Հայ միջնադարյան տաղերգության ժանրերն ու տաղաչափությունը ( X-XVIII դդ. ).

Другие предметы

Գրքում ներկայացվում են հարկերի տեսակները, դրանց գանձման կանոնները, հարկային հաշվառման մեթոդները և ֆինանսական հաշվապահության հետ կապված հիմնական սկզբունքները։ Անդրադառնում է նաև հարկային պարտավորությունների ձևավորմանը, հաշվապահական փաստաթղթերին, հարկային հաշվառման և հաշվետվության կազմակերպմանը, ինչպես նաև հարկային վերահսկողության և հաշվետվության կարևորությանը։ Աշխատությունը նախատեսված է ֆինանսիստների, հաշվապահների, հարկային ոլորտի մասնագետների, ուսանողների և այդ ոլորտով հետաքրքրված անձանց համար՝ տրամադրելով համապարփակ գիտելիքներ հարկերի տեսության, հաշվառման և կիրառման վերաբերյալ։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ֆրանսիայի միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1991–2001 թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ձևավորված նոր միջազգային և քաղաքական պայմանների համատեքստում։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակն ընդգրկում է Հայաստանի Հանրապետության անկախացման առաջին տասնամյակը, երբ երկիրը ձգտում էր հաստատել երկկողմ դիվանագիտական կապեր, ամրապնդել իր միջազգային դիրքերը և ձևավորել արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունները։ Այս գործընթացում Ֆրանսիան առանձնահատուկ դեր է ունեցել՝ հաշվի առնելով երկու երկրների միջև պատմական, մշակութային և հասարակական կապերը, ինչպես նաև Ֆրանսիայում ձևավորված հայկական համայնքի նշանակությունը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը, պետական և քաղաքական մակարդակներում իրականացված փոխայցելությունները, պաշտոնական շփումների զարգացումը և երկկողմ հարաբերությունների իրավաքաղաքական հիմքի ձևավորումը։ Առանձին կարևորություն ունի տնտեսական համագործակցության ուսումնասիրությունը, ներառյալ առևտրային կապերը, ներդրումները, ֆինանսատնտեսական փոխգործակցությունը և Հայաստանի շուկայում ֆրանսիական կառույցների ներգրավվածությունը։ Մշակութային և կրթական կապերը ևս առանցքային ուղղություն են, քանի որ Ֆրանսիայի հետ հարաբերություններում նշանակալի տեղ են զբաղեցրել ֆրանսերեն լեզվի տարածումը, կրթական ծրագրերը, գիտական ու մշակութային փոխանակումները և հայկական մշակույթի ներկայացումը Ֆրանսիայում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Ֆրանսիայի դիրքորոշմանը Հայաստանի անվտանգության, տարածաշրջանային հակամարտությունների և Հարավային Կովկասի քաղաքական զարգացումների նկատմամբ։ Այս համատեքստում կարևորվում է նաև Ֆրանսիայի գործունեությունը եվրոպական և միջազգային կառույցներում, որտեղ այն կարող էր նպաստել Հայաստանի շահերի ներկայացմանը և երկկողմ հարաբերությունների միջազգային բաղադրիչի ընդլայնմանը։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական դժվարությունները, տարածաշրջանային անկայունությունը և արտաքին քաղաքական բարդությունները լրացուցիչ նշանակություն են հաղորդում Ֆրանսիայի հետ համագործակցության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատության վերջին ժամանակային սահմանը՝ 2001 թվականը, կարևոր է նաև այն պատճառով, որ այդ շրջանում հայ-ֆրանսիական հարաբերությունները մտնում էին նոր փուլ, իսկ Ֆրանսիայում Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացը ստանում էր առանձնահատուկ քաղաքական նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության մասնագետներին, քաղաքագետներին, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ-ֆրանսիական կապերի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպես են անկախ Հայաստանի առաջին տասնամյակում ձևավորվել և զարգացել Ֆրանսիայի հետ քաղաքական, տնտեսական, մշակութային և հասարակական կապերը, և ինչ դեր են դրանք ունեցել Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ու միջազգային հարաբերությունների համակարգում։

Культура

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի տարածքում միջին բրոնզի դարաշրջանում ձևավորված և զարգացած ոսկերչական արվեստի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես տվյալ ժամանակաշրջանի նյութական և գեղարվեստական մշակույթի կարևոր բաղադրիչ։ Միջին բրոնզի դարը Հայկական լեռնաշխարհում բնութագրվում է մշակութային նշանակալի փոփոխություններով, իսկ այդ շրջանի դամբարանային համալիրներից հայտնաբերված ոսկյա և արծաթյա առարկաները վկայում են մետաղի մշակման և զարդերի պատրաստման բարձր մակարդակի մասին։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել միջին բրոնզի դարի ոսկերչական իրերի ձևաբանական, գեղարվեստական, տեխնոլոգիական և գործառութային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց տեղը ժամանակաշրջանի մշակութային համակարգում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել պեղումների ընթացքում հայտնաբերված զարդերի տարբեր տեսակները՝ մատանիներ, ականջօղեր, ուլունքներ, կախիկներ, վզնոցների բաղադրիչներ, ապարանջաններ և այլ առարկաներ, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ հասարակության գեղագիտական ճաշակի, սոցիալական հարաբերությունների և նյութական հնարավորությունների մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի զարդերի պատրաստման տեխնիկաների ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ձուլումը, դրվագումը, կռումը, փորագրումը, հատիկազարդումը, թելքաշային և այլ տեխնոլոգիական եղանակներ, ինչպես նաև դրանց համադրությունը մեկ առարկայի ստեղծման ընթացքում։ Ոսկերչական արտադրանքի տեխնիկական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու հին վարպետների մասնագիտական հմտությունները և հասկանալու, թե ինչպիսի արտադրական գիտելիքներ էին ձևավորվել տարածաշրջանում։ Ոսկերչական արվեստի զարգացումը կապված էր նաև Հայկական լեռնաշխարհի մետաղական հումքի և մետաղագործական ավանդույթների հետ։ Ժամանակակից մասնագիտական ուսումնական նյութերում Հայաստանի բրոնզի դարի մետաղագործության ուսումնասիրության շրջանակում առանձնացվում են ոսկերչության տեխնիկան, զարդերի տեսականին և մետաղական առարկաների մշակման եղանակները։ Կարևոր ուղղություն է նաև զարդերի ձևերի և զարդանախշերի ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող են արտահայտել տվյալ ժամանակաշրջանի գեղարվեստական մտածողությունը, խորհրդանշական պատկերացումները և կրոնածիսական աշխարհընկալումը։ Միջին բրոնզի դարի մշակույթին բնորոշ դամբարանային համալիրներում հայտնաբերված շքեղ զարդերն ու այլ արժեքավոր իրերը կարող են նաև վկայել հասարակության սոցիալական տարբերակվածության և որոշ խմբերի առանձնահատուկ դիրքի մասին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր հնագիտական մշակույթների և տարածաշրջանների միջև զարդերի ձևերի ու տեխնոլոգիաների ընդհանրություններին և տարբերություններին՝ փորձելով պարզել տեղական ավանդույթների և արտաքին մշակութային կապերի հարաբերակցությունը։ Այս համատեքստում ոսկերչական իրերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես գեղեցիկ առարկաներ, այլև որպես պատմական աղբյուրներ, որոնց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել բնակչության մշակութային փոխազդեցությունները, առևտրական կապերը և տեխնոլոգիական գիտելիքների տարածումը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև ոսկերչական առարկաների գործառույթի բացահայտումը՝ պարզելու համար, թե դրանք ծառայել են որպես անձնական զարդեր, սոցիալական կարգավիճակի ցուցիչներ, ծիսական առարկաներ, պաշտամունքային խորհրդանիշներ, թե ունեցել են միաժամանակ մի քանի նշանակություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպաստում է Հայաստանի միջին բրոնզի դարի արվեստի և նյութական մշակույթի ավելի ամբողջական ընկալմանը՝ ցույց տալով, որ ոսկերչությունը տվյալ ժամանակաշրջանում ոչ միայն արհեստագործական գործունեություն էր, այլև բարձր զարգացած գեղարվեստական արտահայտության ձև։ Մատենագիտական տվյալներով՝ Սամվել Գ. Հովհաննիսյանի աշխատանքը պաշտպանվել է 2003 թվականի մայիսի 23-ին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում՝ «Կերպարվեստ. դեկորատիվ և կիրառական արվեստ, դիզայն» մասնագիտությամբ (ԺԷ.00.03), իսկ հրատարակության մատենագիտական նկարագրությունը նշում է 21 էջ ծավալ և 17–18-րդ էջերում տեղադրված մատենագիտություն։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Литература

Նիկողոս Սարաֆեան (կյանքը և գործը) ուսումնասիրությունը նվիրված է արևմտահայ գրող, հրապարակագիր և մտավորական Նիկողոս Սարաֆյանի կենսագրական ուղուն և գրական ժառանգությանը՝ ընդգծելով նրա տեղը 20-րդ դարի սփյուռքահայ գրականության զարգացման գործընթացում։ Նրա կյանքը ձևավորվել է պատմական բարդ շրջափուլում՝ կապված հայ ժողովրդի տեղահանությունների, սփյուռքահայ համայնքների ձևավորման և մշակութային ինքնության պահպանման խնդիրների հետ, ինչը անմիջական ազդեցություն է ունեցել նրա ստեղծագործական աշխարհայացքի վրա։ Սարաֆյանի գործերում առանձնանում են ազգային ինքնության, հայրենիքի կորստի ցավի, հիշողության և գոյաբանական որոնումների թեմաները, որոնք արտահայտվում են ինչպես գեղարվեստական արձակում, այնպես էլ հրապարակախոսական և էսսեիստական գրություններում։ Նրա ստեղծագործական ոճը բնութագրվում է հոգեբանական խորությամբ, լեզվական նրբությամբ և գաղափարական հագեցվածությամբ, որտեղ հաճախ համադրվում են անհատի ներաշխարհի վերլուծությունը և ազգային-պատմական ընդհանրացումները։ Ուսումնասիրությունները նրա գործունեության վերաբերյալ ընդգծում են նաև նրա ներդրումը սփյուռքահայ մամուլի զարգացման, գրական-մշակութային կյանքի կազմակերպման և արևմտահայ գրական ավանդույթի շարունակականության ապահովման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, Նիկողոս Սարաֆյանի կյանքն ու գործը դիտարկվում են որպես սփյուռքահայ մտավոր պատմության կարևոր բաղադրիչ, որը միավորում է ազգային հիշողության պահպանման և ժամանակակից գրական ինքնարտահայտման փորձերը։

История

Մեծ Հայքը Երվանդունյաց դարաշրջանում (մ.թ.ա. IV դարի վերջին տասնամյակներ – մ.թ.ա. III դարի վերջ) ընդգրկում է հայկական պետականության վաղ հելլենիստական շրջանը, երբ Երվանդունիների տոհմը հանդիսանում էր Հայաստանի հիմնական արքայատոհմերից մեկը և ձևավորում էր երկրի քաղաքական, վարչական և ռազմական կառուցվածքը Ալեքսանդր Մակեդոնացու արշավանքներից հետո առաջացած լայն աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների պայմաններում։ Այս ժամանակաշրջանում Մեծ Հայքը գտնվում էր մի կողմից մակեդոնա-հելլենիստական աշխարհակարգի ազդեցության, մյուս կողմից՝ տեղական պետական ավանդույթների պահպանման և վերաձևավորման գործընթացների միջև, ինչը պայմանավորում էր երկրի քաղաքական հարաբերությունների ճկունությունը և որոշակի ինքնավարության պահպանումը։ Երվանդունիների իշխանության օրոք ձևավորվում են կենտրոնացված կառավարման տարրեր՝ արքայական իշխանության ամրապնդմամբ, տեղական իշխանությունների վերահսկմամբ և վարչական համակարգի աստիճանական կազմակերպմամբ, ինչը նպաստում է պետական կառավարման կայունացմանը։ Այս շրջանում Հայաստանը նաև կարևոր դեր է խաղում տարածաշրջանային առևտրական ուղիների համակարգում՝ կապելով Փոքր Ասիան, Իրանական բարձրավանդակը և Միջագետքը, ինչը խթանում է տնտեսական հարաբերությունների զարգացումը և քաղաքային կենտրոնների առաջացումը։ Մշակութային առումով նկատելի է հելլենիստական ազդեցության աստիճանական ներթափանցումը՝ հատկապես քաղաքաշինության, դրամաշրջանառության և վարչական մշակույթի ոլորտներում, սակայն միաժամանակ պահպանվում են տեղական ավանդական մշակութային ձևերը և հայկական ինքնության հիմնական տարրերը։ Երվանդունիների իշխանության վերջնական փուլում նկատվում է քաղաքական թուլացում և արտաքին ուժերի՝ հատկապես սելևկյանների աճող ազդեցություն, ինչը հետագայում հանգեցնում է իշխանական փոփոխությունների և նոր պետական ձևավորման փուլերի։