Ատոմային ֆիզիկա (լաբորատոր աշխատանքներ)

Լրագրություն

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին արևելահայ իրականության մեջ մանկավարժական պարբերական մամուլի ձևավորման, կայացման և զարգացման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է մանկավարժական մամուլը ոչ միայն որպես կրթությանն ու դպրոցին վերաբերող տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես հասարակական-մշակութային և լուսավորական կարևոր հարթակ, որտեղ քննարկվում էին կրթության կազմակերպման, դպրոցի զարգացման, ուսուցչի դերի, դաստիարակության, կրթության մատչելիության և ազգային կրթական ինքնության հետ կապված հիմնահարցերը։ Աշխատության թեման 2008 թվականին պաշտպանված թեկնածուական ատենախոսության թեմա է, որի հեղինակը Անահիտ Խորենի Բրուտյանն է։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է այն շրջանը, երբ արևելահայ հասարակական կյանքում կրթական և լուսավորական գաղափարները սկսեցին առավել ակտիվորեն արտահայտվել պարբերական մամուլի միջոցով։ Այդ ժամանակաշրջանում Թիֆլիսը դարձավ արևելահայ մտավոր և հրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոն, որտեղ 19-րդ դարի ընթացքում ձևավորվեց բազմազան պարբերական մամուլ, այդ թվում՝ մանկավարժական և մանկապատանեկան ուղղվածության հրատարակություններ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել մանկավարժական պարբերականների առաջացման նախադրյալները, դրանց խմբագրական քաղաքականությունը, թեմատիկ ուղղությունները, հեղինակային կազմը և ընթերցողական հասցեատերերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում այն հարցի ուսումնասիրությունը, թե ինչպես էին պարբերականները արձագանքում ժամանակի կրթական խնդիրներին և ինչպիսի պատկերացումներ էին ձևավորում նոր դպրոցի, ուսուցման բովանդակության ու դաստիարակության նպատակների վերաբերյալ։ Այդ մամուլում կրթական թեմաները փոխկապակցվում էին հասարակական առաջընթացի և ազգային մշակույթի պահպանման խնդիրների հետ՝ կրթությունը դիտարկելով որպես հասարակության զարգացման և լուսավորության կարևոր միջոց։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել դպրոցի և կրթության հիմնախնդիրների ներկայացմանը, քանի որ 19-րդ դարի արևելահայ մանկավարժական մամուլում դպրոցական կյանքի, ուսուցման և կրթական կազմակերպման հարցերը կազմել են քննարկումների կարևոր ուղղություններից մեկը։ Այս թեմայով հեղինակի առանձին ուսումնասիրություն նույնպես հրապարակվել է 2009 թվականին։ Կարող է ուսումնասիրվել նաև կանանց կրթության խնդրի ներկայացումը, որը ևս 19-րդ դարի արևելահայ մանկավարժական մամուլի կարևոր թեմաներից էր։ Մամուլի էջերում արտացոլվում էին նաև ուսուցման մեթոդների կատարելագործման, ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության, դպրոցական կարգապահության, մայրենի լեզվով կրթության, գիտելիքների տարածման և երեխայի դաստիարակության վերաբերյալ ժամանակի պատկերացումները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տարբեր պարբերականների համեմատական քննությունը՝ դրանց գաղափարական ուղղվածության, մանկավարժական հայացքների և հասարակական դիրքորոշումների տարբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Այդ համատեքստում արևելահայ մամուլի զարգացման ընդհանուր ընթացքը ներառում էր տարբեր գաղափարական ուղղություններ ներկայացնող պարբերականներ, որոնց շարքում հիշատակվում են «Հյուսիսափայլ», «Մեղու Հայաստանի», «Մշակ», «Փորձ», «Արձագանք», «Նոր-Դար» և այլ հրատարակություններ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող է ընդգրկել տվյալ ժամանակաշրջանի պարբերական մամուլի համարները, հոդվածները, խմբագրականները, մանկավարժական հրապարակումները, գրախոսությունները և այլ նյութեր, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակի կրթական մտածողության զարգացումն ու մամուլի դերը այդ գործընթացում։ Կարևոր է նաև մամուլի պատմական պայմանների հաշվառումը․ 19-րդ դարի վերջին հայկական դպրոցների գործունեությունը ենթարկվում էր ցարական վարչական քաղաքականության սահմանափակումների, ինչը անմիջական ազդեցություն էր ունենում կրթական կյանքի և մանկավարժական մտքի զարգացման վրա։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս մանկավարժական մամուլի պատմությունը դիտարկել արևելահայ հասարակության կրթական, մշակութային և մտավոր զարգացման ավելի լայն գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժության պատմությամբ, հայ մամուլի պատմությամբ, հայագիտությամբ, լրագրագիտությամբ և 19-րդ դարի հասարակական մտքի զարգացմամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է արևելահայ մանկավարժական մամուլի ձևավորման ու զարգացման ընթացքը՝ բացահայտելով դրա առաջացման պատմական նախադրյալները, հիմնական թեմատիկ ուղղությունները, կրթական և լուսավորական նշանակությունը, ինչպես նաև այն դերը, որը պարբերական մամուլը կատարել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսի հայկական կրթական մտքի և հասարակական գիտակցության զարգացման գործում։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու երգիծական հաղորդակցության մեջ գենդերի լեզվական և հանրամշակութային արտահայտությունների ուսումնասիրությանը՝ համադրելով լեզվաբանական, գործաբանական, դիսկուրսային և մշակութաբանական մոտեցումները։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես են գենդերի վերաբերյալ հասարակական պատկերացումները, դերային սպասումները և մշակութային կարծրատիպերը ձևավորվում, վերարտադրվում, վերաիմաստավորվում կամ քննադատվում հումորի ու երգիծանքի միջոցով։ Քննվում են բառապաշարային ընտրության, փոխաբերությունների, դարձվածային միավորների, հեգնանքի, բառախաղի, չափազանցության, ակնարկի և այլ արտահայտչամիջոցների գործառույթները՝ բացահայտելու համար դրանց մասնակցությունը գենդերային իմաստների ստեղծմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խոսողի հաղորդակցական նպատակին և համատեքստին, քանի որ նույն լեզվական միջոցը տարբեր իրավիճակներում կարող է ձեռք բերել տարբեր իմաստային ու գնահատողական երանգներ։ Հետազոտվում է նաև երգիծանքի երկակի բնույթը․ այն կարող է ինչպես վերարտադրել հասարակության մեջ տարածված պատկերացումները, այնպես էլ դրանք կասկածի տակ դնել՝ հեգնական ձևով բացահայտելով դրանց պայմանական կամ հակասական բնույթը։ Հանրամշակութային դիտանկյունից ուսումնասիրվում է լեզվի և հասարակական արժեքների փոխազդեցությունը, ինչպես նաև այն, թե պատմական և սոցիալական փոփոխություններն ինչպես կարող են անդրադառնալ հումորային հաղորդակցության բովանդակության վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տարբեր հաղորդակցական միջավայրերում գենդերային ներկայացումների առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով գրական, հրապարակախոսական, զանգվածային հաղորդակցության և առօրյա խոսույթի հնարավոր տարբերությունները։ Քննվում է նաև հասցեատիրոջ դերը երգիծական իմաստի մեկնաբանման գործընթացում, քանի որ հումորի ընկալումը հաճախ պայմանավորված է մշակութային գիտելիքներով, լեզվական իրազեկությամբ և հաղորդակցական իրավիճակի ըմբռնմամբ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև սոցիալական ինքնության, իշխանական հարաբերությունների, լեզվական գնահատականի և կարծրատիպավորման փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, որ երգիծական խոսույթը ոչ միայն զվարճանքի միջոց է, այլև հասարակական հարաբերությունների ու մշակութային պատկերացումների արտացոլման տարածք։ Լեզվական նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բացահայտ և ենթադրվող իմաստները, դրանց ձևավորման մեխանիզմները և մշակութային պայմանավորվածությունը։ Այսպիսով, հետազոտությունը նպաստում է գենդերի ու լեզվի փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը և կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից դիսկուրսի վերլուծության, լեզվամշակութաբանության, հանրալեզվաբանության ու անգլերենի ուսումնասիրության համար։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայ Երուսաղեմի նշանավոր հոգևոր, գրական և մշակութային գործիչ Եղիշե Պատրիարք Դուրյանի տպագիր ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքի կենտրոնում նրա բազմաբնույթ գրական, բանասիրական, աստվածաբանական, լեզվագիտական, կրթական և հասարակական գործունեությունն է, որն իր արտահայտությունն է գտել բազմաթիվ գրքերում, հոդվածներում, ուսումնասիրություններում և այլ հրատարակություններում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Դուրյանի մտավոր ժառանգության ամբողջական պատկերը ներկայացնելու, նրա աշխատությունների թեմատիկ և բովանդակային առանձնահատկությունները բացահայտելու, ինչպես նաև դրանց հրատարակության և տարածման պատմությունը լուսաբանելու տեսանկյունից։ Նրա տպագիր ժառանգության մեջ առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում հայոց լեզվին, քերականությանը և բանասիրությանը վերաբերող աշխատությունները, գրական ստեղծագործությունները, կրոնական ու աստվածաբանական երկերը, քարոզները, կրթական բնույթի նյութերը և հայ մշակույթի ու եկեղեցական կյանքի տարբեր հարցերին նվիրված ուսումնասիրությունները։ Առանձին ուշադրության է արժանի նրա գործունեությունը Երուսաղեմի հայկական հոգևոր և մշակութային միջավայրում, որտեղ հրատարակչական աշխատանքը կարևոր դեր ուներ հայ գրավոր մշակույթի պահպանման, տարածման և նոր սերունդներին փոխանցման գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նաև Դուրյանի ստեղծագործությունների հետագա հրատարակությունների, ժողովածուների և բազմահատորյակների ձևավորման գործընթացը, որի շնորհիվ նրա ժառանգության զգալի մասը պահպանվել և հասանելի է դարձել հետագա սերունդներին։ Նրա տպագիր ժառանգությունը կարևոր աղբյուր է ոչ միայն հեղինակի աշխարհայացքի և գրական մտածողության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի հայ կրթական, եկեղեցական, գրական և մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, մատենագետներին, գրականագետներին, եկեղեցական պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին և հայ մշակութային ժառանգության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է 17-րդ դարի աշխարհաբար տպագիր գրքերի լեզվական առանձնահատկությունների քննությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել գրավոր աշխարհաբարի ձևավորման վաղ փուլերը և դրա հարաբերությունը գրաբարական ավանդույթի հետ։ Նյութում վերլուծվում են այդ շրջանի տպագիր հրատարակություններում կիրառված բառապաշարի, ձևաբանության և շարահյուսության առանձնահատկությունները, որոնք արտացոլում են խոսակցական լեզվի աստիճանական ներթափանցումը գրավոր համակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական շերտավորմանը, որտեղ գրաբարյան կառուցվածքներին զուգահեռ նկատվում են ժողովրդախոսակցական ձևեր, ինչպես նաև օտար լեզուներից՝ հատկապես թուրքերենից, պարսկերենից և լատիներենից փոխառությունների ազդեցությունը։ Քննարկվում է նաև տպագրական կենտրոնների՝ մասնավորապես եվրոպական հայկական տպարանների դերը լեզվի ստանդարտացման և գրավոր աշխարհաբարի զարգացման գործընթացում, որտեղ ձևավորվում են նոր լեզվական նորմերի նախադրյալներ։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ 17-րդ դարի տպագիր գրքերը կարևոր աղբյուր են հայերեն լեզվի պատմական զարգացման փուլերի վերականգնման համար՝ ցույց տալով անցումը միջնադարյան գրաբարից դեպի նոր ժամանակների աշխարհաբար գրավոր ձևեր։

Տնտեսագիտություն

Ագրարային տնտեսագիտության, գյուղատնտեսության կառավարման և անասնաբուծական արտադրության զարգացման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում անասնաբուծության ոլորտի զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրա տնտեսական արդյունավետության բարձրացման ուղիների բացահայտմանը։ Քննության են առնվում անասնաբուծության դերն ու նշանակությունը երկրի գյուղատնտեսական արտադրության կառուցվածքում, պարենային անվտանգության ապահովման և գյուղական բնակավայրերի սոցիալ-տնտեսական զարգացման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անասնաբուծական տնտեսությունների արտադրական ներուժին, կենդանիների մթերատվության մակարդակին, կերային բազայի ապահովվածությանը և արտադրության կազմակերպման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են անասնապահական արտադրանքի ինքնարժեքի ձևավորման, նյութատեխնիկական ռեսուրսների օգտագործման, աշխատանքի արտադրողականության և տնտեսությունների շահութաբերության վրա ազդող հիմնական գործոնները։ Քննարկվում են տոհմային և սելեկցիոն աշխատանքների կատարելագործման, կենդանիների պահվածքի ու կերակրման ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրման և անասնաբուժական սպասարկման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Հայաստանի անասնաբուծության տարածքային առանձնահատկությունները, փոքր և միջին գյուղացիական տնտեսությունների զարգացման սահմանափակումները, արտադրանքի իրացման խնդիրները և շուկայական ենթակառուցվածքների դերը։ Անդրադարձ է կատարվում պետական աջակցության ծրագրերի, ներդրումային քաղաքականության, գյուղատնտեսական համագործակցության և ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության նշանակությանը։ Կարևորվում է անասնաբուծության զարգացման տնտեսական, տեխնոլոգիական և կազմակերպական միջոցառումների համադրումը՝ արտադրության ծավալների աճի, որակի բարելավման և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել ոլորտի զարգացման ռազմավարական ուղղությունների հիմնավորմանը և անասնաբուծական տնտեսությունների մրցունակության բարձրացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, անասնաբուծության, գյուղատնտեսական կառավարման և Հայաստանի գյուղական զարգացման հիմնախնդիրներով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 1958-1975 թվականների ընթացքում Լիբանանի քաղաքական, հասարակական, տնտեսական և միջկրոնական զարգացումների ուսումնասիրությանը՝ երկրի պատմության այն բարդ ժամանակաշրջանում, որը տեղակայված էր երկու խոշոր ներքաղաքական զինված բախումների միջև։ Հետազոտության կենտրոնում Լիբանանի պետական համակարգի, քաղաքական ուժերի, համայնքային հարաբերությունների և արտաքին ազդեցությունների փոխկապակցված զարգացումն է, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու հետագա քաղաքացիական պատերազմի նախադրյալներն ու երկրի քաղաքական անկայունության խորքային պատճառները։ Աշխատանքը սկզբում անդրադառնում է 1958 թվականի ճգնաժամին, որը Լիբանանի անկախացումից հետո դարձավ հանրապետության ներքաղաքական համակարգի առաջին խոշոր զինված փորձություններից մեկը։ Այդ իրադարձությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է հետագա տարիների քաղաքական զարգացումները հասկանալու համար, քանի որ ճգնաժամը բացահայտեց երկրի ներսում առկա համայնքային, քաղաքական և գաղափարական հակասությունների խորությունը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է նաև արտաքին ուժերի միջամտության նշանակությունը և դրանց ազդեցությունը Լիբանանի ներքին քաղաքականության վրա։ 1958 թվականից հետո երկրում ձևավորվեց հարաբերական կայունության շրջան, սակայն այդ կայունությունը հիմնված էր մի շարք փխրուն քաղաքական և համայնքային հավասարակշռությունների վրա։ Աշխատանքը մանրամասն ուսումնասիրում է լիբանանյան քաղաքական համակարգի առանձնահատկությունները, որտեղ պետական իշխանության և քաղաքական ներկայացվածության կառուցվածքը մեծապես կապված էր կրոնական համայնքների միջև ուժերի հարաբերակցության հետ։ Այս համակարգը որոշակի պայմաններում հնարավորություն էր տալիս պահպանել ներքին հավասարակշռությունը, սակայն սոցիալական և ժողովրդագրական փոփոխությունների պայմաններում աստիճանաբար ի հայտ էին գալիս դրա սահմանափակումները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է երկրի քաղաքական կյանքի հիմնական դերակատարների գործունեության ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են իշխանության, ընդդիմության, քաղաքական կուսակցությունների և տարբեր համայնքային կազմակերպությունների հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնց հետևանքով քաղաքական պայքարը աստիճանաբար ավելի հաճախ ստանում էր համայնքային և գաղափարական բնույթ։ Քաղաքական մրցակցությունը միայն իշխանության համար պայքար չէր, այլ հաճախ արտացոլում էր երկրի ապագայի վերաբերյալ տարբեր պատկերացումներ՝ կապված պետական կառուցվածքի, արտաքին կողմնորոշման, սոցիալական քաղաքականության և տարածաշրջանային իրադարձությունների նկատմամբ վերաբերմունքի հետ։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում Լիբանանի կրոնական և համայնքային կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Երկրում գոյություն ունեցող տարբեր կրոնական համայնքների միջև պատմականորեն ձևավորված հարաբերությունները մեծ ազդեցություն ունեին պետական և հասարակական կյանքի վրա։ Մարոնիտները, սուննի և շիա մահմեդականները, դրուզները և այլ համայնքներ ունեին իրենց քաղաքական, սոցիալական և մշակութային կազմակերպությունները։ Այս բազմազանությունը Լիբանանին հաղորդում էր առանձնահատուկ հասարակական կառուցվածք, սակայն միաժամանակ առաջացնում էր իշխանության և ռեսուրսների բաշխման շուրջ մրցակցության խնդիրներ։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես սոցիալական և քաղաքական փոփոխությունները աստիճանաբար խախտեցին նախկին հարաբերական հավասարակշռությունը։ 1960-ականներին Լիբանանի հասարակության մեջ տեղի ունեցող տնտեսական և սոցիալական փոփոխությունները նույնպես կարևոր դեր ունեցան։ Երկրի տնտեսությունը զարգանում էր ծառայությունների, առևտրի, ֆինանսական գործունեության և տարածաշրջանային կապերի հիման վրա, իսկ Բեյրութը վերածվել էր Մերձավոր Արևելքի կարևոր տնտեսական և մշակութային կենտրոններից մեկի։ Սակայն տնտեսական աճի արդյունքները հավասարաչափ չէին բաշխվում, և երկրի տարբեր շրջանների ու սոցիալական խմբերի միջև առկա անհավասարությունները խորացնում էին դժգոհությունը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է այս սոցիալ-տնտեսական անհավասարակշռությունների ազդեցությունը քաղաքական գործընթացների վրա։ Հետազոտության առանձնահատուկ կարևոր ուղղություն է պաղեստինյան գործոնի ուսումնասիրությունը։ 1960-ականների վերջին և 1970-ականների սկզբին Լիբանանի ներքաղաքական կյանքի վրա մեծ ազդեցություն ունեցավ պաղեստինյան զինված կազմակերպությունների ներկայությունն ու գործունեությունը։ Պաղեստինյան փախստականների խնդիրը, տարածաշրջանային արաբա-իսրայելական հակամարտությունը և Լիբանանի տարածքից իրականացվող զինված գործողությունները երկրի ներսում առաջացրին լուրջ քաղաքական տարաձայնություններ։ Տարբեր լիբանանյան ուժեր տարբեր կերպ էին գնահատում պաղեստինյան ներկայության քաղաքական և անվտանգային հետևանքները, ինչն ավելի էր սրում ներքաղաքական հակասությունները։ Աշխատանքում վերլուծվում է նաև 1969 թվականի Կահիրեի համաձայնագրի նշանակությունը, որը կապված էր Լիբանանի տարածքում պաղեստինյան զինված կազմակերպությունների գործունեության կարգավորման հետ։ Այս գործընթացը ցույց է տալիս, թե ինչպես արտաքին և տարածաշրջանային հակամարտությունները աստիճանաբար ներթափանցեցին լիբանանյան ներքաղաքական դաշտ։ Հետազոտության մյուս կարևոր ուղղությունը արաբա-իսրայելական հակամարտության ազդեցությունն է Լիբանանի վրա։ 1967 թվականի պատերազմից հետո տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցությունը փոխվեց, իսկ պաղեստինյան շարժման ակտիվացումը նոր խնդիրներ առաջադրեց Լիբանանի պետության համար։ Լիբանանը հայտնվեց ներքին և արտաքին հակասությունների խաչմերուկում, որտեղ ազգային անվտանգության, արաբական համերաշխության, պետական ինքնիշխանության և համայնքային շահերի հարցերը հաճախ բախվում էին միմյանց։ Աշխատանքը նաև ուսումնասիրում է 1970-ականների սկզբին ներքաղաքական բևեռացման խորացումը։ Քաղաքական դաշտում աստիճանաբար ձևավորվեցին միմյանց հակադրվող ուժային ճամբարներ, որոնք ներկայացնում էին տարբեր համայնքների, կուսակցությունների և գաղափարական ուղղությունների շահերը։ Ձախակողմյան և պաղեստինամետ ուժերի ակտիվացումը հակազդեցություն առաջացրեց աջակողմյան և պահպանողական ուժերի շրջանում։ Այս հակադրությունը գնալով ավելի էր ուղեկցվում զինված խմբավորումների ձևավորմամբ և ռազմական ներուժի կուտակմամբ։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է բացահայտել այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով քաղաքական հակամարտությունը աստիճանաբար վերածվեց զինված բախումների։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև լիբանանյան բանակի և պետական ինստիտուտների դերը։ Համայնքային բաժանումները և քաղաքական բևեռացումը սահմանափակում էին պետական կառույցների՝ որպես չեզոք և միասնական իշխանության արդյունավետ գործելու հնարավորությունները։ Բանակի նկատմամբ տարբեր համայնքների վստահության և ներկայացվածության հարցերը նույնպես ազդեցություն էին ունենում ներքաղաքական կայունության վրա։ Պետական ինստիտուտների թուլացումը հետագայում դարձավ զինված քաղաքական խմբերի ազդեցության ընդլայնման կարևոր պայմաններից մեկը։ Արտաքին քաղաքականության տեսանկյունից աշխատանքը ուսումնասիրում է Սիրիայի, Իսրայելի, Պաղեստինի և այլ տարածաշրջանային ու միջազգային դերակատարների ազդեցությունը Լիբանանի ներքին գործընթացների վրա։ Լիբանանը գտնվում էր տարածաշրջանային մրցակցության կենտրոնում, և արտաքին ուժերի շահերը հաճախ հատվում էին երկրի ներքաղաքական հակասությունների հետ։ Սիրիայի քաղաքական և ռազմական ազդեցության աճը, Իսրայելի անվտանգության խնդիրները, պաղեստինյան կազմակերպությունների գործունեությունը և արաբական աշխարհի ներսում տեղի ունեցող քաղաքական գործընթացները ձևավորում էին այն արտաքին միջավայրը, որի պայմաններում զարգանում էր լիբանանյան ճգնաժամը։ Աշխատանքը կարևորում է նաև 1975 թվականի իրադարձություններին նախորդած վերջին փուլը։ Այդ ժամանակ քաղաքական բևեռացումը, համայնքային լարվածությունը, զինված խմբավորումների առկայությունը և պաղեստինյան հարցի շուրջ հակասությունները հասել էին բարձր մակարդակի։ 1975 թվականի ապրիլին տեղի ունեցած բախումները դարձան այն շրջադարձային պահը, որից հետո ներքաղաքական հակամարտությունը վերածվեց երկարատև քաղաքացիական պատերազմի։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել այս իրադարձությունը ոչ թե որպես հանկարծակի բռնկում, այլ որպես տարիների ընթացքում կուտակված քաղաքական, սոցիալական, համայնքային և տարածաշրջանային հակասությունների հետևանք։ Աշխատության կարևորությունը նաև այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու Լիբանանի քաղաքական համակարգի կայունության և խոցելիության հարաբերակցությունը։ Երկիրը երկար ժամանակ կարողացավ պահպանել հարաբերական խաղաղություն՝ տարբեր համայնքների միջև քաղաքական համաձայնությունների և ուժերի հավասարակշռության միջոցով, սակայն այդ համակարգը չուներ բավարար ճկունություն՝ ժողովրդագրական, սոցիալական և տարածաշրջանային խոր փոփոխություններին դիմակայելու համար։ Հետազոտության միջոցով բացահայտվում է, թե ինչպես ներքին ինստիտուցիոնալ թուլությունները և արտաքին ճնշումները կարող են փոխկապակցվել և վերածվել երկարատև քաղաքական ճգնաժամի։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1958-1975 թվականների Լիբանանի պատմությունը որպես բարդ անցումային ժամանակաշրջան, որի ընթացքում հարաբերական քաղաքական կայունությանը զուգահեռ աստիճանաբար խորանում էին համայնքային, սոցիալական, գաղափարական և արտաքին քաղաքական հակասությունները։ Այն ուսումնասիրում է պետական համակարգի առանձնահատկությունները, քաղաքական ուժերի մրցակցությունը, կրոնական համայնքների հարաբերությունները, սոցիալ-տնտեսական զարգացումները, պաղեստինյան գործոնի ազդեցությունը, արաբա-իսրայելական հակամարտության հետևանքները և տարածաշրջանային տերությունների միջամտությունը։ Այս ամբողջ գործընթացների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու այն պայմանները, որոնք հանգեցրին 1975 թվականին Լիբանանում քաղաքացիական պատերազմի բռնկմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել Մերձավոր Արևելքի պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, քաղաքագետներին, արևելագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, տարածաշրջանային հակամարտությունների հետազոտողներին, ուսանողներին և Լիբանանի նորագույն պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։