1847 թվականի օրացույց՝ ըստ հայոց ՌՄՂԶ թվականի

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է հեռահաղորդակցական ցանցերում փոխանցվող ազդանշանների մոդուլացման տեսակների ավտոմատ կամ կիսաավտոմատ նույնականացման մեթոդի մշակմանը և դրա արդյունավետության հետազոտմանը։ Հետազոտության հիմքում հաղորդակցության համակարգերում օգտագործվող մոդուլացման եղանակների տարբերակման խնդիրն է, որը կարևոր նշանակություն ունի ազդանշանների ընդունման, վերլուծության, կապի որակի վերահսկման և ռադիոհաճախական սպեկտրի արդյունավետ օգտագործման համար։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են անալոգային և թվային մոդուլացման հիմնական տեսակները, դրանց ազդանշանային առանձնահատկությունները և միմյանցից տարբերակելու համար կիրառելի բնութագրիչները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազդանշանի ժամանակային, հաճախականային, փուլային և ամպլիտուդային պարամետրերի վերլուծությանը, ինչպես նաև այն տեղեկատվության առանձնացմանը, որը կարող է օգտագործվել մոդուլացման տեսակը որոշելու համար։ Մեթոդի մշակումը ենթադրում է ազդանշանի նախնական մշակում, աղմուկի և խանգարումների ազդեցության նվազեցում, համապատասխան հատկանիշների առանձնացում և դրանց հիման վրա ազդանշանի դասակարգում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչը տարբեր պայմաններում մշակված մեթոդի փորձարկումն է՝ գնահատելու դրա ճշգրտությունը, կայունությունը, արագագործությունը և սխալների նկատմամբ դիմադրողականությունը։ Կարող են ուսումնասիրվել ազդանշան-աղմուկ հարաբերակցության, կապուղու խանգարումների, ազդանշանի տևողության և այլ գործոնների ազդեցությունը նույնականացման արդյունքների վրա։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև համակարգչային մոդելավորման և ալգորիթմական լուծումների կիրառություն՝ առաջարկվող մեթոդի աշխատանքի արդյունքները տարբեր մոդուլացման տեսակների և հաղորդակցության պայմանների դեպքում համեմատելու համար։ Նման մոտեցումը կարող է օգտակար լինել կապի համակարգերի մոնիթորինգի, ազդանշանների ավտոմատ ճանաչման, սպեկտրի կառավարման և հեռահաղորդակցական սարքավորումների կատարելագործման խնդիրներում։ Հետազոտությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում կապի ինժեներների, ռադիոտեխնիկների, ազդանշանների թվային մշակմամբ զբաղվող մասնագետների, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և հեռահաղորդակցության ոլորտի հետազոտողների ու ուսանողների համար՝ հատկապես ազդանշանների դասակարգման և հաղորդակցության համակարգերի ինտելեկտուալացման ուղղությամբ։

Պատմություն

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է «Ամերիկան որպես մանդատային իշխանություն Հայաստանի համար» գաղափարի պատմական, քաղաքական և միջազգային հարաբերությունների համատեքստը՝ վերլուծելով այն որպես տեսական և երբեմն նաև քաղաքական քննարկումների թեմա, այլ ոչ թե փաստացի իրականացված մանդատային կարգավիճակ։ Նյութում քննարկվում են XX դարի սկզբի միջազգային մանդատային համակարգի ընդհանուր սկզբունքները՝ Ազգերի Լիգայի շրջանակներում, և այն պատմական առաջարկները, որոնք կապված էին Հայաստանի անկախության և տարածքային կազմակերպման տարբեր նախագծերի հետ՝ հատկապես Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված քաղաքական իրավիճակում։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև ԱՄՆ-ի հնարավոր ներգրավվածության վերաբերյալ պատմական քննարկումներին, Վուդրո Վիլսոնի միջնորդական դերակատարմանը և հայկական պետականության ճանաչման ու սահմանների հարցերին։ Վերլուծության մեջ առանձնացվում է այն, որ ԱՄՆ-ն երբեք պաշտոնապես չի դարձել Հայաստանի մանդատային կառավարիչ, սակայն այդ գաղափարը կարևոր դեր է խաղացել տարածաշրջանային դիվանագիտական քննարկումների և հայկական պետականության միջազգային ընկալման ձևավորման մեջ։ Նյութը օգտակար է պատմաբանների և միջազգային հարաբերությունների հետազոտողների համար՝ հասկանալու համար մանդատային համակարգի և հայկական հարցի պատմական փոխկապակցությունները։

Փիլիսոփայություն

Փիլիսոփայական և մեթոդաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է մեկնաբանության մեթոդի տեսական հիմքերի, պատմական զարգացման և փիլիսոփայական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում մեկնաբանության հասկացությունը, դրա դերը ճանաչողության գործընթացում, իմաստի բացահայտման սկզբունքները և տեքստի, լեզվի ու մարդկային փորձառության ըմբռնման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հերմենևտիկայի՝ որպես մեկնաբանության տեսության և մեթոդաբանության ձևավորմանը, դրա զարգացման հիմնական փուլերին և փիլիսոփայական մտածողության մեջ ունեցած նշանակությանը։ Վերլուծվում են մեկնաբանության և հասկացման փոխհարաբերությունները, նախնական գիտելիքների, պատմական համատեքստի, լեզվական կառուցվածքների և մշակութային պայմանների ազդեցությունը իմաստի ձևավորման ու ընկալման գործընթացների վրա։ Քննարկվում են հերմենևտիկական շրջանի, մասի և ամբողջի փոխկապակցվածության, մեկնաբանողի և մեկնաբանվող նյութի հարաբերության, ինչպես նաև օբյեկտիվության ու սուբյեկտիվության հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են մեկնաբանության մեթոդի կիրառման հնարավորությունները փիլիսոփայության, պատմագիտության, գրականագիտության, մշակութաբանության և հումանիտար այլ գիտությունների ոլորտներում։ Անդրադարձ է կատարվում մեկնաբանության փիլիսոփայական նշանակությանը գիտելիքի ձևավորման, մարդկային հաղորդակցության, մշակութային արժեքների ըմբռնման և պատմական փորձառության իմաստավորման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության պատմության, հերմենևտիկայի, իմացաբանության, գիտության մեթոդաբանության և հումանիտար գիտությունների տեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի գործունեության ուսումնասիրությանը Առաջին աշխարհամարտի տարիներին՝ 1914-1918 թվականներին, երբ հայ ժողովուրդը հայտնվել էր պատերազմի, զանգվածային տեղահանությունների, կոտորածների և սոցիալական ծանր ճգնաժամի պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում Մայր Աթոռի գործունեությունն է որպես ոչ միայն հոգևոր, այլև ազգային, հասարակական և բարեգործական կարևոր հաստատության, որն այդ տարիներին նշանակալի դեր է ունեցել հայ բնակչությանն աջակցելու և ազգային կյանքի կազմակերպման գործում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են պատերազմի բռնկումից հետո ստեղծված քաղաքական և հասարակական իրավիճակը, Կովկասում և Օսմանյան կայսրության տարածքներում տեղի ունեցող իրադարձությունների ազդեցությունը հայ համայնքների և հոգևոր կառույցների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի, Մայր Աթոռի հոգևորականության և հարակից կառույցների գործունեությանը՝ գաղթականների, որբերի, վիրավորների և պատերազմի հետևանքով տուժած բնակչության օգնության կազմակերպման ուղղությամբ։ Քննարկվում են նյութական և մարդասիրական օգնության հավաքագրման, բաշխման, ապաստարանների և խնամքի կազմակերպման, ինչպես նաև ազգային ու հոգևոր արժեքների պահպանության հետ կապված աշխատանքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Մայր Աթոռի և ազգային, հասարակական ու քաղաքական տարբեր կառույցների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև հայության առջև ծառացած խնդիրների լուծման ուղղությամբ իրականացված նախաձեռնություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես պատերազմի և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով առաջացած աղետալի պայմաններում հոգևոր կենտրոնը ընդլայնեց իր հասարակական և մարդասիրական դերակատարությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև այդ ժամանակաշրջանի փաստաթղթերի, նամակագրության, վկայությունների և պատմական աղբյուրների հիման վրա Մայր Աթոռի գործունեության տարբեր ուղղությունների վերականգնումը։ Ներկայացվող նյութը արժեքավոր է հայ ժողովրդի նորագույն պատմության, Հայոց եկեղեցու պատմության և Առաջին աշխարհամարտի տարիների հայկական իրականության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, եկեղեցագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, ցեղասպանագիտության հետազոտողներին, ուսանողներին և այն ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են պատերազմի տարիներին հայկական հոգևոր և ազգային կառույցների դերակատարությամբ։

Այլ առարկաներ

Բուսաբուծություն աշխատությունը հիմնարար ուսումնական ձեռնարկ է, որը նվիրված է բուսաբուծության տեսական հիմքերի և գործնական տեխնոլոգիաների համապարփակ ներկայացմանը՝ ընդգրկելով մշակաբույսերի աճեցման ամբողջական համակարգը՝ հողից մինչև բերքահավաք և պահպանություն։ Հեղինակ Ա. Ա. Մաթևոսյանը գրքում համակարգված ձևով ներկայացնում է բուսաբուծության հիմնական ուղղությունները՝ հողի պատրաստում, ցանք, մշակաբույսերի խնամք, սնուցում, ոռոգում և բերքահավաքի կազմակերպում՝ ընդգծելով յուրաքանչյուր փուլում կիրառվող ագրոտեխնիկական միջոցառումների գիտական հիմքերը։ Աշխատությունը մանրամասն բացատրում է մշակաբույսերի կենսաբանական առանձնահատկությունները, աճի և զարգացման փուլերը, ինչպես նաև արտաքին գործոնների՝ կլիմայի, հողի և ջրային ռեժիմի ազդեցությունը բերքատվության վրա։ Գրքում ընդգրկված են նաև ցանքաշրջանառության կազմակերպման սկզբունքները, պարարտացման համակարգերը, հողի մշակման տեխնոլոգիաները և վնասատուների ու հիվանդությունների դեմ պայքարի համալիր միջոցառումները՝ ապահովելու կայուն և բարձրորակ արտադրություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սորտերի ընտրությանը, սերմնաբուծության հիմունքներին և գյուղատնտեսական մշակաբույսերի ինտենսիվ ու էկոլոգիապես անվտանգ աճեցման մեթոդներին։ Աշխատությունը ներառում է նաև ժամանակակից ագրոտեխնոլոգիաների կիրառման մոտեցումներ՝ արտադրողականության բարձրացման և բնական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման նպատակով։ Այն նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, ագրոնոմների, ֆերմերների և բուսաբուծության ոլորտի մասնագետների համար, ովքեր ցանկանում են ստանալ ամբողջական և գործնական գիտելիքներ բուսաբուծության վերաբերյալ։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիաիրավական վեճերի խաղաղ կարգավորման գործընթացում հաշտարարի մասնագիտական գործունեության արդյունավետության վրա ազդող անձնային և սոցիալ-հոգեբանական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում հաշտարարությունը դիտարկվում է որպես վեճերի այլընտրանքային լուծման գործընթաց, որտեղ արդյունքը պայմանավորված է ոչ միայն իրավական գիտելիքներով և ընթացակարգային կանոնների պահպանմամբ, այլև մասնագետի հաղորդակցական կարողություններով, հոգեբանական առանձնահատկություններով և հակամարտող կողմերի միջև կառուցողական փոխգործակցություն ձևավորելու հմտությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հաշտարարի անձնային հատկանիշներին՝ ինքնատիրապետմանը, հուզական կայունությանը, համբերատարությանը, ճկունությանը, պատասխանատվությանը, չեզոքության պահպանմանը և տարբեր տեսակետներ ընկալելու կարողությանը։ Քննվում է ապրումակցման դերը՝ որպես կողմերի դիրքորոշումները, հետաքրքրությունները և հուզական վիճակները հասկանալու միջոց՝ միաժամանակ կարևորելով մասնագիտական սահմանների և անկողմնակալության պահպանումը։ Ուսումնասիրվում են հաղորդակցական հմտությունները, ակտիվ լսելու կարողությունը, հարցերի արդյունավետ ձևակերպումը, տեղեկատվության վերաձևակերպումն ու պարզաբանումը, ինչպես նաև լարված հաղորդակցությունը կառուցողական երկխոսության վերածելու մեխանիզմները։ Կարևորվում է հաշտարարի կարողությունը տարբերակելու կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները դրանց հիմքում ընկած իրական շահերից ու պահանջմունքներից, ինչը կարող է նպաստել փոխընդունելի լուծումների որոնմանը։ Սոցիալ-հոգեբանական տեսանկյունից դիտարկվում են վստահության ձևավորման, փոխադարձ ընկալման, կարծրատիպերի, սոցիալական դերերի, ազդեցության և միջանձնային հարաբերությունների գործոնները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կոնֆլիկտային իրավիճակում հույզերի կառավարմանը, քանի որ բարձր լարվածությունը կարող է դժվարացնել կողմերի միջև տեղեկատվության փոխանակումը և համաձայնության հնարավոր տարբերակների քննարկումը։ Քաղաքացիաիրավական վեճերի առանձնահատկությունների համատեքստում կարող են քննվել գույքային, պայմանագրային, ընտանեկան կամ այլ մասնավոր իրավահարաբերություններից ծագող հակասությունների սոցիալ-հոգեբանական կողմերը՝ առանց իրավական և հոգեբանական գործոնները միմյանցից մեկուսացնելու։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև մասնագիտական պատրաստվածության, փորձի, հաղորդակցական ռազմավարությունների և հաշտարարի անձնային առանձնահատկությունների միջև հնարավոր կապերի բացահայտումը։ Տեսական մոտեցումների և գործնական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու այն գործոնները, որոնք նպաստում կամ խոչընդոտում են արդյունավետ միջնորդությանը, կողմերի միջև վստահության ձևավորմանը և փոխընդունելի համաձայնության որոնմանը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ հաշտարարների մասնագիտական ընտրության, վերապատրաստման ծրագրերի կատարելագործման, հաղորդակցական ու կոնֆլիկտաբանական կարողությունների զարգացման և հաշտարարության ինստիտուտի արդյունավետության բարձրացման համար։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հոգեբանության, սոցիալական հոգեբանության, կոնֆլիկտաբանության, իրավագիտության և վեճերի այլընտրանքային լուծման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։