Արտաքին պետական պարտքի կառավարման հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում

Փիլիսոփայություն

Բենեդիկտ Սպինոզայի փիլիսոփայական գլուխգործոցն է, որը ներկայացնում է բարոյականության, աստվածաշնչյան մտածողության և մարդու ազատության մասին համապարփակ տեսություն։ Գիրքը գրվել է ենթադրյալ առարկայական սիստեմատիկ համաբանությամբ՝ անաչառաբար բացատրելով մարդու էությունն ու նրա տեղը տիեզերքում։ Սպինոզայի հիմնական գաղափարը, որ նա շարադրում է այս գրքում, այն է, որ **աստվածը** և **նյութը** միասնաբար հանդիսանում են նույն իրողությունը՝ որակների տարբերակված ձևեր։ Նա ժխտում է հակադրությունը աստծո և բնության միջև, հռչակելով նրանց **համաձայնության միասնություն**՝ այսինքն, Աստված միաժամանակ է և բնական օրենքները, և տիեզերքը։ «Եթիկա»-ն ձևակերպում է նաև մարդու բարոյականության և ազատության նոր տեսությունը՝ ըստ Սպինոզայի, բարոյականությունը հիմնված է բնական օրենքների, ոչ թե անձնական կամ բարոյական էության վրա։ Մարդը կարող է ազատ լինել միայն այն դեպքում, երբ նա հասկանա իր իրական բնույթը, չխոչընդոտի բնական ընթացքին և ապրի համաձայն դրա։ Սպինոզան նաև անդրադառնում է դրական էմոցիաների և բացասական զգացմունքների հարցերին՝ պնդելով, որ զգացմունքները՝ նախքան խոհուն քայլեր կատարելը, պետք է ենթարկվեն տրամաբանությանը և բնության կարգին։ «Եթիկա»-ն շատ ազդեցիկ է եղել հետագա փիլիսոփայության մեջ՝ հատկապես մետաֆիզիկայի, էթիկայի, քաղաքականության և աստվածաբանության բնագավառներում։ Այն բացահայտում է մաքուր տրամաբանության և բացարձակ ազատության համար կարևոր հիմքեր՝ հանդիսանալով Վերակառուցողական մտածողության հիմքերից մեկը։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-5-17-113049-7

Հոգեբանություն

Այս գիրքը ուսումնասիրում է մասնագետի պատրաստման գործընթացի հոգեբանական հիմքերը և մասնագիտական պատրաստվածության գնահատման մեթոդները՝ ներկայացնելով անձի զարգացման, մասնագիտական հմտությունների ձևավորման և արդյունավետ գործունեության հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Գրքում քննարկվում են մասնագիտական ընտրության, ուսուցման շարժառիթների, անհատական կարողությունների, հոգեբանական պատրաստվածության և մասնագիտական համապատասխանության հարցերը՝ շեշտադրելով մարդու անձնային որակների կարևորությունը տարբեր մասնագիտական ոլորտներում։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև հոգեբանական ախտորոշման, գնահատման և խորհրդատվության մեթոդներին, ներկայացնում մասնագետի մասնագիտական կայացման փուլերը, սթրեսակայունության, հաղորդակցման հմտությունների և թիմային աշխատանքի դերը։ Նյութը համադրված է տեսական վերլուծություններով և գործնական օրինակներով, որոնք օգնում են հասկանալ, թե ինչպես կարելի է գնահատել և զարգացնել ապագա մասնագետի մասնագիտական ու հոգեբանական ներուժը։ Գիրքը օգտակար է հոգեբանների, մանկավարժների, ուսանողների, վերապատրաստման մասնագետների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են մասնագիտական կրթության, անձի զարգացման և աշխատանքային արդյունավետության հոգեբանական ուսումնասիրությամբ։

Գեղարվեստական ռուս․

«12 աթոռները» (ռուս.՝ 12 стульев) — ԽՍՀՄ-ի խորհրդային գրականության ամենահայացուն ու հումորային վեպերից մեկն է, որտեղ խելամիտ և ծիծաղելի կերպարներով ցույց է տրվում նոր խորհրդային հասարակության կյանքի կատակերգությունը։ Գլխավոր հերոսը՝ Օստապ Բենդերը, խելացի ու շռայլ «մագնատ» է, ով սևեռվում է մի գործի վրա՝ գտնել 12 աթոռների մեջ թաքնված ոսկե ծածկագրով գանձը։ Այս պատմության հիմքում կանգնած է մի հին ընտանիքի անդամների պատմությունը, որոնց մի հարուստ ժառանգություն՝ ոսկե զարդեր, արվել է հենց այս աթոռների մեջ։ Բենդերի և նրա զուգընկերների որոնումները բերում են բազմաթիվ զավեշտալի իրավիճակների, որոնց միջոցով հեղինքը ծաղրում է և քննադատում է հասարակական կարգը, մարդկանց ագահությունը, թեթևամտությունը և նոր տնտեսական հարաբերությունները։ Գիրքը համարվում է սթափ, սուր և շատ խելացի հումոր, որտեղ հերոսների արկածները միաժամանակ շնչում են «կոմիկ դետեկտիվ» ժանրով։ «12 աթոռները» ընթերցողին հիշեցնում է, որ մարդու իրական արժեքը ոչ թե նյութական հարուստությունն է, այլ խելքը, բարոյականությունը և հումորը։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-5-17-092624-4

Գրականություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Սիլվա Կապուտիկյանի ուղեգրական արձակի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա ճանապարհորդական տպավորությունների, էսսեիստիկ դիտարկումների և հայրենասիրական մտորումների գեղարվեստական և գաղափարական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն կերպով, որով Կապուտիկյանը իր ուղեգրական արձակում համադրում է անհատական զգացողությունները, պատմամշակութային դիտարկումները և ազգային ինքնության հարցադրումները՝ ստեղծելով բազմաշերտ գրական պատկերներ տարբեր երկրներում կատարած այցելությունների հիման վրա։ Ուսումնասիրվում են նրա լեզվաոճական առանձնահատկությունները՝ հուզական արտահայտչականություն, պատկերավորման հարուստ համակարգ, հրապարակախոսական շեշտադրումներ և քնարական մտածողության տարրեր, որոնք ուղեգրական արձակը մոտեցնում են էսսեիստիկ և փիլիսոփայական արձակին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայրենիքի և սփյուռքի թեմաների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև օտար միջավայրերում հայ ինքնության ընկալման և վերարժևորման խնդիրներին, որոնք կենտրոնական տեղ ունեն նրա ուղեգրություններում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է Կապուտիկյանի ուղեգրական արձակի դերը հայ ժամանակակից գրականության մեջ՝ որպես մշակութային կապերի և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման կարևոր միջոց։ Միաժամանակ վերլուծվում է նրա ստեղծագործությունների ազդեցությունը ընթերցողի աշխարհընկալման ընդլայնման և հասարակական մտածողության ձևավորման վրա։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է գրականագիտության ոլորտում՝ բացահայտելով Սիլվա Կապուտիկյանի ուղեգրական արձակի գեղարվեստական և գաղափարական առանձնահատկությունները։

Lեզվաբանություն

Գրաբարի դարձվածաբանություն-ը լեզվաբանական և հայերենագիտության բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է գրաբարի՝ հին հայերենի դարձվածքային համակարգի վերլուծությանը՝ բացահայտելով կայուն արտահայտությունների, բառակապակցությունների և դարձվածքների կառուցվածքը, ծագումը և իմաստային զարգացումը, աշխատությունում ներկայացվում են գրաբարի դարձվածքների հիմնական տեսակները՝ բիբլիական, եկեղեցական, պատմական և ժողովրդական ծագում ունեցող արտահայտություններ, ինչպես նաև դրանց կիրառությունը միջնադարյան գրականության մեջ, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դարձվածքների իմաստափոխությանը ժամանակի ընթացքում և դրանց անցմանը աշխարհաբար հայերեն, միաժամանակ վերլուծվում է գրաբարի դարձվածաբանության դերը հայ գրական լեզվի ձևավորման, ոճական հարստացման և մշակութային հիշողության պահպանման գործում, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ դարձվածքային համակարգը ոչ միայն լեզվական երևույթ է, այլ նաև պատմամշակութային տեղեկատվության կարևոր շերտ, որն արտացոլում է միջնադարյան հայ հասարակության մտածողությունը, պատկերային աշխարհը և արժեքային համակարգը։

Սոցիոլոգիա

Այս գիրքը ուսումնասիրում է «յուրային» և «օտար» հասկացությունների ձևավորումն ու ընկալումը սոցիոմշակութային միջավայրում՝ բացահայտելով, թե ինչպես են հասարակությունները սահմանում ինքնությունը, տարբերությունը և փոխհարաբերությունները այլ խմբերի ու մշակույթների հետ։ Հեղինակը անդրադառնում է ազգային, մշակութային, լեզվական, կրոնական և սոցիալական ինքնության խնդիրներին՝ վերլուծելով այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով ձևավորվում են պատկանելության և օտարման զգացումները։ Գրքում քննարկվում են պատմական ու ժամանակակից հասարակություններում առկա կարծրատիպերը, մշակութային սահմանները, փոխըմբռնման և հակասությունների պատճառները, ինչպես նաև գլոբալացման պայմաններում ինքնության փոփոխվող բնույթը։ Ուսումնասիրությունը համադրում է սոցիոլոգիական, մշակութաբանական և փիլիսոփայական մոտեցումները՝ ներկայացնելով, թե ինչպես են «յուրայինի» և «օտարի» պատկերացումները ազդում հասարակական հարաբերությունների, քաղաքական գործընթացների և մշակութային հաղորդակցության վրա։ Գիրքը նպաստում է քննադատական մտածողության զարգացմանը և ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ բազմամշակութային աշխարհի բարդ հարաբերությունները։ Այն հետաքրքիր և օգտակար կլինի հասարակագիտության, մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի և ինքնության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։