացոլում է 19-րդ դարի հայալեզու կրթական գրականության զարգացման ընթացքը, երբ գիտելիքի տարածման և ուսուցման արդյունավետության բարձրացման նպատակով ստեղծվում էին տարբեր առարկաների համակարգված ձեռնարկներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ կրթության և մանկավարժության պատմությամբ, մաթեմատիկական գիտելիքների տարածմամբ և հայերեն ուսումնական գրականության զարգացմամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսական կայսրության հպատակների քրիստոնեական պարտավորությունների և բարոյական պատասխանատվության ներկայացմանը՝ կրոնական հավատքի ու պետական հպատակության փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Այն արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի գաղափարական մոտեցումը, ըստ որի՝ քրիստոնեական արժեքները կարևոր հիմք էին համարվում ոչ միայն անհատի հոգևոր կյանքի, այլև հասարակական կարգի, քաղաքացիական վարքի և պետության հանդեպ պարտականությունների գիտակցման համար։ Վերնագրում ընդգծված «պարտավորություն» հասկացությունը մատնանշում է հպատակների վարքի, հավատարմության և պատասխանատվության վերաբերյալ որոշակի սկզբունքների ձևակերպման նպատակ։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես կրոնական-խրատական և հասարակական բնույթի հրապարակում, որտեղ քրիստոնեական բարոյական նորմերը ներկայացվում են պետական իշխանության նկատմամբ հարգանքի, օրենքներին ենթարկվելու և հասարակական պարտականությունների կատարման համատեքստում։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ հասարակության պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էին քրիստոնեական դաստիարակության գաղափարները կապվում կայսրության քաղաքական և հասարակական համակարգի հետ։ Նման հրապարակումները կարող էին ծառայել որպես գաղափարական և դաստիարակչական նյութ՝ ընթերցողներին ծանոթացնելով հավատացյալի ու հպատակի պարտականությունների վերաբերյալ ընդունված պատկերացումներին։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայ կրոնական հրապարակախոսության, Ռուսական կայսրության հայ համայնքների հասարակական կյանքի և եկեղեցական ու պետական հարաբերությունների պատմական ընկալումների ուսումնասիրության համար։

Աշխատանքը պատկանում է քրիստոնեական դավանաբանական և վիճաբանական գրականության այն երկերի շարքին, որոնք նպատակ ունեն ներկայացնելու ավանդական եկեղեցական ուսմունքի դիրքորոշումը նորահայտ կրոնական շարժումների և այլադավան մեկնաբանությունների վերաբերյալ։ Այն շարունակում է նույն թեմային նվիրված ավելի վաղ հայտարարության քննարկումները՝ անդրադառնալով քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթների պահպանման, դավանաբանական տարբերությունների պարզաբանման և եկեղեցական ավանդության պաշտպանության հարցերին։ Նման բնույթի երկերում կարևոր տեղ են զբաղեցնում Սուրբ Գրքի մեկնաբանության, եկեղեցու հեղինակության, հավատքի սկզբունքների, ծիսական կարգերի և քրիստոնեական վարդապետության ճշմարտացիության վերաբերյալ փաստարկները։ Աշխատության վիճաբանական բնույթը ենթադրում է տարբեր ուսմունքների գաղափարական հակադրությունների ներկայացում և ընթերցողին ավանդական դավանանքի հիմնադրույթներին ծանոթացնելու ձգտում։ Այն արտացոլում է նաև կրոնական կյանքի այն միջավայրը, որտեղ տարբեր համայնքների, քարոզչական ուղղությունների և դավանաբանական մոտեցումների միջև քննարկումներն ու բանավեճերը կարևոր դեր էին կատարում եկեղեցական ինքնության ձևավորման գործում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական աստվածաբանությամբ, դավանաբանական գրականությամբ և կրոնական մտքի պատմությամբ զբաղվողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես աղբյուր՝ ուսումնասիրելու հայերեն կրոնական հրապարակախոսության փաստարկման եղանակները, եկեղեցական ավանդույթի պաշտպանության գաղափարական մոտեցումները և նոր կրոնական ուղղությունների նկատմամբ ձևավորված պատմական վերաբերմունքը։

Աշխատանքը վերաբերում է մարդու վարքի, խղճի և բարոյական պատասխանատվության հարցերին՝ ընթերցողին ուղղորդելով սեփական արարքների ու ներքին վիճակի քննության։ «Հանդիմանություն» հասկացությունը մատնանշում է խրատական և զգուշացնող բնույթ՝ նպատակ ունենալով ուշադրություն հրավիրել մարդկային թերությունների, սխալների և դրանց հետևանքների վրա։ Գիրքը կարելի է դիտարկել որպես բարոյական ինքնաքննությանն ու հոգևոր կատարելագործմանն ուղղված երկ, որտեղ անհատը դիտարկվում է ոչ միայն իր արտաքին վարքի, այլև մտադրությունների, համոզմունքների և խղճի տեսանկյունից։ Նման բնույթի քրիստոնեական խրատական գրականությունը կարևորում է սեփական սխալների գիտակցումը, զղջումը, ապաշխարությունը, խոնարհությունը և բարին գործելու ձգտումը։ Այն ընթերցողին հորդորում է զգոն լինել սեփական վարքի նկատմամբ, տարբերել ճիշտն ու սխալը, պատասխանատվություն ստանձնել իր ընտրությունների համար և ձգտել բարոյական փոփոխության։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նաև անհատական դաստիարակության և հասարակական բարոյականության փոխկապակցվածության ընդգծմամբ․ մարդու ներքին կատարելագործումը դիտարկվում է որպես առողջ մարդկային հարաբերությունների և համերաշխ հասարակական կյանքի կարևոր պայման։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական ու խրատական գրականության, քրիստոնեական բարոյագիտական մտածողության և անհատի հոգևոր դաստիարակության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև վկայում է ընթերցողին ոչ միայն գիտելիք փոխանցելու, այլև ինքնաքննության, պատասխանատվության և բարոյական գիտակցության ձևավորման նպատակ ունեցող գրական ավանդույթի մասին։

Գիրքը ներկայացնում է Հին Կտակարանի հայտնի պատմություններից մեկը՝ Հակոբի որդի Հովսեփի կյանքն ու ճակատագիրը, որի պատմությունը շարադրված է Ծննդոց գրքում։ Այն անդրադառնում է ընտանեկան հարաբերություններին, եղբայրների միջև առաջացած նախանձին, անարդարությանը, փորձություններին և դժվարությունների հաղթահարմանը։ Հովսեփի պատմության կենտրոնական դրվագներից են նրա առանձնահատուկ դիրքը ընտանիքում, եղբայրների կողմից վաճառվելը, օտար երկրում հայտնվելը, տարբեր փորձությունների միջով անցնելը և հետագայում բարձր դիրքի հասնելը։ Պատմության կարևոր հանգրվաններից է նաև նրա վերամիավորումը ընտանիքի հետ, երբ նախկին թշնամանքի փոխարեն դրսևորվում են ներողամտություն, գթասրտություն և հաշտության ձգտում։ Ստեղծագործության բարոյական առանցքը հավատարմության, համբերության, արդարության, խոհեմության և աստվածային նախախնամության գաղափարներն են։ Հովսեփի կերպարի միջոցով բացահայտվում է այն միտքը, որ մարդու կյանքում հանդիպող դժվարությունները կարող են դառնալ փորձառության և ներքին հասունացման ճանապարհ, իսկ չարությանն ու վրեժխնդրությանը հնարավոր է հակադրել ներողամտությունն ու բարությունը։ Գիրքն ունի կարևոր դաստիարակչական նշանակություն՝ ընթերցողին ծանոթացնելով աստվածաշնչյան բարոյական արժեքներին և խթանելով ընտանեկան համերաշխության, պատասխանատվության ու մարդկային արժանապատվության գիտակցումը։ Այն նաև արժեքավոր է որպես հայերեն աստվածաշնչյան պատմողական գրականության օրինակ՝ կրոնական ավանդույթի, գրական վերապատմության և բարոյական դաստիարակության փոխկապակցվածությունը ուսումնասիրելու համար։

Աշխատանքը նախատեսված է ուսումնական ճանապարհը նոր սկսող ընթերցողների և սովորողների համար՝ որպես գիտելիքների ձեռքբերման ու մտավոր զարգացման առաջին քայլերին ուղղորդող ուսումնական ձեռնարկ։ Այն արտացոլում է կրթության սկզբնական փուլում անհրաժեշտ հիմքերի ձևավորման կարևորությունը՝ նպատակ ունենալով սովորողին նախապատրաստել ավելի համակարգված ուսուցման և ինքնուրույն գիտելիք ձեռք բերելու գործընթացին։ Վերնագրում ընդգծված «նախաշավիղ» հասկացությունը մատնանշում է ներածական ու ուղղորդող բնույթը․ գիրքը կարելի է դիտարկել որպես կրթական ճանապարհի սկզբում անհրաժեշտ գիտելիքների, ուսումնական սովորությունների և մտավոր կարողությունների զարգացմանը նպաստող նյութ։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել գրագիտության տարածման, ուսուցման մատչելիության բարձրացման և նորավարժների կրթական պատրաստվածության ամրապնդման գործում։ Դրանք նպաստել են ընթերցանության, մտածողության, ուշադրության և ուսումնառության նկատմամբ հետևողական վերաբերմունքի ձևավորմանը՝ միաժամանակ կարևորելով գիտելիքի գործնական նշանակությունը մարդու անհատական ու հասարակական կյանքում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ կրթական մտքի և ուսումնական գրականության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է կրթությունը համակարգելու, սկսնակ սովորողների կարիքներին համապատասխան նյութեր ստեղծելու և ուսուցման սկզբնական փուլը կազմակերպելու ձգտումը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է մանկավարժության պատմությամբ, հայ գրքի զարգացմամբ և հայ հասարակության կրթական ու լուսավորական նախաձեռնություններով հետաքրքրվողների համար։