Կողմնային շղթայում չհագեցած և հետերոցիկլիկ խմբեր պարունակող էնանտիոմերապես հարստացված ոչ սպիտակուցային ամինաթթուների ու պեպտիդների սինթեզ և հետազոտում

Պատմություն

Գիրքը նվիրված է Մեծ Հայքի թագավորությունում հոգևոր և աշխարհիկ իշխանությունների փոխհարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով Ք.ա. IV դարից մինչև Ք.ծ. դարերը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են պետական իշխանության և կրոնական կառույցների ձևավորման, փոխազդեցության և փոխադարձ ազդեցության գործընթացները՝ հաշվի առնելով Հայաստանի քաղաքական, սոցիալական և մշակութային զարգացման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը դիտարկում է նախաքրիստոնեական շրջանի կրոնական համակարգը, քրմական դասի դիրքն ու գործառույթները, սրբավայրերի և պաշտամունքային կենտրոնների դերը, ինչպես նաև արքայական իշխանության և կրոնական վերնախավի միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես էր կրոնական գաղափարախոսությունն օգտագործվում պետական իշխանության հեղինակության ամրապնդման և հասարակական կարգի պահպանման համար, և հակառակը՝ ինչպես էր արքայական իշխանությունը ներգործում կրոնական հաստատությունների կազմակերպման ու գործունեության վրա։ Աշխատության կարևորագույն հատվածներից մեկը քրիստոնեության տարածման և պետական կրոն հռչակվելու գործընթացն է, որը արմատապես փոխեց հոգևոր և աշխարհիկ իշխանությունների հարաբերությունների բնույթը։ Քննարկվում են Հայ եկեղեցու ձևավորման ու ամրապնդման, հոգևորականության հասարակական և քաղաքական դերակատարության, եկեղեցական սեփականության, իշխանության և իրավասությունների հարցերը, ինչպես նաև արքունիքի և եկեղեցական վերնախավի համագործակցության ու հակասությունների դրսևորումները։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են կրոնական և քաղաքական ինստիտուտները փոխադարձաբար ազդել միմյանց վրա և ինչ դեր են ունեցել պետականության պահպանման, ազգային ինքնության ձևավորման ու հասարակական հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայոց հին և վաղ միջնադարյան պատմությամբ, հայկական կրոնական ավանդույթներով, եկեղեցու պատմությամբ և պետություն-եկեղեցի հարաբերությունների ձևավորմամբ հետաքրքրվող պատմաբանների, հայագետների, կրոնագետների, մշակութաբանների, ուսանողների և հետազոտողների համար։

Պատմություն

Աշխատության առանցքում գտնվում է այն հարցը, թե ինչպես ենք մենք իմանում անցյալի մասին։ Հեղինակը մանրամասն ներկայացնում է պատմական աղբյուրների տեսակները՝ գրավոր, նյութական, բանավոր և այլ, և բացատրում է, թե ինչպիսի դեր ունի յուրաքանչյուրն հայոց պատմության վերականգնման գործում։ Գրավոր աղբյուրների շարքում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում միջնադարյան պատմիչների աշխատությունները, տարեգրությունները, վավերագրերը և պաշտոնական փաստաթղթերը, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնել տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական և մշակութային պատկերը։ Մելիք-Բախշյանը մեծ ուշադրություն է դարձնում նաև աղբյուրների քննադատությանը՝ ցույց տալով, որ պատմաբանը չի կարող պարզապես ընդունել աղբյուրները որպես անվիճելի ճշմարտություն։ Նա ներկայացնում է, թե ինչպես պետք է վերլուծել աղբյուրի ծագումը, հեղինակությունը, նպատակները և հնարավոր կողմնակալությունները։ Այս մոտեցումը կապվում է պատմագիտության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի՝ պատմական քննադատություն-ի հետ, որը թույլ է տալիս ավելի հավաստի պատկեր կազմել անցյալի մասին։ Գրքում առանձին բաժիններ են նվիրված հնագիտական նյութերին, արձանագրություններին, դրամագիտությանը և այլ օժանդակ գիտություններին, որոնք լրացնում են գրավոր աղբյուրների տվյալները։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ հայոց պատմության ուսումնասիրությունը պահանջում է բազմակողմանի մոտեցում, որտեղ տարբեր աղբյուրներ փոխլրացնում են միմյանց։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկություններից է նաև նրա մեթոդաբանական ուղղվածությունը։ Այն օգնում է ընթերցողին հասկանալ ոչ միայն «ինչ է տեղի ունեցել», այլ նաև «ինչպես է պետք ուսումնասիրել, վերլուծել և մեկնաբանել պատմությունը»։ Այս պատճառով գիրքը հատկապես օգտակար է ուսանողների, հետազոտողների և նրանց համար, ովքեր ցանկանում են խորությամբ զբաղվել պատմագիտությամբ որպես գիտություն։

Լրագրություն

Եվրոպայում տեղի ունեցած շաբաթվա կարևորագույն իրադարձությունները ներկայացվում են ազդեցիկ լուսանկարների միջոցով՝ արտացոլելով ինչպես մարդասիրական ճգնաժամերը, այնպես էլ քաղաքական ու հասարակական զարգացումները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է Լեռնային Ղարաբաղից հազարավոր մարդկանց հարկադիր տեղահանության, նրանց անցած դժվար ճանապարհի և ստեղծված հումանիտար իրավիճակի վրա, միաժամանակ ներկայացվում են եվրոպացի առաջնորդների քննարկումները միգրացիոն ճգնաժամի, բնական աղետների, մարզական իրադարձությունների և այլ նշանակալի դեպքերի մասին։ Լուսանկարները պատմում են մարդկանց ապրումների, կորուստների, դիմացկունության և ժամանակակից աշխարհի կարևոր իրադարձությունների մասին՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով մեկ հայացքով տեսնել շաբաթվա ամենանշանակալի պահերը և դրանց մարդկային ու քաղաքական ազդեցությունը։

Պատմություն

Այս փաստաթուղթը ներկայացնում է Թիֆլիսում ձևավորված հայկական բարեգործական միության գործունեության կարգավորող իրավական հիմքը, որտեղ մանրամասն սահմանվում են կազմակերպության ստեղծման նպատակները, կառուցվածքը, անդամակցության ձևերը և կառավարման սկզբունքները։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի վերջին Կովկասում հայկական համայնքի ներսում ձևավորված սոցիալական ինքնակազմակերպման բարձր մակարդակը և բարեգործության ինստիտուցիոնալացման փորձերը։ Փաստաթղթի հիմնական գաղափարական ուղղվածությունը կապված է կրթության տարածման, աղքատության նվազեցման և հասարակական աջակցության համակարգված կազմակերպման հետ՝ հատկապես հայկական բնակչության շրջանում, առանց սոցիալական կամ կրոնական տարբերակման։ Նման կառույցների միջոցով նպատակ էր դրվում աջակցել կարիքավորներին, զարգացնել կրթական հաստատությունները, խթանել մշակութային և հասարակական առաջընթացը, ինչպես նաև ձևավորել կայուն համայնքային համերաշխություն։ Կանոնադրության նախագծային բնույթը ցույց է տալիս, որ այն եղել է ոչ միայն գործողությունների կանոնակարգ, այլ նաև քննարկվող և կատարելագործվող փաստաթուղթ, որը պետք է համապատասխանեցվեր ժամանակի իրավական և հասարակական պահանջներին, միաժամանակ պահպանելով բարեգործական աշխատանքի հիմնական արժեքները՝ կամավորություն, անշահախնդրություն և հասարակական օգտակարություն։

Կրոն

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնյաների և այլ ոչ մուսուլմանական համայնքների քաղաքական, իրավական, սոցիալական ու տնտեսական դրության ուսումնասիրությանը Օմայյան խալիֆայության ժամանակաշրջանում՝ VII–VIII դարերում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գործընթացների վրա, որոնց միջոցով իսլամական իշխանության հաստատումից հետո նախկին բյուզանդական և սասանյան տարածքների բազմակրոն բնակչությունը ներառվեց նոր պետական համակարգի մեջ։ Քննության են առնվում քրիստոնեական տարբեր համայնքների կարգավիճակը, նրանց հարաբերությունները կենտրոնական և տեղական իշխանությունների հետ, հարկային պարտավորությունները, վարչական համակարգում մասնակցությունը և կրոնական կյանքի կազմակերպման պայմանները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քրիստոնյաների դերին պետական կառավարման, գրագրության, ֆինանսական գործերի, բժշկության, կրթության և մտավոր կյանքի ոլորտներում, որտեղ նախորդ ժամանակաշրջաններից պահպանված գիտելիքներն ու մասնագիտական ավանդույթները շարունակում էին կարևոր նշանակություն ունենալ։ Ուսումնասիրվում է նաև արաբերենի՝ որպես պետական կառավարման հիմնական լեզվի աստիճանական հաստատումը և դրա ազդեցությունը քրիստոնեական ու մյուս համայնքների հասարակական դիրքի և մշակութային կյանքի վրա։ Կարևորվում են հարկային համակարգի փոփոխությունները, կրոնական պատկանելության և իրավական կարգավիճակի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև տարբեր շրջաններում իշխանությունների քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Քրիստոնյաների հետ մեկտեղ դիտարկվում են հրեական, զրադաշտական և այլ կրոնական խմբերի հասարակական դիրքերը՝ հնարավորություն տալով ներկայացնել խալիֆայության բազմազգ ու բազմակրոն կառուցվածքը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է առօրյա համակեցության ուսումնասիրությունը՝ առևտրի, քաղաքային կյանքի, վարչական ծառայության և մշակութային փոխազդեցությունների տեսանկյունից։ Դիտարկվում են նաև կրոնական ինքնության պահպանման, եկեղեցական կառույցների գործունեության և համայնքային կազմակերպման հարցերը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ տարբեր համայնքների դրությունը միատեսակ չէր և կարող էր փոփոխվել՝ կախված ժամանակաշրջանից, աշխարհագրական տարածքից, տեղական պայմաններից և իշխանությունների քաղաքականությունից։ Հատուկ նշանակություն է տրվում սկզբնաղբյուրների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ արաբական, քրիստոնեական և այլ պատմագրական ավանդույթների միջոցով ժամանակաշրջանի հասարակական հարաբերությունների առավել բազմակողմանի պատկերը վերականգնելու համար։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ վաղ իսլամական պետության կառավարման առանձնահատկությունները, կրոնական բազմազանության պայմաններում հասարակական հարաբերությունների զարգացումը և քրիստոնեական ու իսլամական մշակույթների միջև ձևավորված երկարատև փոխազդեցությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել Մերձավոր Արևելքի միջնադարյան պատմության, իսլամագիտության, քրիստոնեական համայնքների պատմության, կրոնագիտության և միջմշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Պատմություն

Տաթևի և Գլաձորի համալսարանները միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կրթական և գիտական կենտրոններից էին, որոնք մեծ դեր են ունեցել հայ մշակույթի, գիտության և հոգևոր կյանքի զարգացման գործում։ Տաթևի վանք գործում էր Տաթևի համալսարանը, որը հատկապես զարգացավ XIV դարում և հայտնի էր իր բարձր մակարդակի կրթությամբ, փիլիսոփայության, աստվածաբանության, մաթեմատիկայի, գրչության և մանրանկարչության ուսուցմամբ։ Այստեղ դասավանդել են նշանավոր մտածողներ, որոնցից հայտնի են Հովհաննես Որոտնեցի և Գրիգոր Տաթևացի։ Գլաձորի համալսարան հիմնադրվել է XIII դարի վերջում և համարվել է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր ուսումնագիտական կենտրոններից մեկը։ Այն հայտնի էր որպես «Երկրորդ Աթենք» և «Մայրաքաղաք իմաստության»։ Համալսարանում ուսումը տևում էր 7-8 տարի, և այստեղ կրթվել են բազմաթիվ վարդապետներ, գիտնականներ ու արվեստագետներ։ Գլաձորի համալսարանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական կրթության, ձեռագրարվեստի և մանրանկարչության զարգացման մեջ։