История

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Սևանա լճի հարավային ափին գտնվող Կելանկրանի ժայռափոր ուրարտական սեպագիր արձանագրության մանրամասն վերլուծությանը, որը վերագրվում է Ուրարտուի արքա Ռուսա Ա-ին։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են արձանագրության տեքստի ընթերցումը, տառադարձությունը, լեզվաբանական և պատմական մեկնաբանությունները, ինչպես նաև քննարկվում են դրա հայտնաբերման, պահպանման և ուսումնասիրության պատմությունը։ Հեղինակը հատուկ ուշադրություն է դարձնում արձանագրությունում հիշատակվող երկրանուններին, տեղանուններին, ռազմական արշավանքներին և շինարարական գործունեությանը՝ փորձելով վերականգնել տարածաշրջանի քաղաքական ու աշխարհագրական պատկերը մ.թ.ա. VIII դարում։ Գիրքը կարևոր սկզբնաղբյուր է ուրարտական պատմության, հին Հայաստանի պատմական աշխարհագրության և սեպագիր արձանագրությունների ուսումնասիրության համար, քանի որ համադրում է տեքստաբանական, պատմագիտական և լեզվաբանական մոտեցումները՝ նպաստելով Ուրարտուի պետական կառուցվածքի, նվաճողական քաղաքականության և մշակութային ժառանգության առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը Օսմանյան պետության պատմությանն անդրադարձող բազմահատոր պատմագիտական երկի շարունակությունն է՝ ներկայացնելով կայսրության ձևավորման, ընդարձակման և պետական զարգացման տարբեր փուլերը։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու օսմանյան իշխանության ամրապնդման գործընթացը, կենտրոնական կառավարման համակարգի ձևավորումը, սուլթանական իշխանության առանձնահատկությունները և կայսրության տարածքային ու քաղաքական փոփոխությունները։ Նման պատմագիտական շարադրանքներում կարևոր տեղ են զբաղեցնում սուլթանների գործունեությունը, գահակալական հաջորդականությունը, արքունական հարաբերությունները, ռազմական արշավանքները, դիվանագիտական կապերը և հարևան պետությունների հետ բախումներն ու համագործակցությունը։ Առանձին ուշադրության են արժանի վարչական կառույցների, բանակի, հարկային համակարգի և հասարակական հարաբերությունների զարգացումը, որոնք պայմանավորել են պետության ներքին կայունությունն ու արտաքին ազդեցությունը։ Օսմանյան պետության պատմությունը կարևոր է նաև Եվրոպայի, Ասիայի և Մերձավոր Արևելքի պատմական գործընթացները փոխկապակցված դիտարկելու համար, քանի որ կայսրությունը դարեր շարունակ ներգրավված է եղել տարածաշրջանային և միջազգային քաղաքականության մեջ։ Հայ ընթերցողի համար այսպիսի աշխատությունը լրացուցիչ նշանակություն ունի՝ օգնելով հասկանալու այն պատմական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել են Օսմանյան կայսրության տարբեր ժողովուրդների, այդ թվում՝ հայ համայնքների կյանքը, իրավական կարգավիճակը և մշակութային հարաբերությունները։ Երկը արժեքավոր է որպես պատմական գիտելիքի տարածման և համաշխարհային պատմության կարևոր թեմաների հայերեն ներկայացման օրինակ։ Այն նպաստում է օսմանյան պետականության և նրա պատմական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրությանը։

Աշխատությունը ներկայացնում է Շամախի քաղաքի նկարագրությունը՝ անդրադառնալով Կովկասի պատմական և աշխարհագրական միջավայրում նրա դիրքին, բնակավայրի առանձնահատկություններին և քաղաքային կյանքին։ Շամախին պատմական Շիրվանի կարևոր կենտրոններից է և տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցել է նշանակալի դեր տարածաշրջանի վարչական, առևտրական ու մշակութային հարաբերություններում։ Քաղաքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու նրա աշխարհագրական դիրքին, բնակչության կազմին, բնակեցման առանձնահատկություններին, տնտեսական գործունեությանը և հասարակական միջավայրին։ Նման քաղաքագրական աշխատությունները կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում բնակավայրերի կառուցվածքի, փողոցների ու շինությունների, առևտրի, արհեստների, տեղական սովորույթների և համայնքային հարաբերությունների մասին։ Շամախիի պատմական նշանակությունը պայմանավորված է նաև տարածաշրջանային ճանապարհների ու առևտրային կապերի համակարգում ունեցած դիրքով, ինչպես նաև բազմազան մշակութային ազդեցություններով։ Ս. Պ. Զելինսկու աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Կովկասի պատմական աշխարհագրությամբ, քաղաքների զարգացման պատմությամբ և 19-րդ դարի տարածաշրջանային ուսումնասիրություններով զբաղվողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ տվյալ ժամանակաշրջանի Շամախիի վերաբերյալ տեղեկությունները հետագա պատմական ու աշխարհագրական ուսումնասիրությունների հետ համադրելու համար։

Աշխատությունը վերաբերում է Տարոնի ուխտի հետ կապված իրադարձություններին և հոգևոր ավանդույթներին՝ ներկայացնելով հայ ժողովրդի կրոնական կյանքի ու ուխտագնացության մշակույթի կարևոր դրսևորումներից մեկը։ Տարոնը պատմական Հայաստանի այն նշանավոր շրջաններից է, որը դարեր շարունակ ունեցել է առանձնահատուկ նշանակություն հայոց հոգևոր և մշակութային կյանքում։ Տարածաշրջանի սրբավայրերը, վանքերն ու եկեղեցիները եղել են հավատացյալների ուխտագնացության, աղոթքի և հոգևոր ինքնության պահպանման կարևոր կենտրոններ։ Ուխտի հետ կապված պատմություններն ու հիշատակությունները հնարավորություն են տալիս անդրադառնալու կրոնական ավանդույթների ձևավորմանը, դրանց հասարակական նշանակությանը և սերունդների միջև փոխանցմանը։ Նման նյութերը կարևոր են նաև տեղական համայնքների պատմության, սրբավայրերի նկատմամբ վերաբերմունքի և հավատքի շուրջ ձևավորված հավաքական հիշողության ուսումնասիրության համար։ Տարոնյան ուխտի թեման միավորում է կրոնական հավատալիքները, պատմական հիշողությունը, ժողովրդական սովորույթներն ու ազգային ինքնագիտակցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հոգևոր կենտրոնները նպաստել համայնքային համախմբմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական պատմության, Տարոնի պատմամշակութային ժառանգության և հայ ժողովրդի ուխտագնացության ավանդույթների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Ժողովածուն ընդգրկում է Հին Հայաստանի պատմության և մշակույթի տարբեր հարցերին նվիրված գիտական զեկուցումներ՝ ներկայացված անվանի հնագետ և պատմաբան Գևորգ Տիրացյանի հիշատակին կազմակերպված գիտաժողովում։ Հրատարակությունը կարևորում է հին հայկական հասարակության պատմական զարգացման, նյութական մշակույթի, հնագիտական ժառանգության և հարևան ժողովուրդների ու քաղաքակրթությունների հետ ունեցած կապերի ուսումնասիրությունը։ Հին Հայաստանի անցյալի ճանաչման համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեն հնագիտական հուշարձանները, բնակավայրերի ու դամբարանադաշտերի նյութերը, կենցաղային առարկաները, զարդերը, խեցեղենը, մետաղագործական իրերը և արվեստի նմուշները, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակական ու մշակութային կյանքի պատկերը։ Ժողովածուի թեմատիկ ուղղվածությունը թույլ է տալիս դիտարկել նաև հնագիտական նյութերի պատմական մեկնաբանության, մշակութային փոխազդեցությունների և Հայաստանի՝ հին աշխարհի քաղաքակրթական գործընթացներում ունեցած տեղի հարցերը։ Գիտաժողովի ձևաչափը միավորում է հետազոտական տարբեր մոտեցումներ և ընդգծում Գևորգ Տիրացյանի գիտական ժառանգության նշանակությունը հնագիտության ու հայագիտության զարգացման գործում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հնագետների, մշակութաբանների, ուսանողների և Հին Հայաստանի պատմությամբ ու մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է ազգագրությանը՝ որպես ժողովրդի նյութական և հոգևոր մշակույթը, կենցաղը, հասարակական հարաբերությունները, սովորույթներն ու ավանդույթներն ուսումնասիրող գիտական բնագավառի։ Այն անդրադառնում է ազգագրական հետազոտության հիմնական ուղղություններին, ուսումնասիրության առարկային, մեթոդներին և աղբյուրներին՝ ներկայացնելով ժողովրդի պատմական փորձի ու մշակութային ժառանգության ճանաչման կարևորությունը։ Ազգագրական նյութերի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել բնակչության առօրյա կյանքը, ընտանեկան և համայնքային հարաբերությունները, ծեսերն ու տոները, հավատալիքները, ժողովրդական գիտելիքները, արհեստներն ու տնտեսական զբաղմունքները, ինչպես նաև ավանդական մշակույթի ձևավորման և փոխանցման գործընթացները։ Հրատարակությունը կարևորում է ազգագրական փաստերի հավաքման, պահպանման, համադրման և գիտական մեկնաբանման նշանակությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են կենցաղային սովորույթներն ու մշակութային դրսևորումները արտացոլում հասարակության պատմական զարգացումը, աշխարհայացքն ու ինքնությունը։ Այն նպաստում է ավանդական մշակույթի բազմակողմանի ընկալմանը և հնարավորություն է տալիս դիտարկելու մշակութային ժառանգությունը ոչ թե որպես անփոփոխ երևույթ, այլ որպես սերունդների ընթացքում ձևավորվող ու փոփոխվող համակարգ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ազգագրությամբ, մարդաբանությամբ, մշակութաբանությամբ և հայ ժողովրդի ավանդական կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է Սյունիքի պատմական զարգացումը՝ հնագույն ժամանակներից մինչև նորագույն շրջանը՝ դիտարկելով տարածաշրջանի քաղաքական, հասարակական, տնտեսական և մշակութային կյանքի հիմնական փուլերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում Սյունիքը ներկայացվում է որպես հայոց պատմության կարևոր պատմաաշխարհագրական տարածք, որի անցյալը սերտորեն կապված է հայկական պետական կազմավորումների, իշխանական տների, վարչական միավորների և ազգային-ազատագրական գործընթացների հետ։ Տարածաշրջանի պատմությունը դիտարկվում է պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների համատեքստում՝ անդրադառնալով բնակչության կյանքին, քաղաքական փոփոխություններին, տնտեսական զբաղմունքներին, հոգևոր և մշակութային կենտրոնների ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Սյունիքի պատմական դերի բացահայտումը հայ ժողովրդի պետականության, ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության պահպանման գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու տարածաշրջանի պատմական շարունակականությանը, փոփոխվող սահմաններին, բնակավայրերի զարգացմանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած իրադարձությունների ազդեցությանը տեղական հասարակության վրա։ Այն արժեքավոր ուսումնասիրություն է Սյունիքի պատմությամբ, Հայաստանի տարածաշրջանային անցյալով, պատմական աշխարհագրությամբ և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Արցախին՝ հայ ժողովրդի պատմական հայրենիքներից մեկին, նրա պատմական անցյալին, աշխարհագրական առանձնահատկություններին և մշակութային ժառանգությանը։ Արցախը դարեր շարունակ եղել է հայկական քաղաքական, հոգևոր և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից՝ պահպանելով ինքնատիպ պատմական ավանդույթներ, բնակավայրեր, եկեղեցական կառույցներ և ժողովրդական մշակույթի հարուստ ժառանգություն։ Տարածաշրջանի ուսումնասիրությունը ներառում է նրա բնակչության պատմությունը, հասարակական կյանքի զարգացումը, տեղական սովորույթները, լեզվական ու մշակութային առանձնահատկությունները և Հայաստանի մյուս պատմական գավառների հետ ունեցած կապերը։ Նման աշխատությունները կարևոր նշանակություն ունեն Արցախի մասին պատմական ու աշխարհագրական գիտելիքների համակարգման, տարածաշրջանի ինքնության և մշակութային ժառանգության ճանաչման գործում։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես աղբյուր 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքում Արցախի վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումների, պատմական հիշողության և հայրենագիտական հետաքրքրությունների ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր է հայագիտության, տարածաշրջանային պատմության, ազգագրության և հայկական մշակութային ժառանգության հետազոտողների համար՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու Արցախի տեղն ու նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմական ու մշակութային կյանքում։

Աշխատությունը ներկայացնում է հայ պատմագրության դասական երկերից մեկի՝ Եղիշեի՝ Վարդանանց պատերազմի մասին պատմության բնագրային ավանդությունը՝ հիմնված Անձևացյաց օրինակի վրա։ Երկը նվիրված է 5-րդ դարի իրադարձություններին, մասնավորապես՝ Սասանյան Պարսկաստանի իշխանության դեմ հայերի պայքարին, քրիստոնեական հավատի պահպանման ձգտմանը և Վարդան Մամիկոնյանի գլխավորությամբ տեղի ունեցած դիմադրությանը։ Եղիշեի պատմագրական շարադրանքը կարևոր սկզբնաղբյուր է Ավարայրի ճակատամարտի, ժամանակաշրջանի քաղաքական ու կրոնական հարաբերությունների, հայ նախարարական տների դիրքորոշումների և ազգային ինքնության պահպանման պայքարի ուսումնասիրության համար։ Անձևացյաց օրինակի հիշատակումը հրատարակությանը հաղորդում է նաև բնագրագիտական նշանակություն՝ ուշադրություն հրավիրելով երկի ձեռագրական փոխանցման և տարբեր օրինակների համեմատական ուսումնասիրության վրա։ Նման հրատարակությունները կարևոր դեր ունեն միջնադարյան հայ մատենագրական ժառանգության պահպանման, գիտական շրջանառության և հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է հայոց պատմությամբ, պատմագրությամբ, ձեռագրագիտությամբ և վաղ միջնադարի հոգևոր ու հասարակական կյանքով հետաքրքրվող հետազոտողների և ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Երուսաղեմի պատմության կարևորագույն իրադարձություններից երկուսին՝ քաղաքի գրավմանն ու տաճարի կործանմանը։ Այս իրադարձությունները նշանակալի տեղ են զբաղեցնում հին աշխարհի պատմության և աստվածաշնչյան ավանդության մեջ՝ կապված հրեական ժողովրդի պատմական ճակատագրի, կրոնական կյանքի և հոգևոր կենտրոնի կորստի հետ։ Երուսաղեմի տաճարը դարեր շարունակ եղել է հրեական հավատքի, պաշտամունքի և ազգային ինքնության կարևորագույն խորհրդանիշներից մեկը, ուստի դրա ավերումը պատմական ու կրոնական մեծ նշանակություն ունեցող իրադարձություն է։ Քաղաքի գրավման և սրբավայրի կործանման պատմությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հին շրջանի քաղաքական բախումներին, նվաճումներին, բնակչության տեղաշարժերին և դրանց հետևանքով առաջացած հասարակական ու հոգևոր փոփոխություններին։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել աստվածաշնչյան պատմության և կրոնական ուսուցողական գրականության շրջանակում՝ որպես անցյալի իրադարձությունների պատմական ու բարոյական նշանակությունը ներկայացնող հրատարակություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում Երուսաղեմի պատմությամբ, հին հրեական մշակույթով, աստվածաշնչյան ավանդությամբ և կրոնական պատմագրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Կիլիկիայի հայության պատմական ծանր իրադարձություններին և դրանց հետևանքով առաջացած հասարակական ու ազգային ողբերգությանը։ Այն անդրադառնում է Կիլիկիայի հայկական բնակչության ապրած փորձություններին, տարածաշրջանում տիրող քաղաքական ու հասարակական իրավիճակին և հայ համայնքների կյանքի վրա այդ իրադարձությունների թողած հետևանքներին։ Գրքի վերնագիրը մատնանշում է պատմական արհավիրքի ներկայացման ու հիշողության պահպանման խնդիրը՝ կարևորելով տեղի ունեցածի փաստագրումը և դրա նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմական գիտակցության համար։ Կիլիկիայի հայության պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու համայնքային կյանքի կազմակերպումը, ազգային ինքնության պահպանման ձգտումները, ինչպես նաև պատմական ճգնաժամերի պայմաններում հասարակության առջև ծառացած մարտահրավերները։ Նման աշխատությունները կարևոր են ոչ միայն առանձին իրադարձությունների պատմական գնահատման, այլև դրանց մարդկային, ժողովրդագրական և մշակութային հետևանքների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես պատմական աղբյուր՝ Կիլիկիայի հայության անցյալի, հայ համայնքների ճակատագրի և 20-րդ դարասկզբի հայ հասարակական կյանքի վերաբերյալ հետազոտությունների համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց պատմությամբ, Կիլիկիայի պատմությամբ և հայկական պատմական հիշողությամբ զբաղվող մասնագետների ու ընթերցողների համար։

Ժողովածուն նվիրված է Հին Հայաստանում ոսկու օգտագործման, մշակման և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Այն ընդգրկում է հանրապետական գիտական նստաշրջանի նյութերը՝ ներկայացնելով ոսկին որպես հնագույն հասարակության տնտեսական, գեղարվեստական և ծիսական կյանքի կարևոր բաղադրիչ։ Թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ոսկու արդյունահանման ու մշակման ավանդույթներին, ոսկերչական արհեստի զարգացմանը, ինչպես նաև ոսկուց պատրաստված իրերի կիրառությանը տարբեր հասարակական և մշակութային միջավայրերում։ Հնագիտական գտածոների և պատմական տվյալների քննությունը կարևոր նյութ է տրամադրում հին Հայաստանի արհեստագործության, առևտրատնտեսական հարաբերությունների, գեղարվեստական ճաշակի և նյութական մշակույթի առանձնահատկությունները բացահայտելու համար։ Ոսկյա առարկաները դիտարկվում են նաև որպես պատմական սկզբնաղբյուրներ, որոնց ձևը, պատրաստման եղանակը և զարդարանքը կարող են տեղեկություններ հաղորդել ժամանակաշրջանի տեխնոլոգիական հմտությունների, հասարակական տարբերակման և գեղագիտական պատկերացումների մասին։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը նպաստում են հնագիտական և պատմագիտական տվյալների համադրմանը՝ ընդգծելով ոսկու տեղն ու դերը Հայաստանի հնագույն մշակութային ժառանգության մեջ։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հնագետներին, պատմաբաններին, արվեստաբաններին և հին մետաղագործությամբ ու ոսկերչական արվեստով զբաղվող մասնագետներին։

Աշխատությունը նվիրված է Զեյթունի պատմական անցյալին և հեղինակին ժամանակակից հասարակական ու ազգային իրողություններին։ Այն անդրադառնում է Կիլիկիայի հայաբնակ այս նշանավոր բնակավայրի պատմական զարգացմանը, հայ բնակչության ինքնատիպ համայնքային կյանքին, ազգային ավանդույթներին և պատմական հիշողությանը։ Զեյթունը առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում արևմտահայության պատմության մեջ՝ իր աշխարհագրական դիրքով, բնակչության ինքնակազմակերպման ավանդույթներով և ազգային ինքնության պահպանման ձգտումներով։ Անցյալի և ներկայի համադրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու բնակավայրի պատմական ժառանգության ու ժամանակակից իրավիճակի փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև այն հասարակական պայմանները, որոնցում ձևավորվել և պահպանվել են տեղի հայ համայնքի առանձնահատկությունները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կարևոր է Զեյթունի պատմության, բնակչության սոցիալական հարաբերությունների, տեղական սովորույթների, մշակութային կյանքի և ազգային գիտակցության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև որպես 19-րդ դարի վերջի հայ պատմական և հասարակական մտքի արտահայտություն, քանի որ ներկայացնում է Զեյթունի անցյալի նկատմամբ հետաքրքրությունն ու նրա պատմական նշանակության արժևորումը։ Այն կարող է օգտակար լինել Կիլիկիայի հայոց պատմությամբ, արևմտահայության պատմությամբ, ազգագրությամբ և հայկական համայնքների մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին ու ընթերցողներին։

Հրատարակությունը «Հիշատակարան» խորագրով մատենաշարի առանձին պրակներից է և ներկայացնում է տվյալ շարքի հերթական թողարկումը։ Այն դիտարկելի է որպես ժամանակաշրջանի հայ տպագիր մշակույթի և հասարակական մտքի ուսումնասիրության աղբյուր, որը կարող է տեղեկություններ պարունակել իր հրատարակման միջավայրի, ժամանակակից մտավոր ու մշակութային կյանքի և հայ համայնքի հետաքրքրությունների վերաբերյալ։ «Հիշատակարան» խորագիրը ենթադրում է հիշողության, գրանցման և անցյալի կամ ժամանակակից իրադարձությունների պահպանման հետ կապված բովանդակային ուղղվածություն, սակայն առանձին պրակի կոնկրետ նյութերի թեմատիկ շրջանակը պետք է որոշել հենց տպագիր բնագրի հիման վրա։ Որպես փոքրածավալ հրատարակություն՝ այն կարևոր է ոչ միայն իր հնարավոր բովանդակությամբ, այլև հայ գրքի պատմության, տպագրական ավանդույթների և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Նման նյութերը կարող են ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի հայերեն գրավոր խոսքի, հրատարակչական նախաձեռնությունների և հասարակական հաղորդակցության առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմությամբ զբաղվող մատենագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, աղբյուրագետներին և հայ տպագիր ժառանգության ուսումնասիրողներին։

Աշխատությունը նվիրված է առասպելի, ծեսի և պատմության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց դերը հասարակությունների աշխարհընկալման, մշակութային հիշողության և ինքնության ձևավորման գործընթացներում։ Առասպելը դիտարկվում է որպես ավանդական մտածողության կարևոր արտահայտություն, որի միջոցով մարդիկ իմաստավորում են աշխարհի ծագումը, բնական ու հասարակական երևույթները, մարդկային կյանքի տարբեր փուլերը և իրենց համայնքի անցյալը։ Ծեսը ներկայացվում է որպես մշակութային հիշողության պահպանման և փոխանցման գործուն ձև, որի խորհրդանշական գործողությունները կապում են անհատին համայնքի ավանդույթների, հավատալիքների և արժեքային համակարգի հետ։ Պատմության հետ առասպելական ու ծիսական պատկերացումների կապի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հասարակական հիշողությունը, ավանդական պատմությունները և խորհրդանշական համակարգերը մասնակցում անցյալի մեկնաբանմանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կարևոր է նաև ժողովրդական հավատալիքների, կրոնական պատկերացումների, ծիսական վարքագծի և մշակութային ժառանգության փոխկապակցվածությունը ճանաչելու տեսանկյունից։ Առասպելի, ծեսի և պատմական գիտակցության համադրական ուսումնասիրությունը նպաստում է մշակութային երևույթների ավելի ամբողջական ընկալմանը՝ դրանք դիտարկելով իրենց սոցիալական և պատմական միջավայրում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել առասպելագետներին, ազգագրագետներին, կրոնագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին և ավանդական մշակույթով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Ժողովածուն ընդգրկում է Սուրբ Սարգիս զորավարի անձին, նրա պաշտամունքին և հայ ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային կյանքում ունեցած նշանակությանը նվիրված գիտական նստաշրջանի նյութերը։ Սուրբ Սարգիսը հայ քրիստոնեական ավանդության մեջ առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնող սրբերից է, որի կերպարը դարերի ընթացքում ձևավորել է կրոնական, ժողովրդական և ծիսական պատկերացումների հարուստ համակարգ։ Հրատարակության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու սրբի մասին եկեղեցական ավանդություններին, նրա հիշատակի տոնակատարության առանձնահատկություններին, ժողովրդական հավատալիքներին և պաշտամունքի պատմական զարգացմանը։ Կարևորվում է նաև Սուրբ Սարգսի կերպարի արտացոլումը հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործության, ավանդազրույցների, սովորույթների և տոնական ծեսերի մեջ։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը նպաստում են կրոնական ավանդության և ժողովրդական մշակույթի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով քրիստոնեական սրբերի պաշտամունքի տեղն ու դերը ազգային ինքնության և մշակութային հիշողության պահպանման գործում։ Ժողովածուն կարող է օգտակար լինել աստվածաբանների, կրոնագետների, պատմաբանների, ազգագրագետների, բանագետների, մշակութաբանների, ուսանողների և հայ եկեղեցական ու ժողովրդական ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Անի քաղաքի և Հոռոմոսի վանքի պատմական ժառանգության հետ կապված երկու ծածկագիր հիշատակարանների ուսումնասիրությանն ու մեկնաբանությանը։ Հիշատակարանները միջնադարյան հայ գրավոր մշակույթի կարևոր աղբյուրներից են, քանի որ դրանց միջոցով պահպանվել են պատմական իրադարձությունների, անձանց, նվիրատվությունների, շինարարական աշխատանքների, հոգևոր հաստատությունների և համայնքային կյանքի վերաբերյալ տեղեկություններ։ Ծածկագիր գրությունների վերծանումը պահանջում է լեզվական, պատմագիտական և գրային համակարգերի իմացություն, իսկ դրանց բացատրությունը հնարավորություն է տալիս պարզաբանելու գրության իմաստը, բովանդակությունը և պատմական նշանակությունը։ Անիի և Հոռոմոսի վանքի հիշատակարանների ուսումնասիրությունը կարևոր է միջնադարյան Հայաստանի քաղաքային, եկեղեցական և մշակութային կյանքի վերաբերյալ սկզբնաղբյուրային տեղեկությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Անի քաղաքը հայկական միջնադարյան քաղաքակրթության կարևոր կենտրոններից էր, իսկ Հոռոմոսի վանքը՝ հոգևոր և մշակութային նշանակալի հաստատություն, որի պատմությունը կապված է Հայաստանի միջնադարյան վանական ավանդույթների հետ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ վիմագրագիտությամբ, ձեռագրագիտությամբ, պատմական լեզվաբանությամբ, միջնադարյան պատմությամբ և հուշարձանների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն նպաստում է հին գրավոր աղբյուրների վերծանման և պատմական հիշողության պահպանման գործին։

Գիրքը ներկայացնում է հայ նշանավոր բանաստեղծ, պատմաբան, աշխարհագրագետ և Մխիթարյան միաբանության անդամ Հայր Ղևոնդ Ալիշանի կյանքն ու գործունեությունը։ Ալիշանը XIX դարի հայ մշակութային և գիտական կյանքի կարևորագույն ներկայացուցիչներից էր, որի բազմաբնույթ ժառանգությունն ընդգրկում է պատմագիտական, աշխարհագրական, բանասիրական և գրական աշխատություններ։ Կենսագրական ուսումնասիրության շրջանակում լուսաբանվում են նրա կյանքի հիմնական հանգրվանները, կրթությունը, հոգևոր ծառայությունը, գիտական հետաքրքրությունները և ստեղծագործական գործունեությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նրա մասնակցությունը Մխիթարյան միաբանության գիտակրթական առաքելությանը, հայոց պատմության, լեզվի, գրականության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրման ու հանրահռչակման գործին։ Ալիշանի գործունեությունը կարևոր դեր է ունեցել ազգային պատմական հիշողության պահպանման և հայագիտության զարգացման մեջ։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս ճանաչելու նրա անձն ու մտավոր ժառանգությունը, ինչպես նաև հասկանալու Մխիթարյան միաբանության ազդեցությունը XIX դարի հայ կրթական, գիտական և գրական կյանքի վրա։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ մտավորականության պատմությամբ, կենսագրական գրականությամբ և հայ մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Սիրիայի Քեսապի հայաբնակ շրջանի նյութական մշակույթի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տեղի հայ համայնքի պատմականորեն ձևավորված կենցաղը, տնտեսական գործունեությունը և մշակութային ինքնատիպությունը։ Նյութական մշակույթը դիտարկվում է որպես համայնքի պատմական հիշողության, կենսակերպի և ինքնության կարևոր արտահայտություն, որն արտացոլվում է բնակարանային միջավայրում, բնակավայրերի կառուցվածքում, հագուստի, սննդի, կենցաղային իրերի, արհեստների և աշխատանքի կազմակերպման ավանդույթներում։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է Քեսապի աշխարհագրական միջավայրի և բնակչության զբաղմունքի կապը, ինչպես նաև բնական պայմանների ազդեցությունը տեղական տնտեսության ու առօրյա կյանքի ձևավորման վրա։ Ուշադրության են արժանի գյուղատնտեսական գործունեությունը, տնային տնտեսության վարումը, արհեստագործական հմտությունները, սննդի պատրաստման և պահպանման եղանակները, ինչպես նաև կենցաղային իրերի պատրաստման ու օգտագործման ավանդույթները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Քեսապի հայերի մշակութային առանձնահատկությունները, ավանդական գիտելիքների փոխանցման ուղիները և նյութական ժառանգության պահպանման նշանակությունը համայնքային կյանքի շարունակականության մեջ։ Այն արժեքավոր աղբյուր է ազգագրագետների, հայագետների, մարդաբանների, սփյուռքագիտությամբ զբաղվող մասնագետների և հայկական ավանդական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Լոռե միջնադարյան բերդաքաղաքի պատմությանը, հնագիտական ուսումնասիրությանը և պեղումների արդյունքում բացահայտված նյութական մշակույթին։ Լոռեն Հայաստանի միջնադարյան կարևոր ամրոցային և քաղաքային կենտրոններից էր, որի դիրքը, պաշտպանական համակարգը և կառուցապատումը նշանակալի դեր են ունեցել տարածաշրջանի պատմական ու քաղաքական կյանքում։ Հնագիտական հետազոտությունների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու բերդաքաղաքի տարածական կառուցվածքը, պաշտպանական պարիսպները, աշտարակները, բնակելի և հասարակական շինությունները, ինչպես նաև տնտեսական ու կենցաղային նշանակության կառույցները։ Պեղումների ընթացքում հայտնաբերված խեցեղենը, մետաղական իրերը, զարդերը, գործիքները, դրամները և այլ նյութական վկայությունները տեղեկություններ են հաղորդում քաղաքի բնակչության առօրյայի, արհեստների, առևտրի, տնտեսական հարաբերությունների և մշակութային կապերի մասին։ Հուշարձանի ուսումնասիրությունը կարևոր է միջնադարյան հայկական քաղաքաշինության, ամրոցաշինական արվեստի և ճարտարապետական ավանդույթների բացահայտման համար։ Աշխատությունը համադրում է պատմական և հնագիտական մոտեցումները՝ նպաստելով Լոռե բերդաքաղաքի զարգացման փուլերի, պատմական նշանակության և տարածաշրջանային կապերի առավել ամբողջական ընկալմանը։ Այն արժեքավոր նյութ է Հայաստանի միջնադարյան պատմությամբ, հնագիտությամբ և պատմաճարտարապետական ժառանգությամբ հետաքրքրվողների համար։

Ա. Ա. Մարտիրոսյանի աշխատությունը նվիրված է Թեյշեբաինի հնագույն քաղաքի ուսումնասիրությանը՝ հիմնված 1947–1958 թվականներին իրականացված հնագիտական պեղումների արդյունքների վրա։ Թեյշեբաինին ուրարտական շրջանի կարևոր հնագիտական հուշարձաններից է, որի ուսումնասիրությունը մեծ նշանակություն ունի Ուրարտու պետության քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի բացահայտման համար։ Պեղումների ընթացքում բացահայտված քաղաքային կառույցները, ամրաշինական համակարգը, բնակելի և տնտեսական շինությունները, պահեստային տարածքները և նյութական մշակույթի տարբեր առարկաները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու քաղաքի կառուցապատման, գործառույթների և բնակչության առօրյայի մասին։ Հայտնաբերված խեցեղենը, մետաղական իրերը, զենքերը, գործիքները և այլ հնագիտական նյութերը կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում արհեստների, արտադրության, առևտրատնտեսական կապերի ու ռազմական կազմակերպման վերաբերյալ։ Աշխատությունը նաև նպաստում է ուրարտական քաղաքաշինության, ճարտարապետության և նյութական մշակույթի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Պեղումների արդյունքների համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս վերակազմելու հնագույն քաղաքի պատմական պատկերը և գնահատելու դրա տեղն ու նշանակությունը ուրարտական պետական համակարգում։ Գիրքը կարևոր գիտական աղբյուր է հնագետների, ուրարտագետների, պատմաբանների և Հայաստանի հնագույն պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատությունն անդրադառնում է Արևմտյան Հայաստանի մի շարք բնակավայրերի՝ Բալուի, Խարբերդի, Չարսանջակի, Ճապաղջրի և Երզնկայի պատմական, աշխարհագրական ու հասարակական իրողություններին։ Տեղեկագրական բնույթ ունեցող նյութը կարևոր է այդ շրջանների հայ բնակչության կյանքի, բնակավայրերի առանձնահատկությունների, համայնքային կազմակերպման և տեղական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Նման աշխատություններում ներկայացվող տեղեկությունները կարող են ընդգրկել բնակչության զբաղմունքները, կենցաղը, կրթական ու կրոնական հաստատությունները, եկեղեցական կյանքը, տնտեսական պայմանները, տեղական սովորույթներն ու հասարակական հարաբերությունները։ Վերնագրի «Հայաստանի արտասուքը» ձևակերպումը հաղորդում է գրքին մտահոգ և ցավագին երանգ՝ մատնանշելով հայրենի բնակավայրերի ու դրանց բնակչության վիճակի նկատմամբ հեղինակի ուշադրությունը։ Նշված շրջանները պատմականորեն կապված են Օսմանյան կայսրության հայաբնակ տարածքների հետ և կարևոր տեղ են զբաղեցնում արևմտահայության պատմության ու մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության մեջ։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ 19-րդ դարի երկրորդ կեսի արևմտահայ համայնքների աշխարհագրական տեղաբաշխման, սոցիալական կյանքի և տարածաշրջանային պատմության վերաբերյալ պատկերացում կազմելու համար։ Այն արժեքավոր է նաև հայ բնակավայրերի պատմական հիշողության, տեղական ինքնության և հայ հասարակական մտքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը ազգային պատմության ուսուցման համար նախատեսված դասագիրք է, որի նպատակն է սովորողներին ծանոթացնել ժողովրդի պատմական անցյալին, պետականության զարգացման ընթացքին, հասարակական կյանքի փոփոխություններին և ազգային նշանակություն ունեցող իրադարձություններին։ Այն պատմական գիտելիքների փոխանցման միջոցով նպաստում է պատմական հիշողության ձևավորմանը, անցյալի իրադարձությունների հաջորդականության ըմբռնմանը և ազգային ժառանգության ճանաչմանը։ Ազգային պատմության ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ժողովրդի ինքնության, մշակութային ավանդույթների և պատմական փորձի պահպանման համար։ Այս բնույթի դասագրքերը սովորաբար ներառում են պետական կազմավորումների առաջացման ու զարգացման, քաղաքական իշխանության փոփոխությունների, արտաքին հարաբերությունների, պատերազմների, ազատագրական շարժումների և մշակութային կյանքի վերաբերյալ նյութեր։ Պատմական իրադարձությունների հաջորդական ներկայացումը հնարավորություն է տալիս սովորողներին հասկանալու տարբեր ժամանակաշրջանների առանձնահատկությունները, բացահայտելու իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերը և գնահատելու պատմական գործընթացների ազդեցությունը հասարակության զարգացման վրա։ Ձեռնարկը կարող էր կիրառվել ուսումնական միջավայրում՝ պատմական գիտելիքների համակարգման, վերլուծական մտածողության զարգացման և ազգային անցյալի նկատմամբ հետաքրքրության խթանման նպատակով։ Այն կարևոր է նաև 19-րդ դարի հայալեզու կրթական գրականության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է պատմության դասավանդման և ազգային գիտելիքի փոխանցման ավանդույթները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, մանկավարժներին և ազգային կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը հայոց ազգային պատմության ուսուցման համար նախատեսված դասագիրք է, որը կազմվել է ազգային վարժարաններում կիրառելու նպատակով։ Այն միտված է սովորողներին ծանոթացնելու հայ ժողովրդի պատմական անցյալին, պետականության ձևավորման և զարգացման ընթացքին, հասարակական ու քաղաքական կյանքի կարևոր իրադարձություններին և ազգային մշակույթի ձևավորման հիմնական փուլերին։ Հայոց պատմության ուսուցումը կարևոր տեղ է զբաղեցրել հայկական կրթական միջավայրում՝ նպաստելով պատմական հիշողության պահպանմանը, ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը և սեփական ժողովրդի անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների տարածմանը։ Դասագրքի առաջին հատորը պատմական նյութը ներկայացնում է որպես ուսումնական գիտելիքների համակարգ՝ հնարավորություն տալով սովորողներին ճանաչելու հայ ժողովրդի պատմության առանցքային իրադարձություններն ու գործիչներին և հասկանալու դրանց նշանակությունը ազգային կյանքի զարգացման համար։ Նման ձեռնարկներում պատմական տեղեկությունների շարադրանքը ծառայում է ոչ միայն փաստերի յուրացմանը, այլև անցյալի իրադարձությունների միջև կապերի բացահայտմանը, պատմական մտածողության ձևավորմանը և ազգային ժառանգության գիտակցված ընկալմանը։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայալեզու դպրոցական դասագրքերի, ազգային վարժարանների ուսումնական ծրագրերի և հայոց պատմության դասավանդման ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, պատմության մանկավարժությամբ, հայկական կրթության պատմությամբ և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացներով զբաղվող հետազոտողներին։

Գավազանագիրը հայ գրավոր մշակույթի պատմական ժանրերից է, որը սովորաբար ներկայացնում է հոգևորականների, եկեղեցական առաջնորդների կամ այլ հեղինակավոր անձանց հաջորդականությունը՝ պահպանելով նրանց անուններն ու գործունեության հիշատակությունը։ Նման գրական հուշարձանները կարևոր նշանակություն ունեն պատմական հիշողության, ժամանակագրական տեղեկությունների և հաստատությունների շարունակականության պահպանման գործում։ Դրանք կարող են ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ տարբեր ժամանակաշրջաններում գործածված անձնանունների, պաշտոնների, տիտղոսների և պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրության համար։ Գավազանագրերի կառուցվածքը հաճախ հիմնված է հաջորդականության սկզբունքի վրա, որի շնորհիվ ընթերցողը կարող է պատկերացում կազմել տվյալ հոգևոր կամ հասարակական կառույցի ղեկավարների հերթափոխի և պատմական զարգացման մասին։ Հայ գրական ու եկեղեցական ավանդության մեջ նման աշխատությունները նպաստել են պատմական տեղեկությունների փոխանցմանը, հիշատակությունների պահպանմանը և համայնքային ինքնության ամրապնդմանը։ Դրանք արժեքավոր են նաև հայերեն պատմագրության, եկեղեցական պատմության և ձեռագրական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հրատարակության վերնագիրը թույլ է տալիս այն կապել գավազանագրական ժանրի հետ, սակայն առանց բովանդակության լրացուցիչ տվյալների նպատակահարմար չէ որոշակի անձանց, հաստատությունների կամ ժամանակագրական ընդգրկման մասին պնդումներ անել։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, եկեղեցական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայ գրավոր մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն նաև կարևոր է 19-րդ դարի հայկական տպագրական ժառանգության և Կալկաթայի հայ համայնքի գրահրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Արևելյան Հայաստանի բնակչության էթնաժողովրդագրական ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով XIX դարը և XX դարի սկիզբը։ Այս ժամանակաշրջանը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի պատմության մեջ՝ քաղաքական, վարչական, տնտեսական և հասարակական փոփոխությունների, բնակչության տեղաշարժերի ու բնակեցման կառուցվածքի վերափոխումների տեսանկյունից։ Էթնաժողովրդագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու բնակչության թվաքանակը, կազմը, տարածքային բաշխումը և ժողովրդագրական փոփոխությունների ընթացքը՝ դիտարկելով տարբեր էթնիկ խմբերի բնակեցման առանձնահատկությունները և նրանց հարաբերակցությունը տարածաշրջանի ընդհանուր բնակչության մեջ։ Աշխատանքի թեմատիկ շրջանակը վերաբերում է նաև բնակչության աճի ու տեղաշարժերի, բնակավայրերի զարգացման, սոցիալական և տնտեսական պայմանների, ինչպես նաև պատմական իրադարձությունների՝ ժողովրդագրական գործընթացների վրա ունեցած ազդեցության քննությանը։ Արևելյան Հայաստանի բնակչության պատմության ուսումնասիրությունը կարևոր է տարածաշրջանի էթնիկ պատկերի ձևավորման, բնակեցման պատմական առանձնահատկությունների և հասարակական կառուցվածքի փոփոխությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացում կազմելու համար։ Էթնաժողովրդագրական տվյալների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել պատմական աղբյուրների համադրմանը, ժողովրդագրական միտումների բացահայտմանը և Հայաստանի անցյալի ավելի ամբողջական վերակազմությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ պատմաբաններին, ժողովրդագրագետներին, ազգագրագետներին, սոցիալական պատմության և պատմական աշխարհագրության մասնագետներին, ինչպես նաև XIX դարի և XX դարի սկզբի Հայաստանի բնակչության պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Գիրքը նվիրված է Երևանի պատմական եկեղեցական կենտրոններից մեկի՝ Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու և դրա հետ կապված Սուրբ Անանիա առաքյալի անապատի պատմությանը։ Աշխատությունն անդրադառնում է այս սրբավայրի կրոնական, պատմական և մշակութային նշանակությանը՝ ներկայացնելով դրա տեղը Երևանի հոգևոր կյանքի և հայ եկեղեցական ժառանգության համատեքստում։ Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին Երևանի հին եկեղեցական կառույցներից է, որի պատմությունը կապված է քաղաքի հոգևոր կյանքի, եկեղեցական ավանդությունների և պատմական միջավայրի փոփոխությունների հետ։ Սուրբ Անանիա առաքյալի անապատը կարևոր տեղ է զբաղեցնում սրբավայրի պատմական հիշողության մեջ՝ կապվելով աղոթական կյանքի, հոգևոր առանձնացման և եկեղեցական ավանդության հետ։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները նպաստում են ոչ միայն առանձին եկեղեցու պատմության բացահայտմանը, այլև Երևանի պատմական կերպարի, նրա հոգևոր կենտրոնների և համայնքային կյանքի զարգացման ըմբռնմանը։ Գրքում ներկայացվող թեման կարևոր է նաև հայկական եկեղեցական ճարտարապետության և կրոնական հուշարձանների ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ եկեղեցիները հանդես են գալիս ոչ միայն որպես պաշտամունքի վայրեր, այլև որպես պատմական հիշողության, մշակութային շարունակականության և ազգային ինքնության պահպանման կենտրոններ։ Սրբավայրի պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու դրա հետ կապված ավանդություններին, հոգևոր գործունեությանը և պատմական միջավայրում ունեցած դերակատարությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ եկեղեցու պատմությամբ, Երևանի պատմական հուշարձաններով, հայկական ճարտարապետությամբ և կրոնական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև կարևոր նյութ է ներկայացնում Երևանի հոգևոր աշխարհագրության և եկեղեցական կենտրոնների պատմական նշանակության ուսումնասիրման համար՝ նպաստելով պատմական սրբավայրերի ճանաչմանն ու դրանց մշակութային արժեքի պահպանման գիտակցմանը։

Աշխատությունը ուսումնական բնույթի հրատարակություն է, որը նախատեսված է ընդհանուր պատմության ուսումնասիրման և մարդկության անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների համակարգված փոխանցման համար։ Ընդհանուր պատմության դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել կրթական գործընթացում՝ սովորողներին ծանոթացնելով տարբեր ժողովուրդների, պետությունների և քաղաքակրթությունների պատմական զարգացմանը, ինչպես նաև հասարակական կյանքի քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային փոփոխություններին։ Նման ձեռնարկների հիմնական նպատակներից է պատմական իրադարձությունները ժամանակագրական հաջորդականությամբ ներկայացնելը, տարբեր ժամանակաշրջանների առանձնահատկությունները բացատրելը և անցյալի իրադարձությունների միջև պատճառահետևանքային կապերը հասկանալու կարողություն ձևավորելը։ Պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ճանաչելու հասարակությունների ձևավորման ու փոխակերպման ընթացքը, պետական կառավարման տարբեր ձևերը, ժողովուրդների փոխհարաբերությունները և մշակութային ժառանգության զարգացումը։ Դասագրքային շարադրանքը կարևոր է նաև պատմական մտածողության զարգացման համար՝ նպաստելով իրադարձությունները համեմատելու, փաստերը համադրելու և պատմական երևույթները տվյալ ժամանակաշրջանի պայմաններում դիտարկելու հմտությունների ձևավորմանը։ Այսպիսի ուսումնական հրատարակությունները կիրառվել են դպրոցական կրթության մեջ՝ որպես պատմական գիտելիքների յուրացման և սովորողների ընդհանուր մտահորիզոնի ընդլայնման միջոց։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ կրթական միջավայրում պատմության դասավանդման ավանդույթների, հայալեզու ուսումնական գրականության և պատմագիտական գիտելիքների տարածման պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմության ուսուցիչներին, մանկավարժության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին և հայ կրթական ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը պատկանում է կրոնական-քննադատական և բանավիճային գրականության այն շրջանակին, որտեղ վարդապետական ու պատմական հարցերը քննվում են ճշմարտության և կեղծիքի հակադրության միջոցով։ Վերնագիրը մատնանշում է հեղինակի մտադրությունը՝ անդրադառնալու կրոնական ուսմունքի և պատմական իրողությունների վերաբերյալ ներկայացված պնդումներին, բացահայտելու դրանցում առկա հակասությունները և պաշտպանելու այն տեսակետները, որոնք հեղինակը համարում է հավաստի ու հիմնավորված։ «Վարդապետության և պատմության» համադրությունը ցույց է տալիս, որ քննարկման շրջանակը կարող է ընդգրկել ինչպես հավատի դրույթների մեկնաբանությունը, այնպես էլ եկեղեցական անցյալի իրադարձությունների ու ավանդությունների գնահատումը։ Քրիստոնեական բանավիճային գրականության մեջ նման մոտեցումը հաճախ նպատակ ունի հիմնավորել դավանաբանական դիրքորոշումը, պարզաբանել պատմական փաստերի նշանակությունը և հակադարձել հակառակորդ կողմի մեկնաբանություններին։ Այս ժանրին բնորոշ են փաստարկների համադրումը, հակադիր տեսակետների քննադատությունը, պատմական վկայությունների և ուսմունքային դրույթների վերլուծությունը, ինչպես նաև ընթերցողին որոշակի եզրակացության հանգեցնելու ձգտումը։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես տասնիններորդ դարի հայ կրոնական մտքի և հրապարակախոսության արտահայտություն, երբ եկեղեցական ինքնության, դավանանքի մեկնաբանության և պատմական ժառանգության շուրջ բանավեճերը կարևոր տեղ էին զբաղեցնում հայ մտավոր կյանքում։ Այդպիսի երկերը նպաստում են ժամանակաշրջանի գաղափարական հակասությունների, կրոնական փաստարկման եղանակների և հայալեզու գիտական ու հրապարակախոսական խոսքի զարգացման ուսումնասիրությանը։ Դրանց միջոցով հնարավոր է դիտարկել, թե ինչպես էին հեղինակները տարբերակում վարդապետական համոզմունքները պատմական վկայություններից և ինչպես էին օգտագործում պատմությունը՝ կրոնական դիրքորոշումներ պաշտպանելու կամ քննադատելու նպատակով։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական մտքի պատմությամբ, աստվածաբանությամբ, դավանաբանական բանավեճերով և տասնիններորդ դարի հայ տպագիր գրականությամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Մովսես Խորենացու պատմագրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով հայ պատմագրության հիմնարար հուշարձաններից մեկի բովանդակության, պատմական նշանակության և գիտական մեկնաբանության խնդիրների վրա։ Խորենացու «Հայոց պատմությունը» կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ ժողովրդի անցյալի մասին պատկերացումների ձևավորման, ազգային ծագման ավանդությունների պահպանման և պատմական հիշողության փոխանցման գործում։ Այն ընդգրկում է հայոց նախապատմական ու վաղ պատմական ավանդությունները, թագավորական տոհմերի մասին պատմությունները, հայոց պետականության զարգացման դրվագները և Հայաստանի պատմական կապերը հարևան ժողովուրդների ու պետությունների հետ։ Երկում միահյուսվում են բանավոր ավանդությունները, առասպելական պատումները, տոհմաբանական տեղեկությունները, պատմական իրադարձությունների շարադրանքը և քրիստոնեական աշխարհայացքով պայմանավորված մեկնաբանությունները։ Խորենացու պատմության ուսումնասիրությունը կարևոր է այդ բազմաշերտ նյութը քննելու, պատմական փաստերը ավանդական ու գրական բաղադրիչներից տարբերակելու և հեղինակի պատմագիտական մոտեցումները հասկանալու համար։ Նման քննությունը հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնելու պատմական աղբյուրների օգտագործման եղանակներին, ժամանակագրական խնդիրներին, պատմական անձանց ներկայացմանը և անցյալի իրադարձություններին տրված գաղափարական գնահատականներին։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կարևոր է նաև հայ պատմագրության զարգացման պատմությունը լուսաբանելու տեսանկյունից, քանի որ Խորենացու երկը դարեր շարունակ ազդեցություն է ունեցել հայ ազգային ինքնագիտակցության, գրականության և պատմական մտածողության վրա։ Այն հիմք է տալիս քննարկելու պատմական հիշողության և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև այն ուղիները, որոնց միջոցով անցյալի մասին պատմությունները պահպանվել և վերամեկնաբանվել են տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագետների, պատմաբանների, բանասերների, պատմագրության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների և հայ մշակութային ժառանգությունն ուսումնասիրող ընթերցողների համար՝ նպաստելով Խորենացու պատմության բովանդակային, աղբյուրագիտական և գաղափարական նշանակության առավել խորքային ընկալմանը։

Հրատարակությունը պատկանում է XIX դարի հայ եկեղեցական և հասարակական բանավիճային գրականությանը՝ անդրադառնալով հայ կաթոլիկ համայնքի ներսում ծագած հակասություններին և դրանց հետևանքով առաջացած կրոնական ու հասարակական խնդիրներին։ Վերնագրում արտահայտված մեղադրական դիրքորոշումը վկայում է, որ աշխատությունը ներկայացնում է որոշակի կողմի տեսակետը՝ քննադատաբար անդրադառնալով Հասուն գերապայծառի գործունեությանը և դրա ազդեցությանը կաթողիկե ուղղափառ հայերի վիճակի վրա։ Անտոն Հասունը XIX դարի հայ կաթոլիկ եկեղեցական կյանքի նշանավոր գործիչներից էր, որի գործունեությունը կապված էր հայ կաթոլիկ համայնքի կառավարման, եկեղեցական իշխանության և համայնքային ինքնության շուրջ ծավալված վեճերի հետ։ Այդ ժամանակաշրջանում հայ կաթոլիկների շրջանում առկա տարաձայնություններն առնչվում էին եկեղեցական ենթակայության, դավանաբանական դիրքորոշումների, համայնքի կառավարման և կրոնական ավանդույթների պահպանման հարցերին։ Նման բանավիճային հրատարակությունները կարևոր աղբյուր են պատմական հակասությունների, տարբեր խմբերի ինքնընկալման և եկեղեցական իշխանության վերաբերյալ հասարակական պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Դրանց արժեքը միայն ներկայացված փաստարկների մեջ չէ. դրանք նաև ցույց են տալիս, թե ինչպես էին կրոնական տարաձայնությունները արտահայտվում տպագիր խոսքի միջոցով և ինչպես էր մամուլն ու գրքագրությունը դառնում հանրային քննարկման ու դիրքորոշումների պաշտպանության միջոց։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ կաթոլիկ համայնքի պատմությամբ, XIX դարի հայ եկեղեցական հարաբերություններով, կրոնական բանավեճերով և հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր նյութ է պատմական աղբյուրների քննադատական ընթերցման տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու ժամանակի հակադիր դիրքորոշումները, եկեղեցական հակամարտությունների լեզուն և դրանց արտացոլումը հայերեն տպագիր գրականության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Հարություն Պեզճյանի կյանքին և գործունեությանը՝ ներկայացնելով հայ ազգային բարեգործության պատմության մեջ նրա ունեցած նշանակալի դերը։ Հարություն Պեզճյանը՝ հայտնի որպես Պեզճյան ամիրա, Օսմանյան կայսրության հայ համայնքի նշանավոր հասարակական գործիչներից և բարերարներից էր, որի գործունեությունը կարևոր ազդեցություն է ունեցել հայ համայնքային, կրթական և հոգևոր կյանքի զարգացման վրա։ Նրա կենսագրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու անհատական նախաձեռնության, նյութական միջոցների նպատակային օգտագործման և հանրային ծառայության այն ավանդույթներին, որոնք նպաստել են ազգային հաստատությունների ամրապնդմանը։ Պեզճյանի բարեգործական գործունեությունը կապված է կրթական ու կրոնական հաստատությունների աջակցության, համայնքային կարիքների բավարարման և հայ երիտասարդության կրթության խրախուսման հետ։ Նրա անվան հետ առնչվող կարևոր նախաձեռնություններից է Պեզճյան վարժարանի հիմնադրումը, որը դարձավ հայ կրթական կյանքի նշանակալի օջախներից մեկը։ Կենսագրական շարադրանքը կարևոր է ոչ միայն անհատի կյանքի ու ձեռքբերումների ճանաչման, այլև XIX դարի հայ համայնքի հասարակական կառուցվածքի, բարեգործական ավանդույթների և ազգային հաստատությունների զարգացման պայմանների ուսումնասիրության համար։ Նման աշխատությունները ներկայացնում են բարերարի կերպարը որպես հանրային պատասխանատվության, առատաձեռնության և ազգային գործին նվիրվածության օրինակ՝ ընդգծելով կրթության, հոգևոր արժեքների և համայնքի բարօրության կարևորությունը։ Գիրքը նշանակալի է հայ կենսագրական գրականության և ազգային բարեգործության պատմության տեսանկյունից՝ պահպանելով հիշողությունը հայ հասարակական կյանքում կարևոր դեր ունեցած գործչի մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի անցյալով, կրթական հաստատությունների պատմությամբ, բարեգործության ավանդույթներով և հայ հասարակական գործիչների կենսագրություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը ընդհանուր պատմության համառոտ շարադրանքի երկրորդ հատորն է, որը միտված է ընթերցողին ներկայացնելու մարդկության պատմական զարգացման հիմնական ընթացքը, ժողովուրդների ու պետությունների ձևավորման գործընթացները և համաշխարհային պատմության մեջ տեղի ունեցած նշանակալի քաղաքական, հասարակական ու մշակութային փոփոխությունները։ Ընդհանուր պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձին երկրների ու ժողովուրդների անցյալը դիտարկել համաշխարհային իրադարձությունների ավելի լայն համատեքստում՝ բացահայտելով քաղաքակրթությունների փոխազդեցությունը, պետությունների հզորացման ու անկման պատճառները, պատերազմների և դիվանագիտական հարաբերությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև տնտեսական ու մշակութային կապերի զարգացումը։ Հատորի բովանդակային ուղղվածությունը կապված է պատմական գիտելիքների համակարգված ներկայացման և պատմական գործընթացների հաջորդականության ընկալման հետ։ Նման աշխատությունները սովորաբար կարևորում են պետական կառավարման ձևերի փոփոխությունը, հասարակական հարաբերությունների զարգացումը, կրոնական ու մտավոր շարժումների տարածումը, առևտրի և հաղորդակցության ուղիների նշանակությունը, ինչպես նաև գիտության, կրթության և մշակույթի առաջընթացը։ Պատմական իրադարձությունների համադրական ուսումնասիրությունը նպաստում է պատճառահետևանքային կապերի բացահայտմանը և տարբեր ժամանակաշրջանների միջև շարունակականության ու տարբերությունների ըմբռնմանը։ Որպես բազմահատոր պատմական աշխատության մաս՝ այս գիրքը կարևոր է ընդհանուր պատմության ուսուցման և պատմական գիտելիքների ամբողջականացման տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով ընթերցողին համադրել պատմական փաստերն ու զարգացումները և ձևավորել համաշխարհային անցյալի վերաբերյալ ընդհանրացված պատկերացում։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների, մանկավարժների և պատմագիտական գրականության ուսումնասիրողների համար։ Հրատարակությունը նաև արժեքավոր է հայալեզու կրթական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ որպես ընդհանուր պատմության գիտելիքները հայերենով տարածելու և պատմական աշխարհայացքի ձևավորմանը նպաստելու օրինակ։

Աշխատությունը ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմության համառոտ շարադրանքը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ծանոթացնել հայոց անցյալի կարևոր իրադարձություններին, պետականության զարգացման փուլերին, ազգային կյանքի վերափոխումներին և պատմական ժառանգությանը։ Հայոց պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու հայ ժողովրդի կազմավորման ու պատմական ինքնության ձևավորման ընթացքը, հայկական պետական կազմավորումների առաջացումը, թագավորությունների հզորացման և անկման հանգամանքները, ինչպես նաև արտաքին քաղաքական հարաբերությունների ու տարածաշրջանային զարգացումների ազդեցությունը երկրի ճակատագրի վրա։ Պատմական շարադրանքի կարևոր ուղղություններից են ազգային ազատագրական ձգտումները, քաղաքական ու հասարակական կյանքի փոփոխությունները, քրիստոնեության ընդունման և տարածման նշանակությունը, եկեղեցու դերը հայ ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային միասնության պահպանման գործում, ինչպես նաև հայոց լեզվի, գրականության և կրթության զարգացումը։ Հայ ժողովրդի պատմությունը դիտարկվում է ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների հաջորդականության, այլև մշակութային շարունակականության, ազգային հիշողության և ինքնության պահպանման տեսանկյունից։ Համառոտ ներկայացման ձևաչափը նպաստում է պատմական գիտելիքների համակարգմանը և ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ընդհանուր պատկերացում կազմելու հայոց պատմական ուղու հիմնական փուլերի ու դրանց նշանակության մասին։ Աշխատությունը կարևոր տեղ ունի հայալեզու պատմագիտական և կրթական գրականության զարգացման համատեքստում՝ արտացոլելով ազգային պատմությունը ուսումնասիրելու, գիտելիքները հայերենով տարածելու և սերունդներին պատմական ժառանգությանը հաղորդակից դարձնելու ձգտումը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ուսանողներին, մանկավարժներին և հայ գրքի ու պատմագրության պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին՝ որպես ազգային անցյալի ճանաչողությանն ու պատմական մտածողության ձևավորմանն ուղղված աշխատություն։

Աշխատությունը նվիրված է Լոռի Բերդ հնագիտական հուշարձանի տարածքում ուսումնասիրված ուշ բրոնզեդարյան դամբարաններին և դրանց գիտական հետազոտության արդյունքներին։ Լոռի Բերդը Հայաստանի հնագույն պատմության ուսումնասիրության կարևոր հնագիտական կենտրոններից է, որի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու հյուսիսային Հայաստանի հնագույն բնակչության կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, թաղման սովորույթների և նյութական մշակույթի առանձնահատկությունների մասին։ Դամբարանային հուշարձանների ուսումնասիրությունը հնագիտության կարևոր ուղղություններից է, քանի որ թաղման կառույցները, թաղման ծեսերի հետքերը, ուղեկցող իրերն ու հնագիտական համալիրը պարունակում են տեղեկություններ տվյալ ժամանակաշրջանի աշխարհայացքի, սոցիալական կազմակերպման, արհեստների զարգացման և մշակութային կապերի վերաբերյալ։ Ուշ բրոնզի դարաշրջանի դամբարանների հետազոտությունը նպաստում է Հայաստանի տարածքում այդ ժամանակաշրջանի բնակչության պատմական զարգացման, թաղման ավանդույթների և ծիսական պատկերացումների ուսումնասիրությանը։ Հրատարակությունը կարևոր է դամբարանների կառուցվածքային առանձնահատկությունների, հնագիտական նյութերի դասակարգման, գտածոների համեմատական քննության և դրանց պատմամշակութային նշանակության բացահայտման տեսանկյունից։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս համադրելու տարբեր հնավայրերից ստացված տվյալները, պարզաբանելու տարածաշրջանային մշակութային ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ճշգրտելու ուշ բրոնզի դարաշրջանի հնագիտական հուշարձանների ժամանակագրական ու մշակութային բնութագրերը։ Աշխատությունն արժեքավոր է նաև հնագիտական սկզբնաղբյուրների պահպանման և գիտական շրջանառության մեջ դնելու առումով, քանի որ դամբարանային համալիրների փաստագրումն ու մանրամասն ուսումնասիրությունը կարևոր հիմք են հետագա հետազոտությունների համար։ Այն նախատեսված է հնագետների, պատմաբանների, մարդաբանների, հնագույն հասարակությունների և թաղման ծեսերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև Հայաստանի բրոնզի դարաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գիտական հետազոտություններում, բուհական դասընթացներում և Հայաստանի հնագիտական ժառանգության ուսումնասիրության ու պահպանության աշխատանքներում։

Ժողովածուն ներկայացնում է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունում 1983–1984 թվականների ընթացքում իրականացված դաշտային հնագիտական աշխատանքների արդյունքներին նվիրված գիտական նստաշրջանի նյութերը։ Այն ամփոփում է Հայաստանի տարբեր պատմական շրջաններում կատարված հնագիտական ուսումնասիրությունների գիտական նշանակությունը և արտացոլում հնագիտական հետազոտությունների զարգացման ընթացքը։ Նյութերն առնչվում են հնավայրերի ուսումնասիրությանը, հնագիտական հուշարձանների հայտնաբերմանն ու հետազոտմանը, պեղումների ընթացքում բացահայտված նյութական մշակույթի մնացորդների գիտական մեկնաբանությանը, ինչպես նաև պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների բնակավայրերի և մշակութային միջավայրերի ուսումնասիրմանը։ Դաշտային աշխատանքների արդյունքների հրապարակումը կարևոր նշանակություն ունի հնագիտական տվյալների համակարգման, առանձին հուշարձանների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնման և Հայաստանի պատմամշակութային ժառանգության գիտական ճանաչողության խորացման համար։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի հնագիտական հետազոտությունների հիմնական ուղղությունների, կիրառվող ուսումնասիրության մոտեցումների և հնագիտական բացահայտումների պատմագիտական արժեքի մասին։ Ժողովածուն կարևոր է նաև հնագիտական տվյալների համադրման տեսանկյունից, քանի որ դաշտային ուսումնասիրությունների արդյունքները կարող են նպաստել տարբեր հնավայրերի նյութական մշակույթի, բնակեցման պատմության, տնտեսական գործունեության և մշակութային փոխառնչությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների հստակեցմանը։ Այն արտացոլում է հնագիտական աշխատանքների և գիտական քննարկումների փոխկապակցվածությունը՝ ընդգծելով պեղումների արդյունքների հրապարակման ու մասնագիտական շրջանառության նշանակությունը պատմական գիտության զարգացման համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հնագետների, պատմաբանների, հնագույն և միջնադարյան Հայաստանի մշակույթն ուսումնասիրողների, թանգարանային ոլորտի մասնագետների, ինչպես նաև պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես մասնագիտական տեղեկատու նյութ Հայաստանի հնագիտական հետազոտությունների պատմությունն ուսումնասիրելիս և տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական ձեռքբերումներն ու հետազոտական ուղղությունները գնահատելիս։

Է. Վ. Խանզադյանի, Կ. Հ. Մկրտչյանի և Է. Ս. Պարսամյանի համատեղ աշխատությունը նվիրված է Մեծամորի հնագիտական հուշարձանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով պեղումների ընթացքում ձեռք բերված նյութերի և դրանց գիտական վերլուծության վրա։ Մեծամորը Հայաստանի հնագույն բնակատեղիների և հնագիտական կենտրոնների շարքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի իր բազմաշերտ մշակութային ժառանգությամբ, բնակեցման երկարատև պատմությամբ և հին հասարակությունների տնտեսական ու հոգևոր կյանքի մասին հաղորդած տվյալներով։ Հուշարձանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածքի բնակեցման տարբեր փուլերի, բնակչության կենսակերպի, արտադրական գործունեության, նյութական մշակույթի և շրջակա միջավայրի օգտագործման եղանակների մասին։ Պեղումների արդյունքում հայտնաբերված բնակելի ու տնտեսական կառույցների մնացորդները, կենցաղային իրերը, խեցեղենը, մետաղյա առարկաները և այլ հնագիտական գտածոներ կարևոր աղբյուրներ են հին հասարակությունների սոցիալական կազմակերպման, արհեստների զարգացման, առևտրատնտեսական կապերի և տեխնոլոգիական գիտելիքների ուսումնասիրման համար։ Մեծամորի պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև մետաղագործական գործունեության հետ կապված հնագիտական տվյալներով, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հին Հայաստանի տարածքում մետաղների մշակման ավանդույթները, արտադրական հմտությունների զարգացումը և դրանց կապը հասարակական կյանքի հետ։ Հնագիտական նյութերի համադրական քննությունը կարևոր է նաև ժամանակագրական հարցերի պարզաբանման, մշակութային շերտերի տարբերակման և տարածաշրջանի այլ հուշարձանների հետ կապերի բացահայտման համար։ Աշխատությունը ներկայացնում է հնագիտական դաշտային հետազոտությունների արդյունքները գիտական ուսումնասիրության համատեքստում՝ նպաստելով Մեծամորի հնագույն բնակչության կյանքի ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։ Այն արժեքավոր է Հայաստանի հին պատմության և հնագիտության ուսումնասիրության համար, քանի որ նյութական գտածոների միջոցով հնարավորություն է տալիս վերակազմելու անցյալի հասարակությունների առօրյան, տնտեսական հարաբերությունները և մշակութային զարգացումները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հնագույն մետաղագործության մասնագետներին, թանգարանային աշխատողներին և Հայաստանի հնագույն քաղաքակրթությունների ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Ռուբեն Վարդանյանի գիտական աշխատությունը նվիրված է Կիլիկիայի հայկական թագավորության դրամագիտական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով Լևոն I Մեծագործի կառավարման ժամանակաշրջանի և այդ շրջանի դրամների վրա։ Այն «Հայաստանի հայկական դրամների սիլլոգե» մատենաշարի առաջին հատորն է և կարևոր ներդրում է հայկական դրամագիտության, միջնադարյան պետականության պատմության ու պատմական նյութական մշակույթի ուսումնասիրման բնագավառում։ Աշխատության հիմնական առարկան կիլիկյան հայկական դրամներն են, որոնք դիտարկվում են ոչ միայն որպես դրամաշրջանառության միջոցներ, այլև որպես պատմական սկզբնաղբյուրներ՝ տեղեկություններ հաղորդելով թագավորական իշխանության, պետական խորհրդանիշների, արքայական տիտղոսների, պատկերագրական ավանդույթների և ժամանակաշրջանի մշակութային կապերի մասին։ Դրամների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական ու տնտեսական պատմության վերակազմության համար, քանի որ դրանց վրա պահպանված պատկերները, արձանագրությունները, դիմանկարներն ու խորհրդանշական տարրերը կարող են բացահայտել իշխանության ներկայացման ձևերը և արքունական մշակույթի առանձնահատկությունները։ Լևոն Մեծագործի կառավարման շրջանը Կիլիկիայի հայկական պատմության առանցքային փուլերից է․ 1198 թվականին նրա թագադրումը նշանավորեց իշխանապետության վերածումը թագավորության և հայկական պետականության միջազգային դիրքի ամրապնդումը։ Այդ պատմական միջավայրում դրամահատությունը կապված էր պետական ինքնուրույնության, արքայական հեղինակության և տնտեսական հարաբերությունների զարգացման հետ։ Հատորի գիտական արժեքը պայմանավորված է դրամագիտական նյութի համակարգված ներկայացմամբ, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրողներին համեմատել դրամների տեսակները, պատկերագրական հատկանիշները և արձանագրությունները, ինչպես նաև դրանք համադրել պատմական այլ տվյալների հետ։ Հայերեն և անգլերեն լեզուներով նյութերի ներկայացումը նպաստում է աշխատության օգտագործմանը ինչպես հայաստանյան, այնպես էլ միջազգային գիտական շրջանակներում։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է դրամագետների, պատմաբանների, հնագետների, թանգարանային մասնագետների և միջնադարյան հայկական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ նպաստելով Կիլիկիայի հայկական թագավորության պատմական ժառանգության ճանաչմանը, պահպանմանը և գիտական շրջանառությանը։

Այս ծավալուն պատմական աշխատությունը նվիրված է Նապոլեոն Բոնապարտի կյանքին, քաղաքական ու ռազմական գործունեությանը և Ֆրանսիայի կայսր դառնալու պատմությանը՝ ներկայացնելով նորագույն եվրոպական պատմության ամենաազդեցիկ գործիչներից մեկի վերելքը և նրա դերի նշանակությունը Ֆրանսիայի ու ամբողջ Եվրոպայի քաղաքական վերափոխումների մեջ։ Նապոլեոն Բոնապարտի կենսագրությունը սերտորեն կապված է Ֆրանսիական հեղափոխության, միապետության անկման, հանրապետական կառավարման հաստատման և հետհեղափոխական հասարակության մեջ իշխանության նոր ձևերի առաջացման հետ։ Նրա կյանքի ու գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես հեղափոխական ցնցումներից հետո ձևավորված քաղաքական միջավայրում ռազմական հաջողությունները կարող էին վերածվել պետական իշխանության, իսկ անհատական հավակնությունները՝ ազդել մի ամբողջ մայրցամաքի պատմական ընթացքի վրա։ Ստեղծագործության թեմատիկ առանցքը Նապոլեոնի՝ ռազմական հրամանատարից մինչև Ֆրանսիայի կայսր հասնելու ճանապարհն է, որը ներառում է նրա քաղաքական վերելքի, պետական իշխանության կենտրոնացման, ռազմական հաղթանակների և եվրոպական միջազգային հարաբերությունների վերափոխման պատմությունը։ Նապոլեոնը պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում որպես զորավար և պետական գործիչ, որի գործունեությունը միաժամանակ կապված էր Ֆրանսիական հեղափոխության գաղափարների տարածման, վարչական համակարգի վերակազմավորման, իրավական բարեփոխումների և կայսերական իշխանության ամրապնդման հետ։ Նրա վերելքի պատմությունը բացահայտում է հեղափոխական ժամանակաշրջանի հակասությունները, երբ ազատության և իրավահավասարության գաղափարների տարածմանը զուգահեռ ձևավորվում էր իշխանության կենտրոնացման նոր համակարգ։ Ֆրանսիական հեղափոխությունը ոչնչացրել էր հին կարգերի բազմաթիվ հիմքեր՝ առաջ բերելով հասարակական ու քաղաքական հարաբերությունների վերակազմավորման անհրաժեշտություն։ Այդ պայմաններում Նապոլեոնը կարողացավ ռազմական հեղինակությունը և քաղաքական կազմակերպվածությունը վերածել իշխանության կարևոր հենարանների՝ աստիճանաբար ընդլայնելով իր ազդեցությունը պետական կառավարման ոլորտում։ Նրա գործունեության կարևոր հանգրվաններից էր 1799 թվականի պետական հեղաշրջումը, որի արդյունքում հաստատվեց Հյուպատոսությունը, իսկ 1804 թվականին նա հռչակվեց ֆրանսիացիների կայսր։ Այս իրադարձությունները նշանավորեցին Ֆրանսիայի քաղաքական զարգացման նոր փուլը՝ հեղափոխական հանրապետական կառավարման ձևերից անցում կատարելով կայսերական իշխանության։ Նապոլեոնի կայսր դառնալու պատմությունը, հետևաբար, միայն անհատական փառքի կամ ռազմական հաջողությունների պատմություն չէ․ այն արտացոլում է հեղափոխության ժառանգության, պետական իշխանության օրինականացման, հասարակական կայունության ձգտման և անձնական իշխանության ամրապնդման միջև գոյություն ունեցող բարդ հարաբերությունները։ Աշխատության պատմական շրջանակը կապված է նաև Նապոլեոնի ռազմական գործունեության հետ, որը վճռական ազդեցություն ունեցավ Եվրոպայի քաղաքական քարտեզի և պետությունների փոխհարաբերությունների վրա։ Նրա գլխավորած արշավանքներն ու հաղթանակները նպաստեցին Ֆրանսիայի ազդեցության տարածմանը, փոխեցին մի շարք եվրոպական պետությունների դիրքերը և հանգեցրին հին քաղաքական միավորումների վերափոխմանը։ Միաժամանակ, շարունակական պատերազմները մեծ մարդկային ու նյութական կորուստներ պատճառեցին, իսկ ֆրանսիական գերիշխանության ընդլայնումը հակազդեցություն առաջացրեց եվրոպական այլ տերությունների շրջանում։ Նապոլեոնյան պատերազմները դարձան միջազգային հարաբերությունների վերակազմավորման կարևոր գործոն և նպաստեցին եվրոպական քաղաքական հավասարակշռության շուրջ երկարատև պայքարի ձևավորմանը։ Այս համատեքստում Նապոլեոնի կերպարը ներկայացնում է պատմական առաջնորդի երկակի բնույթը․ նա հանդես էր գալիս միաժամանակ որպես նոր վարչական ու իրավական կարգերի հաստատող և որպես կայսերական իշխանության ընդլայնման նպատակով պատերազմներ վարող կառավարիչ։ Նրա կառավարման տարիներին իրականացված բարեփոխումներից առանձնահատուկ նշանակություն ունեցավ Քաղաքացիական օրենսգիրքը, որը հայտնի է Նապոլեոնյան օրենսգիրք անվամբ և իրավահավասարության, սեփականության պաշտպանության ու քաղաքացիական հարաբերությունների կարգավորման մի շարք սկզբունքներ ամրագրեց։ Նրա վարչական քաղաքականությունը նպաստեց պետական կառավարման կենտրոնացմանը, իսկ կրթության ու իրավական համակարգերի վերակազմավորումը երկարատև ազդեցություն ունեցավ Ֆրանսիայի հասարակական կյանքի վրա։ Սակայն այդ բարեփոխումներին զուգահեռ սահմանափակվեցին քաղաքական ազատությունների որոշ ձևեր, ամրապնդվեց անձնական իշխանությունը և վերականգնվեցին այնպիսի ինստիտուտներ, որոնք հակասում էին հեղափոխության որոշ սկզբունքներին։ Այս հակասությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է Նապոլեոնի պատմական դերը համակողմանիորեն ընկալելու համար՝ նրան դիտարկելով ոչ միայն որպես ռազմական հանճար, այլև որպես պետական գործիչ, որի քաղաքական որոշումները միավորել էին նորարարությունն ու իշխանության կենտրոնացման ձգտումը։ Ստեղծագործության կենսագրական ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս պատմական մեծ իրադարձությունները դիտարկել անհատի գործունեության և որոշումների միջոցով։ Նապոլեոնի կյանքի պատմությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են անձնական ունակությունները, ժամանակի քաղաքական հանգամանքները, ռազմական կազմակերպվածությունը և հասարակական սպասումները փոխազդում՝ նպաստելով պատմական վերելքին։ Միաժամանակ նրա ճակատագիրը բացահայտում է քաղաքական իշխանության անկայունությունը և այն հանգամանքը, որ նույնիսկ ռազմական մեծ հաջողությունները չեն ապահովում անսահմանափակ գերիշխանություն։ Ռուսաստանյան արշավանքի ձախողումը, եվրոպական տերությունների հակադաշինքների ամրապնդումը և 1813 թվականի պարտությունները թուլացրին Նապոլեոնի իշխանությունը՝ հանգեցնելով նրա գահընկեցությանը 1814 թվականին։ 1815 թվականին իշխանության կարճատև վերականգնումից՝ Հարյուր օրվա ժամանակաշրջանից հետո, Վաթեռլոոյի ճակատամարտում կրած պարտությունը վերջ դրեց նրա կայսերական իշխանությանը։ Այս իրադարձությունները լրացնում են նրա վերելքի պատմությունը՝ այն վերածելով նաև քաղաքական հավակնությունների, ռազմական ուժի սահմանների և պատմական պատասխանատվության մասին խորհրդածության։ Գրական առումով նման կենսագրական-պատմական աշխատության կարևոր առանձնահատկությունը պատմական փաստերի և անհատական գործունեության փոխկապակցումն է։ Կենտրոնական գործչի կյանքի հաջորդական ներկայացումը հնարավորություն է տալիս հետևելու նրա քաղաքական դիրքի փոփոխություններին, ռազմական հաջողությունների ու ձախողումների հետևանքներին և անձնական իշխանության ձևավորման ընթացքին։ Պատմական պատումը կարող է ընթերցողին ներկայացնել ոչ միայն առանձին իրադարձություններ, այլև դրանց միջև պատճառահետևանքային կապերը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են քաղաքական որոշումները փոխում պետական կառավարման համակարգը, հասարակական հարաբերությունները և միջազգային իրադրությունը։ Նապոլեոնի կենսագրության շուրջ ձևավորված գրական ավանդույթում հաճախ միահյուսվում են ռազմական պատմության դինամիզմը, քաղաքական վերլուծությունը և անհատական ճակատագրի դրամատիկ զարգացումը։ Այսպիսի մոտեցումը պատմությունը դարձնում է ավելի մատչելի՝ բարդ քաղաքական իրադարձությունները կապելով ընթերցողի համար հասկանալի կենսագրական ընթացքի հետ։ Աշխատության պատմամշակութային նշանակությունը հատկապես կարևոր է 19-րդ դարի հայերեն գրականության համատեքստում, քանի որ այն հայ ընթերցողին հնարավորություն էր տալիս ծանոթանալու եվրոպական պատմության վճռորոշ իրադարձություններին և համաշխարհային քաղաքականության վրա մեծ ազդեցություն ունեցած գործչի կյանքին։ Կոստանդնուպոլիսը հայ տպագրության և մտավոր կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հայերեն գրքերի միջոցով տարածվում էին պատմական, գիտական, կրթական և գեղարվեստական գիտելիքներ։ Այդ միջավայրում Նապոլեոնի մասին ծավալուն պատմական աշխատության հրատարակությունը վկայում է համաշխարհային պատմության նկատմամբ հետաքրքրության և հայերենով պատմական գիտելիք հաղորդելու ձգտման մասին։ Նման գրքերը նպաստում էին պատմական մտածողության զարգացմանը, ընթերցողների՝ եվրոպական քաղաքական անցուդարձերի մասին գիտելիքների ընդլայնմանը և հայ գրականության թեմատիկ շրջանակի հարստացմանը։ Դրանք կարևոր դեր ունեին նաև այն մտավոր միջավայրում, որտեղ պատմությունը դիտարկվում էր որպես հասարակությունների վերելքի, պետական կառավարման, ազգային ինքնագիտակցության և քաղաքական փոփոխությունների օրինաչափությունները հասկանալու միջոց։ Ընթերցողական արժեքի առումով աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Նապոլեոնի կենսագրությամբ, Ֆրանսիական հեղափոխությամբ, եվրոպական ռազմական պատմությամբ, կայսրությունների ձևավորմամբ և պետական կառավարման զարգացման պատմությամբ զբաղվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես է անհատի գործունեությունը կապվում լայնածավալ պատմական գործընթացների հետ, ինչ ազդեցություն կարող են ունենալ ռազմական հաղթանակները պետական իշխանության ձևավորման վրա, և ինչ հակասություններ են առաջանում հեղափոխական գաղափարների ու կենտրոնացված կառավարման միջև։ Միաժամանակ այն կարևոր նյութ է հայերեն պատմական գրականության և 19-րդ դարի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով համաշխարհային պատմության թեմաների տարածումը հայալեզու գրքի միջոցով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է Նապոլեոն Բոնապարտի վերելքի, կայսերական իշխանության հաստատման և եվրոպական պատմության մեջ նրա ունեցած դերի ուսումնասիրության համար նշանակալի պատմական նյութ՝ միավորելով կենսագրական պատումը, ռազմական ու քաղաքական պատմության հարցերը և պետական իշխանության զարգացման վերաբերյալ ավելի լայն գաղափարական խնդիրները։

Պատմական թեմայով աշխատություն, որը, վերնագրի հիման վրա, վերաբերում է Լևոն Բ-ին՝ Կիլիկիայի հայկական պետության պատմության մեջ կարևոր դեր ունեցած թագավորին։ Լևոն Բ-ն, որը հայտնի է նաև որպես Լևոն Մեծագործ, Կիլիկյան Հայաստանի նշանավոր միապետներից էր, որի կառավարման ժամանակ հայկական թագավորությունը մեծ հեղինակություն ձեռք բերեց տարածաշրջանում և ամրապնդեց իր քաղաքական ու դիվանագիտական կապերը հարևան պետությունների և եվրոպական ուժերի հետ։ Նրա գործունեությունը կապված է Կիլիկյան Հայաստանի պետականության ամրապնդման, արտաքին քաղաքական հարաբերությունների զարգացման, առևտրի խթանման և երկրի միջազգային դիրքի բարձրացման հետ։ Աշխատությունը կարող է ընթերցողին ծանոթացնել թագավորի պատմական կերպարին, նրա կառավարման ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադարձություններին և Կիլիկյան Հայաստանի զարգացման առանձնահատկություններին։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել միջնադարյան հայոց պատմությամբ, հայկական պետականության պատմությամբ և թագավորական իշխանության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել՝ գիրքը Լևոն Բ-ի կենսագրությո՞ւնն է, նրա կառավարման շրջանի պատմական ակնարկը, թե՞ այդ ժամանակաշրջանին նվիրված գեղարվեստական ստեղծագործություն։ Բովանդակության ճշգրիտ բնույթը, պատմական իրադարձությունների ընդգրկումը և հեղինակի մոտեցումը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի բնագիրը։

Այս հրատարակությունը պատկանում է հայերեն պատմագրական գրականության այն շրջանակին, որի միջոցով ընթերցողին ներկայացվել են պատմական անցյալի վերաբերյալ տեղեկություններ, ժամանակագրական հիշողություններ և պատմության մեկնաբանման ավանդական մոտեցումներ։ Վերնագրում օգտագործված «տիեզերական պատմություն» արտահայտությունը պատմական գրականության հին գործածության մեջ կարող է նշանակել համընդհանուր կամ համաշխարհային պատմություն՝ մարդկության, ժողովուրդների, պետությունների և տարբեր ժամանակաշրջանների անցյալի ամբողջական կամ ընդհանրական շարադրանք։ Այն պարտադիր չէ, որ վերաբերի տիեզերքին՝ ժամանակակից աստղագիտական իմաստով. պատմական համատեքստում «տիեզերական» բառը կարող է ընդգծել պատմության համընդհանուր ընդգրկումը և իրադարձությունները լայն պատմական շրջանակում ներկայացնելու ձգտումը։ Վերնագրում հիշատակված Ստեփաննոս վարդապետ Տարոնեցին հայ միջնադարյան պատմագրական ավանդույթի հետ կապվող հեղինակային անուն է, սակայն միայն այս մատենագիտական տվյալներից հնարավոր չէ հաստատել, թե հրատարակության մեջ ներկայացված է նրա ո՛ր կոնկրետ երկը, ինչ բնագրային տարբերակ է օգտագործվել, կամ արդյոք նյութը ներառում է խմբագրական հավելումներ։ Այդ պատճառով գրքի բովանդակության ճշգրիտ կառուցվածքի, պատմական ժամանակաշրջանների ընդգրկման և առանձին իրադարձությունների վերաբերյալ պնդումները պահանջում են հենց հրատարակության տեքստի ուսումնասիրություն։ Ընդհանուր առմամբ, նման վերնագրով պատմագրական աշխատությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ անցյալի վերաբերյալ տեղեկությունների համակարգման, պատմական դեպքերի ժամանակագրական ընկալման և տարբեր ժողովուրդների պատմությունը համընդհանուր պատմական ընթացքի մեջ դիտարկելու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ պատմագրության, միջնադարյան պատմական մտածողության, պատմական երկերի հետագա հրատարակությունների և հայերեն գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Գրքի ուսումնասիրությունը կարող է նաև օգնել հասկանալու, թե ինչպես են պատմական տեղեկությունները փոխանցվել տարբեր դարաշրջանների ընթերցողներին, ինչպիսի նշանակություն է տրվել պատմական հիշողությանը և ինչպես է հայերեն գրական միջավայրում ներկայացվել անցյալի մասին գիտելիքը։ Տասնիններորդ դարի հայերեն տպագրական միջավայրում նման աշխատությունների հրատարակումը նպաստել է պատմական երկերի պահպանմանը, շրջանառությանը և ընթերցողների ավելի լայն շրջանակներին հասանելի դառնալուն։ Հրատարակության արժեքը կարող է լինել ոչ միայն պատմական տեղեկությունների մեջ, այլև որպես հայ գրքի պատմության և պատմագրական ժառանգության ուսումնասիրման նյութ։ Միևնույն ժամանակ, առանց գրքի բովանդակության կամ վերնաթերթի լրացուցիչ քննության հնարավոր չէ վստահորեն նշել դրա բաժինները, պատմական պատմությունների հաջորդականությունը, աղբյուրները կամ այն, թե արդյոք այն ներառում է մեկնաբանություններ և ծանոթագրություններ։ Հետևաբար, այս գրառման նկարագրությունը հիմնվում է վերնագրի և մատենագիտական տվյալների պատմագրական իմաստի վրա, իսկ աշխատության կոնկրետ բովանդակության վերջնական բնութագրումը պետք է կատարել հրատարակության ամբողջական օրինակի հիման վրա։

Ագաթանգեղոսի այս նշանավոր պատմագրական երկը հայ դասական մատենագրության կարևորագույն հուշարձաններից է, որը ներկայացնում է Հայաստանում քրիստոնեության տարածման, պետական կրոն հռչակվելու և հայ ժողովրդի հոգևոր կյանքի վերափոխման ավանդական պատմությունը։ Երկի հիմնական առանցքը Տրդատ Գ Մեծ թագավորի և Գրիգոր Լուսավորչի գործունեությունն է, որոնց անունների հետ է կապվում 4-րդ դարի սկզբին Հայաստանում քրիստոնեության պետականորեն ընդունումը։ Պատմությունը սկսվում է հայոց Խոսրով թագավորի և Սասանյան արքա Արտաշիրի միջև հակամարտության նկարագրությամբ, անդրադառնում է Անակ Պարթևի կողմից Խոսրովի սպանությանը, ապա ներկայացնում Գրիգոր Լուսավորչի կյանքի ուղին, քրիստոնեական հավատքին նվիրվածությունը և կրոնական համոզմունքների համար կրած հալածանքները։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում Գրիգորի բանտարկության և Խոր Վիրապում անցկացրած տարիների մասին պատմությունները, ինչպես նաև Հռիփսիմյանց կույսերի՝ Հայաստան գալու, նրանց նահատակության և Տրդատ թագավորի կերպարանափոխության դրվագները։ Երկի առանցքային հատվածներից է Գրիգոր Լուսավորչի ազատ արձակումը, նրա կողմից թագավորի ապաքինումը և հայոց երկրի դարձը քրիստոնեության։ Հեղինակը մանրամասնորեն ներկայացնում է նոր հավատի տարածման գործընթացը, հեթանոսական պաշտամունքների վերացումը, եկեղեցական կյանքի կազմակերպումը և քրիստոնեական վարդապետության հաստատումը Հայաստանում։ Պատմական շարադրանքը միավորում է տարեգրական տեղեկությունները, կրոնական ավանդությունները, վարքագրական պատմությունները և հրաշապատում դրվագները՝ ստեղծելով հայ ժողովրդի քրիստոնեական ինքնության ձևավորման մասին համապարփակ պատկերացում։ Երկը կարևոր տեղեկություններ է պարունակում նաև հին Հայաստանի քաղաքական ու հասարակական կյանքի, արքունական միջավայրի, կրոնական պատկերացումների և նախաքրիստոնեական հավատալիքների վերաբերյալ։ Միաժամանակ այն պետք է դիտարկել որպես միջնադարյան պատմագրական և կրոնական գրականության ստեղծագործություն, որի հաղորդած տեղեկությունները համադրվում են այլ պատմական աղբյուրների և ժամանակակից գիտական ուսումնասիրությունների հետ։ Հեղինակի ինքնության և երկի ստեղծման ժամանակի վերաբերյալ գիտական քննարկումները շարունակվում են, իսկ մեզ հասած հայերեն խմբագրությունը սովորաբար թվագրվում է 5-րդ դարի երկրորդ կեսով։ Աշխատությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ պատմագրության, եկեղեցական ավանդության և Գրիգոր Լուսավորչի պաշտամունքի ձևավորման վրա։ Այն նաև արժեքավոր աղբյուր է հայ քրիստոնեական մշակույթի, վաղ միջնադարյան գրականության և ազգային պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, հայ հին գրականությամբ, Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատմությամբ, կրոնագիտությամբ և միջնադարյան պատմագրությամբ զբաղվող ընթերցողներին, ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը պատմական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը վերաբերում է 1946–1952 թվականներին տեղի ունեցած իրադարձություններին և այդ ժամանակաշրջանում մարդկանց անցած կյանքի ուղուն։ Գրքի թեմատիկ շրջանակը կապված է հետպատերազմյան տարիների հասարակական, քաղաքական և սոցիալական իրադրության, մարդկանց առօրյա կյանքի, կենսապայմանների փոփոխությունների և պատմական հանգամանքների ազդեցության հետ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո բազմաթիվ երկրներում սկսվեցին վերականգնման, հասարակական վերակազմավորման և նոր կենսապայմաններին հարմարվելու բարդ գործընթացներ։ Այդ տարիները նշանավորվեցին ինչպես տնտեսական ու սոցիալական դժվարություններով, այնպես էլ մարդկանց կյանքի կազմակերպման, աշխատանքի, ընտանիքի և հասարակության մեջ իրենց տեղը գտնելու նոր մարտահրավերներով։ 1946–1952 թվականներն առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նաև հետպատերազմյան քաղաքական զարգացումների, միջազգային հարաբերությունների վերափոխման և տարբեր պետություններում իրականացվող ներքին քաղաքականության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այս ժամանակաշրջանի մասին պատմող աշխատությունները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու պատմական իրադարձությունները ոչ միայն քաղաքական որոշումների և պետական գործընթացների մակարդակում, այլև առանձին մարդկանց ճակատագրերի ու կենսափորձի միջոցով։ Մարդկանց կյանքի ուղիների ուսումնասիրությունը կարևոր է պատմական հիշողության պահպանման, սերունդների միջև կապի ամրապնդման և անցյալի հասարակական իրողությունների ավելի ամբողջական ընկալման համար։ Հրատարակության վերնագրում նշված ժամանակահատվածը թույլ է տալիս այն դիտարկել որպես որոշակի պատմական փուլին նվիրված աշխատություն, սակայն առանց գրքի ամբողջական մատենագիտական տվյալների և բովանդակության հնարավոր չէ հստակեցնել, թե կոնկրետ որ մարդկանց, իրադարձությունների կամ տարածաշրջանի պատմությունն է ներկայացված։ Այդ պատճառով աշխատության հիմնական թեման կարելի է ընդհանուր առմամբ կապել հետպատերազմյան շրջանի պատմության և մարդկային կենսագրությունների ուսումնասիրման հետ՝ խուսափելով բովանդակության վերաբերյալ չհաստատված պնդումներից։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել 20-րդ դարի պատմությամբ, հետպատերազմյան հասարակական զարգացումներով, անհատական ճակատագրերով և պատմական հիշողության պահպանմամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է պատմական Հայաստանի տարածքային սահմանների, աշխարհագրական դիրքի և պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում դրանց կրած փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում դիտարկվում է հայկական պետականության և հայ ժողովրդի պատմական բնակության տարածքի ձևավորումը՝ անդրադառնալով այն աշխարհագրական շրջաններին, որոնք տարբեր դարաշրջաններում ընդգրկվել են Հայաստանի թագավորությունների, իշխանությունների և հայկական պետական կազմավորումների սահմաններում։ Պատմական Հայաստանի սահմանների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի քաղաքական պատմության, տարածքային զարգացման, հարևան ժողովուրդների հետ ունեցած հարաբերությունների և տարածաշրջանային պատմական գործընթացների ըմբռնման համար։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը ներառում է Հայաստանի բնական աշխարհագրական սահմանները, լեռնաշղթաները, գետերը, հովիտներն ու պատմական աշխարհագրական շրջանները, որոնք տարբեր ժամանակներում ծառայել են որպես բնակության, հաղորդակցության և քաղաքական սահմանազատման կարևոր գործոններ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում Մեծ Հայքի և Փոքր Հայքի պատմական տարածքները, հայկական նահանգների ու գավառների տեղադրությունը, ինչպես նաև պատմական Հայաստանի սահմանների փոփոխությունները՝ պայմանավորված թագավորությունների հզորացմամբ կամ թուլացմամբ, ռազմական բախումներով, նվաճումներով, քաղաքական պայմանագրերով և հարևան պետությունների հետ հարաբերություններով։ Տարածքային փոփոխությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնելու Հայաստանի պատմական աշխարհագրությունը և տարբեր դարաշրջաններում հայկական պետականության տարածքային ընդգրկումը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել նաև պատմական տեղանունների, հին աշխարհագրական նկարագրությունների, քարտեզագրական տվյալների և պատմական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունների համադրման տեսանկյունից։ Պատմական սահմանների վերաբերյալ ուսումնասիրությունները կարևոր են ոչ միայն անցյալի քաղաքական քարտեզը վերակազմելու, այլև հայկական բնակավայրերի, մշակութային կենտրոնների, առևտրային ուղիների և հարևան տարածաշրջանների հետ ունեցած կապերի բացահայտման համար։ Միաժամանակ պատմական սահմանները հարկ է դիտարկել իրենց ժամանակաշրջանի համատեքստում, քանի որ դրանք մշտական ու անփոփոխ գծեր չեն եղել և հաճախ տարբերվել են՝ կախված տվյալ ժամանակի քաղաքական իրավիճակից ու պատմական աղբյուրների բնույթից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, պատմական աշխարհագրությամբ, քարտեզագրությամբ և Հայաստանի տարածքային անցյալով հետաքրքրվող ընթերցողներին, ուսանողներին ու հետազոտողներին՝ նպաստելով պատմական Հայաստանի աշխարհագրական պատկերացման խորացմանը և հայ ժողովրդի պատմական ժառանգության ուսումնասիրությանը։

Աշխատությունը նվիրված է XVI դարի վերջի և XVIII դարի առաջին կեսի Երևանի ու հարակից տարածքների պատմական աշխարհագրության, վարչատարածքային կառուցվածքի, բնակչության և սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ օսմանյան աշխարհագիր մատյանների համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Քննարկվում են 1590 և 1728 թվականների օսմանյան հաշվառման փաստաթղթերի բովանդակությունը, դրանց կազմման նպատակները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և պատմական սկզբնաղբյուրի նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևանի վիլայեթի և լիվայի վարչական բաժանմանը, բնակավայրերի տեղաբաշխմանը, գյուղերի ու քաղաքային կենտրոնների տնտեսական գործունեությանը և տարածաշրջանի տարածքային կազմակերպման փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում են բնակավայրերի անվանումները, դրանց պատմական տեղորոշման հնարավորությունները, բնակչության հաշվառման սկզբունքները, հարկային պարտավորությունները և գյուղատնտեսական արտադրության առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են երկու ժամանակաշրջանների տվյալների ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ հնարավորություն ընձեռելով բացահայտելու բնակավայրերի ցանցի, վարչական սահմանների և տնտեսական հարաբերությունների փոփոխությունները։ Կարևորվում են հողատիրության, հողօգտագործման, հարկատեսակների, գյուղատնտեսական մշակաբույսերի և տեղական տնտեսության կազմակերպման վերաբերյալ տեղեկությունների վերլուծությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև Երևանի հյուսիսային հարակից շրջանների բնակավայրերը, դրանց աշխարհագրական դիրքը և վարչական պատկանելության փոփոխությունները։ Անդրադարձ է կատարվում օսմանյան վարչական համակարգի առանձնահատկություններին, հարկային հաշվառման մեխանիզմներին և պատմական ժողովրդագրության ուսումնասիրության մեթոդներին։ Առանձնացվում են բնակավայրերի անվանումների նույնականացման, պատմական տեղանունների փոփոխությունների, սկզբնաղբյուրների տվյալների համադրելիության և դրանց մեկնաբանության հետ կապված խնդիրները։ Կարևորվում է նաև ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանների քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությունը տարածաշրջանի վարչատարածքային և սոցիալ-տնտեսական զարգացման վրա։ Աշխատությունը նշանակություն ունի Հայաստանի պատմական աշխարհագրության, օսմանյան ժամանակաշրջանի վարչական պատմության, պատմական ժողովրդագրության և տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, արևելագետների, օսմանագետների, պատմական աշխարհագրության մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։