Հայ կրթական գործը Սփյուռքում (Լիբանան, Սիրիա)

Իրավաբանություն

Պատիժը քրեական իրավունքի կարևորագույն ինստիտուտներից է, որը կիրառվում է պետության կողմից հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ և արտահայտում է հասարակության ու պետության բացասական վերաբերմունքը կատարված արարքի նկատմամբ։ Այն հանդիսանում է իրավական հարկադրանքի միջոց և նշանակվում է միայն դատարանի դատավճռով՝ օրենքով սահմանված կարգով։ Պատժի հիմնական էությունը կայանում է նրանում, որ այն սահմանափակում է անձի որոշ իրավունքներ և ազատություններ՝ նպատակ ունենալով վերականգնել արդարությունը, կանխել նոր հանցագործությունները և ուղղել հանցագործություն կատարած անձին։ Քրեական պատիժը տարբերվում է իրավական պատասխանատվության մյուս ձևերից իր խստությամբ և հասարակական վտանգավորությամբ, քանի որ այն կիրառվում է միայն այն դեպքերում, երբ կատարված արարքը համարվում է հանցագործություն։ Պատժի նպատակները բազմաբնույթ են և կարևոր նշանակություն ունեն հասարակության անվտանգության ապահովման գործում։ Առաջին հերթին պատիժը նպատակ ունի վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ցույց տալ, որ օրենքի խախտումը անպատիժ չի մնում։ Բացի դրանից, պատժի կարևոր նպատակներից է դատապարտյալի ուղղումը և վերադաստիարակումը, որպեսզի նա հետագայում հրաժարվի հակաիրավական վարքագծից և վերադառնա հասարակության լիարժեք կյանքին։ Մյուս կարևոր նպատակը նոր հանցագործությունների կանխարգելումն է՝ ինչպես դատապարտյալի, այնպես էլ մյուս անձանց կողմից, քանի որ պատժի անխուսափելիությունը զսպող ազդեցություն է ունենում հասարակության վրա։ Քրեական օրենսդրությամբ նախատեսվում են պատժի տարբեր տեսակներ՝ կախված հանցագործության ծանրությունից և հասարակական վտանգավորության աստիճանից։ Ամենատարածված տեսակներից են տուգանքը, հանրային աշխատանքները, որոշ իրավունքներից զրկելը, կալանքը, ազատազրկումը և որոշ դեպքերում ցմահ ազատազրկումը։ Տուգանքը կիրառվում է հիմնականում ոչ ծանր հանցագործությունների դեպքում և արտահայտվում է դրամական վճարի ձևով։ Հանրային աշխատանքները նախատեսում են հասարակության օգտին որոշակի աշխատանքների կատարում, իսկ ազատազրկումը ենթադրում է անձի մեկուսացում հասարակությունից որոշակի ժամկետով։ Ցմահ ազատազրկումը համարվում է ամենախիստ պատիժներից մեկը և կիրառվում է առանձնապես ծանր հանցագործությունների համար։ Ժամանակակից քրեական իրավունքում մեծ ուշադրություն է դարձվում նաև մարդասիրության սկզբունքին, որի համաձայն պատիժը չպետք է նպատակ ունենա ֆիզիկական տառապանք պատճառել կամ նվաստացնել անձի արժանապատվությունը։ Կարևոր է, որ պատիժը լինի արդար, համաչափ և համապատասխանի կատարված հանցագործության բնույթին։ Այսպիսով, պատիժը հանդիսանում է իրավական պետության կարևոր միջոցներից մեկը, որն ապահովում է հասարակական կարգի պահպանումը, մարդու իրավունքների պաշտպանությունը և հանցավորության դեմ արդյունավետ պայքարը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում 1960–1980-ական թվականներին դիզայնի՝ որպես ինքնուրույն գեղարվեստական և մասնագիտական ոլորտի ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա զարգացման վրա ազդած գեղարվեստակիրառական, մշակութային, հասարակական և պատմական նախադրյալները։ Հետազոտության հեղինակը Լիլիթ Ռաֆայելի Մելիքյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2014 թվականի հունիսի 12-ին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում՝ «Կերպարվեստ, դեկորատիվ և կիրառական արվեստ, դիզայն» մասնագիտությամբ։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային կյանքի կարևոր մի փուլ, երբ արդյունաբերության, քաղաքաշինության, կենցաղի, արտադրության և հասարակական միջավայրի փոփոխությունները նոր պահանջներ էին առաջադրում առարկայական և տեսողական միջավայրի կազմակերպման նկատմամբ։ Այս պայմաններում դիզայնը աստիճանաբար առանձնանում էր զուտ դեկորատիվ-կիրառական գործունեությունից և ձեռք էր բերում ավելի լայն գործառույթ՝ կապված մարդու առօրյա միջավայրի, արտադրանքի, հանրային տարածքների, գրաֆիկական հաղորդակցության և արդյունաբերական արտադրության գեղարվեստական կազմակերպման հետ։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել դեկորատիվ և կիրառական արվեստի ավանդույթների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հայկական գեղարվեստական մշակույթում ձևավորված նյութերի, զարդանախշերի, գունային լուծումների, ձեռարվեստի և ազգային պատկերային մտածողության փորձը հիմք էր ստեղծում նոր մասնագիտական դիզայնի լեզվի ձևավորման համար։ Միաժամանակ հետազոտությունը դիտարկում է խորհրդային արդիականացման ազդեցությունը, որի պայմաններում զանգվածային արտադրության, նոր նյութերի և տեխնոլոգիաների տարածումը փոխում էր առարկաների և միջավայրերի գեղագիտական ընկալումը։ Դիզայնի զարգացման կարևոր նախադրյալներից էր նաև արդյունաբերական արտադրության ընդլայնումը, քանի որ արտադրանքի զանգվածային թողարկումը պահանջում էր ոչ միայն տեխնիկական, այլև ձևագեղագիտական լուծումներ՝ հաշվի առնելով օգտագործողի հարմարավետությունը, արտադրանքի արտաքին տեսքը, նյութի հատկությունները և արտադրական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև կենցաղային առարկաների, կահույքի, արտադրանքի ձևավորման, ցուցադրական միջավայրերի, փաթեթավորման, գրաֆիկական նյութերի և այլ կիրառական ոլորտների գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես էին ազգային գեղարվեստական ավանդույթները համադրվում ժամանակակից ձևաստեղծման սկզբունքների հետ։ Այս համադրությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծելու նոր գեղարվեստական լեզու, որը միաժամանակ արձագանքում էր ժամանակակից տեխնիկական և սոցիալական պահանջներին և պահպանում էր հայկական մշակութային ինքնատիպության որոշակի դրսևորումներ։ Հասարակական նախադրյալների ուսումնասիրությունը ևս առանցքային նշանակություն ունի, քանի որ դիզայնի զարգացումը պայմանավորված էր ոչ միայն արվեստի ներքին գործընթացներով, այլև հասարակության կենսակերպի, սպառման մշակույթի, քաղաքային միջավայրի և առօրյա պահանջների փոփոխությամբ։ Երևանում և Հայաստանի մյուս քաղաքներում նոր բնակելի ու հասարակական տարածքների, արտադրական ձեռնարկությունների և մշակութային հաստատությունների զարգացումը ձևավորում էր նոր միջավայր, որի կազմակերպման մեջ աստիճանաբար մեծանում էր դիզայներական մտածողության նշանակությունը։ Ժամանակաշրջանի ճարտարապետական և քաղաքաշինական զարգացումները նույնպես կարևոր համատեքստ են, քանի որ ինտերիերի, կահավորման, ցուցանակների, գրաֆիկական ձևավորման և հանրային միջավայրի տարրերը փոխկապակցված էին կառուցված տարածքի ընդհանուր գեղագիտական կերպարի հետ։ Հետազոտության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն դիզայնի ձևավորումը դիտարկում է բազմակողմանի՝ արվեստագիտական գործընթացները կապելով սոցիալական, տնտեսական, տեխնոլոգիական և մշակութային փոփոխությունների հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու հենց այդ ժամանակաշրջանում ձևավորվեցին դիզայնի զարգացման համար անհրաժեշտ պայմաններ և ինչպես փոխվեց հասարակության վերաբերմունքը առարկայական միջավայրի գեղագիտական ու գործառական կազմակերպման նկատմամբ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայկական դիզայնի պատմության վերականգնման տեսանկյունից, քանի որ 1960–1980-ական թվականների փորձը հետագայում դարձավ անկախ Հայաստանի դիզայնի զարգացման նախադրյալներից մեկը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել արվեստաբաններին, դիզայներներին, ճարտարապետներին, մշակույթի պատմաբաններին և խորհրդահայ արվեստի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է Հայաստանում դիզայնի ձևավորման պատմական ընթացքը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայկական դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ժառանգությունը, խորհրդային արդյունաբերական ու քաղաքային արդիականացումը, հասարակական կյանքի փոփոխությունները և նոր գեղարվեստական պահանջները փոխազդելով նպաստել ժամանակակից դիզայներական մտածողության կայացմանը

Մշակույթ

Հրատարակությունը ներկայացնում է ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նորահայտ ու տվյալ ժամանակաշրջանում հրատարակված գրականության համակարգված մատենագիտական տեղեկատվություն՝ ծառայելով որպես ընթացիկ տեղեկատու և մասնագիտական որոնման գործիք։ Այն միավորում է մշակույթի, արվեստի, գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության և հարակից ոլորտների վերաբերյալ տարբեր բնույթի հրատարակությունների մասին տեղեկություններ՝ հնարավորություն տալով ընթերցողներին, հետազոտողներին և մշակութային հաստատությունների մասնագետներին արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ։ Նյութերի մատենագիտական ներկայացումը կարող է ներառել գրքերի, ժողովածուների, հոդվածների, գիտական աշխատությունների և այլ հրապարակումների վերաբերյալ հիմնական տվյալներ՝ նպաստելով անհրաժեշտ աղբյուրների որոնմանը, ընտրությանը և հետագա ուսումնասիրությանը։ Հատուկ նշանակություն ունի ընթացիկ տեղեկատուի բնույթը, քանի որ այն ոչ միայն արձանագրում է արդեն գոյություն ունեցող գրական ժառանգությունը, այլև պարբերաբար տեղեկացնում է մշակույթի և արվեստի ոլորտում նոր ստեղծվող ու հրատարակվող նյութերի մասին։ Հրատարակությունը կարևոր գործառույթ է կատարում գիտական և մշակութային տեղեկատվության տարածման գործում՝ միավորելով տարբեր աղբյուրներից ստացվող մատենագիտական տվյալները և դրանք դարձնելով ավելի հասանելի մասնագետների ու ընթերցողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև գրադարանների ֆոնդերի համալրման, թեմատիկ մատենագիտությունների կազմման, գիտահետազոտական աշխատանքների աղբյուրագիտական ապահովման և մշակութային ոլորտի տեղեկատվական սպասարկման համար։ ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրականության համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական, մշակութային և արվեստագիտական հրատարակչական գործունեության հիմնական ուղղությունների մասին։ Նման տեղեկատուն արժեքավոր աղբյուր է նաև խորհրդային շրջանի հայկական մշակութային կյանքի և գիտական-տեղեկատվական համակարգի ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է այն թեմաները, հեղինակներին և հրատարակությունները, որոնք ներառվել են ժամանակի մասնագիտական տեղեկատվական շրջանառության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել մատենագետներին, գրադարանագետներին, մշակութաբաններին, արվեստաբաններին, գրականագետներին, պատմաբաններին, հետազոտողներին և մշակույթի ու արվեստի ոլորտի մասնագետներին։

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է լեռնային շրջանների լանդշաֆտային պլանավորման տեսական և գործնական սկզբունքների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության Արագածոտնի մարզի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում լեռնային տարածքների բնական պայմանների, ռեսուրսների, բնակավայրերի, գյուղատնտեսական գործունեության և ենթակառուցվածքների փոխկապակցված պլանավորումն է՝ տարածքային զարգացման և շրջակա միջավայրի պահպանության նպատակների համադրմամբ։ Ուսումնասիրությունը հաշվի է առնում լեռնային լանդշաֆտներին բնորոշ ռելիեֆի բարդությունը, բարձրությունների գոտիականությունը, կլիմայական պայմանների փոփոխականությունը, հողերի և ջրային ռեսուրսների առանձնահատկությունները, բնական վտանգները և էկոհամակարգերի զգայունությունը։ Արագածոտնի մարզի օրինակով կարող են ուսումնասիրվել տարբեր լանդշաֆտային տիպերի տարածական կառուցվածքը, դրանց բնական ներուժը և տնտեսական օգտագործման աստիճանը, ինչպես նաև մարդածին ազդեցության հիմնական ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածքների ֆունկցիոնալ գոտիավորմանը, որի միջոցով հնարավոր է առանձնացնել բնակելի, գյուղատնտեսական, անտառային, բնապահպանական, ռեկրեացիոն և այլ նշանակության տարածքներ՝ յուրաքանչյուրի համար սահմանելով օգտագործման և պահպանության համապատասխան ռեժիմներ։ Լանդշաֆտային պլանավորումը կարող է դիտարկվել նաև որպես տարածքային հակասությունների կանխարգելման գործիք, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հավասարակշռել տնտեսական զարգացման, բնական ռեսուրսների օգտագործման և բնապահպանական սահմանափակումների պահանջները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել գյուղատնտեսական հողերի օգտագործման արդյունավետությունը, արոտավայրերի ծանրաբեռնվածությունը, ջրային ռեսուրսների պահպանությունը, էրոզիոն գործընթացների տարածումը, բնակավայրերի ընդարձակման ազդեցությունը և զբոսաշրջային ենթակառուցվածքների զարգացման հնարավորությունները։ Լեռնային տարածքների համար կարևոր խնդիր է բնական աղետների և վտանգավոր գործընթացների հաշվառումը, այդ թվում՝ սողանքների, սելավների, հողերի էրոզիայի և այլ բնական վտանգների տարածական գնահատումը։ Նման գործոնների ներառումը պլանավորման գործընթացում թույլ է տալիս բարձրացնել տարածքային զարգացման կայունությունը և նվազեցնել բնակչության ու ենթակառուցվածքների խոցելիությունը։ Աշխատանքը կարող է նաև ընդգծել աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի և քարտեզագրական մեթոդների կիրառման կարևորությունը՝ տարածքային տվյալների հավաքագրման, վերլուծության, գոտիավորման և զարգացման տարբեր սցենարների գնահատման համար։ Արագածոտնի մարզի բազմազան լանդշաֆտները հնարավորություն են տալիս մշակել տարածքային կառավարման այնպիսի մոտեցումներ, որոնք միաժամանակ հաշվի են առնում գյուղատնտեսական և ռեկրեացիոն ներուժը, բնության պահպանության պահանջները և բնակավայրերի կայուն զարգացումը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ առաջարկվող սկզբունքները կարող են կիրառվել լեռնային տարածքների տարածքային կառավարման, համայնքային զարգացման ծրագրերի, բնապահպանական միջոցառումների և զբոսաշրջային ռազմավարությունների մշակման ժամանակ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել աշխարհագրագետների, լանդշաֆտագետների, տարածքային պլանավորման մասնագետների, բնապահպանների, ճարտարապետների և տեղական ինքնակառավարման մարմինների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը լանդշաֆտային պլանավորումը դիտարկում է որպես լեռնային տարածքների կայուն կառավարման կարևոր գործիք՝ համադրելով բնական պայմանների գնահատումը, տնտեսական գործունեության տարածական կազմակերպումը, էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանումը և երկարաժամկետ տարածքային զարգացման նպատակները։

Քաղաքագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հին շահերի և նոր զինատեսակների փոխազդեցության ուսումնասիրությանը՝ քաղաքական, պատմական և ռազմավարական համատեքստում։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում է, թե ինչպես են պատմականորեն ձևավորված պետական և հասարակական շահերը վերափոխվում տեխնոլոգիական առաջընթացի ազդեցության ներքո, հատկապես երբ նոր տեսակի զենքերը և ռազմական տեխնոլոգիաները փոխում են ուժային հավասարակշռությունը միջազգային հարաբերություններում։ Աշխատությունում դիտարկվում են այն գործընթացները, որոնց միջոցով ավանդական ռազմավարական նպատակները հարմարվում են ժամանակակից զինված հակամարտությունների պայմաններին, որտեղ տեխնոլոգիական գերազանցությունը հաճախ դառնում է քաղաքական ազդեցության հիմնական գործոն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սպառազինությունների զարգացման պատմական փուլերին, ռազմական նորարարությունների ազդեցությանը պետական անվտանգության համակարգերի վրա, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես են նոր զինատեսակները վերաձևում հակամարտությունների բնույթը, մարտավարությունը և ռազմավարական պլանավորումը։ Վերլուծվում են նաև միջազգային անվտանգության համակարգի փոփոխությունները, զսպման մեխանիզմների զարգացումը և ուժային քաղաքականության նոր ձևերը ժամանակակից աշխարհում։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է դպրոցում քիմիայի ուսուցման գործընթացում սովորողների իմացական գործունեության արդյունքների գնահատման հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են սովորողների գիտելիքների, կարողությունների, հմտությունների և մտածողության զարգացման մակարդակի գնահատման տեսական ու գործնական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քիմիայի առարկայի յուրահատկություններին, քանի որ ուսուցման արդյունքների գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն տեսական գիտելիքների վերարտադրությունը, այլև քիմիական երևույթները բացատրելու, խնդիրներ լուծելու, փորձարարական գործողություններ կատարելու, ստացված արդյունքները վերլուծելու և գիտելիքները նոր իրավիճակներում կիրառելու կարողությունները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են գնահատման տարբեր ձևերն ու մեթոդները, դրանց արդյունավետությունը, օբյեկտիվության և հուսալիության ապահովման պայմանները, ինչպես նաև սովորողների ուսումնական առաջընթացի շարունակական վերահսկման հնարավորությունները։ Քննարկվում է գնահատման դերը սովորողների իմացական ակտիվության խթանման, ինքնուրույն աշխատանքի զարգացման, ուսումնական դժվարությունների բացահայտման և հետագա ուսուցման գործընթացի արդյունավետ կազմակերպման գործում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում առաջադրանքների և գնահատման չափանիշների մշակմանը, սովորողների անհատական առանձնահատկությունների հաշվառմանը և ուսուցչի կողմից գնահատման արդյունքների կիրառմանը՝ ուսումնական գործընթացը բարելավելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել քիմիայի դասավանդման ընթացքում գնահատման ավելի արդյունավետ համակարգի ձևավորմանը և սովորողների իրական ուսումնառության արդյունքների առավել ամբողջական բացահայտմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քիմիայի ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, ուսուցման մեթոդիկայով զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և մանկավարժական բուհերի ուսանողների համար։