Գեղարվեստական նախագծման ուսուցման մեթոդիկան միջին մասնագիտական կրթական համակարգում

Պատմություն

Այս աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի պատմության համառոտ ակնարկը՝ սկսած հին պետական կազմավորումներից մինչև ժամանակակից հանրապետության ձևավորումը, ինչպես նաև հավելված բաժին՝ «Հայերը Ռուսաստանում» թեմայով, որտեղ դիտարկվում է հայկական սփյուռքի ձևավորումն ու զարգացումը ռուսական տարածքում։ Հիմնական պատմական գիծը ընդգրկում է Ուրարտուի քաղաքակրթական ժառանգությունը, հայկական թագավորությունների ձևավորումը հելլենիստական և վաղ միջնադարյան շրջանում, քրիստոնեության ընդունումը որպես պետական կրոն և միջնադարյան պետականության տարբեր փուլերը՝ Բագրատունիների թագավորությունից մինչև Կիլիկիայի հայկական պետություն։ Հետագայում ներկայացվում են օսմանյան և պարսկական տիրապետության պայմաններում հայ ժողովրդի սոցիալ-մշակութային զարգացումները, ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմները և եկեղեցու դերը որպես միավորող ինստիտուտ։ Նորագույն շրջանում ընդգծվում են ազգային ազատագրական շարժումները, Առաջին Հանրապետությունը, խորհրդային շրջանը և 1991 թվականին անկախ պետականության վերականգնումը՝ որպես պատմական շարունակականության կարևոր հանգրվան։ Հավելված բաժնում «Հայերը Ռուսաստանում» առանձնացվում է հայ համայնքների ձևավորման գործընթացը սկսած միջնադարից և հատկապես ռուս-պարսկական պատերազմներից հետո ակտիվացած վերաբնակեցումները, որոնք հանգեցրին մեծ և ազդեցիկ հայկական համայնքների ստեղծմանը Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում։ Այստեղ ընդգծվում է հայերի ներդրումը առևտրի, գիտության, ռազմական ծառայության, մշակույթի և ճարտարապետության ոլորտներում, ինչպես նաև համայնքային կառույցների, դպրոցների և եկեղեցական կյանքի զարգացումը, որոնք նպաստել են ազգային ինքնության պահպանմանը սփյուռքային պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է պատմական զարգացման շարունակական պատկեր՝ կապելով Հայաստանի պետականության ձևավորումը և սփյուռքի գոյությունը մեկ ամբողջական քաղաքակրթական գործընթացի մեջ։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը ներկայացնում է հայրենագիտության թեմայով զրույցների կամ ուսուցողական նյութերի ժողովածու, որի նպատակն է ընթերցողին, հատկապես ուսանողներին կամ դպրոցական լսարանին, ծանոթացնել հայրենի երկրի պատմական, աշխարհագրական, մշակութային և հասարակական առանձնահատկություններին։ Հեղինակը կառուցում է նյութը զրույցային-դիդակտիկ ձևաչափով՝ պարզ և մատչելի լեզվով ներկայացնելով հիմնական գիտելիքներ հայրենիքի մասին՝ ընդգրկելով բնաշխարհի առանձնահատկությունները, պատմական իրադարձությունները, բնակչության կենցաղը և մշակութային արժեքները։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում նաև հայրենասիրական դաստիարակության խնդիրներին՝ ցույց տալով, թե ինչպես հայրենիքի մասին գիտելիքը կարող է ձևավորել քաղաքացիական պատասխանատվություն և ազգային ինքնագիտակցություն։ Բովանդակությունը հաճախ հիմնված է հարցուպատասխանի, զրույցների և ուսուցողական օրինակների վրա, ինչը նպաստում է նյութի հեշտ ընկալմանը և կրթական գործընթացում կիրառելիությանը։ Հեղինակը նպատակ ունի ոչ միայն փոխանցել փաստական գիտելիք, այլ նաև զարգացնել ընթերցողի հետաքրքրությունը հայրենի երկրի ուսումնասիրության նկատմամբ՝ կապելով պատմական անցյալը ներկա իրականության հետ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, ուսուցիչների և հայրենագիտական կրթությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ որպես ուսուցման օժանդակ նյութ և մեթոդական ուղեցույց։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային բեռի կառավարման և տնտեսական աճի միջև գոյություն ունեցող փոխազդեցությունների ուսումնասիրմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հարկային քաղաքականության ազդեցությանը տնտեսական ակտիվության, ներդրումների, ձեռնարկատիրության, սպառման և պետական եկամուտների ձևավորման վրա։ Հարկային բեռը դիտարկվում է որպես պետության հարկաբյուջետային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ, որի մակարդակն ու կառուցվածքը կարող են ինչպես խթանել տնտեսական գործընթացները, այնպես էլ որոշ պայմաններում սահմանափակել տնտեսավարող սուբյեկտների ֆինանսական հնարավորությունները։ Քննության են առնվում հարկային բեռի գնահատման տեսական և մեթոդաբանական մոտեցումները, դրա հաշվարկման ցուցանիշները, հարկային եկամուտների և համախառն ներքին արդյունքի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև տարբեր հարկատեսակների ազդեցությունը տնտեսության առանձին հատվածների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ուղղակի և անուղղակի հարկերի կառուցվածքին, հարկային դրույքաչափերին, հարկային արտոնություններին, վարչարարության արդյունավետությանը և հարկային պարտավորությունների կատարման մակարդակին։ Վերլուծվում է, թե հարկային համակարգում իրականացվող փոփոխություններն ինչպիսի ազդեցություն կարող են ունենալ մասնավոր ներդրումների, զբաղվածության, արտադրողականության, ձեռնարկությունների մրցունակության և գործարար միջավայրի վրա։ Կարևորվում է հարկային բեռի այնպիսի կառավարման անհրաժեշտությունը, որը միաժամանակ կապահովի պետական բյուջեի համար անհրաժեշտ եկամուտներ և չի ստեղծի անհամաչափ սահմանափակումներ տնտեսական գործունեության զարգացման համար։ Ուսումնասիրվում են հարկային քաղաքականության և տնտեսական աճի միջև ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի կապերը՝ հաշվի առնելով պետական ծախսերի, ներդրումային միջավայրի, եկամուտների վերաբաշխման, սպառողական պահանջարկի և ստվերային տնտեսության գործոնները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հարկային վարչարարության կատարելագործմանը, հարկային կարգապահության բարձրացմանը, հարկման բազայի ընդլայնմանը և հարկերից խուսափելու հնարավորությունների նվազեցմանը՝ որպես հարկային համակարգի արդյունավետության բարձրացման կարևոր ուղղությունների։ Հայաստանի տնտեսության առանձնահատկությունների համատեքստում գնահատվում են հարկային քաղաքականության ձևավորման և իրականացման հիմնախնդիրները, պետական ֆինանսական պահանջների ու մասնավոր հատվածի զարգացման շահերի հավասարակշռման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել վիճակագրական և տնտեսագիտական վերլուծության մեթոդներ՝ հարկային ցուցանիշների և տնտեսական աճի տեմպերի միջև կապերը բացահայտելու, դրանց փոփոխությունների միտումները գնահատելու և համապատասխան օրինաչափություններ առանձնացնելու նպատակով։ Կարևորվում է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր երկրների հարկային քաղաքականության մոտեցումները և գնահատել Հայաստանի պայմաններում դրանց առանձին տարրերի կիրառելիությունը։ Աշխատությունը նպաստում է հարկային բեռի օպտիմալ կառավարման վերաբերյալ գիտական և կիրառական պատկերացումների ձևավորմանը և կարող է հիմք հանդիսանալ այնպիսի առաջարկությունների մշակման համար, որոնք ուղղված են հարկային համակարգի արդյունավետության, ներդրումային գրավչության, գործարար ակտիվության և երկարաժամկետ տնտեսական աճի խթանմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսների և հարկային քաղաքականության մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատողների, հետազոտողների, դասախոսների և տնտեսագիտական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Երկրագործություն հողագիտության հիմունքներով աշխատությունը խորքային ուսումնական և գիտական ձեռնարկ է, որը միավորում է երկրագործության պրակտիկան և Հողագիտություն գիտության տեսական հիմքերը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին տալ հողի և բույսի փոխկապակցվածության ամբողջական պատկեր։ Հեղինակ Ա. Խ. Հակոբյանը մանրամասն ներկայացնում է հողի առաջացման գործընթացները, կազմը, կառուցվածքը, ֆիզիկական և քիմիական հատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը բույսերի աճի և զարգացման վրա՝ ընդգծելով, որ արդյունավետ երկրագործությունը հնարավոր է միայն հողի ռեսուրսների գիտական կառավարման պայմաններում։ Գրքում քննարկվում են հողի բերրիության պահպանման և բարձրացման ուղիները, օրգանական և հանքային պարարտանյութերի ճիշտ կիրառումը, հողի մշակման եղանակները և դրանց ազդեցությունը հողի կառուցվածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր հողատեսակների առանձնահատկություններին, դրանց դասակարգմանը և գյուղատնտեսական օգտագործման նպատակահարմարությանը՝ հնարավորություն տալով ընթերցողին ճիշտ ընտրել մշակաբույսերը և մշակման տեխնոլոգիաները։ Աշխատությունը ներառում է նաև ջրային ռեժիմի կարգավորման, ոռոգման և ջրահեռացման մեթոդների հիմնավորումներ, ինչպես նաև հողի էրոզիայի կանխարգելման և վերականգնման միջոցառումներ։ Այն կարևորում է կայուն գյուղատնտեսության սկզբունքները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է համատեղել արտադրողականությունը և շրջակա միջավայրի պահպանումը։ Գիրքը նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, գիտաշխատողների և պրակտիկ մասնագետների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները հողագիտության վրա հիմնված երկրագործության ոլորտում։

Պատմություն

Այս հրատարակությունը 1893 թվականին Մոսկվայում տպագրված 8 էջանոց հաշվետվություն է, որը վերաբերում է գաղտնի խորհրդական, Լազարյան ինստիտուտի նախկին պրոֆեսոր Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի հոգևոր կտակի կատարմանը։ Ն. Օ. Էմինը հայագետ, պատմաբան, բանասեր և արևելագետ էր, որը երկար տարիներ կապված է եղել Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի հետ․ նա սկզբում այնտեղ սովորել է, ապա դասավանդել հայերեն, զբաղեցրել տեսուչի պաշտոնը և հետագայում շարունակել աշխատել որպես պրոֆեսոր։ Հաշվետվության բնույթը ցույց է տալիս, որ այն պարզապես կենսագրական կամ հուշագրական նյութ չէ, այլ փաստաթղթային բնույթի հրապարակում, որի հիմնական նպատակը հանգուցյալի կտակով նախատեսված կամ նրա կողմից սահմանված կամքի իրականացման ընթացքի և արդյունքների արձանագրումն է։ Այդ պատճառով հրատարակությունը արժեքավոր է հատկապես Ն. Օ. Էմինի ժառանգության, նրա գրքերի ու ձեռագրերի, ինչպես նաև Լազարյան ինստիտուտի գիտակրթական միջավայրի պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Էմինի գործունեությունը սերտորեն կապված էր հայագիտության զարգացման հետ․ նա զբաղվել է Հայաստանի պատմությամբ, հնագիտությամբ, ազգագրությամբ և Արևելքի ուսումնասիրությամբ, աշխատություններ հրապարակել հայերեն, ռուսերեն և ֆրանսերեն, ինչպես նաև կատարել է կարևոր թարգմանություններ։ Հոգևոր կտակի կատարման վերաբերյալ առանձին հաշվետվության գոյությունը վկայում է նաև այն մասին, որ նրա թողած գիտական և նյութական ժառանգությունը դիտարկվել է որպես հասարակական և կրթամշակութային նշանակություն ունեցող արժեք։ Հատկապես կարևոր է Էմինի գրադարանի և ձեռագրական հավաքածուների հարցը։ Լազարյան ինստիտուտի պատմական նյութերում նրա անունով առանձնացվում է գրադարանային ֆոնդ, իսկ հետագայում ձևավորվել է նաև Ն. Օ. Էմինի անունը կրող ազգագրական ֆոնդ։ Այս հանգամանքը թույլ է տալիս հրատարակությունը դիտարկել որպես գիտական ժառանգության պահպանման և ինստիտուցիոնալ փոխանցման պատմության կարևոր սկզբնաղբյուր։ Աշխատության արժեքը մեծանում է նաև այն պատճառով, որ այն կապված է 19-րդ դարի վերջի հայագիտական և արևելագիտական գիտական միջավայրի հետ։ Լազարյան ինստիտուտը Մոսկվայում ոչ միայն կրթական հաստատություն էր, այլև արևելագիտության կարևոր կենտրոն, որտեղ աշխատել են նշանավոր հայագետներ և արևելագետներ։ Ինստիտուտի գործունեությունը նպաստել է հայոց լեզվի, հայ գրականության, Հայաստանի պատմության և Արևելքի ժողովուրդների մշակույթի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ռուս-հայկական գիտական և մշակութային կապերի զարգացմանը։ Էմինի ժառանգության հետ կապված փաստաթղթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին այդ ժամանակաշրջանում գիտնականների անձնական գրադարանները, ձեռագրերը և այլ նյութերը փոխանցվում գիտակրթական հաստատություններին և ինչպես էին դրանք վերածվում հանրային գիտական ռեսուրսի։ Նման նյութը կարևոր է նաև գրքի և ձեռագրի պատմության տեսանկյունից։ Գիտնականի մահից հետո նրա անձնական հավաքածուի ճակատագիրը հաճախ որոշում էր հետագա հետազոտությունների հնարավորությունները։ Գրքերի և ձեռագրերի ճիշտ հաշվառումը, պահպանությունը և համապատասխան հաստատությանը փոխանցումը հնարավորություն էին տալիս պահպանել գիտական ժառանգությունը և այն հասանելի դարձնել հաջորդ սերունդների մասնագետներին։ Այդ պատճառով հաշվետվությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես 19-րդ դարի գիտական ժառանգության կառավարման մասին վկայող փաստաթուղթ։ Հրատարակության պատմական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրա կապով Ն. Օ. Էմինի անձնական կյանքի և մասնագիտական գործունեության հետ։ Էմինը Նոր Ջուղայից ծագող հայ մտավորական էր, ծնվել է 1815 թվականին Նոր Ջուղայում, կրթություն ստացել Կալկաթայում, այնուհետև տեղափոխվել Ռուսաստան և կրթությունը շարունակել Մոսկվայում։ Նա սկզբում ռուսերեն չգիտեր, սակայն Լազարյան ինստիտուտում ուսանելու տարիներին տիրապետեց լեզվին և հետագայում դարձավ ռուսալեզու գիտական միջավայրում ակտիվ գործող հայագետ։ Նրա գիտական գործունեության մեջ առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում հայ պատմագրական աղբյուրների ուսումնասիրությունն ու թարգմանությունը, ինչի մասին վկայում են, օրինակ, Մովսես Խորենացու և Վարդան Մեծի պատմական երկերի ռուսերեն հրատարակությունները։ Այսպիսով, նրա թողած ժառանգությունը միայն անձնական ունեցվածք չէր, այլ հայագիտության և արևելագիտության համար կարևոր գիտական նյութերի ամբողջություն։ Փաստաթուղթը հետաքրքիր է նաև իրավական և հասարակական պատմության տեսանկյունից, քանի որ հոգևոր կտակի կատարման հաշվետվությունը ենթադրում է կտակարարի կամքի, ժառանգության և դրա տնօրինման վերաբերյալ որոշակի կազմակերպչական ու ֆինանսական գործընթացների առկայություն։ Հաշվետվության ուսումնասիրությունը կարող է օգնել վերականգնելու այդ գործընթացի մանրամասները և հասկանալու, թե ինչպիսի մեխանիզմներով էր գիտնականի կտակած ունեցվածքը կամ միջոցները օգտագործվում նրա ցանկություններին համապատասխան։ Այս առումով հրատարակությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև 19-րդ դարի բարեգործական մշակույթի և մտավոր ժառանգության պահպանման պատմության ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, այս փոքրածավալ, սակայն բովանդակալից փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի կյանքի վերջին շրջանի, նրա կտակի կատարման, գիտական ժառանգության պահպանման և Լազարյան ինստիտուտի պատմության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր 19-րդ դարի վերջում գիտնականի անձնական գրադարանը, ձեռագրերը և այլ ժառանգությունը փոխանցվում կրթական ու գիտական միջավայրին և ինչ նշանակություն կարող էր ունենալ այդ գործընթացը հայագիտության հետագա զարգացման համար։ Հրատարակությունը հատկապես հետաքրքիր է հայագիտության, Լազարյան ինստիտուտի, 19-րդ դարի ռուսահայ մշակութային կյանքի, արևելագիտության և հայ գիտնականների ժառանգության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Իրավաբանություն

Պատիժը քրեական իրավունքում պետական հարկադրանքի միջոց է, որը կիրառվում է դատարանի կողմից հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ և նախատեսված է նրա կողմից կատարված իրավախախտման համար պատասխանատվություն ապահովելու համար։ Պատիժը արտահայտում է պետության բացասական վերաբերմունքը հանցավոր վարքագծի նկատմամբ և ունի ինչպես իրավական, այնպես էլ հասարակական նշանակություն։ Պատժի հիմնական նպատակները բազմաբնույթ են։ Առաջին հերթին այն ուղղված է սոցիալական արդարության վերականգնմանը, այսինքն՝ հանցագործությամբ խախտված հասարակական հավասարակշռության վերականգնմանը։ Երկրորդ նպատակն է հանցագործին ուղղելը և վերադաստիարակելը, որպեսզի նա հետագայում չկրկնի հանցանքը և վերադառնա օրինապահ կյանքի։ Երրորդ կարևոր նպատակը ընդհանուր և հատուկ կանխարգելումն է․ ընդհանուր կանխարգելման միջոցով պատիժը ազդում է հասարակության մյուս անդամների վրա՝ կանխելով նոր հանցագործություններ, իսկ հատուկ կանխարգելումը ուղղված է հենց հանցագործի կրկնահանցագործության կանխմանը։ Պատժի տեսակները տարբեր են և սահմանվում են քրեական օրենսդրությամբ։ Դրանք կարող են լինել ազատազրկում, տուգանք, ուղղիչ աշխատանքներ, որոշակի իրավունքներից զրկում, պայմանական դատապարտում և այլ միջոցներ։ Ամենածանր պատժատեսակը համարվում է ազատազրկումը, որը կիրառվում է հատկապես ծանր հանցագործությունների դեպքում։ Պատիժների կիրառման ժամանակ կարևոր է համաչափության սկզբունքը, այսինքն՝ պատիժը պետք է համապատասխանի կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղավորության աստիճանին։ Ժամանակակից իրավական համակարգերում մեծ նշանակություն ունի նաև մարդասիրության սկզբունքը, որը պահանջում է, որ պատիժը չխախտի մարդու հիմնարար իրավունքները և նպաստի նրա վերասոցիալականացմանը։