Анализ и коррекция психоэмоциональных и вегетативных показателей больных при подготовке к оперативному лечению

Այլ առարկաներ

Աշխատանքը նվիրված է Հովհաննես Սարկավագի գիտական, գրական և մշակութային գործունեության ուսումնասիրությանը և նրա օրացուցային-բանասիրական երկի քննությանը։ Հեղինակը միջնադարյան Հայաստանի մտավոր կյանքի կարևոր ներկայացուցիչներից է, որի գործունեությունը կապված է XI-XII դարերի գիտության, կրթության, փիլիսոփայության, աստղագիտության, ժամանակագրության և գրական մշակույթի զարգացման հետ։ Ուսումնասիրության առանցքում նրա աշխատությունն է, որը վերաբերում է հայկական տոմարագիտությանը և ժամանակի հաշվարկման համակարգին։ Այն կարևոր աղբյուր է միջնադարյան հայերի օրացուցային պատկերացումների, ժամանակի չափման եղանակների, տոմարական հաշվարկների և այդ գիտելիքների տեսական հիմքերի ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքում կարող է մանրամասն քննության առնվել հայկական տոմարի կառուցվածքը, դրա կիրառման սկզբունքները և տարբեր ժամանակային միավորների հաշվարկման մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել արեգակնային և լուսնային ժամանակաշրջանների հարաբերակցությանը, տարվա կառուցվածքին, ամսանուններին, նահանջ տարվա հաշվարկին և օրացուցային ցիկլերի որոշմանը։ Նման խնդիրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ մակարդակի էին հասել միջնադարյան Հայաստանում աստղագիտական և մաթեմատիկական գիտելիքները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հովհաննես Սարկավագի՝ որպես գիտնականի և ուսուցչի գործունեությունը գնահատելու տեսանկյունից։ Նրա գիտական հետաքրքրությունները չեն սահմանափակվել միայն տոմարագիտությամբ․ նա զբաղվել է փիլիսոփայությամբ, աստղագիտությամբ, մաթեմատիկայով, քերականությամբ և այլ գիտակարգերով։ Այս բազմակողմանիությունը բնորոշ է միջնադարյան հայ գիտական մտքի այն ավանդույթին, որտեղ տարբեր գիտությունների միջև սահմանները համեմատաբար փոխկապակցված էին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է երկի աղբյուրների և գիտական ազդեցությունների բացահայտումը։ Միջնադարյան հայկական տոմարագիտական գիտելիքը ձևավորվել է տեղական ավանդույթների և հին ու միջնադարյան այլ մշակույթներից փոխանցված գիտական պատկերացումների փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով աշխատության քննությունը կարող է բացահայտել հայ գիտնականի կողմից նախորդ գիտական ժառանգության յուրացման, համակարգման և վերաիմաստավորման եղանակները։ Հատուկ հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել տեքստում կիրառվող տերմինաբանությունը։ Տոմարագիտական և աստղագիտական հասկացությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու միջնադարյան հայ գիտական լեզվի զարգացումը, մասնագիտական բառապաշարի ձևավորումը և գիտելիքի փոխանցման առանձնահատկությունները։ Բանասիրական տեսանկյունից կարևոր է նաև երկի ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրությունը։ Ձեռագրերի համեմատությունը կարող է օգնել պարզելու տեքստի պահպանված տարբերակների փոխհարաբերությունները, ընդօրինակման ընթացքում կատարված փոփոխությունները և հնարավոր խմբագրական միջամտությունները։ Այդպիսի ուսումնասիրությունը կարևոր է բնագրի առավել հավաստի ընթերցումը վերականգնելու և երկի պատմական տեղը հայ մատենագրության մեջ ճշգրտելու համար։ Աշխատանքում կարող է անդրադարձ կատարվել նաև միջնադարյան հայկական կրթական միջավայրին։ Հովհաննես Սարկավագի գործունեությունը կապված էր գիտելիքի ուսուցման և տարածման հետ, ուստի նրա տոմարագիտական աշխատությունը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես տեսական գիտական երկ, այլև որպես կրթական նշանակություն ունեցող նյութ։ Այն կարող էր ծառայել ժամանակի հաշվարկի, եկեղեցական տոների որոշման, աստղագիտական երևույթների և օրացուցային համակարգերի վերաբերյալ գիտելիքների փոխանցմանը։ Երկի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև Հայ եկեղեցու տոնացույցի և ծիսական կյանքի հետ կապված խնդիրների տեսանկյունից։ Հայկական եկեղեցական օրացույցում տոների ճիշտ ժամանակագրական որոշումը պահանջում էր բարդ տոմարական հաշվարկներ, իսկ այդ համակարգի գիտական հիմնավորումը կապված էր աստղագիտական և մաթեմատիկական գիտելիքների հետ։ Հետևաբար աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու գիտության և եկեղեցական մշակույթի փոխկապակցվածությունը միջնադարյան Հայաստանում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև հեղինակի պատկերացումները տիեզերքի, ժամանակի և բնության օրինաչափությունների վերաբերյալ։ Այդ նյութը կարևոր է միջնադարյան հայկական բնափիլիսոփայական և գիտական մտածողության առանձնահատկությունները բացահայտելու համար։ Տոմարագիտությունը այդ ժամանակաշրջանում միայն օրերի հաշվարկի տեխնիկական համակարգ չէր․ այն կապված էր տիեզերական ժամանակի ընկալման, աստղագիտական դիտարկումների և աշխարհի կառուցվածքի մասին պատկերացումների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Հովհաննես Սարկավագի գործունեությունն ու նրա տոմարագիտական երկը ներկայացնում է որպես միջնադարյան հայ գիտական մտքի կարևոր դրսևորում։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայկական օրացույցի և ժամանակագրության տեսական հիմքերը, միջնադարյան աստղագիտական ու մաթեմատիկական գիտելիքները, հայ գիտական լեզվի զարգացումը, ձեռագրական ավանդույթը և գիտելիքի փոխանցման ձևերը։ Երկը արժեքավոր աղբյուր է հայագիտության, միջնադարյան գիտության պատմության, բանասիրության, տոմարագիտության և հայկական մտավոր մշակույթի զարգացման ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Գիրքը նկարագրում է Գերմանիայի կայսրության ձևավորումը 1871 թ․ և դրա հետագա զարգացումը մինչև 19-րդ դարի վերջ՝ ընդգծելով նոր պետության ամրապնդման գործընթացը։ Հիմնական բովանդակությունը․ Գերմանիայի միավորումը (1871) Տարբեր գերմանական պետությունների միավորում և կայսրության ստեղծում։ Բիսմարկի քաղաքականությունը Օտտո ֆոն Բիսմարկի ղեկավարությամբ ներքին կայունության և արտաքին դիվանագիտության քաղաքականություն։ Տնտեսական զարգացում Արագ արդյունաբերականացում, քաղաքների աճ և տեխնոլոգիական առաջընթաց։ Սոցիալական փոփոխություններ Բանվորական շարժումներ, սոցիալական օրենքների ձևավորում և հասարակական նոր խնդիրներ։ Արտաքին քաղաքականություն Գերմանիայի դիրքի ամրապնդում Եվրոպայում և դիվանագիտական հարաբերություններ այլ մեծ տերությունների հետ։

Պատմություն

Սույն ուսումնասիրությունը ներկայացնում է քրիստոնեության պատմության համեմատական վերլուծությունը Եթովպիայում և Հայաստանում՝ ընդգծելով այդ երկու հնագույն քրիստոնեական ավանդույթների ձևավորման, տարածման և պետական-եկեղեցական հարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը վերլուծում է քրիստոնեության ընդունման վաղ փուլերը, Եթովպիայի և Հայաստանի դերի առանձնահատկությունները որպես առաջին քրիստոնյա պետություններից, ինչպես նաև եկեղեցական ինստիտուտների զարգացման ընթացքը և դրանց ազդեցությունը հասարակական ու մշակութային կյանքի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դոգմատիկ և ծիսական առանձնահատկություններին, ինքնուրույն եկեղեցական ավանդույթների ձևավորմանը, ինչպես նաև արտաքին քաղաքական և մշակութային ազդեցությունների դերին այդ գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը նաև համադրում է երկու երկրների պատմական ուղիները՝ ցույց տալով քրիստոնեության պահպանման, ինքնության ձևավորման և ազգային համախմբման գործընթացներում եկեղեցու ունեցած առանցքային դերը։

Գրականություն

Գրականագիտական և կենսագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սփյուռքահայ գրող, հրապարակախոս, խմբագիր և հասարակական գործիչ Անդրանիկ Անդրեասյանի (1909–1996) կյանքի, ստեղծագործական ժառանգության և հայ գրականության զարգացման գործում նրա ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գրողի մանկության և պատանեկության տարիները, Հայոց ցեղասպանության հետևանքով նրա ապրած տեղահանության փորձառությունը, սփյուռքում հաստատվելը և գրական ու հասարակական գործունեության ձևավորման հիմնական փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ԱՄՆ-ում նրա ծավալած խմբագրական և հրապարակախոսական աշխատանքին, հայկական պարբերական մամուլի զարգացմանը մասնակցությանը և սփյուռքահայ համայնքների մշակութային կյանքի հետ ունեցած կապերին։ Վերլուծվում են Անդրեասյանի պատմվածքների, վեպերի և հրապարակախոսական երկերի թեմատիկ առանձնահատկությունները, կերպարների հոգեբանական նկարագրերը, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները և գաղափարական ուղղվածությունը։ Քննարկվում են հայրենազրկության, գաղթի, ազգային ինքնության պահպանման, սոցիալական անհավասարության, հայրենիքի ու սփյուռքի փոխհարաբերությունների հիմնախնդիրները նրա ստեղծագործություններում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են գրողի գրական հայացքները, հասարակական դիրքորոշումները և սփյուռքահայ գրականության այլ ներկայացուցիչների հետ ունեցած ստեղծագործական առնչությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նրա գրական ժառանգության պատմամշակութային նշանակությանը, հայ ազգային հիշողության պահպանման գործում նրա ներդրմանը և ստեղծագործությունների գրականագիտական գնահատման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, սփյուռքագիտության, գրականագիտության և հայ մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Կենսաբանություն

Մարդու առաջացումը կարևոր գիտական և փիլիսոփայական ստեղծագործություն է, որտեղ Չարլզ Դարվին զարգացնում և խորացնում է իր էվոլյուցիոն տեսությունը՝ անդրադառնալով մարդու ծագման, զարգացման և բնության մեջ նրա տեղի հարցերին։ Գրքում հեղինակը ներկայացնում է այն գաղափարը, որ մարդը ևս ենթարկվում է նույն բնական օրենքներին, ինչ մյուս կենդանի օրգանիզմները, և ունի ընդհանուր ծագում կենդանական աշխարհի հետ։ Դարվինը մանրամասն ուսումնասիրում է մարդու ֆիզիկական, մտավոր և սոցիալական առանձնահատկությունները՝ համեմատելով դրանք տարբեր կենդանիների վարքի և կառուցվածքի հետ, հատկապես կապիկների։ Ստեղծագործության կարևոր թեմաներից է բնական և սեռական ընտրության դերը մարդու զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են ձևավորվել մարդկային բարոյականությունը, լեզուն, զգացմունքները և հասարակական վարքը։ «Մարդու առաջացումը» ժամանակին մեծ ազդեցություն ունեցավ գիտական և հասարակական մտածողության վրա՝ առաջացնելով լայն քննարկումներ կրոնի, գիտության և մարդու ինքնության վերաբերյալ։ Գիրքը ոչ միայն կենսաբանական ուսումնասիրություն է, այլ նաև մարդու բնույթի, գիտակցության և քաղաքակրթության զարգացման մասին խոր փիլիսոփայական անդրադարձ։ Դարվինի աշխատությունը գրված է փաստերի, դիտարկումների և գիտական տրամաբանության հիման վրա, սակայն միաժամանակ այն ընթերցողին մղում է խորհելու մարդու անցյալի, զարգացման և բնության հետ կապի մասին։ Այս ստեղծագործությունը կարևոր աղբյուր է կենսաբանությամբ, մարդաբանությամբ, հոգեբանությամբ և գիտության պատմությամբ հետաքրքրվողների համար, քանի որ այն ներկայացնում է մարդու մասին գիտական պատկերացումների ձևավորման կարևորագույն փուլերից մեկը։

Գրականություն

Վիլյամ Ֆոլքները XX դարի ամերիկյան գրականության ամենախոշոր ներկայացուցիչներից է, ով հայտնի է իր խոր հոգեբանական վերլուծություններով, բարդ կառուցվածքով և մարդկային գիտակցության բազմաշերտ ներկայացմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները հիմնականում կապված են ԱՄՆ-ի հարավային նահանգների կյանքի, պատմության, սոցիալական հակասությունների և մարդկային ճակատագրերի հետ։ Ֆոլքները ստեղծել է իր սեփական գրական աշխարհը՝ Յոկնապատոֆա կոմսությունը, որտեղ տեղի ունեցող իրադարձությունների միջոցով ներկայացրել է մարդկային բնույթի, մեղքի, հիշողության և ժամանակի խնդիրները։ Նրա ստեղծագործություններում առանձնահատուկ տեղ ունեն «Ձայնը և ցասումը», «Երբ ես մահանում էի», «Աբսալոմ, Աբսալոմ» վեպերը, որտեղ հեղինակը օգտագործում է գիտակցության հոսքի տեխնիկան՝ ներկայացնելով իրադարձությունները տարբեր կերպարների ներքին տեսանկյունից։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս ընթերցողին խորապես ներթափանցել հերոսների հոգեբանության մեջ և հասկանալ նրանց վարքագծի պատճառները։ Ֆոլքները հաճախ անդրադառնում է անցյալի ծանր ազդեցությանը ներկայի վրա՝ ցույց տալով, որ մարդու ճակատագիրը մեծապես ձևավորվում է պատմական և ընտանեկան ժառանգությամբ։ Նրա ստեղծագործությունների հիմնական թեմաներից են մեղքը և պատասխանատվությունը, սոցիալական անհավասարությունը, ռասայական հակասությունները և մարդկային հոգու բարդությունը։ Ֆոլքները նաև կարևորում է ժամանակի ոչ գծային ընկալումը՝ ցույց տալով, որ անցյալը, ներկան և ապագան հաճախ խառնվում են մարդու գիտակցության մեջ։