Մշակականք

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում նորարարական զարգացման ինստիտուցիոնալ միջավայրի ձևավորման, գործունեության և կառավարման տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գիտության, կրթության, ձեռնարկատիրության, պետական կառավարման և ֆինանսական համակարգի միջև փոխգործակցության այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով գիտելիքը, հետազոտական արդյունքները և տեխնոլոգիական մշակումները կարող են վերածվել տնտեսական ու հասարակական արժեք ստեղծող նորարարությունների։ Համակարգային մոտեցման շրջանակում նորարարական գործունեությունը դիտարկվում է ոչ թե առանձին կազմակերպությունների գործունեության արդյունք, այլ փոխկապակցված դերակատարների, հաստատությունների, իրավական կարգավորումների և տնտեսական խթանների ամբողջություն։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել գիտահետազոտական հաստատությունների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ներուժը, մասնավոր հատվածի նորարարական ակտիվությունը, գիտելիքի և տեխնոլոգիաների փոխանցման հնարավորությունները, նորարար ձեռնարկությունների ձևավորման պայմանները և հետազոտությունների առևտրայնացման հետ կապված խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել պետական կառավարման դերին՝ ռազմավարական առաջնահերթությունների սահմանման, համապատասխան ենթակառուցվածքների զարգացման և նորարարական գործունեության համար նպաստավոր ինստիտուցիոնալ միջավայրի ձևավորման տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև ֆինանսավորման աղբյուրների և մեխանիզմների ուսումնասիրությունը, քանի որ նոր գաղափարների ու տեխնոլոգիաների զարգացման տարբեր փուլերում անհրաժեշտ ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությունը կարող է էական նշանակություն ունենալ դրանց գործնական կիրառման համար։ Առանձին ուղղություն է մարդկային կապիտալի, մասնագիտական կարողությունների և կրթական համակարգի կապի գնահատումը նորարարական զարգացման հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև գիտություն-բիզնես համագործակցության, մտավոր սեփականության կառավարման, տեխնոլոգիական ձեռնարկատիրության, նորարարական ենթակառուցվածքների և միջազգային գիտատեխնոլոգիական համագործակցության նշանակությունը։ Համեմատական ուսումնասիրության միջոցով հնարավոր է դիտարկել այլ երկրների փորձը՝ առանձնացնելով այն ինստիտուցիոնալ և կառավարչական մոտեցումները, որոնք կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի տնտեսական և գիտատեխնոլոգիական միջավայրի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նորարարությունների տնտեսագիտության, ռազմավարական կառավարման, գիտատեխնոլոգիական քաղաքականության և ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել Հայաստանում գիտելիքի ստեղծումից մինչև դրա կիրառություն և առևտրայնացում ձևավորվող փոխկապակցված գործընթացների արդյունավետ կազմակերպման ու կառավարման հիմնական ուղղությունները։

Լեզվաբանություն

Այս ուսումնական ձեռնարկը նախատեսված է հայերեն գրագիտության սկզբնական գիտելիքները յուրացնելու և ընթերցանության հիմքերը սովորելու համար։ Այն սովորողին ծանոթացնում է հայոց այբուբենին՝ նպաստելով տառերի ճանաչմանը, դրանց հնչյունական արժեքների ընկալմանը և գրերի ճիշտ արտասանությանն ու կիրառությանը։ Համառոտ կառուցվածքը ենթադրում է ուսումնական նյութի հակիրճ և նպատակային ներկայացում՝ սկսնակների համար առանձնացնելով ամենաանհրաժեշտ գիտելիքները։ Այբբենագիտության սկզբնական փուլում կարևոր է տառերը ոչ միայն տեսողականորեն ճանաչելը, այլև դրանք հնչյունների, վանկերի ու բառերի մեջ միավորելու կարողություն ձեռք բերելը։ Այսպիսի ձեռնարկները հիմք են ստեղծում հետագա ընթերցանության և գրավոր խոսքի զարգացման համար՝ սովորողին աստիճանաբար տանելով պարզ լեզվական միավորներից դեպի ինքնուրույն կարդալու հմտություն։ Գիրքը կարող էր կիրառվել որպես տարրական կրթության օժանդակ միջոց՝ ինչպես դպրոցական ուսուցման, այնպես էլ անհատական գրագիտության զարգացման ընթացքում։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ կրթական մշակույթի կարևոր ուղղություններից մեկը՝ մայրենի լեզվով գրագիտության տարածումը և ուսուցման համար մատչելի ձեռնարկների ստեղծումը։ Այս առումով այն արժեքավոր է հայ մանկավարժական գրականության, այբբենարանների պատմության և հայերեն տարրական կրթության զարգացման ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանը՝ որպես հարուստ պատմական, մշակութային և բնական ժառանգություն ունեցող երկիր՝ անդրադառնալով նրա աշխարհագրական դիրքին, պատմական զարգացման հիմնական փուլերին, բնակչությանը, մշակույթին և ազգային ավանդույթներին։ Աշխատության մեջ նկարագրվում են երկրի բնական պայմաններն ու լանդշաֆտային բազմազանությունը՝ լեռնային տարածքները, հովիտները, գետերը, լճերը և բնակավայրերը, որոնք էական դեր են ունեցել տարածաշրջանի տնտեսական ու հասարակական կյանքի ձևավորման գործում։ Պատմական բաժիններում ներկայացվում են հայ ժողովրդի անցյալի կարևորագույն փուլերը, պետական կազմավորումների զարգացումը, քաղաքական իրադարձությունները և հարևան տարածաշրջանների հետ ունեցած կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական մշակույթի ձևավորմանն ու զարգացմանը՝ ճարտարապետությանը, եկեղեցական ժառանգությանը, գրականությանը, արվեստին, ժողովրդական բանահյուսությանը և ավանդական մշակույթին։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև հայկական բնակավայրերի և պատմամշակութային հուշարձանների առանձնահատկություններին՝ ցույց տալով դրանց նշանակությունը ազգային հիշողության և մշակութային ինքնության պահպանման գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու երկրի հասարակական և տնտեսական կյանքի, բնակչության կենցաղի, ավանդույթների և ժամանակակից զարգացման առանձնահատկությունների մասին։ Պատմական և մշակութային նյութերի համադրումը ընթերցողին ներկայացնում է Հայաստանի բազմաշերտ ինքնությունը՝ միավորելով հնագույն ժառանգությունը և ժամանակակից հասարակական իրականությունը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, մշակութաբաններին, ազգագրագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և բոլոր այն ընթերցողներին, ովքեր ցանկանում են համապարփակ պատկերացում կազմել Հայաստանի պատմության, բնության, մշակույթի և հասարակական կյանքի վերաբերյալ։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զբոսաշրջության ռազմավարական կառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով ոլորտի տնտեսական, սոցիալական և տարածքային զարգացման նշանակությունը։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են զբոսաշրջության կառավարման ռազմավարական մոտեցումները, ոլորտի զարգացման վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, զբոսաշրջային պահանջարկի և առաջարկի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև Հայաստանի զբոսաշրջային ներուժի արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջության պետական կառավարման համակարգին, ռազմավարական պլանավորմանը, ոլորտի զարգացման ծրագրերին և տարբեր կառույցների միջև համագործակցության արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել զբոսաշրջային հոսքերի փոփոխությունները, զբոսաշրջային ծառայությունների որակը, ենթակառուցվածքների զարգացվածությունը, մարդկային ռեսուրսների ներուժը և Հայաստանի՝ որպես զբոսաշրջային ուղղության միջազգային մրցունակությունը։ Կարևորվում է նաև զբոսաշրջային արդյունքի բազմազանեցումը՝ մշակութային, պատմական, բնապահպանական, գյուղական, արկածային և այլ ուղղությունների զարգացման միջոցով, ինչը կարող է նպաստել զբոսաշրջային սեզոնայնության նվազեցմանը և տարբեր տարածաշրջանների տնտեսական ակտիվության բարձրացմանը։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև ոլորտի թվայնացման, ժամանակակից մարքեթինգային գործիքների կիրառման, Հայաստանի զբոսաշրջային բրենդի ամրապնդման և միջազգային շուկաներում երկրի ճանաչելիության բարձրացման խնդիրներին։ Առանձին կարևորություն ունի զբոսաշրջության կայուն զարգացման սկզբունքների ներդրումը, որի շրջանակում անհրաժեշտ է համատեղել տնտեսական արդյունքները բնական և մշակութային ժառանգության պահպանության, համայնքների զարգացման և զբոսաշրջային տարածքների հավասարակշռված օգտագործման հետ։ Աշխատության մեջ կարող են բացահայտվել ռազմավարական կառավարման արդյունավետությունը սահմանափակող հիմնական խնդիրները՝ կառավարման համակարգի համակարգման դժվարությունները, ենթակառուցվածքների անհավասար զարգացումը, տեղեկատվական և վիճակագրական տվյալների օգտագործման սահմանափակումները, ծառայությունների որակի տարբերությունները և զբոսաշրջային ներուժի ոչ լիարժեք իրացումը։ Միաժամանակ ներկայացվում են ոլորտի կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղություններ՝ ռազմավարական պլանավորման կատարելագործում, պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության խորացում, ներդրումների խթանում, մարդկային կապիտալի զարգացում, ենթակառուցվածքների բարելավում և զբոսաշրջային ծառայությունների մրցունակության բարձրացում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել զբոսաշրջության և հյուրընկալության ոլորտի մասնագետների, տնտեսագետների, պետական կառավարման ներկայացուցիչների, զբոսաշրջային կազմակերպությունների աշխատակիցների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Մանկավարժություն

Փաստաթուղթը ներկայացնում է Թիֆլիսի Ներսիսյան ազգային հոգևոր դպրոցի գործունեությունը կարգավորող կանոնադրությունը՝ արտացոլելով հայ կրթական հաստատությունների կազմակերպման, կառավարման և ազգային կրթական նպատակների ձևակերպման սկզբունքները։ Ներսիսյան դպրոցը նշանակալի տեղ է զբաղեցրել հայ ժողովրդի կրթական ու մշակութային պատմության մեջ՝ դառնալով հայագիտական մտքի, գրագիտության, ազգային ինքնագիտակցության և հասարակական կյանքի զարգացման կարևոր կենտրոններից մեկը։ Դպրոցի գործունեությունը կապված էր հայ եկեղեցու կրթական ավանդույթների, հոգևոր ու աշխարհիկ գիտելիքների տարածման և կրթված սերունդ պատրաստելու ձգտման հետ։ Կանոնադրական բնույթի այս հրատարակությունը նախատեսված էր հաստատության ներքին կազմակերպման և աշխատանքի ընդհանուր սկզբունքների սահմանման համար։ Նման փաստաթղթերը սովորաբար անդրադառնում էին ուսումնական հաստատության կառավարման կառուցվածքին, պատասխանատու մարմինների և պաշտոնատար անձանց պարտականություններին, ուսուցիչների ու աշակերտների կարգավիճակին, ուսումնական գործընթացի կազմակերպմանը և դպրոցի առջև դրված կրթական խնդիրներին։ Այդ կարգավորումների միջոցով ձգտում էր ապահովվել հաստատության գործունեության շարունակականությունը, ներքին կարգապահությունը և կրթական առաքելության իրականացումը։ Հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի հայ ազգային դպրոցի պատմության, կրթական կառավարման ձևերի և հայ հասարակական կյանքի զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին ձևավորվում ազգային նշանակություն ունեցող կրթական հաստատությունների իրավական ու կազմակերպչական հիմքերը, և ինչ դեր էր վերապահվում դպրոցին հայ մշակութային ժառանգության պահպանման ու նոր սերունդների կրթության գործում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել կրթության պատմաբաններին, մանկավարժներին, հայ եկեղեցու և ազգային հաստատությունների պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին, ինչպես նաև Ներսիսյան դպրոցի պատմությունն ուսումնասիրող ընթերցողներին։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ավանդական արտադրական կառույցների՝ հնձանների, ձիթհանների և ջրաղացների ճարտարապետական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց ժամանակակից օգտագործման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այդ կառույցների ձևավորման պատմական նախադրյալները, տարածական կազմակերպումը, կառուցվածքային լուծումները, օգտագործվող շինանյութերը, տեղական ճարտարապետական ավանդույթները և բնական միջավայրի հետ դրանց փոխհարաբերությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում յուրաքանչյուր կառույցի գործառնական նշանակությանը և այն բանին, թե ինչպես է արտադրական գործընթացը պայմանավորել շենքի հատակագծային ու ծավալատարածական կառուցվածքը։ Հնձանների ուսումնասիրության դեպքում կարող են դիտարկվել խաղողի վերամշակման և գինու պատրաստման համար նախատեսված տարածքները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկություններն ու ավանդական տեխնոլոգիական լուծումները, իսկ ձիթհանների և ջրաղացների դեպքում՝ համապատասխանաբար ձիթապտղի կամ այլ հումքի վերամշակման և ջրի էներգիայի օգտագործման հետ կապված ճարտարապետական ու ինժեներական համակարգերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ նման կառույցները ոչ միայն արտադրական նշանակություն ունեցող շինություններ են, այլև Հայաստանի գյուղական մշակույթի, տնտեսական կյանքի և տեղական շինարարական ավանդույթների նյութական վկայություններ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է դրանց պահպանության, վերականգնման և վերաօգտագործման հնարավորությունների գնահատումը՝ հաշվի առնելով պատմական արժեքը, շենքերի տեխնիկական վիճակը, տեղական համայնքների կարիքները և ժամանակակից գործառույթների պահանջները։ Կարող են առաջարկվել կառույցների նոր կիրառության տարբերակներ՝ որպես մշակութային, կրթական, զբոսաշրջային, թանգարանային, հանրային կամ փոքրածավալ արտադրական տարածքներ՝ պահպանելով դրանց պատմաճարտարապետական ինքնատիպությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նաև ժառանգության պահպանության և ժամանակակից միջամտությունների հավասարակշռությանը, որպեսզի նոր գործառույթների ներդրումը չվնասի կառույցների ավանդական կերպարին և պատմական արժեքներին։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել Հայաստանի ավանդական արտադրական ճարտարապետության գիտական ուսումնասիրությանը, դրա պահպանության և վերականգնման ռազմավարությունների մշակմանը, ինչպես նաև պատմական շինությունների կայուն և նպատակային վերաօգտագործմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, վերականգնող մասնագետներին, արվեստաբաններին, պատմաբաններին, մշակութային ժառանգության պահպանության ոլորտի մասնագետներին, համայնքային կառույցներին և Հայաստանի ավանդական ճարտարապետությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին ու ուսանողներին։