ԳՐԱՎՈՐ ԽՈՍՔ: ՈւՂՂԱԳՐՈւԹՅՈւՆ

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է ուշ անտիկ և բյուզանդական աշխարհներում գաղափարների, մարդկանց, տեքստերի, կրոնական պատկերացումների, մշակութային ձևերի և նյութական արժեքների փոխանցման ու շրջանառության գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով տարբեր տարածաշրջանների, համայնքների և մշակութային միջավայրերի միջև տեղի են ունեցել գիտելիքի, գրականության, հավատալիքների, գեղարվեստական ավանդույթների և սոցիալական փորձի փոխանակումներ։ Ուշ անտիկ աշխարհը ներկայացվում է որպես ակտիվ շփումների և փոխազդեցությունների տարածք, որտեղ Հռոմեական կայսրության, Մերձավոր Արևելքի, Միջերկրածովյան ավազանի և հետագայում բյուզանդական քաղաքական ու մշակութային տարածքի միջև ձևավորվել են բազմազան կապեր։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ձեռագրերի և գրական տեքստերի տարածման ուղիները, թարգմանական գործունեությունը, բանավոր և գրավոր ավանդույթների փոխանցումը, ինչպես նաև կրոնական գաղափարների և աստվածաբանական հասկացությունների տարածումն ու վերափոխումը տարբեր հասարակություններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ մշակութային փոխանցումը սովորաբար չի սահմանափակվում տեղեկատվության պարզ վերարտադրմամբ․ փոխադրվող գաղափարները, տեքստերը կամ խորհրդանշական ձևերը նոր միջավայրերում կարող են վերաիմաստավորվել, հարմարեցվել տեղական պայմաններին և ձեռք բերել նոր նշանակություններ։ Կարևոր ուղղություն է նաև մարդկանց և համայնքների շարժունակության ուսումնասիրությունը՝ ուխտավորների, հոգևորականների, վաճառականների, դիվանագետների, գիտնականների և այլ խմբերի միջոցով տարբեր մշակութային տարածքների միջև կապերի ձևավորման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև առևտրային ճանապարհներին, քաղաքային կենտրոններին, կրոնական հաստատություններին և կրթական միջավայրերին՝ որպես մշակութային շրջանառության հիմնական հանգույցների։ Տարբեր աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն ազդեցությունների ուղղությունները, այլև փոխազդեցությունների երկկողմ կամ բազմակողմ բնույթը։ Այս մոտեցումը կարևոր է ուշ անտիկ և բյուզանդական հասարակությունների պատմությունը ավելի լայն միջմշակութային համատեքստում հասկանալու համար՝ խուսափելով դրանք մեկուսացված քաղաքակրթությունների տեսքով դիտարկելուց։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև քրիստոնեության տարածման, միջնադարյան մտավոր մշակույթի ձևավորման, թարգմանական շարժումների և Միջերկրածովյան ու Մերձավոր Արևելքի հասարակությունների փոխկապակցվածության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, բյուզանդագետներին, դասական աշխարհի մասնագետներին, կրոնի և մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ձեռագրագետներին, գրականագետներին և ուշ անտիկ ու միջնադարյան աշխարհի մշակութային փոխազդեցություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գյուղատնտեսություն

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին նվիրված նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նպատակ ունենալով ապահովել մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների իրազեկվածությունը ժամանակակից գյուղատնտեսական գրականության վերաբերյալ։ Ցանկում ներառված են բուսաբուծության, անասնաբուծության, ագրոնոմիայի, հողագիտության, ագրոէկոլոգիայի, գյուղատնտեսական տեխնիկայի, գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպման և ոլորտի այլ կարևոր ուղղությունների վերաբերյալ հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են գիտական նոր ձեռքբերումները և գործնական կիրառման արդիական մոտեցումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական ուղեցույց՝ հնարավորություն տալով արագ գտնել և ընտրել անհրաժեշտ գրականությունը գիտահետազոտական, կրթական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածմանը, նորարարական փորձի ներկայացմանը և ոլորտի զարգացման համար կարևոր տեղեկատվության հասանելիության ապահովմանը։

Գրականություն

Վլադիմիր Նաբոկով-ի փոքր արձակի (մալայա պրոզա) խնդրաբանությունն ու պոետիկան վերաբերում են նրա կարճ պատմվածքներում և էսսեներում արտահայտված թեմատիկ ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների համակարգված ուսումնասիրությանը։ Այդ ստեղծագործություններում առանձնանում են հիշողության, ժամանակի ընկալման, մարդկային գիտակցության նրբերանգների և անհատական փորձի վերարտադրության խնդիրները, որոնք հաճախ ներկայացվում են ոչ գծային կառուցվածքով և բազմաշերտ պատմողական ձևերով։ Նաբոկովի փոքր արձակում կարևոր դեր ունի լեզվական խաղը, մանրամասն պատկերագրությունը և իմաստային երկակիությունը, որտեղ իրականության և երևակայության սահմանները հաճախ դիտավորյալ մշուշված են։ Նրա պոետիկան բնորոշվում է ձևի բարձր մշակվածությամբ, ինտելեկտուալ հեգնանքով և ընթերցողի ակտիվ ներգրավման պահանջով՝ տեքստի թաքնված իմաստները բացահայտելու համար։ Այս ստեղծագործությունները նաև արտացոլում են էմիգրացիոն փորձը, մշակութային հիշողության պահպանման թեման և ինքնության հարցադրումները, որոնք Նաբոկովի փոքր արձակում ստանում են ինչպես հոգեբանական, այնպես էլ գեղարվեստական արտահայտություն։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության էներգետիկայի ոլորտում փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում փոքր և միջին ձեռնարկատիրությունը դիտարկվում է որպես էներգետիկ համակարգի արդյունավետության բարձրացման, մրցակցության զարգացման, ներդրումների ներգրավման, նոր տեխնոլոգիաների ներդրման և նոր աշխատատեղերի ստեղծման կարևոր գործոն։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են Հայաստանի էներգետիկ ոլորտի զարգացման առանձնահատկությունները, դրա կառուցվածքը և այն տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ պայմանները, որոնցում գործում են փոքր և միջին ձեռնարկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ձեռնարկությունների գործունեության վրա ազդող ֆինանսական, հարկային, իրավական և վարչական գործոններին, ինչպես նաև ներդրումային ռեսուրսների հասանելիության, վարկավորման և պետական աջակցության խնդիրներին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է էներգետիկ շուկայում փոքր և միջին ձեռնարկությունների մրցունակության գնահատումը և այն խոչընդոտների բացահայտումը, որոնք սահմանափակում են դրանց ընդլայնումն ու նոր շուկաներ մուտք գործելու հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև էներգախնայողության, վերականգնվող էներգետիկայի և ժամանակակից էներգետիկ տեխնոլոգիաների զարգացման գործում փոքր ու միջին բիզնեսի հնարավոր դերակատարությանը։ Այս համատեքստում կարևորվում է նորարարական լուծումների կիրառումը, մասնավոր ներդրումների խթանումը և էներգետիկ ոլորտում ձեռնարկատիրական նախաձեռնությունների համար բարենպաստ միջավայրի ձևավորումը։ Հետազոտության ընթացքում վերլուծվում են ոլորտի առկա խնդիրներն ու զարգացման միտումները՝ նպատակ ունենալով առաջարկել այնպիսի տնտեսական և կազմակերպական մեխանիզմներ, որոնք կարող են նպաստել փոքր և միջին ձեռնարկությունների գործունեության ընդլայնմանը։ Առաջարկվող մոտեցումները կարող են ներառել պետական աջակցության կատարելագործում, ֆինանսավորման հասանելիության բարձրացում, կարգավորող միջավայրի բարելավում, ներդրումային խոչընդոտների նվազեցում և ձեռնարկությունների տեխնոլոգիական արդիականացման խթանում։ Աշխատությունը կարևոր է Հայաստանի էներգետիկ անվտանգության և տնտեսական զարգացման տեսանկյունից, քանի որ ոլորտում գործող փոքր և միջին ձեռնարկությունների ակտիվացումը կարող է նպաստել շուկայի դիվերսիֆիկացմանը, տեղական արտադրության և ծառայությունների զարգացմանը, էներգաարդյունավետության բարձրացմանը և մրցակցային միջավայրի ձևավորմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, էներգետիկայի ոլորտի մասնագետների, պետական կառավարման ներկայացուցիչների, ձեռնարկատերերի և փոքր ու միջին բիզնեսի զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության խնդիրների և ռազմավարական մոտեցումների ուսումնասիրությանը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման երկարատև գործընթացի համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն քաղաքական, դիվանագիտական, իրավական, անվտանգային և տարածաշրջանային գործոնների վրա, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում պայմանավորել են հայկական կողմի դիրքորոշումների ձևավորումը և բանակցային առաջնահերթությունները։ Ազգային շահ հասկացությունը դիտարկվում է որպես պետության անվտանգության, ինքնիշխանության, արտաքին քաղաքական դիրքերի, բնակչության անվտանգության, տարածաշրջանային կայունության և երկարաժամկետ զարգացման հետ կապված նպատակների ամբողջություն։ Այս տեսանկյունից հակամարտության կարգավորումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տարածքային կամ քաղաքական վեճի լուծման խնդիր, այլև որպես Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և անվտանգության համակարգի վրա երկարատև ազդեցություն ունեցած գործընթաց։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է ազգային շահերի բովանդակության սահմանման խնդիրը, քանի որ դրանց պաշտպանությունը պահանջում է ռազմավարական նպատակների հստակ ձևակերպում և առաջնահերթությունների սահմանում։ Քննության են առնվում պետական անվտանգության, սահմանների կայունության, տարածաշրջանային հաղորդակցությունների, միջազգային հարաբերությունների, տնտեսական զարգացման և հակամարտությունից անմիջականորեն տուժած բնակչության իրավունքների ու անվտանգության հետ կապված հարցերը։ Ազգային շահերի համակարգում տարբեր նպատակներ կարող են փոխկապակցված լինել, իսկ որոշ իրավիճակներում դրանց միջև կարող են առաջանալ բարդ ընտրության խնդիրներ։ Այդ պատճառով ռազմավարության մշակումը ենթադրում է ոչ միայն ցանկալի նպատակների սահմանում, այլև միջազգային միջավայրի, ուժային հարաբերակցության, բանակցային հնարավորությունների և առկա սահմանափակումների իրատեսական գնահատում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հակամարտության պատմական և քաղաքական նախադրյալներին, քանի որ բանակցային գործընթացի տարբեր փուլերում առաջադրված լուծումների տրամաբանությունը հնարավոր չէ հասկանալ առանց հակամարտության ձևավորման և զարգացման ընդհանուր համատեքստի։ Դիտարկվում են զինված դիմակայությունից բանակցային գործընթացի անցման պայմանները, հրադադարի նշանակությունը և միջազգային միջնորդական մեխանիզմների ձևավորումը։ Մինչև 2020 թվականը բանակցային գործընթացում կենտրոնական դեր ուներ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության ձևաչափը, իսկ Հայաստանի պաշտոնական դիրքորոշումներում խաղաղ կարգավորումը ներկայացվում էր որպես հիմնական ուղի։ Այդ ժամանակաշրջանի պաշտոնական փաստաթղթերում և հայտարարություններում առանձնացվում էին կարգավիճակի, ինքնորոշման, անվտանգության, ուժի կամ ուժի սպառնալիքի չկիրառման և բանակցային գործընթացում համապատասխան կողմերի մասնակցության հարցերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է միջազգային իրավունքի սկզբունքների և քաղաքական բանակցությունների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Հակամարտության շուրջ քննարկումներում տարբեր կողմերը տարբեր շեշտադրումներով հղում են կատարել տարածքային ամբողջականության, ժողովուրդների իրավահավասարության և ինքնորոշման, ուժի չկիրառման և վեճերի խաղաղ կարգավորման սկզբունքներին։ Աշխատության շրջանակում այդ սկզբունքները կարող են դիտարկվել ոչ թե մեկուսացված, այլ բանակցային գործընթացում դրանց մեկնաբանությունների և քաղաքական կիրառությունների համատեքստում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե իրավական փաստարկները ինչպես են վերածվում դիվանագիտական դիրքորոշումների և ինչ սահմանափակումներ կարող են ունենալ միջազգային բանակցություններում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում անվտանգության խնդիրը։ Հայաստանի 2020 թվականի ազգային անվտանգության ռազմավարությունը Ղարաբաղյան հակամարտության համատեքստում անվտանգության հարցերը կապում էր խաղաղ կարգավորման, կարգավիճակի, բնակչության անվտանգության, ինքնորոշման և վստահության ամրապնդման միջոցների հետ։ Հետևաբար ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարության ուսումնասիրությունը ներառում է այն հարցը, թե քաղաքական կարգավորումը ինչպիսի անվտանգության երաշխիքներով պետք է ուղեկցվի և ինչպես կարող են դիվանագիտական ու միջազգային մեխանիզմները նպաստել նոր ռազմական սրման վտանգի նվազեցմանը։ Անվտանգությունը այս համատեքստում դիտարկվում է ավելի լայն իմաստով՝ ընդգրկելով ռազմականից բացի քաղաքական, տնտեսական, հասարակական և հումանիտար բաղադրիչները։ Կարևորվում է բանակցային ռազմավարության ուսումնասիրությունը։ Բանակցությունները ենթադրում են նպատակների, նվազագույն ընդունելի պայմանների, հնարավոր փոխզիջումների և անընդունելի ռիսկերի գնահատում։ Պետության համար կարևոր է հասկանալ ոչ միայն սեփական դիրքորոշումը, այլև մյուս մասնակիցների նպատակները, միջազգային միջնորդների հնարավորությունները և արտաքին միջավայրի փոփոխությունները։ Բանակցային ռազմավարության արդյունավետության գնահատումը կարող է ներառել տարբեր ժամանակաշրջաններում ներկայացված առաջարկների, պաշտոնական հայտարարությունների և բանակցային փաստաթղթերի համեմատություն։ Հայաստանի կառավարությունը հրապարակել է մինչև 2020 թվականը բանակցային գործընթացին առնչվող մի շարք փաստաթղթեր, այդ թվում՝ Մադրիդյան սկզբունքների, Կազանյան փաստաթղթի և այլ առաջարկների վերաբերյալ նյութեր, ինչը հնարավորություն է տալիս հետազոտել բանակցային օրակարգի փոփոխությունները և տարբեր փուլերում քննարկված լուծումների կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխզիջման գաղափարին և դրա սահմաններին։ Խաղաղ կարգավորման բանակցությունները սովորաբար ենթադրում են տարբեր շահերի համաձայնեցում, սակայն պետության համար կարևոր է որոշել, թե որ հարցերը կարող են բանակցային ճկունության առարկա լինել և որոնք են դիտարկվում որպես հիմնարար անվտանգային կամ քաղաքական առաջնահերթություններ։ Այս խնդիրը պահանջում է տարբերակել ռազմավարական նպատակը և դրան հասնելու մարտավարական միջոցները։ Մարտավարական մոտեցումները կարող են փոփոխվել միջազգային և տարածաշրջանային պայմանների ազդեցությամբ, մինչդեռ ռազմավարական նպատակներն ունեն ավելի երկարաժամկետ բնույթ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև բանակցային դիրքորոշումների շարունակականության և փոփոխության ուսումնասիրությունը՝ տարբեր կառավարությունների և տարբեր փուլերի համեմատությամբ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է միջազգային միջնորդության դերի գնահատումը։ Միջնորդական ձևաչափերը կարող են ապահովել բանակցությունների կազմակերպումը, առաջարկությունների մշակումը, կողմերի միջև հաղորդակցությունը և որոշ դեպքերում լարվածության նվազեցմանն ուղղված մեխանիզմների առաջադրումը։ Միաժամանակ միջնորդների արդյունավետությունը կախված է միջազգային քաղաքական միջավայրից, նրանց միջև համագործակցությունից և հակամարտող կողմերի պատրաստակամությունից։ Այդ պատճառով միջնորդական համակարգի ուսումնասիրությունը ներառում է ոչ միայն պաշտոնական մանդատների, այլև մեծ տերությունների տարածաշրջանային շահերի և դրանց փոխհարաբերությունների վերլուծությունը։ Առանձին ուղղություն է Ռուսաստանի, Միացյալ Նահանգների, Ֆրանսիայի և տարածաշրջանային այլ դերակատարների ազդեցության ուսումնասիրությունը տարբեր պատմական փուլերում՝ առանց նրանց քաղաքականության միանշանակ գնահատման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարածաշրջանային անվտանգության միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հարավային Կովկասը գտնվում է տարբեր աշխարհաքաղաքական շահերի հատման տարածքում, և հակամարտության զարգացումները փոխկապակցված են տարածաշրջանային պետությունների քաղաքականության, հաղորդակցությունների, տնտեսական ծրագրերի և անվտանգության համակարգերի հետ։ Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարության գնահատումը, հետևաբար, պահանջում է ուսումնասիրել ոչ միայն անմիջական բանակցությունները, այլև ավելի լայն տարածաշրջանային միջավայրը։ Տրանսպորտային ուղիները, տնտեսական կապերը, սահմանային կայունությունը և հարևան երկրների հետ հարաբերությունները կարող են անմիջական կամ անուղղակի ազդեցություն ունենալ պետության բանակցային հնարավորությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դիվանագիտական ռեսուրսների նշանակությանը։ Փոքր պետությունների համար միջազգային կազմակերպություններում ակտիվ գործունեությունը, երկկողմ հարաբերությունների զարգացումը, գործընկերների հետ հաղորդակցությունը և սեփական դիրքորոշումների հստակ ներկայացումը արտաքին քաղաքականության կարևոր գործիքներ են։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե միջազգային հարթակների օգտագործումը որքանով է հնարավորություն տվել հայկական կողմին ներկայացնել իր անվտանգային և քաղաքական մտահոգությունները և դրանք ներառել միջազգային քննարկումների օրակարգում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է նաև բազմակողմ և երկկողմ դիվանագիտության փոխլրացնող դերը։ Կարևոր ուղղություն է տեղեկատվական և հանրային դիվանագիտության ուսումնասիրությունը։ Երկարատև հակամարտությունների դեպքում միջազգային հանրության պատկերացումների ձևավորման վրա ազդում են պետական հաղորդակցությունը, լրատվամիջոցները, հետազոտական կենտրոնները, սփյուռքյան կազմակերպությունները և քաղաքացիական հասարակությունը։ Պետության դիրքորոշումների արդյունավետ ներկայացումը պահանջում է փաստարկների հետևողականություն, հավաստի տեղեկատվություն և տարբեր լսարանների առանձնահատկությունների հաշվառում։ Միաժամանակ տեղեկատվական քաղաքականությունը պետք է տարբերակել քարոզչությունից, քանի որ երկարաժամկետ դիվանագիտական վստահելիությունը կապված է փաստերի ճշգրիտ ներկայացման և իրավական ու քաղաքական փաստարկների հիմնավորվածության հետ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հայկական սփյուռքի հնարավոր դերակատարության ուսումնասիրությունը։ Սփյուռքյան համայնքները կարող են մասնակցել Հայաստանի վերաբերյալ տեղեկատվության տարածմանը, մշակութային կապերի զարգացմանը և տարբեր հասարակություններում հայկական խնդիրների ներկայացմանը։ Սակայն պետական արտաքին քաղաքականության և հասարակական նախաձեռնությունների միջև արդյունավետ համագործակցությունը պահանջում է նպատակների և գործառույթների հստակ տարբերակում։ Հետազոտության մեջ այս հարցը կարող է դիտարկվել որպես ազգային շահերի պաշտպանության ոչ պետական ռեսուրսների կազմակերպման խնդիր։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տնտեսական անվտանգության և հակամարտության փոխազդեցությունը։ Երկարատև անկայունությունը կարող է ազդել ներդրումային միջավայրի, առևտրային ուղիների, ենթակառուցվածքային նախագծերի և պետական ծախսերի կառուցվածքի վրա։ Միաժամանակ տնտեսական կայունությունը և զարգացման ներուժը կարող են ընդլայնել պետության արտաքին քաղաքական հնարավորությունները։ Այդ պատճառով ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն ռազմական և դիվանագիտական, այլև տնտեսական կարողությունների ամրապնդման տեսանկյունից։ Տնտեսական բազմազանեցումը, ենթակառուցվածքների զարգացումը և արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումը կարող են դիտարկվել երկարաժամկետ դիմակայունության բաղադրիչներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռազմական ուժի և դիվանագիտության հարաբերակցության քաղաքական վերլուծությանը՝ առանց ռազմական գործողությունների իրականացման մեթոդների քննարկման։ Հակամարտության պատմությունը ցույց է տալիս, որ ուժի կիրառումը կարող է կտրուկ փոխել բանակցային միջավայրը և ստեղծել նոր քաղաքական ու հումանիտար իրողություններ։ 2020 թվականի պատերազմը էականորեն փոխեց մինչ այդ գոյություն ունեցած բանակցային և անվտանգային պայմանները, իսկ դրանից հետո նախկին բանակցային համակարգի մի շարք հիմնարար նախադրյալներ վերափոխվեցին։ Այդ պատճառով տարբեր ժամանակաշրջանների ռազմավարությունները գնահատելիս անհրաժեշտ է հստակ տարբերակել մինչև 2020 թվականը ձևավորված քաղաքական մոտեցումները և հետագա իրավիճակը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև հակամարտությունների կանխարգելման և վստահության ձևավորման միջոցների նշանակությունը։ Երկարաժամկետ խաղաղության համար միայն քաղաքական համաձայնությունը բավարար չէ, եթե պահպանվում են նոր սրման բարձր ռիսկեր։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում հայկական պաշտոնական դիրքորոշումներում շեշտադրվել են հրադադարի պահպանումը, միջադեպերի կանխարգելման մեխանիզմները և խաղաղության համար համապատասխան միջավայրի ձևավորումը։ Նման միջոցները կարող են դիտարկվել որպես բանակցային գործընթացի կայունության և հնարավոր պայմանավորվածությունների իրականացման համար անհրաժեշտ գործոններ։ Առանձին ուղղություն է հակամարտության հումանիտար բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Տեղահանված բնակչության, քաղաքացիական անձանց անվտանգության, գերիների, անհետ կորածների, մշակութային ժառանգության և այլ հումանիտար խնդիրները կարող են ունենալ ոչ միայն մարդասիրական, այլև քաղաքական և իրավական նշանակություն։ Դրանց ներառումը կարգավորման գործընթացում հնարավորություն է տալիս հակամարտությունը դիտարկել մարդկանց իրավունքների և անվտանգության տեսանկյունից՝ քաղաքական ու տարածքային խնդիրների կողքին։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել միջազգային կազմակերպությունների և մարդասիրական մեխանիզմների հնարավոր դերակատարությունը նման հարցերում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հասարակության և պետական ռազմավարության փոխհարաբերությունը։ Երկարատև հակամարտությունների պայմաններում արտաքին քաղաքական որոշումները հաճախ ունենում են բարձր հասարակական զգայունություն։ Բանակցային գործընթացի վերաբերյալ տեղեկատվության սահմանափակ լինելը կարող է առաջացնել տարբեր սպասումներ և մեկնաբանություններ, մինչդեռ ամբողջական հրապարակայնությունը որոշ փուլերում կարող է դժվարացնել բանակցությունները։ Հետևաբար ռազմավարական հաղորդակցության խնդիրը կապված է թափանցիկության, պետական գաղտնիության և հանրային հաշվետվողականության միջև հավասարակշռության որոնման հետ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել միջազգային հարաբերությունների տեսության, անվտանգության ուսումնասիրությունների, հակամարտությունների կարգավորման, միջազգային իրավունքի, փաստաթղթային և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Պաշտոնական ռազմավարությունների, բանակցային փաստաթղթերի, պետական հայտարարությունների և միջազգային կազմակերպությունների նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված քաղաքական մոտեցումները և ուսումնասիրել դրանց փոփոխության պատճառները։ Հատուկ նշանակություն ունի ժամանակագրական տարբերակումը, քանի որ հակամարտության շուրջ քաղաքական և անվտանգային միջավայրը մի քանի անգամ էականորեն փոխվել է, և մեկ ժամանակաշրջանի քաղաքական դրույթները չեն կարող մեխանիկորեն ներկայացվել որպես մյուս ժամանակաշրջանի դիրքորոշում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ազգային շահերի պաշտպանության և հակամարտությունների կարգավորման փոխհարաբերության համակարգային ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե պետությունը ինչպես է ձևակերպում իր երկարաժամկետ նպատակները բարդ բանակցային միջավայրում, ինչպես են արտաքին քաղաքական, անվտանգային, իրավական և տնտեսական գործոնները փոխազդում միմյանց հետ և ինչպիսի ազդեցություն են ունենում միջազգային միջավայրի փոփոխությունները ռազմավարական ընտրությունների վրա։ Գործնական առումով նման ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել արտաքին քաղաքականության և ազգային անվտանգության ռազմավարությունների պատմական գնահատման, բանակցային գործընթացների ուսումնասիրության և Հարավային Կովկասի տարածաշրջանային քաղաքականության վերլուծության համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության քաղաքական և դիվանագիտական խնդիրների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ դրանք դիտարկելով հակամարտության կարգավորման պատմական փուլերի, միջազգային միջնորդության, անվտանգության, միջազգային իրավունքի, տարածաշրջանային քաղաքականության, տնտեսական դիմակայունության և հանրային դիվանագիտության համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, ազգային անվտանգության, հակամարտությունների ուսումնասիրության և Հարավային Կովկասի ժամանակակից պատմության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Lեզվաբանություն

Foreign Languages for Special Purposes 2017-ը գիտական հոդվածների ժողովածու է, որը հրատարակվել է ԵՊՀ-ի օտար լեզուների մասնագիտական ուղղվածության (ESP/FLSP) հետազոտական հարթակում և ներառում է լեզվաբանության, մեթոդաբանության ու մասնագիտական հաղորդակցության ոլորտներին վերաբերող ակադեմիական ուսումնասիրություններ, աշխատությունում ներկայացված հոդվածները կենտրոնանում են «օտար լեզուներ հատուկ նպատակների համար» (LSP) ուղղության արդի խնդիրների վրա՝ մասնավորապես մասնագիտական լեզվի ուսուցման մեթոդների կատարելագործման, ուսանողների հաղորդակցական կարողությունների զարգացման, միջմշակութային հաղորդակցության ձևավորման և մասնագիտական տեքստերի լեզվական առանձնահատկությունների վերլուծության վրա, ժողովածուն ընդգրկում է ինչպես տեսական, այնպես էլ կիրառական հետազոտություններ, որտեղ քննարկվում են ժամանակակից ուսուցման մոտեցումները՝ հաղորդակցական մեթոդ, նախագծային ուսուցում, թվային գործիքների օգտագործում և ինտեգրված լեզվական ուսուցում, միաժամանակ շեշտվում է օտար լեզվի ուսուցման կապը մասնագիտական կրթության հետ՝ որպես մրցունակ մասնագետներ պատրաստելու կարևոր բաղադրիչ, աշխատությունը նաև արտացոլում է միջազգային գիտական միտումները LSP ոլորտում և նպաստում է կրթական մեթոդների արդիականացմանը։