Կասպից ծովի ավազանի էներգետիկ պաշարների և Հարավային Կովկասի շուրջ միջազգային ուժերի մրցակցությունը 1991-2007թթ.

Բժշկություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է β-գլիցիրրետինային թթվի հակաբորբոքային և անտինոցիցեպտիվ (ցավազրկող) ազդեցությունների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դեղաբանական և փորձարարական կենսաբժշկական հետազոտությունների շրջանակում։ β-գլիցիրրետինային թթուն հանդիսանում է գլիցիրրիզինից ստացվող կենսաակտիվ տրիտերպենային միացություն, որը հայտնի է իր բազմակողմանի կենսաբանական ակտիվությամբ և լայն կիրառման պոտենցիալով բժշկության մեջ։ Ուսումնասիրության ընթացքում գնահատվում են այդ միացության ազդեցությունները բորբոքային գործընթացների տարբեր փուլերի վրա՝ ներառյալ բորբոքային միջնորդանյութերի արտազատումը, ցիտոկինային պատասխանները և հյուսվածքային այտուցի զարգացումը։ Միաժամանակ դիտարկվում են անտինոցիցեպտիվ մեխանիզմները, որոնք կապված են ցավի ընկալման նյարդային ուղիների մոդուլյացիայի, կենտրոնական և պերիֆերիկ նյարդային համակարգերի փոխազդեցությունների և ցավային շեմի փոփոխության հետ։ Փորձարարական մոդելներում սովորաբար կիրառվում են ինչպես սուր, այնպես էլ քրոնիկ բորբոքային վիճակներ՝ գնահատելու համար նյութի արդյունավետությունը տարբեր պայմաններում։ Ստացված արդյունքները կարևոր են դեղաբանական գիտության համար, քանի որ թույլ են տալիս ավելի լավ հասկանալ բնական ծագման միացությունների թերապևտիկ ներուժը և հնարավոր կիրառությունը հակաբորբոքային ու ցավազրկող դեղերի մշակման գործընթացում։ Այսպիսով, աշխատանքը ունի ինչպես հիմնարար, այնպես էլ կիրառական նշանակություն՝ նպաստելով նոր դեղանյութերի զարգացման և բորբոքային հիվանդությունների բուժման արդյունավետության բարձրացմանը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Մեծ Արարատի գագաթ բարձրանալու պատմությանը՝ ներկայացնելով տարբեր ժամանակաշրջաններում իրականացված վերելքների նախապատմությունը, ընթացքը և նշանակությունը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Արարատ լեռան՝ որպես բնական, աշխարհագրական և պատմամշակութային նշանակություն ունեցող բարձունքի, հետազոտման և նվաճման պատմությունն է։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում լեռան աշխարհագրական առանձնահատկություններին, բարձրության, կլիմայական պայմանների, ռելիեֆի և սառցադաշտերի առանձնահատկություններին, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել գագաթ բարձրանալու հնարավորությունների և բարդության վրա։ Ներկայացվում են վաղ շրջանի ճանապարհորդների, հետազոտողների և լեռնագնացների փորձերը, նրանց կազմակերպած արշավախմբերը, վերելքների երթուղիները և հանդիպած բնական ու տեխնիկական դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմաններին, որոնցում իրականացվել են առաջին հաջողված վերելքները, ինչպես նաև դրանց պատմական հավաստիության, ժամանակագրության և մասնակիցների վերաբերյալ տեղեկություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեռնագնացության տեխնիկայի և կազմակերպման զարգացմանը՝ սկսած վաղ շրջանի արշավախմբերից մինչև ավելի համակարգված և մասնագիտացված վերելքներ։ Ուսումնասիրվում են նաև Արարատի հետ կապված ճանապարհորդական գրառումները, գիտական դիտարկումները և քարտեզագրական աշխատանքները, որոնք նպաստել են լեռան վերաբերյալ աշխարհագրական գիտելիքների ընդլայնմանը։ Վերելքների պատմությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես սպորտային կամ արկածային գործունեության պատմություն, այլև որպես գիտական հետազոտությունների, աշխարհագրական բացահայտումների և տարբեր ժողովուրդների ու ճանապարհորդների հետաքրքրությունների արտահայտություն։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև լեռան նկատմամբ մշակութային և խորհրդանշական վերաբերմունքը, նրա տեղը տարածաշրջանի պատմական հիշողության մեջ և Արարատի գագաթի նկատմամբ ձևավորված հետաքրքրությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել լեռնագնացության պատմությամբ, աշխարհագրությամբ, ճանապարհորդությունների պատմությամբ, տարածաշրջանի բնական և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ինչպես նաև պատմաբաններին, աշխարհագետներին և լեռնագնացության ոլորտի մասնագետներին։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հնությունից հետո ազգագրության (էթնոգրաֆիայի) զարգացման պատմական ընթացքի և տեսական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով այն գիտակարգային և մեթոդաբանական փոփոխությունները, որոնք ձևավորել են ժամանակակից մարդաբանությունն ու ազգագրական գիտությունը։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են հին աշխարհի մասին պատկերացումները և վաղ ճանապարհորդական նկարագրությունները աստիճանաբար վերածվել համակարգված գիտական հետազոտության՝ կենտրոնանալով տարբեր ժողովուրդների մշակույթների, սովորույթների, սոցիալական կառուցվածքների և ինքնության ուսումնասիրության վրա։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև միջնադարյան և նոր ժամանակների աղբյուրները, եվրոպական գիտական մտքի զարգացումը և գաղութային փորձառության ազդեցությունը ազգագրական գիտելիքի ձևավորման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դաշտային հետազոտությունների մեթոդների առաջացմանը, համեմատական մարդաբանության ձևավորմանը և մշակութային հարաբերականության գաղափարի զարգացմանը։ Վերլուծվում են նաև ազգագրության կապերը պատմության, սոցիոլոգիայի և լեզվաբանության հետ՝ ընդգծելով դրա միջառարկայական բնույթը։ Գիրքը ներկայացնում է ազգագրության զարգացման ընդհանուր պատկերը հնությունից հետո՝ ցույց տալով, թե ինչպես է այն դարձել ժամանակակից սոցիալական գիտությունների կարևոր բաղադրիչ։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է XVI–XVII դարերի ռուսական վարքագրական գրականության լեզվի ուսումնասիրությանը՝ ավանդական լեզվական ու ոճական համակարգի պահպանման և նոր արտահայտչամիջոցների ձևավորման փոխհարաբերության տեսանկյունից։ Հետազոտության նյութ են ծառայում Միխայիլ Կլոպսկու վարքի Տուչկովյան խմբագրությունը, Յուլիանիա Լազարևսկայայի, Եպիֆանիոսի և ավագերեց Ավվակումի վարքերը, որոնց համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևել ռուսական վարքագրության լեզվի զարգացման միտումներին և բացահայտել տարբեր ժամանակաշրջանների ու հեղինակային ոճերի առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն բանի վրա, թե ինչպես են միջնադարյան գրական ավանդույթին բնորոշ լեզվական կաղապարները, եկեղեցական-գրքային բառապաշարը, կայուն արտահայտությունները և պատումային կառուցվածքները փոխազդում կենդանի խոսքի, կենցաղային բառապաշարի և անհատական հեղինակային արտահայտչաձևերի հետ։ Վարքագրական ժանրը դիտարկվում է որպես կանոնական սկզբունքներով ձևավորված գրական համակարգ, որի հիմնական նպատակներից էր սրբի կյանքի, բարեպաշտության, հոգևոր փորձառության և բարոյական կերպարի ներկայացումը։ Այդ պատճառով տեքստերում ավանդաբար կիրառվում էին որոշակի թեմատիկ կառուցվածքներ, բնորոշ խոսքային բանաձևեր և բարձր գրքային ոճին համապատասխան լեզվական միջոցներ։ Միաժամանակ XVI–XVII դարերի ստեղծագործություններում նկատվող փոփոխությունները վկայում են ժանրի աստիճանական վերափոխման և իրական կյանքի, անձնական փորձի ու անհատական խոսքի առավել ակտիվ ներթափանցման մասին։ Քննության են առնվում բառապաշարային, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունները, եկեղեցասլավոնական ու արևելասլավոնական լեզվական տարրերի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև խոսակցական և ժողովրդական արտահայտությունների գործածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմողի կերպարին և հեղինակային խոսքի անհատականացմանը։ Տարբեր տեքստերի համեմատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է ավանդական անանձնական կամ կանոնական պատումը աստիճանաբար ձեռք բերել ավելի ընդգծված հեղինակային բնույթ, հուզականություն և ինքնակենսագրական երանգներ։ Այս տեսանկյունից հատկապես նշանակալի է XVII դարի գրական մշակույթում առաջին դեմքով պատմելու, անձնական ապրումների ներկայացման և կենդանի խոսքին մոտ լեզվական կառուցվածքների տարածումը։ Ուսումնասիրվում են նաև ուղիղ խոսքի, երկխոսությունների, կրկնությունների, դիմումների, հուզական արտահայտությունների, գնահատողական բառապաշարի և պատկերավոր միջոցների գործառույթները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս բացահայտել, թե ինչպես է վարքագրական պատումը դուրս գալիս խիստ կանոնական սահմաններից և ձեռք բերում գեղարվեստական ու ոճական նոր հատկանիշներ։ Կարևորվում է կենցաղային իրականության նկարագրությունների ընդլայնումը, քանի որ առօրյա կյանքի մանրամասների ներմուծումը տեքստերին հաղորդում է պատմական և սոցիալական լրացուցիչ բովանդակություն։ Ավանդույթի և նորույթի հարաբերակցությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես հին ձևերի պարզ փոխարինում նորերով, այլ որպես շարունակական փոխազդեցություն, որի ընթացքում ժանրային կանոնը պահպանվում է՝ միաժամանակ հարմարվելով լեզվի, գրականության և հասարակական գիտակցության փոփոխություններին։ Առանձին ստեղծագործությունների լեզվական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել տարբեր հեղինակների և խմբագրությունների մոտ ավանդական տարրերի պահպանման աստիճանը, ինչպես նաև բացահայտել նոր լեզվաոճական միտումների տարածման առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև ռուս գրական լեզվի պատմության տեսանկյունից, քանի որ ուսումնասիրվող նյութը ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանը, երբ գրքային և կենդանի խոսքային լեզվական տարրերի փոխազդեցությունն առավել նկատելի էր դառնում և նախադրյալներ էր ստեղծում հետագա գրական լեզվի զարգացման համար։ Լեզվական նյութի քննությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ միջնադարյան ռուսական գրականության ժանրային համակարգի փոփոխությունները, հեղինակային ինքնագիտակցության զարգացումը և ավանդական հոգևոր գրականությունից դեպի առավել անհատականացված պատում անցնելու գործընթացը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի պատմության, պատմական ոճագիտության, հին ռուսական գրականության, տեքստաբանության, վարքագրության և միջնադարյան գրական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Գրականություն

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Պերճ Պռոշյանի ստեղծագործական ժառանգությունը՝ ընդգրկելով նրա վեպերից, պատմվածքներից և արձակ գործերից ընտրված նմուշներ, որոնք արտացոլում են XIX դարի հայ գյուղական կյանքի սոցիալական և բարոյական պատկերները։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում գյուղացիության կյանքը, կրթության և լուսավորության գաղափարները, ինչպես նաև հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում։ Պռոշյանը վարպետորեն ներկայացնում է մարդկանց կենցաղը, հոգեբանական առանձնահատկությունները և սոցիալական խնդիրները՝ համադրելով ռեալիստական պատումը և դաստիարակչական գաղափարները։ Այս ընտրանին հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ծանոթանալ հայ ռեալիստական արձակի ձևավորման փուլերին և գնահատել Պռոշյանի ներդրումը ազգային գրականության զարգացման գործում։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է քրոնիկ միելոիդ լեյկոզով հիվանդների ցիտոգենետիկ հետազոտությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով քրոմոսոմային փոփոխությունների հայտնաբերմանը, դրանց բնութագրմանը և հիվանդության ընթացքի գնահատման մեջ դրանց նշանակությանը։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ քրոմոսոմային մակարդակում տեղի ունեցող փոփոխությունները կարող են կարևոր տեղեկություն տրամադրել հիվանդության առաջացման և զարգացման մեխանիզմների, ինչպես նաև դրա կենսաբանական առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդների բջիջների քրոմոսոմային կազմը, կառուցվածքային և թվային շեղումները, դրանց հաճախականությունն ու արտահայտվածությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի քրոնիկ միելոիդ լեյկոզին բնորոշ քրոմոսոմային վերադասավորումների հայտնաբերումը, որոնք կապված են հիվանդության մոլեկուլային հիմքի հետ և կարևոր դեր ունեն ախտորոշման ու հիվանդության մոնիթորինգի գործընթացում։ Ցիտոգենետիկ տվյալների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս համադրել քրոմոսոմային փոփոխությունները հիվանդության կլինիկական դրսևորումների և ընթացքի հետ՝ նպաստելով հիվանդների ավելի ամբողջական բնութագրմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ցիտոգենետիկ հետազոտության մեթոդներին, ստացված արդյունքների մեկնաբանությանը և դրանց կիրառական նշանակությանը բժշկական պրակտիկայում։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր են ոչ միայն ախտորոշման ճշգրտման, այլև բուժման նկատմամբ պատասխանի գնահատման և հիվանդության ընթացքում նոր ցիտոգենետիկ փոփոխությունների հայտնաբերման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հեմատոլոգներին, ուռուցքաբաններին, բժշկական գենետիկայի և ցիտոգենետիկայի մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտներում սովորող և հետազոտական աշխատանք իրականացնող մասնագետներին։