Электросинтез и изучение свойств полимеров и полимерных покрытий на основе различных мономеров

Ինֆորմատիկա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է նանոմետրային տեխնոլոգիական գործընթացներով իրականացվող խողովակային անալոգաթվային փոխարկիչների (Pipeline ADC) ավտոմատացված նախագծման միջոցների ուսումնասիրությանը և մշակմանը։ Նման փոխարկիչները կարևոր դեր են կատարում անալոգային ազդանշանները թվային տվյալների վերածող ժամանակակից ինտեգրալ համակարգերում, իսկ նանոմետրային տեխնոլոգիաների կիրառումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել զբաղեցրած մակերեսը և էներգիայի սպառումը, միաժամանակ բարձրացնելով արագագործությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ստեղծել նախագծման ավտոմատացման մեթոդներ և ալգորիթմներ, որոնք կօգնեն սահմանված տեխնիկական պահանջներից անցնել փոխարկիչի օպտիմալ կառուցվածքի և էլեկտրական պարամետրերի որոշմանը՝ նվազեցնելով ձեռքով նախագծման համար անհրաժեշտ ժամանակն ու փորձարարական կրկնությունների քանակը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել Pipeline ADC-ի հիմնական հանգույցները՝ նմուշառման և պահման սխեմաները, ենթափոխարկիչները, համեմատիչները, բազմապատկող թվային-անալոգային փոխարկիչները, ուժեղացուցիչները, անջատիչ-կոնդենսատորային շղթաները և կողմնակալման հանգույցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համակարգային և տրանզիստորային մակարդակների միջև նախագծման կապին, քանի որ փոխարկիչի ընդհանուր բնութագրերը կախված են բազմաթիվ փոխկապակցված պարամետրերից։ Ավտոմատացման ալգորիթմները կարող են միաժամանակ հաշվի առնել լուծաչափը, նմուշառման հաճախականությունը, էներգիայի սպառումը, աղմուկը, գծայնությունը, դինամիկ տիրույթը, արտադրական տատանումների նկատմամբ կայունությունը և կիսահաղորդչային բյուրեղի զբաղեցրած մակերեսը։ Հետազոտությունների մեջ նման CAD մոտեցումները կիրառվում են նաև հզորության և արտադրական ելքի միջև օպտիմալ փոխզիջում գտնելու համար՝ համակարգային մակարդակից մինչև տրանզիստորային պարամետրեր։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է նանոմետրային տեխնոլոգիաների պայմաններում առաջացող նախագծային սահմանափակումների հաղթահարումը, քանի որ տեխնոլոգիական չափերի փոքրացումը մեծացնում է գործընթացային տատանումների, ցածր սնուցման լարման, աղմուկի և անալոգային հանգույցների նախագծման դժվարությունների նշանակությունը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել մաթեմատիկական մոդելների, օպտիմալացման ալգորիթմների, համակարգչային մոդելավորման և ավտոմատացված նախագծման ծրագրային միջոցների մշակում ու փորձարկում։ Վերջնական արդյունքը կարող է լինել նախագծման այնպիսի ավտոմատացված միջավայր կամ մեթոդաբանություն, որը տեխնիկական նախնական պահանջները վերածում է օպտիմալացված սխեմայի պարամետրերի և հնարավորություն է տալիս ստուգել ստացված լուծումը մոդելավորման միջոցով։ Ժամանակակից աշխատանքներում ավտոմատացված նախագծման մեթոդները նույնիսկ կարող են ընդգրկել սխեմայից մինչև տեղաբաշխում և ֆիզիկական նախագծում ամբողջական շղթայի ավտոմատացում։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ բարձրարագ, ցածր էներգասպառմամբ և բարձր լուծաչափով տվյալների փոխարկիչների նախագծման, ինտեգրալ սխեմաների մշակման և էլեկտրոնային համակարգերի նախագծման գործընթացների արագացման համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ապահովագրական շուկայի կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բանկային համակարգում ավանդների ապահովագրման մեխանիզմներին և դրանց դերին ֆինանսական կայունության ապահովման գործում։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես կարող են պետության կողմից սահմանված իրավական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ կարգավորման գործիքները նպաստել ապահովագրական համակարգի արդյունավետ գործունեությանը, ֆինանսական ռիսկերի նվազեցմանը և քաղաքացիների ու կազմակերպությունների շահերի պաշտպանությանը։ Ավանդների ապահովագրությունը դիտարկվում է որպես ֆինանսական համակարգի նկատմամբ վստահության պահպանման կարևոր մեխանիզմ, որը կարող է սահմանափակել բանկային համակարգում խնդիրների առաջացման դեպքում ավանդատուների հնարավոր կորուստները և նվազեցնել խուճապային վարքագծի ու զանգվածային միջոցների դուրսբերման ռիսկը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ապահովագրական շուկայի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրա մասնակիցների փոխհարաբերությունները, պետական վերահսկողության և կարգավորման սկզբունքները, ինչպես նաև բանկային ավանդների ապահովագրման համակարգի կառուցվածքն ու գործառույթները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ավանդների ապահովագրման պայմաններին, փոխհատուցման մեխանիզմներին, ապահովագրական հիմնադրամի ֆինանսական կայունությանը և համակարգի նկատմամբ հասարակության վստահության ձևավորմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև կարգավորման առկա մեխանիզմների արդյունավետությանը, հնարավոր բացերին և այն խնդիրներին, որոնք կարող են առաջանալ ֆինանսական շուկաների փոփոխությունների, տնտեսական անկայունության կամ բանկային ռիսկերի աճի պայմաններում։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում ապահովագրական և բանկային ոլորտների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ ավանդների պաշտպանության արդյունավետ համակարգը պետք է միաժամանակ ապահովի ավանդատուների շահերի պաշտպանությունը և չստեղծի ֆինանսական կազմակերպությունների կողմից չափազանց ռիսկային վարքագծի խթաններ։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարող է քննարկել նաև կարգավորման հավասարակշռված մոտեցումների անհրաժեշտությունը, վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման և ռիսկերի կառավարման կատարելագործման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսիստների, բանկային և ապահովագրական ոլորտների մասնագետների, պետական կարգավորող մարմինների գործունեությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ինչպես նաև ֆինանսական համակարգի կայունության և ավանդատուների պաշտպանության հիմնախնդիրներն ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Մշակույթ

Այս գիրքը ներկայացնում է Վերածննդի և Նոր դարի Եվրոպայի մշակույթի զարգացման հիմնական փուլերը՝ ընդգրկելով այն պատմական, սոցիալական և գաղափարական գործընթացները, որոնք ձևավորել են եվրոպական քաղաքակրթության նոր կերպարը։ Գրքում վերլուծվում է Վերածննդի դարաշրջանի մարդակենտրոն աշխարհայացքը, հումանիզմի գաղափարների տարածումը, արվեստի և գիտության վերելքը, ինչպես նաև տպագրության և կրթության զարգացման ազդեցությունը հասարակության վրա։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև Նոր դարի Եվրոպայի մշակութային փոփոխություններին՝ ռեֆորմացիային, լուսավորության շարժմանը, գիտական հեղափոխությանը և դրանց հետևանքով ձևավորված նոր մտածողության համակարգին։ Ներկայացվում են գրականության, կերպարվեստի, երաժշտության և փիլիսոփայության կարևոր ուղղությունները, ինչպես նաև այն անհատականությունները, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել եվրոպական մշակույթի զարգացման վրա։ Գիրքը համադրում է պատմական փաստերը և մշակութաբանական վերլուծությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ, թե ինչպես է ձևավորվել ժամանակակից եվրոպական մշակութային ինքնությունը։

Lեզվաբանություն

Հայագիտության զուգահեռականներում-ը հայագիտական ուղղվածության տեսական և վերլուծական աշխատություն է, որը նպատակ ունի դիտարկել հայ ժողովրդի պատմության, լեզվի, մշակույթի և ինքնության ուսումնասիրությունը համեմատական և միջգիտակարգային դիտանկյունից՝ ընդգրկելով տարբեր գիտական դպրոցների մոտեցումները և հետազոտական մեթոդաբանությունները, աշխատությունում քննարկվում են հայագիտության զարգացման հիմնական փուլերը, արևելյան և արևմտյան գիտական ավանդույթների ազդեցությունը, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են տարբեր պատմագիտական և լեզվաբանական դպրոցներ մեկնաբանել Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմական փորձը, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համեմատական ուսումնասիրություններին՝ հայ և հարևան ժողովուրդների պատմության, լեզվական կապերի, մշակութային փոխազդեցությունների և տարածաշրջանային քաղաքակրթական գործընթացների միջև, միաժամանակ վերլուծվում են հայագիտության արդի մարտահրավերները՝ գլոբալ գիտական միջավայրում ինքնության պահպանման, աղբյուրագիտական մոտեցումների արդիականացման և միջգիտակարգային համագործակցության զարգացման համատեքստում, աշխատությունը ընդգծում է, որ հայագիտությունը ոչ միայն ազգային գիտական ուղղություն է, այլ նաև միջազգային գիտական դաշտի մաս, որտեղ հայ ժողովրդի ուսումնասիրությունը դիտարկվում է ավելի լայն քաղաքակրթական և համեմատական շրջանակներում։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության զարգացման արդի փուլում գույքային հարաբերությունների պետական կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում գույքային հարաբերությունների դերի վերլուծությունն է տնտեսության արդյունավետ գործունեության, սեփականության տարբեր ձևերի զարգացման, տնտեսական ռեսուրսների օգտագործման և հասարակական շահերի պաշտպանության գործընթացներում։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են սեփականության և գույքային հարաբերությունների հիմնական տեսակները, դրանց տնտեսական նշանակությունը և պետության մասնակցության անհրաժեշտությունը դրանց ձևավորման ու կարգավորման գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով պետությունը կարող է ազդել գույքային հարաբերությունների զարգացման վրա՝ իրավական, վարչական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ գործիքների կիրառմամբ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է պետական և մասնավոր սեփականության փոխհարաբերությունների, պետական գույքի կառավարման արդյունավետության և դրա օգտագործման տնտեսական արդյունքների գնահատումը։ Քննարկվում են պետական գույքի հաշվառման, տնօրինման, օգտագործման, օտարման և կառավարման հետ կապված խնդիրները, ինչպես նաև դրանց թափանցիկության և արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև սեփականության իրավունքի պաշտպանության, գույքային վեճերի կանխարգելման, ներդրումային միջավայրի և գործարար ակտիվության վրա գույքային հարաբերությունների կարգավորման ազդեցությանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն հիմնախնդրին, թե ինչպես կարելի է հավասարակշռել մասնավոր սեփականության ազատության, տնտեսական նախաձեռնության և հանրային շահերի պաշտպանության պահանջները։ Տնտեսության զարգացման ժամանակակից պայմաններում գույքային հարաբերությունների կարգավորումը դիտարկվում է նաև շուկայական մրցակցության, տնտեսական անվտանգության, ներդրումների ներգրավման և ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գործող համակարգի կազմակերպական և տնտեսական թերությունները, գնահատել պետական կարգավորման արդյունավետությունը և ներկայացնել դրա բարելավման հնարավոր մոտեցումներ։ Առաջարկվող լուծումները կարող են ուղղված լինել պետական գույքի կառավարման կատարելագործմանը, սեփականության իրավունքի պաշտպանության մեխանիզմների ամրապնդմանը, գույքային գործընթացների թափանցիկության բարձրացմանը և պետական ու մասնավոր հատվածների փոխհարաբերությունների առավել արդյունավետ կազմակերպմանը։ Աշխատության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ տնտեսական քաղաքականության մշակման, պետական գույքի կառավարման և սեփականության հարաբերությունների կարգավորման ոլորտներում։ Նյութը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, պետական կառավարման մասնագետներին, իրավաբաններին, գույքի կառավարման ոլորտի մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և տնտեսագիտական ու կառավարչական ուղղությունների ուսանողներին։

Գրականություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։