Ազգային տնտեսության անվտանգության խնդիրները համաշխարհային տնտեսության գլոբալացման պայմաններում (ՀՀ օրինակով)

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հանրային կապերի (PR) և ընտրական գործընթացների փոխազդեցությանը Հայաստանում 1998-2008 թվականներին՝ հատուկ շեշտադրելով զանգվածային լրատվամիջոցների դերը քաղաքական հաղորդակցության, ընտրական քարոզարշավների ձևավորման և հասարակական կարծիքի կառավարման գործընթացներում։ Դիտարկվող ժամանակաշրջանը բնութագրվում է հետխորհրդային քաղաքական համակարգի կայացման փուլով, երբ ընտրությունները դեռևս ձևավորվող ինստիտուցիոնալ միջավայրում էին, իսկ քաղաքական կուսակցությունները և թեկնածուները մեծապես կախված էին մեդիա դաշտի վերահսկողությունից և տեղեկատվական հոսքերի կառավարման կարողությունից։ Վերլուծվում է, թե ինչպես էին ընտրական PR ռազմավարությունները ներառում հեռուստատեսության, տպագիր մամուլի և աստիճանաբար զարգացող առցանց հարթակների օգտագործումը՝ քաղաքական հաղորդագրությունների տարածման, թեկնածուների իմիջի ձևավորման և հակառակորդների նկատմամբ տեղեկատվական պայքարի իրականացման նպատակով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 1998 և 2008 թվականների նախագահական ընտրություններին, որտեղ մեդիայի քաղաքական բևեռացումը, քարոզչական լեզվի սրացումը և տեղեկատվական անհավասարակշռությունը զգալի ազդեցություն են ունեցել ընտրական գործընթացների ընկալման վրա։ Այս համատեքստում PR-ը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես հաղորդակցության գործիք, այլ նաև որպես քաղաքական մրցակցության ռազմավարական բաղադրիչ, որը ներառում է ինչպես դրական իմիջի կառուցում, այնպես էլ հակաքարոզչություն և հանրային կարծիքի ուղղորդման փորձեր։ Քննարկվում է նաև լրատվամիջոցների սեփականության կառուցվածքի ազդեցությունը քաղաքական բովանդակության վրա, ինչպես նաև պետություն-մեդիա հարաբերությունների բարդ դինամիկան, որը հաճախ հանգեցնում էր տեղեկատվական անհավասար պայմանների ընտրական մրցակցության ընթացքում։ Ընդգծվում է, որ 1998-2008 թվականների փորձը ցույց է տալիս PR-ի և ընտրությունների սերտ փոխկապակցվածությունը Հայաստանում՝ որպես քաղաքական գործընթացների լեգիտիմացման և հանրային ընկալման ձևավորման առանցքային գործոն։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է բարակապատ կառուցվածքային տարրերի տատանումների և դինամիկ կայունության ուսումնասիրությանը՝ պատրաստված իզոտրոպ և կոմպոզիտային նյութերից։ Հեղինակը վերլուծում է նման տարրերի մեխանիկական վարքագիծը արտաքին բեռնվածությունների, թրթռումների և դինամիկ ազդեցությունների պայմաններում՝ ընդգծելով նյութի կառուցվածքի և երկրաչափական առանձնահատկությունների ազդեցությունը կայունության վրա։ Գրքում ներկայացվում են տատանումների տեսության հիմնական մոտեցումները, մաթեմատիկական մոդելավորման մեթոդները և դինամիկ համակարգերի կայունության գնահատման չափանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կոմպոզիտային նյութերի անիզոտրոպ հատկություններին, շերտավոր կառուցվածքների վարքագծին և դրանց ազդեցությանը ամրության ու դիմադրողականության վրա։ Հեղինակը օգտագործում է վերլուծական և թվային մեթոդներ՝ ուսումնասիրելու սեփական հաճախականությունները, տատանման ձևերը և կրիտիկական բեռնվածության պայմանները։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է ավիացիոն, մեքենաշինական և շինարարական ինժեներիայի ոլորտներում՝ նպաստելով թեթև, բայց բարձր ամրությամբ կառուցվածքների նախագծման և դրանց դինամիկ անվտանգության ապահովման գիտական հիմքերի զարգացմանը։

Информатика

Աշխատությունը նվիրված է բաշխված միջավայրերում իրականացվող գործընթացների նախագծման և վերիֆիկացման հիմնական գործիքային միջոցների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով բաշխված համակարգերի կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունների, գործընթացների մոդելավորման և դրանց ճշտության ստուգման մեթոդների վրա։ Բաշխված համակարգերում բազմաթիվ համակարգիչներ կամ հաշվարկային հանգույցներ համագործակցում են ընդհանուր խնդիրների լուծման համար, սակայն դրանց միջև հաղորդակցության ուշացումները, զուգահեռ գործողությունները, տվյալների փոխանակումը, հանգույցների հնարավոր խափանումները և ժամանակային անհամաժամանակությունը զգալիորեն բարդացնում են համակարգերի նախագծման ու ստուգման գործընթացը։ Այդ պատճառով բաշխված գործընթացների ճիշտ կառուցումը պահանջում է ոչ միայն ծրագրային լուծումների մշակում, այլև դրանց վարքագծի նախնական մոդելավորում և համակարգված վերիֆիկացիա։ Ուսումնասիրության առանցքում կարող է գտնվել բաշխված գործընթացների ֆորմալ և կիսաֆորմալ ներկայացման խնդիրը։ Մոդելավորման միջոցով հնարավոր է նկարագրել համակարգի բաղադրիչները, դրանց միջև փոխազդեցությունները, հաղորդագրությունների փոխանցումը, վիճակների փոփոխությունը և զուգահեռ ընթացող գործողությունները։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս դեռևս նախագծման փուլում հայտնաբերել տրամաբանական հակասություններ, անհասանելի վիճակներ, փոխադարձ արգելափակումներ և այլ սխալներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գործընթացների վերիֆիկացիայի տեսական հիմքերի ուսումնասիրությունը։ Վերիֆիկացիան ուղղված է պարզելու, թե արդյոք մշակված համակարգը համապատասխանում է նախապես սահմանված պահանջներին և արդյոք նրա վարքագիծը բավարարում է անհրաժեշտ հատկություններին։ Բաշխված միջավայրերի դեպքում կարող են ստուգվել անվտանգության, հասանելիության, ճիշտ ավարտի, համաժամացման և հաղորդակցության հետ կապված հատկություններ։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել վիճակների տարածության ուսումնասիրության, մոդելների ստուգման, ֆորմալ ապացուցման և այլ մեթոդներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գործընթացների մոդելավորման տարբեր մոտեցումներին։ Դրանց միջոցով համակարգի վարքագիծը կարող է ներկայացվել վիճակների, անցումների, գործողությունների և հաղորդակցության հարաբերությունների միջոցով։ Նման ներկայացումը հնարավորություն է տալիս բարդ բաշխված գործընթացը վերածել ավելի պարզ և վերլուծելի մոդելի՝ պահպանելով դրա էական հատկությունները։ Մոդելի հիման վրա հնարավոր է ուսումնասիրել համակարգի հնարավոր վարքագծի տարբեր սցենարներ և ստուգել դրանց համապատասխանությունը սահմանված պահանջներին։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև գործընթացների նախագծման ավտոմատացման գործիքները, որոնք հնարավորություն են տալիս ստեղծել մոդելներ, իրականացնել դրանց վերլուծություն, կատարել վերիֆիկացիա և որոշ դեպքերում ավտոմատ կերպով հայտնաբերել սխալներ։ Նման գործիքների կիրառումը կարևոր է հատկապես խոշոր բաշխված համակարգերում, որտեղ հնարավոր վիճակների և փոխազդեցությունների քանակը կարող է արագ աճել։ Ավտոմատացված վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ծրագրային սխալների հայտնաբերման ծախսերը և ավելի վաղ փուլում բացահայտել նախագծային խնդիրները։ Բաշխված համակարգերի նախագծման ժամանակ կարևոր խնդիր է նաև զուգահեռության կառավարումը։ Միաժամանակ գործող գործընթացները կարող են միմյանցից կախված լինել, փոխանակել տվյալներ կամ մրցակցել ընդհանուր ռեսուրսների համար։ Սխալ կազմակերպման դեպքում կարող են առաջանալ մրցակցային պայմաններ, փոխադարձ արգելափակումներ կամ տվյալների անհամապատասխանություն։ Այդ պատճառով վերիֆիկացիոն գործիքների միջոցով անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ոչ միայն առանձին գործընթացների ճիշտ աշխատանքը, այլև դրանց փոխազդեցության բոլոր էական սցենարները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև խափանումների նկատմամբ համակարգի կայունության ուսումնասիրությունը։ Բաշխված միջավայրում առանձին հանգույցների, կապի կամ ծրագրային բաղադրիչների խափանումը կարող է ազդել ամբողջ համակարգի աշխատանքի վրա։ Հետևաբար նախագծման և վերիֆիկացիայի գործիքները կարող են կիրառվել համակարգի վերականգնման մեխանիզմների, հաղորդակցության հուսալիության և սխալների նկատմամբ կայունության գնահատման համար։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կապված է այնպիսի մեթոդների և գործիքների ընտրության ու կիրառման հետ, որոնք հնարավորություն են տալիս բարձրացնել բաշխված համակարգերի նախագծման հուսալիությունը և նվազեցնել դրանց մշակման ընթացքում առաջացող ռիսկերը։ Գործիքային միջոցների համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է հիմնվել դրանց արտահայտչականության, կիրառման բարդության, ավտոմատացման մակարդակի, մոդելների չափի նկատմամբ սահմանափակումների և վերիֆիկացիայի հնարավորությունների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է բաշխված միջավայրերում գործընթացների նախագծման և վերիֆիկացման խնդիրների համալիր ուսումնասիրություն՝ համադրելով մոդելավորման, ֆորմալ մեթոդների, ավտոմատացված ստուգման և ծրագրային ճարտարագիտության մոտեցումները։ Այն կարող է հետաքրքրել բաշխված համակարգերի, ծրագրային ապահովման նախագծման, ֆորմալ մեթոդների, համակարգերի վերիֆիկացիայի և համակարգչային գիտության ոլորտներում մասնագիտացող հետազոտողներին, ծրագրավորողներին և ուսանողներին։

История

Աշխատությունը նվիրված է Վայոց ձորի միջնադարյան ճարտարապետական և պատմամշակութային ժառանգության շրջանակում հայկական վանական համալիրներից մեկի տեղին, կառուցվածքային առանձնահատկություններին և պատմական նշանակությանը։ Հետազոտության կենտրոնում վանական համալիրի ճարտարապետական հորինվածքն է, առանձին կառույցների փոխադարձ կապը, շինարարական լուծումները, հարդարանքը և դրանց հարաբերությունը տարածաշրջանի միջնադարյան ճարտարապետական ավանդույթների հետ։ Քննվում են եկեղեցական կառույցների հատակագծային և ծավալատարածական առանձնահատկությունները, շինարարական նյութերի կիրառությունը, ճակատների մշակումը, զարդաքանդակները և վիմագրական նյութերը՝ որպես հուշարձանի ժամանակագրության ու մշակութային միջավայրի ուսումնասիրության կարևոր աղբյուրներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում համալիրի ձևավորման փուլերին և տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված շինարարական փոփոխություններին՝ դրանք կապելով Վայոց ձորի քաղաքական, տնտեսական և հոգևոր կյանքի զարգացման հետ։ Վանքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ճարտարապետական հուշարձան, այլև որպես միջնադարյան հոգևոր ու մշակութային կյանքի բաղադրիչ, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տարածաշրջանի բնակավայրերի, ճանապարհային կապերի, իշխանական կենտրոնների և այլ վանական հաստատությունների փոխհարաբերությունների մասին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հուշարձանի համեմատությունը Վայոց ձորի այլ միջնադարյան կառույցների հետ՝ բացահայտելու ընդհանուր ճարտարապետական սկզբունքները և տեղային առանձնահատկությունները։ Վիմագրերի, պատմական հիշատակությունների և նյութական մշակույթի տվյալների համադրումը կարող է նպաստել կառուցապատման փուլերի, հովանավորության և վանական կյանքի որոշ կողմերի վերականգնմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև համալիրի բնական լանդշաֆտի հետ փոխհարաբերությանը, քանի որ տեղանքի ընտրությունը և կառույցների տարածական կազմակերպումը հայկական միջնադարյան ճարտարապետության կարևոր առանձնահատկություններից են։ Հուշարձանի ուսումնասիրությունը նշանակություն ունի նաև պահպանության տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով փաստագրել պատմական կառուցվածքը և գնահատել մշակութային ժառանգության արժեքը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ճարտարապետության պատմության, հնագիտության, վիմագրագիտության և պատմական աշխարհագրության մոտեցումները՝ վանական համալիրը ներկայացնելով Վայոց ձորի միջնադարյան հուշարձանային համակարգի և հայկական մշակութային ժառանգության համատեքստում։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության համակարգի համապարփակ ուսումնասիրությանը համաշխարհայնացման պայմաններում՝ կենտրոնանալով տեղեկատվական միջավայրում ձևավորվող սպառնալիքների, դրանց ազդեցության և հակազդման մեխանիզմների վրա։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ տեղեկատվական անվտանգությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն տեխնիկական կամ կիբերանվտանգության նեղ շրջանակում, այլև անհատի, հասարակության և պետության փոխկապակցված շահերի պաշտպանության համատեքստում։ Ուսումնասիրվում են տեղեկատվական անվտանգության տեսական և քաղաքական ընկալումները, տարբեր երկրների մոտեցումներն ու հայեցակարգերը, ինչպես նաև համաշխարհայնացման գործընթացների ազդեցությունը ազգային տեղեկատվական տարածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվական սպառնալիքների առաջացման առանձնահատկություններին և դրանց հնարավոր դրսևորումներին՝ ներառյալ տեղեկատվական ազդեցությունը, ազգային ու պետական շահերին սպառնացող վտանգները և տեղեկատվական միջավայրում հասարակական ու քաղաքական գործընթացների վրա ներգործության հնարավորությունները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության ապահովման կառուցակարգերի վերլուծությունը, դրանց արդյունավետության գնահատումը և կատարելագործման հնարավոր ուղիների բացահայտումը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է թվային դիվանագիտության դերը տեղեկատվական անվտանգության քաղաքականության իրականացման գործում, ինչպես նաև միջազգային համագործակցության նշանակությունը տեղեկատվական սպառնալիքների կանխարգելման և դրանց դեմ պայքարի հարցում։ Ուսումնասիրությունը համադրում է Հայաստանի, Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի և միջազգային կազմակերպությունների համապատասխան փորձն ու մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել տարբեր տեղեկատվական անվտանգության համակարգերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները և դրանք դիտարկել Հայաստանի Հանրապետության ազգային շահերի տեսանկյունից։ Աշխատանքում տեղեկատվական անվտանգության խնդիրը ներկայացվում է նաև որպես ազգային անվտանգության կարևոր բաղադրիչ, քանի որ տեղեկատվական միջավայրի զարգացումը կարող է ազդեցություն ունենալ պետական կառավարման, հասարակական կայունության, քաղաքական գործընթացների և ազգային արժեքների պահպանության վրա։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ազգային և տեղեկատվական անվտանգության ոլորտի հետազոտողներին, պետական կառավարման մասնագետներին, ինչպես նաև այս ուղղություններով սովորող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ձգտում է ձևավորել Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության հիմնախնդիրների ամբողջական պատկեր՝ համաշխարհայնացման պայմաններում առկա մարտահրավերների գնահատումից մինչև դրանց հակազդման և ազգային տեղեկատվական անվտանգության համակարգի զարգացման հնարավոր ուղղությունների ներկայացում։ Հետազոտության հեղինակը Հայկուհի Վարդգեսի Մկրտչյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2018 թվականին քաղաքական գիտությունների ոլորտում։

Социология

Այս հայեցակարգը վերաբերում է կոսմոպոլիտիզմի՝ որպես համաշխարհային բացության, բազմամշակութային փոխազդեցության և տարբերությունների հետ համակեցության, առօրյա մակարդակում դրսևորմանը, այլ ոչ թե միայն վերացական փիլիսոփայական կամ էլիտար գաղափարական շրջանակներում։ Այն ուսումնասիրում է, թե ինչպես են մարդիկ իրենց ամենօրյա կյանքի ընթացքում՝ աշխատավայրում, քաղաքային միջավայրում, միգրացիայի, սպառման, մեդիայի և հաղորդակցության միջոցով, շփվում տարբեր մշակույթների, լեզուների և արժեքային համակարգերի հետ՝ ձևավորելով գործնական, հաճախ անգիտակցական կոսմոպոլիտական վարքագծեր։ Այս մոտեցումը ընդգծում է, որ գլոբալացված աշխարհում բացությունը «այլի» նկատմամբ չի սահմանափակվում միայն կրթված կամ գլոբալ էլիտաների փորձառությամբ, այլ դառնում է սովորական սոցիալական իրականություն՝ ձևավորվելով խառն բնակավայրերում, բազմազգ աշխատանքային միջավայրերում և թվային հարթակներում։ Միաժամանակ այն ուշադրություն է դարձնում նաև լարվածություններին ու հակասություններին, որոնք առաջանում են գլոբալ և տեղական ինքնությունների միջև, երբ մարդիկ միաժամանակ պահպանում են ազգային կամ տեղական պատկանելությունը և ներգրավվում են գլոբալ մշակութային հոսքերում։ Այս տեսանկյունից կոսմոպոլիտիզմը դիտարկվում է ոչ թե որպես ամբողջական կամ իդեալական վիճակ, այլ որպես բազմաշերտ, երբեմն հակասական և իրավիճակային պրակտիկաների ամբողջություն, որը ձևավորվում է առօրյա սոցիալական փոխազդեցությունների մեջ։