Готовые материалы

Գեղեցիկի ընկալումները հետմոդեռնիստական փիլիսոփայության մեջ ձևավորվում են այն գաղափարի շուրջ, որ գեղեցիկը չունի մեկ միասնական, համընդհանուր և մշտական սահմանում, այլ կախված է լեզվից, մշակույթից, պատմական համատեքստից և դիտողի անձնական փորձից։ Հետմոդեռնիզմը քննադատում է դասական և մոդեռնիստական մոտեցումները, որոնք փորձում էին գեղեցիկը բացատրել որպես օբյեկտիվ չափանիշների համակարգ կամ համընդհանուր էսթետիկական կանոնների ամբողջություն, և փոխարենը ընդգծում է բազմազանությունը, տարբերությունները և իմաստների հարաբերականությունը։ Այս մոտեցման մեջ արվեստը և գեղեցկությունը դիտվում են որպես բաց համակարգեր, որտեղ իմաստը մշտապես փոփոխվում է և կախված է մեկնաբանությունից։ Հետմոդեռնիստական մտածողությունը նաև շեշտում է, որ գեղեցիկը կարող է լինել հակասական, պարադոքսալ և նույնիսկ «անհարթ»՝ ներառելով այնպիսի ձևեր, որոնք նախկինում համարվել են ոչ գեղեցիկ կամ անընդունելի։ Օրինակ՝ զանգվածային մշակույթի, փոփ արվեստի, կոլաժային և դեկոնստրուկտիվիստական մոտեցումները ցույց են տալիս գեղեցիկի նոր ընկալումներ, որտեղ կարևոր է ոչ թե ներդաշնակությունը, այլ խաղը, վերաիմաստավորումը և հղումների բազմաշերտությունը։ Այսպիսով, Գեղագիտություն-ում հետմոդեռնիզմը գեղեցիկը դիտարկում է որպես փոփոխական, բազմիմաստ և սոցիալ-մշակութային կառուցվածք, այլ ոչ թե կայուն և համընդհանուր կատեգորիա։

Ռազմական կոմունիզմ-ը տնտեսական և քաղաքական համակարգ էր, որը կիրառվեց Խորհրդային Ռուսաստանում քաղաքացիական պատերազմի տարիներին՝ մոտավորապես 1918–1921 թվականներին, երբ բոլշևիկյան իշխանությունը փորձում էր ապահովել պետության գոյությունը պատերազմական պայմաններում։ Այս քաղաքականության հիմնական նպատակն էր կենտրոնացնել բոլոր տնտեսական ռեսուրսները պետության ձեռքում՝ բանակի և քաղաքացիական պատերազմի կարիքները բավարարելու համար։ Այդ ընթացքում իրականացվեց արտադրության պետականացում, մասնավոր ձեռնարկությունների վերացում, հացահատիկի հարկադիր հավաքագրում գյուղացիներից և ապրանքափոխանակության սահմանափակումներ՝ գրեթե վերացնելով ազատ շուկան։ Աշխատուժը նույնպես ենթարկվում էր խիստ վերահսկողության, իսկ աշխատավարձերի փոխարեն հաճախ կիրառվում էր նատուրալ բաշխման համակարգ։ Թեև այս քաղաքականությունը օգնեց բոլշևիկներին հաղթել քաղաքացիական պատերազմում, այն առաջացրեց ծանր տնտեսական ճգնաժամ, արտադրության անկում, սով և սոցիալական դժգոհություն։ Հետագայում այն փոխարինվեց Նոր տնտեսական քաղաքականությամբ (ՆԷՊ), որը վերականգնեց մասնավոր հատվածի որոշ տարրեր և շուկայի սահմանափակ գործունեություն՝ տնտեսությունը կայունացնելու նպատակով։

Բանկային համակարգ-ը ֆինանսական հաստատությունների ամբողջությունն է, որոնք զբաղվում են դրամական միջոցների հավաքագրմամբ, վարկերի տրամադրմամբ, վճարահաշվարկային ծառայությունների իրականացմամբ և տնտեսության ֆինանսական միջնորդությամբ։ Բանկային համակարգի հիմնական նպատակն է ապահովել տնտեսության մեջ ազատ դրամական միջոցների արդյունավետ շրջանառությունը՝ ուղղելով դրանք ներդրումների, արտադրության և սպառման ֆինանսավորման համար։ Այն սովորաբար ունի երկաստիճան կառուցվածք՝ կենտրոնական բանկ և առևտրային բանկեր, որտեղ կենտրոնական բանկը կարգավորում է դրամավարկային քաղաքականությունը, վերահսկում է ֆինանսական կայունությունը և թողարկում ազգային արժույթը, իսկ առևտրային բանկերը սպասարկում են ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց՝ տրամադրելով հաշիվներ, վարկեր, ավանդներ և այլ ֆինանսական ծառայություններ։ Բանկային համակարգը կարևոր դեր ունի տնտեսական զարգացման մեջ, քանի որ այն նպաստում է ներդրումների աճին, վճարային համակարգերի արդյունավետությանը և ֆինանսական ռեսուրսների բաշխման օպտիմալացմանը։ Միևնույն ժամանակ այն ենթակա է տարբեր ռիսկերի՝ վարկային, շուկայական և իրացվելիության, ուստի պահանջում է խիստ կարգավորում և վերահսկողություն՝ ֆինանսական ճգնաժամերից խուսափելու համար։

Ընտանիքի հոգեբանությունը ուսումնասիրում է ընտանիքը որպես փոքր սոցիալական համակարգ, դրա անդամների միջև հարաբերությունները, հաղորդակցման ձևերը, դերաբաշխումը և այն հոգեբանական գործընթացները, որոնք ազդում են ընտանիքի կայունության, զարգացման և ներդաշնակության վրա։ Այն դիտարկում է, թե ինչպես են ձևավորվում ամուսնական հարաբերությունները, ծնող-երեխա կապերը, ինչպես նաև ինչպես են ընտանիքի ներսում առաջացող կոնֆլիկտները, սթրեսները կամ արտաքին սոցիալական ճնշումները ազդում ընտանիքի ընդհանուր հոգեբանական մթնոլորտի վրա։ Ընտանիքի հոգեբանության կարևոր ուղղություններից է նաև դաստիարակության ոճերի ուսումնասիրությունը, որտեղ առանձնացվում են ավտորիտար, թույլատրող և ժողովրդավարական մոտեցումներ, որոնք տարբեր կերպ են ազդում երեխաների անձնային զարգացման, ինքնագնահատականի և սոցիալական հմտությունների վրա։ Բացի այդ, այս ոլորտը ուսումնասիրում է նաև ընտանեկան ճգնաժամերը՝ օրինակ ամուսնալուծություն, ֆինանսական դժվարություններ կամ կորուստներ, և դրանց հաղթահարման մեխանիզմները։ Կարևոր դեր ունի նաև հաղորդակցության որակը ընտանիքի ներսում, քանի որ բաց, հարգալից և արդյունավետ հաղորդակցումը նպաստում է փոխըմբռնմանը և հարաբերությունների ամրապնդմանը, մինչդեռ բացակայությունը կամ սխալ հաղորդակցումը հաճախ առաջացնում է կոնֆլիկտներ և օտարացում։ Ընտանիքի հոգեբանություն-ը նաև կիրառում է խորհրդատվական և թերապևտիկ մեթոդներ՝ օգնելու ընտանիքներին հաղթահարել դժվարությունները և բարելավել հարաբերությունների որակը, նպաստելով ավելի առողջ և կայուն ընտանեկան միջավայրի ձևավորմանը։

Հոգեբանական հետազոտության մեթոդաբանության հիմնական սկզբունքները այն հիմնարար կանոններն ու մոտեցումներն են, որոնցով ապահովվում է հոգեբանական երևույթների ուսումնասիրության գիտականությունը, վստահելիությունը և օբյեկտիվությունը։ Այս սկզբունքների հիմքում ընկած է օբյեկտիվության պահանջը, ըստ որի հետազոտողը պետք է հնարավորինս նվազեցնի իր անձնական կարծիքների, կանխակալ վերաբերմունքի կամ ենթադրությունների ազդեցությունը արդյունքների վրա և հիմնվի փաստացի տվյալների վրա։ Կարևոր է նաև համակարգվածության սկզբունքը, որը ենթադրում է, որ ուսումնասիրությունը պետք է լինի պլանավորված, կառուցվածքային և տրամաբանորեն կազմակերպված գործընթաց՝ սկսած խնդրի ձևակերպումից մինչև արդյունքների վերլուծություն։ Վստահելիության և վավերականության սկզբունքները ապահովում են, որ ստացված տվյալները լինեն կրկնելի և իրականում չափեն այն երևույթը, որը նախատեսված է ուսումնասիրել։ Հոգեբանական հետազոտություններում մեծ նշանակություն ունի նաև էթիկական սկզբունքը, որը պահանջում է հարգանք մասնակիցների նկատմամբ, տեղեկացված համաձայնություն, գաղտնիության պահպանում և հոգեբանական վնասի բացառություն։ Բացի այդ, կիրառվում է նաև էմպիրիկության սկզբունքը, ըստ որի գիտական եզրակացությունները պետք է հիմնված լինեն դիտարկումների, փորձերի և չափումների վրա, այլ ոչ թե միայն տեսական ենթադրությունների։ Հոգեբանություն ոլորտում այս սկզբունքները միասին ապահովում են գիտական ուսումնասիրությունների որակը և թույլ են տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ մարդու վարքը, մտածողությունը և հուզական գործընթացները։

Վախերի և ֆոբիաների հոգեբանությունը ուսումնասիրում է մարդու վախի զգացման առաջացման մեխանիզմները, դրա հոգեբանական, կենսաբանական և սոցիալական պատճառները, ինչպես նաև այն ձևերը, որոնցով այդ զգացումները կարող են վերածվել կայուն և երբեմն խանգարող վիճակների։ Վախը բնական և ադապտիվ հուզական արձագանք է վտանգին կամ սպառնալիքին, որը օգնում է մարդուն պաշտպանվել և արագ արձագանքել վտանգավոր իրավիճակներում, մինչդեռ ֆոբիաները համարվում են վախի չափազանցված, իռացիոնալ և վերահսկման դժվար ենթակա ձևեր, որոնք հաճախ առաջանում են նույնիսկ իրական վտանգի բացակայության դեպքում։ Ֆոբիաները կարող են կապված լինել կոնկրետ առարկաների, կենդանիների, իրավիճակների կամ երևույթների հետ, օրինակ՝ բարձրությունից, փակ տարածքներից կամ սոցիալական շփումներից վախը։ ֆոբիա-ները ձևավորվում են տարբեր գործոնների ազդեցությամբ՝ ներառյալ գենետիկ նախատրամադրվածությունը, անցյալում ունեցած տրավմատիկ փորձառությունները, ուսուցման և պայմանավորվածության մեխանիզմները, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի ազդեցությունները։ Հոգեբանության մեջ կարևոր դեր ունեն նաև ճանաչողական սխալ ընկալումները, երբ մարդը գերագնահատում է վտանգը և թերագնահատում սեփական դիմակայելու կարողությունները։ Վախերի և ֆոբիաների բուժման համար կիրառվում են տարբեր մոտեցումներ՝ ճանաչողական-վարքային թերապիա, աստիճանական ազդեցության մեթոդներ (exposure therapy), ինչպես նաև որոշ դեպքերում դեղորայքային բուժում, որոնք օգնում են նվազեցնել անհանգստության մակարդակը և վերականգնել մարդու բնականոն գործունեությունը։

VNC ծրագիր-ը հեռակա աշխատասեղանի կառավարման համակարգ է, որը թույլ է տալիս օգտվողին ինտերնետի կամ տեղային ցանցի միջոցով կառավարել մեկ այլ համակարգիչ այնպես, կարծես նա նստած է դրա դիմաց։ VNC-ն հիմնված է «client-server» մոդելի վրա, որտեղ սերվերային մասը աշխատում է այն համակարգչում, որը պետք է վերահսկվի, իսկ հաճախորդ (client) ծրագիրը օգտագործվում է այն սարքում, որտեղից իրականացվում է կառավարումը։ Այս տեխնոլոգիան լայնորեն կիրառվում է տեխնիկական աջակցության, համակարգերի հեռակա ադմինիստրացիայի, ուսուցման և կորպորատիվ միջավայրերում աշխատանքի կազմակերպման համար։ VNC-ի հիմնական առավելություններից են պլատֆորմային անկախությունը (կարող է աշխատել Windows, Linux, macOS համակարգերում) և պարզ կառուցվածքը, սակայն այն հաճախ պահանջում է լրացուցիչ անվտանգության կարգավորումներ, քանի որ տվյալների փոխանցումը կարող է լինել խոցելի առանց գաղտնագրման։ Գոյություն ունեն տարբեր VNC իրականացումներ և ծրագրեր, օրինակ՝ RealVNC, TightVNC և UltraVNC, որոնք տարբերվում են արագությամբ, անվտանգության մակարդակով և լրացուցիչ հնարավորություններով։

Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն-ը Հայաստանի առաջին ժամանակակից անկախ պետականությունն էր, որը գոյություն ունեցավ 1918 թվականի մայիսի 28-ից մինչև 1920 թվականի դեկտեմբերի վերջը՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Ռուսական կայսրության փլուզման հետևանքով ստեղծված բարդ քաղաքական իրավիճակում։ Այն ձևավորվեց Հայոց ազգային խորհրդի կողմից՝ Բաթումի պայմանագրից հետո, երբ հայ ժողովուրդը ստիպված էր վերականգնել պետականությունը ծանր պատերազմների, ցեղասպանության և տարածքային կորուստների պայմաններում։ Հանրապետությունը ուներ խորհրդարանական կառավարման համակարգ և իր կարճատև գոյության ընթացքում փորձեց ստեղծել պետական կառավարման ինստիտուտներ, բանակ, կրթական համակարգ և արտաքին հարաբերություններ հաստատել այլ պետությունների հետ։ Չնայած ներքին տնտեսական դժվարություններին, փախստականների մեծ հոսքին, սովի և ռազմական սպառնալիքների առկայությանը՝ Հայաստանը կարողացավ որոշ չափով կազմակերպել պետական կյանքը և պահպանել անկախության գաղափարը։ Հանրապետությունը ավարտեց իր գոյությունը 1920 թվականին, երբ խորհրդային զորքերի մուտքով հաստատվեց խորհրդային իշխանություն, սակայն այն դարձավ կարևոր պատմական հիմք հետագա անկախ պետականության վերականգնման համար և մեծ նշանակություն ունեցավ հայկական պետականության գաղափարի պահպանման ու զարգացման գործում։

Գյուղատնտեսական վարկերը ֆինանսական միջոցներ են, որոնք տրամադրվում են գյուղատնտեսությամբ զբաղվող ֆերմերներին, գյուղացիական տնտեսություններին կամ ագրոբիզնեսներին՝ արտադրական գործընթացները կազմակերպելու, ընդլայնելու կամ արդիականացնելու նպատակով։ Դրանք կարող են օգտագործվել տարբեր նպատակներով՝ սերմացուի, պարարտանյութերի, կենդանիների, տեխնիկայի ձեռքբերման, ջերմոցների կառուցման, ոռոգման համակարգերի ներդրման կամ բերքահավաքի ֆինանսավորման համար։ Գյուղատնտեսական վարկերը սովորաբար ունեն արտոնյալ պայմաններ՝ համեմատած սովորական սպառողական վարկերի հետ, քանի որ գյուղատնտեսությունը հաճախ կախված է սեզոնայնությունից, կլիմայական պայմաններից և բարձր ռիսկերից։ Այդ պատճառով պետությունները կամ միջազգային ֆինանսական կազմակերպությունները հաճախ իրականացնում են աջակցման ծրագրեր՝ ցածր տոկոսադրույքներով կամ սուբսիդավորվող վարկերով՝ գյուղատնտեսության զարգացումը խթանելու համար։ Այս վարկերը կարևոր դեր ունեն գյուղական տնտեսությունների կայունացման, արտադրողականության բարձրացման, սննդի ապահովության և գյուղական բնակչության տնտեսական բարեկեցության բարելավման գործում։

Խոսքը և հաղորդակցումը մարդու հիմնական սոցիալական գործառույթներից են, որոնց միջոցով մարդիկ արտահայտում են իրենց մտքերը, զգացմունքները, ցանկությունները և տեղեկատվությունը՝ փոխանակվելով միմյանց հետ տարբեր ձևերով։ Խոսքը լեզվի գործնական կիրառությունն է, որն իրականացվում է բանավոր կամ գրավոր ձևով և հիմնված է լեզվական կանոնների ու կառուցվածքների վրա, մինչդեռ հաղորդակցումը ավելի լայն հասկացություն է և ներառում է ոչ միայն խոսքային, այլ նաև ոչ խոսքային միջոցներ՝ ինչպիսիք են ժեստերը, դիմախաղը, ինտոնացիան, մարմնի լեզուն և խորհրդանշական նշանները։ Հաղորդակցման գործընթացը բաղկացած է հաղորդողից, հաղորդագրությունից, հաղորդման միջոցից և ստացողից, և այն կարող է լինել երկկողմանի կամ բազմակողմանի՝ կախված իրավիճակից։ Այս գործընթացը կարևոր դեր ունի հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում՝ կրթության, աշխատանքի, մշակույթի և միջանձնային հարաբերությունների մեջ, քանի որ արդյունավետ հաղորդակցումը նպաստում է փոխըմբռնմանը, համագործակցությանը և սոցիալական կապերի ամրապնդմանը։

Նորաբանությունները այն բառերն ու արտահայտություններն են, որոնք նոր են ստեղծվում կամ ներմուծվում լեզվի մեջ՝ անվանելու համար նոր երևույթներ, առարկաներ, հասկացություններ կամ տեխնոլոգիական զարգացումներ, որոնք նախկինում գոյություն չեն ունեցել կամ չեն ունեցել համապատասխան անվանում։ Դրանք կարող են ձևավորվել լեզվի ներքին հնարավորություններով՝ օրինակ բառակազմության միջոցով (արմատների, ածանցների, բառահյուսման կիրառմամբ), կամ փոխառվել այլ լեզուներից և հարմարեցվել տվյալ լեզվի հնչյունական ու քերականական համակարգին։ Նորաբանությունները հատկապես ակտիվ են զարգանում գիտության, տեխնիկայի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և հասարակական կյանքի արագ փոփոխությունների պայմաններում, երբ լեզուն պետք է արագ արձագանքի նոր իրականություններին՝ ստեղծելով համապատասխան անվանումներ։ Օրինակ՝ համակարգիչ, բջջային հեռախոս, համացանց, հավելված և այլ նմանատիպ բառեր ժամանակին եղել են նորաբանություններ։ Ժամանակի ընթացքում որոշ նորաբանություններ կարող են դառնալ ընդհանուր գործածական և մտնել լեզվի հիմնական բառապաշարի մեջ՝ կորցնելով իրենց «նոր» բնույթը, մինչդեռ որոշները կարող են մնալ մասնագիտական կամ սահմանափակ կիրառության շրջանակներում։

Աշխարհագրական մեծ հայտնագործությունները վերաբերում են 15–17-րդ դարերում եվրոպացի ծովագնացների և հետազոտողների իրականացրած ճանապարհորդություններին, որոնք հանգեցրին նոր մայրցամաքների, ծովային ուղիների և մշակույթների բացահայտմանը։ Այս ժամանակաշրջանը հաճախ կոչվում է նաև Մեծ աշխարհագրական հայտնագործությունների դարաշրջան և կապված է այնպիսի երկրների հետ, ինչպիսիք են Պորտուգալիան և Իսպանիան, որոնք առաջինն էին սկսում համակարգված ծովային հետազոտություններ՝ նպատակ ունենալով գտնել նոր առևտրային ուղիներ դեպի Ասիա և այլ տարածաշրջաններ։ Նավարկողները, ինչպիսիք են Քրիստափոր Կոլումբոսը, որը 1492 թվականին հասավ Ամերիկա՝ կարծելով, թե հայտնաբերել է Ասիայի արևմտյան ճանապարհը, Վասկո դա Գաման, ով շրջանցելով Աֆրիկան հասավ Հնդկաստան, և Ֆեռնան Մագելանը, որի արշավախումբը առաջին անգամ իրականացրեց աշխարհը շրջանցող ճանապարհորդություն, զգալիորեն ընդլայնեցին մարդկության պատկերացումները Երկրի մասին։ Այս հայտնագործությունները ոչ միայն փոխեցին աշխարհագրական գիտելիքները, այլ նաև խթանեցին միջազգային առևտուրը, գաղութացման գործընթացները, մշակութային փոխազդեցությունները և երբեմն նաև հակամարտությունները տարբեր ժողովուրդների միջև՝ ձևավորելով ժամանակակից աշխարհաքաղաքական և տնտեսական համակարգերի հիմքերը։

Պարույր Սևակ (իսկական անունը՝ Պարույր Ղազարյան) հայ գրականության 20-րդ դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից է, գրականագետ և թարգմանիչ։ Նա ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում։ Սովորել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում, ապա շարունակել է ուսումը Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում։ Սևակի ստեղծագործությունը առանձնանում է խորը փիլիսոփայական մտածողությամբ, հայրենիքի, սիրո, մարդու ներաշխարհի և ազգային ինքնության թեմաների վերլուծությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Անլռելի զանգակատուն» պոեմը, ինչպես նաև բազմաթիվ բանաստեղծությունների ժողովածուներ։

Եղիշե Չարենց հայ գրականության ամենախոշոր ներկայացուցիչներից է, 20-րդ դարի առաջին կեսի ականավոր բանաստեղծ, արձակագիր և հասարակական գործիչ։ Նա համարվում է նորագույն հայ պոեզիայի հիմնադիրներից մեկը և մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ գրականության զարգացման վրա։ Չարենցի ստեղծագործություններում արտացոլված են հայրենիքի, ազատության, մարդու ներաշխարհի, ինչպես նաև ազգային ու սոցիալական խնդիրների թեմաները։ Նրա հայտնի գործերից են «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը և «Երկիր Նաիրի» պոեմը։ Չարենցի կյանքն ու ստեղծագործությունը սերտորեն կապված են Հայաստանի պատմական և քաղաքական բարդ շրջանի հետ, իսկ նրա ժառանգությունը այսօր համարվում է հայ մշակույթի անբաժանելի մաս։