Получение и исследование активности нанесенных на поверхность силикагеля и оксида алюминия металлических и металлооксидных катализаторов в превращениях Н-гептана и диметилэтилкарбинол

Պատմություն

Այս թեման վերաբերում է միջնադարյան հայ պատմագրության և գիտության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վարդան Արևելցուն, ով XIII դարում ապրած նշանավոր պատմիչ, աշխարհագիր, թարգմանիչ և գիտնական էր։ Նա ծնվել է մոտ 1198 թվականին և ստացել է բարձր կրթություն՝ խորապես ուսումնասիրելով աստվածաբանություն, պատմություն, լեզուներ և ժամանակի գիտական գիտելիքները։ Վարդան Արևելցին իր գործունեությամբ կապված էր Վարդանյան մշակութային և կրթական շարժման հետ և մեծ դեր է ունեցել հայկական գիտական մտքի զարգացման մեջ։ Նրա ամենանշանավոր աշխատություններից է «Հավաքած պատմություն» կամ «Աշխարհացույց» բնույթի երկերը, որոնցում նա ներկայացրել է ոչ միայն Հայաստանի, այլև հարևան երկրների պատմությունը, աշխարհագրությունը և քաղաքական իրադարձությունները։ Նրա աշխատություններում զգալի է նաև քրոնիկոնային մոտեցումը, որտեղ համադրվում են պատմական փաստերը, եկեղեցական ավանդույթները և ժամանակի քաղաքական զարգացումները։ Վարդան Արևելցին մեծ ուշադրություն է դարձրել լեզվական հարցերին և համարվում է հայերեն քերականության և թարգմանական դպրոցի զարգացման կարևոր դեմքերից մեկը։ Նա բազմաթիվ գիտական և կրոնական տեքստեր է թարգմանել, նպաստելով հայ մշակույթի կապին բյուզանդական և արևելյան գիտական ավանդույթների հետ։ Նրա գործունեությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ տեղի է ունեցել մոնղոլական արշավանքների և քաղաքական անկայունության ժամանակաշրջանում, երբ հայ մշակույթի պահպանությունը պահանջում էր մեծ ջանքեր և գիտական կազմակերպվածություն։ Վարդան Արևելցին նաև ուսուցիչ էր և իր շուրջը ձևավորել էր աշակերտների դպրոց, որոնք շարունակեցին նրա գիտական ավանդույթները։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է զորակոչիկների ընտրության գործընթացում հոգեբանական ցուցանիշների նշանակության ուսումնասիրությանը և դրանց կիրառման արդյունավետության գնահատմանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ զինվորական ծառայության համար անձի համապատասխանությունը որոշելիս կարևոր է հաշվի առնել ոչ միայն ֆիզիկական առողջությունն ու ֆիզիոլոգիական տվյալները, այլև հոգեբանական առանձնահատկությունները, որոնք կարող են ազդել ծառայության պայմաններին հարմարվելու, սթրեսային իրավիճակներում գործելու, կարգապահության պահպանման և կոլեկտիվում փոխհարաբերությունների ձևավորման վրա։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են զորակոչիկների հոգեբանական վիճակը բնութագրող տարբեր ցուցանիշներ, դրանց գնահատման մեթոդները և ստացված արդյունքների կիրառման հնարավորությունները ընտրության գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անձնային հատկություններին, հուզական կայունությանը, ուշադրությանը, հիշողությանը, մտածողությանը, արձագանքման արագությանը, հաղորդակցական ունակություններին և սթրեսային ազդեցությունների նկատմամբ դիմադրողականությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հոգեբանական տվյալների և զինվորական ծառայության տարբեր պահանջների միջև համապատասխանության բացահայտումը, քանի որ տարբեր ծառայողական պայմաններ և մասնագիտական պարտականություններ կարող են պահանջել հոգեբանական առանձնահատկությունների տարբեր համակցություններ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հոգեբանական թեստավորման և մասնագիտական կողմնորոշման մեթոդներին՝ գնահատելով դրանց տեղեկատվական արժեքը և կիրառելիությունը զորակոչիկների ընտրության ժամանակ։ Կարևորվում է համալիր մոտեցումը, որի դեպքում հոգեբանական ցուցանիշները դիտարկվում են բժշկական, ֆիզիկական և սոցիալական տվյալների հետ փոխկապակցված՝ անհատի ծառայողական հնարավորությունների ավելի ամբողջական գնահատման նպատակով։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ընտրության գործընթացի կատարելագործմանը, զինծառայողների առավել համապատասխան տեղաբաշխմանը և ծառայության ընթացքում հնարավոր հարմարվողական դժվարությունների կանխատեսմանը։ Միաժամանակ հոգեբանական գնահատումը կարող է օգնել բացահայտելու այն անհատական առանձնահատկությունները, որոնք կարևոր են տարբեր իրավիճակներում որոշումների կայացման, պատասխանատվության, կարգապահության և թիմային աշխատանքի տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ռազմական հոգեբանության, մասնագիտական ընտրության, հոգեախտորոշման և անձի հոգեբանության ոլորտների մասնագետներին, ինչպես նաև զինվորական ծառայության կազմակերպմամբ, զորակոչի գործընթացի կատարելագործմամբ և հոգեբանական գնահատման մեթոդներով զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին ու ուսանողներին։

Աշխարհագրություն

Գրքում քննարկվում են հողերի, քարերի, ջրերի և մթնոլորտային տարրերի քիմիական կազմը, դրանց փոխազդեցությունը և ազդեցությունը լանդշաֆտի էկոհամակարգերի վրա։ Ներկայացվում են նաև բնության տարաբնույթ գործընթացները՝ ածխաթթվային ու օրգանական տարրերի շրջանառությունը, հողի գեոքիմիական առանձնահատկությունները և տարբեր լանդշաֆտային ձևերի՝ լեռներ, հովիտներ, հարթավայրեր, քիմիական կառուցվածքը։ Գիրքը նախատեսված է երկրաբանական գիտությունների մասնագետների, լանդշաֆտային և էկոլոգիական ուսումնասիրություններով հետաքրքրված ուսանողների և գիտնականների համար՝ տրամադրելով համապարփակ գիտական շրջանակ՝ լանդշաֆտների գեոքիմիական գործընթացները հասկանալու և հետազոտելու համար։

Lեզվաբանություն

Այս գիրքը նվիրված է Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմություն» երկի բառապաշարի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնված հաճախականության բառարանի կազմման և վերլուծության մեթոդների վրա։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է պատմագրական կարևորագույն երկի լեզվական կառուցվածքը, բառային կազմը, կիրառվող բառերի հաճախականությունը, իմաստային առանձնահատկությունները և լեզվական շերտերը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դասական հայերենի բառապաշարի հարստությունը, հեղինակի լեզվական նախասիրությունները և պատմագրական ոճի առանձնահատկությունները։ Գրքում ներկայացվում են բառերի գործածության վիճակագրական տվյալներ, բառային միավորների դասակարգումներ և դրանց դերը ստեղծագործության լեզվական համակարգում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայոց լեզվի պատմության, գրաբարի ուսումնասիրության, հին հայկական գրականության և մատենագրության հետազոտության համար, քանի որ բացահայտում է միջնադարյան հայ պատմագրության լեզվական առանձնահատկությունները և Մովսես Խորենացու ստեղծագործության բառային հարուստ ժառանգությունը։ Այն օգտակար աղբյուր է լեզվաբանների, բանասերների, հայագետների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրվում են հայոց լեզվի զարգացման ընթացքով ու դասական գրականության լեզվական ուսումնասիրությամբ։

Իրավաբանություն

Treaty of Sèvres-ը դիտարկվում է որպես միջազգային իրավունքի զարգացման գործընթացում կարևոր, թեև հակասական նշանակություն ունեցող փաստաթուղթ, քանի որ այն ձևավորվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ստեղծված նոր աշխարհակարգի պայմաններում և փորձեց իրավական ձևով կարգավորել պարտված Օսմանյան կայսրության տարածքային, քաղաքական և իրավական պարտավորությունները։ Պայմանագրի առաջադիմական նշանակությունը հաճախ կապվում է այն հանգամանքի հետ, որ այն ամրապնդեց ազգերի ինքնորոշման գաղափարի տարածումը, փորձեց իրավական հիմքերով վերաձևակերպել սահմանների հարցը և ընդգծեց միջազգային համաձայնագրերի միջոցով պետությունների վարքագծի կարգավորման անհրաժեշտությունը, ինչը հետագայում ազդեց միջազգային կազմակերպությունների և հատկապես Ազգերի լիգայի իրավական մտածողության ձևավորման վրա։ Միևնույն ժամանակ, այն ընդգծում է միջազգային իրավունքի այդ շրջանի սահմանափակումները, քանի որ պայմանագրի դրույթների մի մասը չիրականացվեց քաղաքական ուժերի փոփոխության և հակամարտությունների պատճառով, ինչը ցույց տվեց, որ միջազգային իրավունքի նորմերի արդյունավետությունը հաճախ կախված է ուժային հավասարակշռությունից և իրական քաղաքական իրադրությունից։ Այդուհանդերձ, այն շարունակում է համարվել կարևոր ուսումնասիրության առարկա, քանի որ բացահայտում է միջազգային իրավունքի անցումային փուլը՝ դասական դիվանագիտությունից դեպի ավելի ինստիտուցիոնալ և նորմատիվ համակարգերի ձևավորում։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է այբուբենի ծագման և դրա հիմքում ընկած լեզվաբանական երևույթների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հայերենին և հայոց գրային համակարգի ձևավորման հարցերին։ Հետազոտության առանցքում տառերի, հնչյունների և լեզվական կառուցվածքի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն խնդիրը, թե ինչ սկզբունքներով կարող է ձևավորվել լեզվին համապատասխան գրային համակարգ։ Հեղինակը փորձում է լեզվաբանական վերլուծության միջոցով բացատրել այբուբենի առանձին տարրերի ծագումն ու նշանակությունը՝ դրանք կապելով հայերենի հնչյունական առանձնահատկությունների և բառարմատների հետ։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել տառերի անվանումները, դրանց հնչյունական արժեքները, հնարավոր պատմական կապերը և գրային նշանների ձևավորման ու զարգացման վերաբերյալ տարբեր տեսակետներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համեմատական դիտարկումներին, որոնց միջոցով հայոց այբուբենի առանձնահատկությունները կարող են համադրվել այլ հին գրային համակարգերի և լեզուների հետ։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հայոց գրերի ուսումնասիրությունը դիտարկել ոչ միայն որպես պատմական կամ մշակութային երևույթ, այլև որպես լեզվաբանական խնդիր, որի լուծման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել հնչյունաբանության, ստուգաբանության, պատմական լեզվաբանության և գրագիտության զարգացման տվյալները։ Աշխատությունը հետաքրքրական է նաև իր ժամանակաշրջանի գիտական մտածողության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է լեզվի և գրի ծագման վերաբերյալ այն մոտեցումները, որոնք կիրառվել են հայերենի ուսումնասիրության մեջ։ Այն կարող է արժեքավոր լինել հայոց լեզվի և գրի պատմությամբ, հայագիտությամբ, պատմահամեմատական լեզվաբանությամբ և հին գրային համակարգերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել հայոց այբուբենի վերաբերյալ վաղ շրջանի գիտական ուսումնասիրությունների բնույթի, կիրառված մեթոդների և լեզվաբանական բացատրությունների փորձերի մասին։