Հայաստանի Հանրապետության ագրարային ոլորտի միջազգային ինտեգրման հիմնախնդիրները

Lեզվաբանություն

Grammaire expliquée du français աշխատությունը ֆրանսերենի քերականության ուսումնական ձեռնարկ է, որը նպատակ ունի համակարգված և հասկանալի ձևով ներկայացնելու ֆրանսերենի կառուցվածքային կանոնները՝ սկսած հիմնական խոսքի մասերից մինչև բարդ շարահյուսական կառուցվածքներ, այն բացատրում է ժամանակների կիրառությունը, բայերի խոնարհման առանձնահատկությունները, դերանունների, նախդիրների և շարադասության ճիշտ օգտագործումը, միաժամանակ ընդգծելով հաճախ հանդիպող սխալները և դրանց ճիշտ ձևերը, գիրքը կառուցված է այնպես, որ ուսանողը կարողանա ոչ միայն հիշել կանոնները, այլ նաև կիրառել դրանք իրական հաղորդակցության մեջ՝ գրավոր և բանավոր խոսքում, ներառելով բազմաթիվ օրինակներ և վարժություններ, որոնք նպաստում են լեզվական մտածողության զարգացմանը և ֆրանսերենի ավելի բնական ընկալմանը, ինչը այն դարձնում է օգտակար թե՛ սկսնակների, թե՛ միջին մակարդակի սովորողների համար։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեության և XX դարի հայկական ազգային երաժշտական-կատարողական մշակույթի փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն նպատակ ունի լրացնել հայ երաժշտական կատարողական արվեստի պատմության մեջ առկա կարևոր բացը՝ ներկայացնելով սիմֆոնիկ նվագախմբի ձևավորման, զարգացման և ազգային մշակութային գործընթացներում ունեցած դերի ամբողջական պատկերը։ Ազգային գրադարանի շտեմարանի տվյալներով՝ աշխատությունը Նարեկ Վալենտինի Թովմասյանի 2002 թվականի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսությունն է, որը հրատարակվել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի կողմից։ Հետազոտության հիմնական առանցքը սիմֆոնիկ նվագախմբի և ազգային մշակույթի փոխազդեցությունն ու փոխադարձ ազդեցությունն է։ Աշխատության մեջ նվագախումբը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտական ստեղծագործությունների կատարող կոլեկտիվ, այլև որպես ազգային երաժշտական մշակույթի ձևավորման, պահպանման, տարածման և զարգացման կարևոր հաստատություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն պատմական ու մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանում ձևավորվել և զարգացել է պրոֆեսիոնալ սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը, ինչպես նաև այն դերակատարությունը, որ ունեցել են նվագախմբերը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի ձեռքբերումները հանրությանը ներկայացնելու և ազգային երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելու գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարմանը և դրանց մեկնաբանության առանձնահատկություններին։ Նվագախմբային կատարումը ներկայացվում է որպես այն միջավայրը, որտեղ ազգային երաժշտական լեզուն կարող է դրսևորվել մեծածավալ սիմֆոնիկ և գործիքային ստեղծագործություններում՝ միաժամանակ մտնելով համաշխարհային դասական երաժշտության հետ ստեղծագործական երկխոսության մեջ։ Հետազոտության կարևոր հատվածներից մեկը նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավարների և դիրիժորների գործունեության ուսումնասիրությունն է, քանի որ նրանց մասնագիտական սկզբունքներն էապես ազդել են երկացանկի ձևավորման, կատարողական ոճի և ազգային երաժշտության մեկնաբանման վրա։ Մասնավորապես, ուսումնասիրություններում ընդգծվում է Դավիթ Խանջյանի նշանակալի ներդրումը հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների մեկնաբանման և նվագախմբի գործունեության նոր որակների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ազգային և համաշխարհային երաժշտական ժառանգության համադրությունը։ Սիմֆոնիկ նվագախմբի երկացանկում հայկական ստեղծագործությունների ընդգրկումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված ազգային մշակութային դրսևորում, այլ որպես հայ երաժշտության՝ համաշխարհային սիմֆոնիկ ավանդույթի մեջ ներկայանալու միջոց։ Այս տեսանկյունից նվագախմբի գործունեությունը նպաստում է ինչպես ազգային երաժշտության պահպանմանը, այնպես էլ դրա նոր մեկնաբանությունների և կատարողական ավանդույթների ձևավորմանը։ Թեմայի շրջանակում կարևոր է նաև տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական քաղաքականության և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նվագախմբային կյանքի վրա, քանի որ պետական և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը մեծապես պայմանավորել է համերգային կյանքի կազմակերպումը, կատարողների պատրաստումը, երկացանկի ընտրությունը և նոր ստեղծագործությունների ներկայացումը։ Պատմական համատեքստում հարկ է տարբերակել ներկայիս Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ավելի վաղ գոյություն ունեցած նույնանուն կոլեկտիվներից. ներկայիս նվագախումբը հիմնադրվել է Սերգեյ Սմբատյանի կողմից 2005 թվականին, մինչդեռ խորհրդային շրջանում «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբ» անվանումը գործածվել է այլ նվագախմբի համար։ Ներկայիս կոլեկտիվի պետական կարգավիճակը ձևավորվել է ՀՀ կառավարության 2014 թվականի որոշմամբ, որտեղ նրա գործունեության նպատակների թվում ամրագրված են երաժշտարվեստի նկատմամբ հասարակության հոգևոր պահանջների բավարարումը և ազգային երաժշտական-կատարողական արվեստի ավանդույթների պահպանումն ու զարգացումը։ Աշխատության ընդհանուր նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը դիտարկել հայկական մշակույթի ավելի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է նվագախմբային կատարումը դարձել ազգային կոմպոզիտորական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման կարևոր միջոց, ինչպես են դիրիժորներն ու երաժիշտները մասնակցել ազգային կատարողական դպրոցի ձևավորմանը, և ինչպես է հայկական երաժշտությունը սիմֆոնիկ ժանրի միջոցով հաղորդակցվել համաշխարհային երաժշտական մշակույթի հետ։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտագետների, արվեստագետների, երաժշտական բուհերի ուսանողների, կատարողների և հայկական ազգային երաժշտական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ համադրում է պատմական, երաժշտագիտական և մշակութաբանական մոտեցումները և սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեությունը ներկայացնում է որպես ազգային մշակութային ինքնության պահպանման ու զարգացման կարևոր բաղադրիչ։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայերենի ուսուցման մեթոդական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման հնարավոր ուղիների մշակմանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով լեզվի պահպանման, փոխանցման և կրթական համակարգում արդյունավետ կիրառման խնդիրներին։ Գրքում վերլուծվում են արևմտահայերենի ուսուցման ժամանակակից և ավանդական մեթոդները, դրանց առավելություններն ու սահմանափակումները, ինչպես նաև ուսումնական գործընթացի կազմակերպման առանձնահատկությունները տարբեր տարիքային խմբերի և լեզվական պատրաստվածության մակարդակների համար։ Հեղինակը դիտարկում է լեզվի ուսուցման հոգեբանական, մանկավարժական և սոցիալ-մշակութային գործոնները՝ ընդգծելով մայրենի լեզվի դերը ազգային ինքնության պահպանման և մշակութային շարունակականության ապահովման գործում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև դասագրքերի և ուսումնական նյութերի մշակման սկզբունքները, ուսուցչի պատրաստման խնդիրները, ինչպես նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և թվային միջավայրի կիրառման հնարավորությունները լեզվի ուսուցման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արևմտահայերենի պահպանման արդի մարտահրավերներին սփյուռքահայ համայնքներում և դրանց հաղթահարման ռազմավարություններին՝ ներառյալ կրթական ծրագրերի բարելավումը և համայնքային նախաձեռնությունների զարգացումը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, մանկավարժների, հայերենի ուսուցիչների, մեթոդիստների, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են արևմտահայերենի պահպանման և զարգացման հարցերով։

Մանկավարժություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցի միջին և ավագ դասարաններում գրականության տեսության ուսուցման մեթոդական կազմակերպման խնդիրներին՝ ընդգծելով տեսական գիտելիքների դերը գրական տեքստերի ընկալման, վերլուծության և քննադատական մտածողության զարգացման գործընթացում։ Աշխատությունում դիտարկվում է, թե ինչպես են գրականագիտական հիմնական հասկացությունները՝ ժանր, սյուժե, կերպար, գաղափար, կոմպոզիցիա և գեղարվեստական միջոցներ, աստիճանաբար ներմուծվում ուսումնական ծրագրում և հարմարեցվում աշակերտների տարիքային առանձնահատկություններին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցման մեթոդներին, որոնք խթանում են ակտիվ քննարկումը, համեմատական վերլուծությունը և ստեղծագործական մեկնաբանությունը՝ թույլ տալով աշակերտներին ոչ միայն վերարտադրել, այլև հասկանալ գրական երևույթների ներքին կառուցվածքը։ Քննարկվում են նաև ուսուցչի դերի առանձնահատկությունները՝ որպես ուղղորդող և միջնորդող գործիչ, որը նպաստում է տեսական նյութի հասանելի և հետաքրքիր մատուցմանը։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ գրականության տեսության արդյունավետ ուսուցումը նպաստում է աշակերտների լեզվամտածողության զարգացմանը, ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը և գրականության նկատմամբ խորացված հետաքրքրության առաջացմանը։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է իրավիճակային (սիտուատիվ) պարապմունքների կիրառմանը որպես ռուսաց լեզվի ուսուցման հաղորդակցական սկզբունքի իրականացման արդյունավետ միջոց մանկավարժական բուհերում՝ ընդգծելով ուսանողների լեզվական և հաղորդակցական կարողությունների զարգացման դերը։ Հեղինակը վերլուծում է հաղորդակցական ուսուցման մոտեցման տեսական հիմքերը և դրա կիրառման առանձնահատկությունները բարձրագույն մանկավարժական կրթության պայմաններում։ Գրքում դիտարկվում է իրավիճակային ուսուցման մեթոդը՝ որպես իրական կամ մոդելավորված հաղորդակցական իրավիճակների ստեղծում, որոնց միջոցով ուսանողները զարգացնում են խոսքային ակտիվություն, լեզվական ճշգրտություն և ինտերակտիվ փոխգործակցության հմտություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դասի կազմակերպման ձևերին՝ դերային խաղեր, քննարկումներ, խնդրահարույց իրավիճակների լուծում և խմբային աշխատանքներ, որոնք նպաստում են լեզվի գործնական կիրառմանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև ուսանողների մոտիվացիայի բարձրացման և մասնագիտական հաղորդակցական պատրաստվածության ձևավորման հարցերը՝ մանկավարժական գործունեության համատեքստում։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ իրավիճակային պարապմունքները արդյունավետ միջոց են լեզվի ուսուցման գործընթացը ակտիվացնելու և հաղորդակցական կարողությունները զարգացնելու համար։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, մանկավարժների և ռուսաց լեզվի դասավանդողների համար։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է մարդու իրավունքների գաղափարի մեթոդաբանական, պատմափիլիսոփայական և տեսաիրավական հիմքերի համալիր ուսումնասիրությանը՝ մարդու իրավունքները դիտարկելով որպես իրավական, փիլիսոփայական և հասարակական մտքի զարգացման ընթացքում ձևավորված բազմաշերտ երևույթ։ Հետազոտության առանցքում մարդու ազատության, արժանապատվության, հավասարության և արդարության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումն ու դրանց աստիճանական վերածումն է իրավական սկզբունքների և ինստիտուտների։ Պատմափիլիսոփայական տեսանկյունից քննվում են մարդու բնական իրավունքների, պետության և անհատի հարաբերությունների, հասարակական պայմանագրի, իրավական հավասարության և անձնական ազատության վերաբերյալ տարբեր գաղափարական ավանդույթներ՝ ցույց տալով դրանց ազդեցությունը ժամանակակից իրավական մտածողության ձևավորման վրա։ Մեթոդաբանական հատվածում կարևորվում են մարդու իրավունքների ուսումնասիրության տարբեր մոտեցումները՝ իրավաբանական, պատմական, համեմատական, համակարգային և փիլիսոփայական, որոնք հնարավորություն են տալիս նույն երևույթը վերլուծել տարբեր մակարդակներում։ Տեսաիրավական առումով դիտարկվում են մարդու իրավունք հասկացության բովանդակությունը, իրավունքների դասակարգման սկզբունքները, անհատի իրավական կարգավիճակը, իրավունքների և ազատությունների փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև իրավունքների և համապատասխան պարտականությունների կապը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետության դերին՝ մարդու իրավունքները ճանաչելու, հարգելու և իրավական պաշտպանության մեխանիզմներ ապահովելու համատեքստում։ Քննվում է նաև մարդու իրավունքների համընդհանուր բնույթի և դրանց իրականացման պատմական, սոցիալական ու մշակութային պայմանների փոխհարաբերությունը։ Կարևոր խնդիրներից է իրավունքների հնարավոր սահմանափակումների իրավական բնույթի ուսումնասիրությունը և այն սկզբունքների վերլուծությունը, որոնց միջոցով իրավական համակարգը փորձում է հավասարակշռել անհատի ազատությունը, այլ անձանց իրավունքները և հանրային շահերը։ Անդրադարձ է կատարվում ազգային և միջազգային իրավական համակարգերի փոխազդեցությանը, մարդու իրավունքների պաշտպանության ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներին և իրավական պետության գաղափարի նշանակությանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրավունքի տեսության, իրավունքի փիլիսոփայության, քաղաքական և իրավական մտքի պատմության ու մարդու իրավունքների տեսության մոտեցումները՝ ներկայացնելով մարդու իրավունքները որպես պատմականորեն զարգացող և ժամանակակից իրավակարգերի համար հիմնարար նշանակություն ունեցող համակարգ։