Ընդհանուր ֆիզիկայի դասընթաց. Հատոր I

Պատմություն

Տաթևի և Գլաձորի համալսարանները միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կրթական և գիտական կենտրոններից էին, որոնք մեծ դեր են ունեցել հայ մշակույթի, գիտության և հոգևոր կյանքի զարգացման գործում։ Տաթևի վանք գործում էր Տաթևի համալսարանը, որը հատկապես զարգացավ XIV դարում և հայտնի էր իր բարձր մակարդակի կրթությամբ, փիլիսոփայության, աստվածաբանության, մաթեմատիկայի, գրչության և մանրանկարչության ուսուցմամբ։ Այստեղ դասավանդել են նշանավոր մտածողներ, որոնցից հայտնի են Հովհաննես Որոտնեցի և Գրիգոր Տաթևացի։ Գլաձորի համալսարան հիմնադրվել է XIII դարի վերջում և համարվել է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր ուսումնագիտական կենտրոններից մեկը։ Այն հայտնի էր որպես «Երկրորդ Աթենք» և «Մայրաքաղաք իմաստության»։ Համալսարանում ուսումը տևում էր 7-8 տարի, և այստեղ կրթվել են բազմաթիվ վարդապետներ, գիտնականներ ու արվեստագետներ։ Գլաձորի համալսարանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական կրթության, ձեռագրարվեստի և մանրանկարչության զարգացման մեջ։

Պատմություն

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Սփյուռքահայության հետ մշակութային կապի կոմիտեի և Մերձավոր Արևելքի արաբական պետությունների հայ համայնքների համագործակցության պատմությանը 1964–1991 թթ., ընդգծելով կազմակերպչական, մշակութային և սոցիալական փոխհարաբերությունների ձևավորման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը վերլուծում է համագործակցության նպատակներն ու ուղղությունները՝ մշակութային ծրագրերի, կրթական և համայնքային նախաձեռնությունների, հայկական լեզվի և ավանդույթների պահպանման գործընթացների շրջանակում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ համայնքների ինտեգրացիային տեղական հասարակության մեջ, կոմիտեի կողմից իրականացված աջակցությանը, համայնքային կենտրոնների և կազմակերպությունների ստեղծմանը, ինչպես նաև փոխադարձ փորձի ու գիտելիքի փոխանցմանը։ Ուսումնասիրությունը ընդգրկում է քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային գործոնների ազդեցությունը համագործակցության արդյունավետության վրա, ինչպես նաև Սփյուռքի և հայապահպանության ռազմավարությունների ձևավորման դերը տվյալ տարածաշրջանում։ Աշխատությունը կարևոր է պատմաբանների, սփյուռքագետների, մշակութաբանների և հասարակական կազմակերպությունների համար՝ նպաստելով հայկական սփյուռքի և Մերձավոր Արևելքի հայ համայնքների փոխգործակցության ու մշակութային կապերի ուսումնասիրության խորացմանը։

Մանկական

Խաղում ենք հեքիաթ Շաղգամը Հրատարակիչ - Բուկինիստ Հրատ. տարեթիվ - 2017 ISBN - 978-9939-66-178-0

Պատմություն

Այս թեման ներկայացնում է XIX դարի եվրոպական արվեստի և մշակույթի կարևոր ուղղություններից մեկը՝ ռոմանտիզմը, ինչպես նաև այդ շարժման նշանավոր ներկայացուցիչներ Théodore Géricault-ի և Eugène Delacroix-ի ստեղծագործական գործունեությունը։ Ռոմանտիզմը ձևավորվեց XVIII դարի վերջում և լայն տարածում գտավ XIX դարում՝ որպես արձագանք դասականության խիստ կանոններին և բանականության գերակայությանը։ Այս ուղղությունը մեծ ուշադրություն էր դարձնում մարդու զգացմունքներին, անհատականությանը, երևակայությանը, ազատությանը և բնության հզոր ուժերին։ Ռոմանտիկ արվեստագետները ձգտում էին պատկերել մարդկային ներաշխարհը, դրամատիկ իրադարձությունները, հերոսական պայքարը և ազգային ազատագրական գաղափարները։ Ռոմանտիզմը զարգացավ գրականության, երաժշտության, գեղանկարչության և թատրոնի մեջ՝ դառնալով եվրոպական մշակույթի կարևոր փուլերից մեկը։ Թեոդոր Ժերիկոն համարվում է ֆրանսիական ռոմանտիզմի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններն առանձնանում են հուզական լարվածությամբ, իրականության դրամատիկ ներկայացմամբ և մարդկային ողբերգության խոր արտահայտմամբ։ Նրա ամենահայտնի գործը՝ «Մեդուզայի լաստը», պատկերում է նավաբեկությունից փրկված մարդկանց պայքարը կյանքի համար և համարվում է ռոմանտիզմի գլուխգործոցներից մեկը։ Ժերիկոն իր արվեստում անդրադարձել է մարդկային ցավին, սոցիալական խնդիրներին և հերոսական դիմադրությանը՝ ստեղծելով արտահայտիչ ու հզոր պատկերներ։ Էժեն Դելակրուան դարձավ ռոմանտիզմի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից մեկը և մեծ ազդեցություն ունեցավ եվրոպական գեղանկարչության զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են վառ գույներով, շարժման դինամիկայով և ազատության գաղափարների արտահայտմամբ։ Ամենահայտնի աշխատանքներից է «Ազատությունը առաջնորդում է ժողովրդին» նկարը, որը խորհրդանշում է ժողովրդի պայքարը հանուն ազատության և հեղափոխական ոգին։ Դելակրուան հաճախ անդրադարձել է պատմական, արևելյան և գրական թեմաների՝ ստեղծելով հուզական և դրամատիկ տեսարաններ։ Ռոմանտիզմը, Ժերիկոյի և Դելակրուայի արվեստը մեծ ազդեցություն ունեցան հետագա գեղանկարչական ուղղությունների ձևավորման վրա՝ նպաստելով արվեստում զգացմունքային արտահայտչականության, ստեղծագործական ազատության և անհատական մտածողության զարգացմանը։

Փիլիսոփայություն

Karl Jaspers-ի «Փիլիսոփայական հավատք» (1948) աշխատությունը ներկայացնում է մարդու գոյության, իմաստի և հավատքի փիլիսոփայական ըմբռնման փորձ՝ առանձնացնելով այն կրոնական դոգմատիկ հավատքից։ Յասպերսը փորձում է ցույց տալ, որ փիլիսոփայական հավատքը չի հիմնվում բացարձակ ճշմարտությունների կամ հայտնության վրա, այլ ծնվում է մարդու ինքնուրույն մտածողությունից, ներքին փորձից և գոյության սահմանային իրավիճակների գիտակցումից, ինչպիսիք են տառապանքը, մահը, մեղքը և պայքարը։ Նրա կարծիքով մարդը չի կարող ամբողջությամբ ճանաչել գոյության վերջնական հիմքը գիտական կամ ռացիոնալ միջոցներով, սակայն կարող է դրան մոտենալ փիլիսոփայական անդրադարձի միջոցով, որը բաց է, քննադատական և երբեք վերջնական ձև չստացող։ Այս աշխատության մեջ կարևոր տեղ ունի «տրանսցենդենցիայի» գաղափարը, որը նշանակում է մարդու սահմանափակ գոյությունից անդին գտնվող իրականություն, որի նկատմամբ մարդը կարող է ունենալ միայն խորհրդանշական և ոչ ամբողջական ըմբռնում։ Յասպերսը նաև ընդգծում է հաղորդակցության նշանակությունը մարդկանց միջև՝ որպես ճշմարտության բացահայտման կարևոր միջոց, քանի որ իրական փիլիսոփայական մտածողությունը հնարավոր է միայն ազատ և անկեղծ երկխոսության մեջ։ «Փիլիսոփայական հավատք»-ը առանձնանում է նրանով, որ փորձում է կամուրջ ստեղծել գիտության, կրոնի և փիլիսոփայության միջև՝ առաջարկելով հավատքի մի ձև, որը չի հակասում բանականությանը, այլ հիմնվում է նրա սահմանների գիտակցման վրա։ Ընդհանուր առմամբ, այս աշխատությունը մարդու գոյության իմաստի որոնման փորձ է ժամանակակից աշխարհի պայմաններում՝ ընդգծելով ազատ մտածողության և ներքին պատասխանատվության կարևորությունը։

Lեզվաբանություն

Նախատեսված է բուհերի ուսանողների համար և նպատակ ունի զարգացնել հայոց լեզվի գործնական կիրառման հմտությունները՝ զուգահեռ ամրապնդելով տեսական գիտելիքները։ Գիրքը կառուցված է թեմատիկ բաժիններով, որոնք ընդգրկում են հայոց լեզվի հիմնական կառուցվածքային մակարդակները՝ ուղղագրություն, կետադրություն, ձևաբանություն, շարահյուսություն և բառագիտություն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց կիրառությանը ակադեմիական և մասնագիտական գրավոր խոսքում։ Յուրաքանչյուր բաժին ուղեկցվում է բազմազան վարժություններով, վերլուծական առաջադրանքներով և ինքնաստուգման հարցերով, որոնք նպաստում են ուսանողների լեզվական մտածողության զարգացմանը և սխալների ինքնուրույն հայտնաբերմանն ու ուղղմանը։ Հեղինակը շեշտադրում է գրագետ խոսքի կարևորությունը գիտական և մասնագիտական գործունեության մեջ՝ ցույց տալով, թե ինչպես է լեզվական ճշգրտությունը ազդում մտքի հստակության և հաղորդակցության արդյունավետության վրա։ Աշխատությունը նաև օգնում է ուսանողներին կատարելագործել իրենց գրավոր խոսքը, ձևավորել լեզվական նորմերի ճիշտ ընկալում և կիրառել դրանք տարբեր ակադեմիական իրավիճակներում։ Գիրքը նախատեսված է բուհական ուսանողների, լեզվաբանության և բանասիրության մասնագիտություններով սովորողների համար՝ ծառայելով որպես գործնական և մեթոդական կարևոր ուղեցույց հայոց լեզվի խորացված ուսումնասիրության համար։