ՂԵՎՈՆԴ.ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է ճարպակալում ունեցող կանանց հղիության և ծննդաբերության վարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով հղիության պլանավորումից մինչև ծննդաբերական և հետծննդյան շրջանը։ Գրքում քննարկվում է մարմնի ավելցուկային քաշի և նյութափոխանակային փոփոխությունների ազդեցությունը վերարտադրողական առողջության, հղիության ընթացքի և մայրական ու պտղային ելքերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հղիության տարբեր փուլերում հնարավոր բարդությունների զարգացման ռիսկերի գնահատմանը, դրանց վաղ հայտնաբերմանը և կանխարգելմանը։ Ուսումնասիրվում են հղիության ընթացքում զարկերակային ճնշման բարձրացման, գլյուկոզայի նյութափոխանակության խանգարումների, հղիության ընթացքի այլ բարդությունների և պտղի զարգացման հետ կապված խնդիրների առաջացման հնարավորությունները։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում հղիների բժշկական հսկողության կազմակերպմանը, սննդակարգի և քաշի վերահսկմանը, ֆիզիկական ակտիվության անվտանգ մակարդակի ընտրությանը, լաբորատոր և գործիքային հետազոտությունների իրականացմանը և ռիսկերի անհատական գնահատմանը։ Հեղինակը դիտարկում է նաև ծննդաբերության ժամկետի և եղանակի ընտրության, ծննդաբերության ընթացքում մոր և պտղի վիճակի մշտադիտարկման, անզգայացման և հնարավոր բարդությունների կանխարգելման հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կեսարյան հատման և բնական ծննդաբերության հետ կապված կլինիկական որոշումների կայացման առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր կնոջ առողջական վիճակը և հղիության ընթացքը։ Քննարկվում են նաև հետծննդյան շրջանի առանձնահատկությունները, մայրական վերականգնման գործընթացը և հետագա հղիությունների պլանավորման նշանակությունը։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ ճարպակալումը դիտարկվում է որպես հղիության և ծննդաբերության ընթացքի վրա բազմակողմանի ազդեցություն ունեցող գործոն, որը պահանջում է համակարգված և անհատականացված բժշկական մոտեցում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ռիսկային հղիությունների ավելի արդյունավետ հսկողությանը, հնարավոր բարդությունների ժամանակին հայտնաբերմանը և մայրական ու պերինատալ ելքերի բարելավմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանկաբարձ-գինեկոլոգների, պերինատոլոգների, վերարտադրողական բժշկության մասնագետների, ընտանեկան բժիշկների, սննդաբանների, կլինիկական հետազոտողների, ասպիրանտների և բժշկական բուհերի ուսանողների համար։

Մշակույթ

Այս գիրքը ներկայացնում է Բեգլար Ամիրջանի կատարողական արվեստի բազմակողմանի ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործական անհատականությունը, երաժշտական մտածողության առանձնահատկությունները, գեղարվեստական սկզբունքներն ու ազգային կատարողական դպրոցի զարգացման գործում ունեցած ներդրումը։ Հեղինակը վերլուծում է արվեստագետի մեկնողական ոճը, բեմական արտահայտչամիջոցները, տեխնիկական վարպետությունը, կատարողական գեղագիտությունը և երաժշտական ստեղծագործությունների ընկալման ու մատուցման առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով պատմամշակութային և մասնագիտական համատեքստում։ Աշխատությունն անդրադառնում է նաև ստեղծագործական ուղու կարևոր փուլերին, համերգային գործունեությանը, մանկավարժական փորձին, ժամանակակիցների գնահատականներին և այն գործոններին, որոնք ձևավորել են նրա արվեստի ինքնատիպ դիմագիծը։ Գիրքը նախատեսված է երաժիշտների, արվեստաբանների, երաժշտագիտության ոլորտի ուսանողների, դասախոսների, մշակույթի հետազոտողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական կատարողական արվեստի պատմությամբ և նշանավոր երաժիշտների ստեղծագործական ժառանգությամբ։

Մանկավարժություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է սովորողների գեղագիտական մտածողության ձևավորման գործընթացի ժամանակակից խնդիրների, մեթոդների և մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում է գեղագիտական դաստիարակության դերը անհատի ստեղծագործական զարգացման, արժեքային համակարգի ձևավորման և մշակութային ընկալման խորացման գործում։ Ներկայացվում են կրթական գործընթացում արվեստի, մշակույթի, ստեղծագործական գործունեության և նորարարական ուսուցման մեթոդների կիրառման հնարավորությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են սովորողների գեղագիտական ճաշակի, երևակայության և քննադատական մտածողության զարգացման ուղիները։ Աշխատությունը անդրադառնում է ժամանակակից կրթական միջավայրի մարտահրավերներին և առաջարկում է մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել սովորողների բազմակողմանի զարգացմանը՝ օգտակար լինելով մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում 1991-2000 թվականներին իրականացված ագրարային վերափոխումների ուսումնասիրությանը՝ անկախության առաջին տասնամյակի սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական փոխակերպումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում գյուղատնտեսության խորհրդային վարչահրամայական համակարգից շուկայական տնտեսության անցման գործընթացն է, որի կարևորագույն բաղադրիչները հողային բարեփոխումը, սեփականաշնորհումը, կոլեկտիվ և պետական տնտեսությունների լուծարումը, գյուղացիական տնտեսությունների ձևավորումը, շուկայի ազատականացումը և գյուղատնտեսական արտադրության նոր կազմակերպական ձևերի հաստատումն էին։ 1991 թվականից սկսված հողային բարեփոխումները արմատապես փոխեցին գյուղատնտեսության սեփականության և տնտեսավարման կառուցվածքը․ նախկին կոլտնտեսություններն ու պետական տնտեսությունները լուծարվեցին, իսկ հողային և արտադրական ռեսուրսների զգալի մասը փոխանցվեց անհատական և գյուղացիական տնտեսություններին։ Պաշտոնական փաստաթղթերում այս գործընթացը դիտարկվում էր որպես գյուղատնտեսության մեջ տնտեսական բարեփոխումների, սեփականաշնորհման և հողային ռեֆորմի իրականացման առանցքային փուլ։ Աշխատանքը կարող է մանրամասնորեն ուսումնասիրել վերափոխումների նախադրյալները։ Անկախության սկզբնական տարիներին Հայաստանի տնտեսությունը հայտնվել էր խոր ճգնաժամում, որն ուղեկցվում էր արտադրական կապերի խզմամբ, էներգետիկ դժվարություններով, շրջափակմամբ և նախկին խորհրդային տնտեսական համակարգի փլուզմամբ։ Այս պայմաններում գյուղատնտեսությունը դարձավ ոչ միայն տնտեսական արտադրության, այլև բնակչության գոյատևման կարևորագույն ոլորտներից մեկը։ 1990-1993 թվականներին ընդհանուր տնտեսական անկումը չափազանց խորն էր, իսկ գյուղատնտեսության մեջ իրականացված լայնածավալ սեփականաշնորհման հետևանքով գյուղատնտեսությամբ զբաղվածների թիվը զգալիորեն աճեց, սակայն աշխատանքի արտադրողականությունն ու արտադրության ապրանքայնությունը նվազեցին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հողային ռեֆորմի ընթացքի և արդյունքների գնահատումը։ Հողերի մասնավորեցումը հնարավորություն տվեց ձևավորելու գյուղացիական տնտեսությունների լայն ցանց և գյուղատնտեսական արտադրության մեջ հաստատելու մասնավոր սեփականության գերակշռությունը։ Միաժամանակ հողերի մասնատվածությունը, տնտեսությունների փոքր չափերը, արտադրական ռեսուրսների սահմանափակությունը և նախկին կոլեկտիվ ենթակառուցվածքների քայքայումը նոր խնդիրներ առաջացրին։ Այսպիսով, վերափոխումները մի կողմից ստեղծեցին սեփականատիրական հարաբերությունների նոր հիմք, իսկ մյուս կողմից առաջացրին արտադրության կազմակերպման, տեխնիկական ապահովվածության և շուկայական ենթակառուցվածքների ձևավորման դժվարություններ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գյուղատնտեսական տեխնիկայի և արտադրական միջոցների սեփականաշնորհման ուսումնասիրությունը։ 1991-1993 թվականների հողային բարեփոխումներին և սեփականաշնորհմանը զուգահեռ նախկին կոլտնտեսությունների ու պետական տնտեսությունների գյուղատնտեսական տեխնիկան նույնպես անցավ սեփականաշնորհման գործընթացի միջով։ Դրա հետևանքով գյուղացիական տնտեսությունները դարձան արտադրական միջոցների անմիջական օգտագործողներ, սակայն մանր տնտեսությունների համար տեխնիկայի արդյունավետ օգտագործումը և սպասարկումը լուրջ խնդիր դարձան։ Հետագա քաղաքականության մեջ այդ պատճառով կարևորություն ստացան գյուղատնտեսական տեխնիկական սպասարկման կազմակերպումը, խորհրդատվական ծառայությունները և արտադրողների համար օժանդակ ենթակառուցվածքների ձևավորումը։ Վերափոխումների մյուս կարևոր բաղադրիչը գյուղատնտեսական շուկայի ազատականացումն էր։ Նախկինում պետականորեն կարգավորվող արտադրական և իրացման հարաբերությունների փոխարեն աստիճանաբար ձևավորվեց շուկայական մեխանիզմների վրա հիմնված համակարգ։ Գյուղացիական տնտեսությունները պետք է ինքնուրույն որոշեին արտադրության ուղղությունները, իրացման շուկաները և տնտեսական գործունեության կազմակերպման ձևերը։ Սակայն շուկայական հարաբերությունների արագ ներդրումը ուղեկցվեց գնային անկայունությամբ, արտադրական ռեսուրսների թանկությամբ, իրացման դժվարություններով և գյուղատնտեսական ապրանքների շուկայի ոչ լիարժեք ձևավորված ենթակառուցվածքներով։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գյուղացիական տնտեսությունների ֆինանսավորման խնդրին։ Անցումային շրջանում արտադրողները սահմանափակ հնարավորություններ ունեին անհրաժեշտ սերմացու, պարարտանյութ, վառելիք, տեխնիկա և այլ միջոցներ ձեռք բերելու համար։ Այդ պատճառով գյուղատնտեսական վարկավորման համակարգի ձևավորումը դարձավ ագրարային վերափոխումների կարևոր ուղղություններից մեկը։ Միաժամանակ վարկերի հասանելիությունը, տոկոսադրույքները, գրավի պահանջները և գյուղացիական տնտեսությունների ֆինանսական կայունությունը սահմանափակում էին շուկայական մեխանիզմների լիարժեք կիրառումը։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև գյուղատնտեսական ենթակառուցվածքների վիճակը։ Վերափոխումների ընթացքում անհրաժեշտ էր ստեղծել նախկին համակարգից տարբերվող ծառայությունների ցանց՝ տեխնիկական սպասարկում, խորհրդատվություն, վարկավորում, արտադրանքի իրացում և վերամշակում։ 1993 թվականին գյուղատնտեսական բարեփոխումների արդյունքում ստեղծվեց մասնագիտական խորհրդատվական ծառայություն, իսկ հետագայում հանրապետության շրջաններում ձևավորվեցին խորհրդատվական գործակալություններ, որոնք պետք է աջակցեին նորաստեղծ գյուղացիական տնտեսություններին։ Հետազոտության մեջ կարևոր է նաև գնահատել բարեփոխումների սոցիալական հետևանքները։ Գյուղատնտեսության սեփականաշնորհումը բնակչության մեծ հատվածի համար ստեղծեց սեփականության և ինքնուրույն տնտեսական գործունեության հնարավորություն, սակայն միաժամանակ գյուղական բնակչության վրա դրվեց արտադրության և շուկայական ռիսկերի հիմնական պատասխանատվությունը։ Փոքր տնտեսությունների գերակշռությունը նպաստեց գյուղական ընտանիքների ինքնապահովմանը, բայց որոշ դեպքերում սահմանափակեց մասնագիտացման, ներդրումների և արտադրողականության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև գյուղատնտեսական արտադրության կառուցվածքային փոփոխությունները։ Բարեփոխումներից հետո արտադրությունը դարձավ ավելի քիչ մասնագիտացված, իսկ բուսաբուծության և անասնաբուծության հարաբերակցությունը փոխվեց։ Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ 1991-2005 թվականներին ապրանքային գյուղատնտեսական արտադրանքի կառուցվածքում բուսաբուծությանը բաժին էր ընկնում մոտ 56-60 տոկոս, իսկ անասնաբուծությանը՝ 40-44 տոկոս։ Այս փոփոխությունները կարելի է կապել ինչպես շուկայական պահանջարկի, այնպես էլ արտադրական ռեսուրսների և տնտեսությունների հնարավորությունների փոփոխության հետ։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է բարեփոխումների դրական և բացասական արդյունքների համադրական գնահատումը։ Դրական կողմերից կարելի է առանձնացնել մասնավոր սեփականության հաստատումը, գյուղացիական տնտեսությունների ձևավորումը, շուկայական հարաբերությունների ներդրումը և գյուղատնտեսական արտադրության նոր կազմակերպական հիմքերի ստեղծումը։ Միաժամանակ պահպանվեցին փոքր և մասնատված տնտեսությունների, տեխնիկական ապահովվածության, ֆինանսավորման, իրացման, ենթակառուցվածքների և արտադրողականության հետ կապված խնդիրներ։ Պաշտոնական գնահատականներում նույնպես նշվում է, որ 1994-2002 թվականների գյուղատնտեսական քաղաքականությունը նպաստեց արտադրության աճին և հետագա զարգացման նախադրյալների ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը 1991-2000 թվականների ագրարային վերափոխումները դիտարկում է որպես Հայաստանի անկախության առաջին շրջանի ամենախորքային տնտեսական փոխակերպումներից մեկը։ Դրանք հիմնովին փոխեցին հողի սեփականության կառուցվածքը, գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպումը, գյուղական բնակչության տնտեսական վարքագիծը և գյուղատնտեսության կապը շուկայի հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ սեփականաշնորհման և հողային բարեփոխումների արագ իրականացումը ինքնին բավարար չէր արդյունավետ շուկայական գյուղատնտեսություն ձևավորելու համար․ անհրաժեշտ էին նաև տեխնիկական, ֆինանսական, խորհրդատվական, իրացման և այլ ենթակառուցվածքների զարգացում։ Այդ պատճառով տվյալ ժամանակաշրջանը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես սեփականաշնորհման փուլ, այլև որպես Հայաստանի գյուղատնտեսության նոր տնտեսական համակարգի ձևավորման և դրա հետագա զարգացման հիմնարար շրջան։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Անդրկովկասի հայ բնակչության շրջանում ձևավորված և սերնդեսերունդ փոխանցված ժողովրդական իրավական սովորույթների, հասարակական հարաբերությունների կարգավորման ավանդական ձևերի և դրանց պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն չգրված նորմերի և վարքականոնների վրա, որոնք երկար ժամանակ գործել են համայնքային կյանքում և կարգավորել ընտանեկան, ամուսնական, ժառանգական, գույքային, հողային ու այլ սոցիալական հարաբերություններ։ Ներկայացվում է, թե ինչպես էին ավանդույթը, հասարակական կարծիքը, համայնքի հեղինակավոր ներկայացուցիչները և ընդունված բարոյական պատկերացումները մասնակցում իրավական նշանակություն ունեցող հարցերի լուծմանը՝ պետական գրավոր օրենսդրությանը զուգահեռ կամ դրա սահմանափակ ազդեցության պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ընտանիքի կառուցվածքին, ամուսնության հետ կապված սովորույթներին, ընտանիքի անդամների իրավունքներին ու պարտականություններին, ժառանգության փոխանցման ձևերին, սեփականության վերաբերյալ պատկերացումներին և համայնքի ներսում առաջացող վեճերի կարգավորման ավանդական մեխանիզմներին։ Քննության են առնվում նաև համայնքային ինքնակառավարման առանձնահատկությունները, ավագների և հեղինակավոր անձանց դերը, փոխադարձ պարտավորությունների համակարգը և հասարակական պատասխանատվության ձևերը։ Սովորութային իրավունքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես իրավական նորմերի ամբողջություն, այլև որպես ժողովրդի սոցիալական կառուցվածքի, կենցաղի, բարոյական արժեքների և պատմական փորձի արտահայտություն։ Տարբեր բնակավայրերում և տարածաշրջաններում պահպանված սովորույթների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես ընդհանուր հայկական իրավական ավանդույթները, այնպես էլ տեղային առանձնահատկությունները, որոնք ձևավորվել են տնտեսական պայմանների, բնակավայրի կառուցվածքի և հարևան ժողովուրդների հետ երկարատև փոխհարաբերությունների ազդեցությամբ։ Կարևորվում է նաև գրավոր իրավունքի և ժողովրդական սովորույթի փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե պաշտոնական իրավական համակարգերի փոփոխության պայմաններում ինչպես են որոշ ավանդական կարգավորումներ շարունակել պահպանել իրենց հասարակական նշանակությունը։ Նյութը արժեքավոր է հայ հասարակության պատմական առօրյայի ուսումնասիրման տեսանկյունից, քանի որ իրավական սովորույթների միջոցով հնարավոր է վերականգնել մարդկանց միջև հարաբերությունների, ընտանիքի, սեփականության, համայնքային կազմակերպման և սոցիալական պատասխանատվության վերաբերյալ պատկերացումները։ Միաժամանակ աշխատանքը կարևոր ազգագրական աղբյուր է, քանի որ իրավական հարաբերությունները դիտարկվում են ժողովրդական կենցաղի, ավանդույթների և հասարակական կազմակերպման հետ անմիջական կապի մեջ։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս համադրել իրավագիտական, պատմական և ազգագրական մոտեցումները և առավել ամբողջական պատկերացում կազմել հայերի սովորութային իրավական մշակույթի մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավունքի պատմության, հայագիտության, ազգագրության, սոցիալական պատմության և մշակութային մարդաբանության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխարհագրություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության անտառային գեոհամակարգերի տարածական և ժամանակային փոփոխությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով անտառային տարածքների վիճակի, կառուցվածքի, տարածման օրինաչափությունների և դրանց վրա ազդող բնական ու մարդածին գործոնների գնահատումը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են փոխվել Հայաստանի անտառային տարածքները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները, տարածական բաշխվածությունը և էկոլոգիական վիճակը, ինչպես նաև բացահայտվում են այդ փոփոխությունների հիմնական պատճառները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կլիմայական փոփոխությունների, հրդեհների, անտառահատումների, հողօգտագործման փոփոխությունների, գյուղատնտեսական և տնտեսական գործունեության, բնակավայրերի ընդարձակման ու այլ մարդածին ազդեցությունների դերին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև Հայաստանի տարբեր բնական շրջանների անտառային գեոհամակարգերի առանձնահատկությունները հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ անտառները երկրի լեռնային պայմաններում կատարում են ոչ միայն կենսաբանական և լանդշաֆտային, այլև ջրակարգավորիչ, հողապաշտպան, կլիմայակարգավորիչ և սոցիալ-տնտեսական կարևոր գործառույթներ։ Աշխատանքում տարածաժամանակային մոտեցման կիրառումը հնարավորություն է տալիս համադրել տարբեր ժամանակների տվյալները և բացահայտել անտառային գեոհամակարգերի փոփոխության ուղղությունները, ինտենսիվությունն ու տարածական տարբերությունները։ Կարևոր բաղադրիչ է նաև անտառային ռեսուրսների կառավարման հիմնախնդիրների վերլուծությունը, որի շրջանակում կարող են դիտարկվել անտառների պահպանության, վերականգնման, կայուն օգտագործման, կենսաբազմազանության պահպանման, ռիսկերի նվազեցման և կառավարման արդյունավետության բարձրացման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել առկա կառավարման մոտեցումների արդյունավետությունը, բացահայտել համակարգային խնդիրներն ու սահմանափակումները և առաջարկել անտառային գեոհամակարգերի երկարաժամկետ պահպանությանն ու կայուն կառավարմանը միտված լուծումներ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել աշխարհագրության, էկոլոգիայի, անտառագիտության, բնապահպանության և տարածքային կառավարման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների, ինչպես նաև բնության պահպանության և բնական ռեսուրսների կառավարման հարցերով զբաղվող կառույցների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր գիտական և կիրառական նշանակություն ունի Հայաստանի անտառային պաշարների ներկա վիճակը հասկանալու, դրանց փոփոխությունների օրինաչափությունները բացահայտելու և ապագա կառավարման ու պահպանության ռազմավարությունների գիտական հիմքերը ձևավորելու առումով։