Արաբերենի ազդեցության դրսևորումները Անտիոքի հայերեն խոսվածքում

Религия

Հրատարակությունը վերաբերում է XIX դարի քրիստոնեական համայնքների միջև դավանաբանական քննարկումներին և բողոքականության վերաբերյալ առաջադրված հարցերին տրված պատասխաններին։ Վերնագրի համաձայն՝ գրքում ներկայացված է Կոստանդնուպոլսի կաթոլիկ եկեղեցական շրջանակների հետ կապված բարձրաստիճան հոգևորականի՝ Մոնսինյոր Հասունի նամակը, որը թարգմանվել է ընթերցողների համար։ Նյութի կենտրոնում բողոքական քարոզչության, քրիստոնեական հավատքի մեկնաբանության և տարբեր դավանանքների միջև առկա տարաձայնությունների հարցերն են։ XIX դարում Օսմանյան կայսրության հայ համայնքներում կաթոլիկ և բողոքական ուղղությունների տարածումը, դրանց նկատմամբ վերաբերմունքը և եկեղեցական ինքնության շուրջ քննարկումները կարևոր տեղ էին զբաղեցնում կրոնական ու հասարակական կյանքում։ Նման հրապարակումները նպատակ ունեին ներկայացնելու որոշակի դավանաբանական դիրքորոշումներ, պարզաբանելու վիճարկվող հարցեր և ընթերցողին ծանոթացնելու տարբեր եկեղեցական շրջանակների փաստարկներին։ Նամակի թարգմանական ձևաչափը նաև ցույց է տալիս, թե ինչպես էին այլալեզու կրոնական նյութերը հասանելի դառնում հայերեն ընթերցողին։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ կրոնական գրականության պատմության, կաթոլիկության և բողոքականության միջև աստվածաբանական բանավեճերի, ինչպես նաև XIX դարի Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքների հոգևոր ու հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։

Другие предметы

Գրքում բացատրվում են Pascal լեզվի հիմնական տարրերը՝ փոփոխականներ, տվյալների տիպեր, մուտք/ելք գործողություններ, պայմանական օպերատորներ և ցիկլեր։ Հետագայում ներկայացվում են ավելի բարդ կառուցվածքներ՝ զանգվածներ, ֆունկցիաներ և պրոցեդուրաներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ալգորիթմական մտածողության ձևավորմանը, ինչպես նաև ծրագրերի ճիշտ կառուցվածքի և ընթեռնելիության կարևորությանը։ Բերված են բազմաթիվ օրինակներ և խնդիրներ, որոնք օգնում են ամրապնդել տեսական գիտելիքները գործնական կիրառությամբ։ Գիրքը ծառայում է որպես հիմք հետագա ծրագրավորման լեզուների ուսումնասիրության համար և զարգացնում է համակարգված մտածողություն։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է տպագիր Սոկրատի և Երուսաղեմում պահպանվող ձեռագրի համեմատական քննությանը։ Այն ներկայացնում է երկու բնագրերի զուգադրության և տարբերությունների բացահայտման կարևորությունը՝ գրավոր ավանդության փոխանցման, ձեռագրային ու տպագիր տարբերակների հարաբերակցության և բնագրի ճշգրտման տեսանկյունից։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու ձեռագրի և տպագիր հրատարակության միջև առկա տարբերությունները, գնահատելու դրանց բնագրային առանձնահատկությունները և պարզելու, թե ինչպես կարող են արտագրության, խմբագրման կամ հրատարակության ընթացքում առաջացած փոփոխություններն անդրադառնալ երկի պահպանված տարբերակների վրա։ Երուսաղեմի ձեռագրի հիշատակումը կարևորում է հայկական ձեռագրական հավաքածուների դերը գրավոր ժառանգության պահպանման և գիտական հետազոտության մեջ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում բնագրագիտության, ձեռագրագիտության և հայ մատենագիտության ուսումնասիրողների համար, քանի որ անդրադառնում է ձեռագիր ու տպագիր աղբյուրների համեմատության մեթոդներին և տեքստի պատմության քննությանը։ Այն նաև արտացոլում է 19-րդ դարի վերջի հայ գիտական միջավայրում սկզբնաղբյուրների համադրման և գրավոր ժառանգության ուսումնասիրության կարևորությունը։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սիրիահայերի սոցիալ-մշակութային ադապտացիայի գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով հայրենադարձության և նոր սոցիալական միջավայրում ինտեգրման հիմնական խնդիրներն ու առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են սիրիահայ համայնքի ձևավորման նախադրյալները, միգրացիոն գործընթացների ազդեցությունը, սոցիալական հարմարվողականության մեխանիզմները և մշակութային ինքնության պահպանման խնդիրները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են լեզվական, կրթական, աշխատանքային, սոցիալական և հոգեբանական գործոնները, որոնք ազդում են նոր միջավայրում անհատների և ընտանիքների ներգրավվածության վրա։ Քննարկվում են պետական և հասարակական կառույցների դերը, ինտեգրման ծրագրերը, համայնքային կապերի նշանակությունը և այն մարտահրավերները, որոնց բախվում են սիրիահայերը Հայաստանի սոցիալական համակարգում տեղավորվելու ընթացքում։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի միգրացիոն գործընթացների, սփյուռք-հայրենիք հարաբերությունների և բազմամշակութային հասարակության զարգացման խնդիրների ուսումնասիրման համար՝ առաջարկելով մոտեցումներ սոցիալական ներառման և արդյունավետ ինտեգրման գործընթացների բարելավման նպատակով։

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է կազմակերպություններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնախնդիրների և ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ գիտելիքահենք հասարակության ձևավորման և զարգացման պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտելիքի, նորարարության և տեղեկատվության դերի աճը փոխում է կազմակերպությունների գործունեության տրամաբանությունը և, հետևաբար, պահանջում է մարդկային ռեսուրսների կառավարման ավանդական մեթոդների վերանայում։ Եթե նախկինում աշխատակիցը հիմնականում դիտարկվում էր որպես արտադրական գործընթացի կատարող, ապա գիտելիքահենք միջավայրում նրա մասնագիտական գիտելիքները, ստեղծագործական կարողությունները, փորձը, նախաձեռնողականությունը և կազմակերպության ներսում գիտելիք ստեղծելու ու փոխանցելու ունակությունը դառնում են կազմակերպության մրցակցային առավելության կարևոր աղբյուրներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնական գործառույթները՝ աշխատուժի պլանավորում, աշխատակիցների հավաքագրում և ընտրություն, աշխատանքի հարմարվողականություն, վերապատրաստում և զարգացում, աշխատանքի արդյունքների գնահատում, վարձատրության և խրախուսման համակարգերի ձևավորում, կարիերայի կառավարում և աշխատակիցների պահպանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այս գործառույթները փոփոխվում գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում, երբ կազմակերպություններին անհրաժեշտ են ոչ միայն նեղ մասնագիտական հմտություններ ունեցող, այլև շարունակաբար սովորելու, նոր գիտելիք յուրացնելու և փոփոխվող միջավայրին արագ հարմարվելու ունակ աշխատակիցներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մարդկային կապիտալի զարգացման խնդիրը։ Տեխնոլոգիական առաջընթացի և աշխատանքի բովանդակության արագ փոփոխության պայմաններում աշխատակիցների գիտելիքներն ու հմտությունները կարող են արագ հնանալ, ուստի կազմակերպությունը պետք է ստեղծի շարունակական ուսուցման, վերապատրաստման և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններ։ Այս տեսանկյունից կարևոր են կազմակերպության ներսում ուսուցման համակարգերը, մենթորությունը, փորձի փոխանակումը, մասնագիտական վերապատրաստումները և ինքնակրթության խթանումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գիտելիքի կառավարմանը՝ որպես մարդկային ռեսուրսների կառավարման կարևոր բաղադրիչի։ Կազմակերպության համար նշանակություն ունի ոչ միայն աշխատակիցների գիտելիքների առկայությունը, այլև դրանց պահպանման, տարածման և արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունը։ Փորձառու աշխատակիցների հեռանալու դեպքում չկորցնելու համար կազմակերպությունը պետք է կարողանա փաստաթղթավորել և փոխանցել կուտակված գիտելիքը՝ ստեղծելով համագործակցության և գիտելիքի փոխանակման համապատասխան մշակույթ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև աշխատակիցների մոտիվացիայի ուսումնասիրությունը։ Գիտելիքահենք միջավայրում միայն նյութական վարձատրությունը հաճախ բավարար չէ բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավման և պահպանման համար։ Մասնագիտական աճի հնարավորությունները, աշխատանքի ինքնուրույնությունը, ստեղծագործական նախաձեռնությունների խրախուսումը, կազմակերպության նպատակներին մասնակցության զգացումը, ճանաչումն ու բարենպաստ աշխատանքային միջավայրը կարող են դառնալ մոտիվացիայի կարևոր գործոններ։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև կազմակերպական մշակույթի դերը, քանի որ վստահության, համագործակցության, նորարարության և բաց հաղորդակցության վրա հիմնված միջավայրը նպաստում է գիտելիքի ազատ շրջանառությանը և աշխատակիցների ստեղծագործական ներուժի օգտագործմանը։ Գիտելիքահենք հասարակության անցման պայմաններում փոխվում է նաև ղեկավարի դերը․ կառավարչական մոտեցումը աստիճանաբար կարող է տեղափոխվել խիստ վերահսկողությունից դեպի առաջնորդություն, թիմերի զարգացում, աշխատակիցների ներուժի բացահայտում և մասնակցային որոշումների կայացում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև թվայնացման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ազդեցությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարման վրա։ Թվային գործիքները հնարավորություն են տալիս ավտոմատացնել հավաքագրման, աշխատակիցների գնահատման, ուսուցման, հաղորդակցության և տվյալների վերլուծության բազմաթիվ գործընթացներ, սակայն միաժամանակ առաջացնում են նոր խնդիրներ՝ կապված աշխատակիցների թվային հմտությունների, տվյալների պաշտպանության, աշխատանքի ճկուն ձևերի և տեխնոլոգիական փոփոխություններին հարմարվելու հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև կազմակերպության և աշխատակցի շահերի հավասարակշռության ապահովումը։ Արդյունավետ մարդկային ռեսուրսների կառավարումը պետք է միաժամանակ նպաստի կազմակերպության արտադրողականության և մրցունակության բարձրացմանը և ստեղծի աշխատակիցների մասնագիտական ու սոցիալական զարգացման համար նպաստավոր պայմաններ։ Այս մոտեցումը մարդկային ռեսուրսները ներկայացնում է ոչ թե պարզապես որպես կազմակերպության ծախսային բաղադրիչ, այլ որպես ռազմավարական ակտիվ, որի զարգացումը կարող է երկարաժամկետ արժեք ստեղծել։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է գիտելիքահենք միջավայրում կազմակերպությունների համար մարդկային ռեսուրսների կառավարման առավել արդյունավետ մոտեցումների բացահայտման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել աշխատակիցների շարունակական զարգացման համակարգերի ներդրում, գիտելիքի կառավարման մեխանիզմների կատարելագործում, մոտիվացիայի ճկուն համակարգերի կիրառում, կազմակերպական մշակույթի զարգացում, տաղանդների կառավարման և մասնագիտական ներուժի պահպանման ռազմավարությունների մշակում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես կազմակերպության ռազմավարական կառավարման առանցքային ուղղություն և ցույց է տալիս, որ գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում կազմակերպության հաջողությունը մեծապես կախված է մարդկանց գիտելիքի, ստեղծագործական ներուժի և մասնագիտական կարողությունների արդյունավետ բացահայտումից, զարգացումից և կազմակերպության նպատակներին ծառայեցնելու կարողությունից։

Религия

Քրիստոնեական հոգևոր գրականությանն առնչվող աղոթական ստեղծագործություն է, որի հիմնական բովանդակային և գաղափարական առանցքը մարդու հոգևոր հաղորդակցությունն է Աստծո հետ, հավատքի ամրապնդումը, աստվածային ողորմության հայցումը և հոգու խաղաղության որոնումը։ Աղոթքը քրիստոնեական կրոնական կյանքի կարևորագույն արտահայտություններից է, որի միջոցով հավատացյալն արտահայտում է իր հավատարմությունը, երախտագիտությունը, զղջումը, հույսը և աստվածային օգնության ակնկալիքը։ Այսպիսի ստեղծագործությունների նշանակությունը պայմանավորված է ոչ միայն դրանց ծիսական կամ անհատական կիրառությամբ, այլև մարդու ներաշխարհի վրա ունեցած բարոյական ու հոգևոր ներգործությամբ։ Աղոթական խոսքի միջոցով ձևավորվում է հավատացյալի անձնական հարաբերությունը Աստծո հետ, ամրապնդվում է քրիստոնեական արժեքների գիտակցումը, իսկ հոգևոր խորհրդածությունը դառնում է ինքնաճանաչման և բարոյական կատարելագործման միջոց։ Երկի գաղափարական շրջանակը կապված է քրիստոնեական հավատքի հիմնարար սկզբունքների հետ՝ Աստծո մեծության ու ողորմության ճանաչում, մարդկային թուլությունների գիտակցում, մեղքերի թողության հայցում, հոգևոր պաշտպանություն և փրկության ակնկալիք։ Աղոթական գրականության մեջ կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև խոնարհության, սիրո, ներողամտության, համբերության, արդարության և մերձավորի հանդեպ կարեկցանքի գաղափարները, որոնք հավատացյալի առօրյա վարքագծի և բարոյական կողմնորոշումների հիմքն են։ Աղոթքի հոգևոր նշանակությունը հատկապես ընդգծվում է այն հանգամանքով, որ այն մարդուն հնարավորություն է տալիս կյանքի տարբեր իրավիճակներում ապավինելու աստվածային նախախնամությանը, հաղթահարելու ներքին անհանգստությունն ու դժվարությունները և պահպանելու հավատքի ու հույսի զգացումը։ Գրական առումով աղոթական երկերին բնորոշ են հանդիսավոր և հուզականորեն ներգործուն լեզուն, դիմումի ու խնդրանքի ձևերը, աստվածաշնչյան պատկերներն ու խորհրդանիշները, ինչպես նաև հոգևոր ապրումների անկեղծ և անմիջական արտահայտությունը։ Աղոթքի կառուցվածքը սովորաբար միավորում է փառաբանության, գոհության, խոստովանության և խնդրանքի տարրերը՝ ստեղծելով ամբողջական հոգևոր խոսք, որի միջոցով անհատական ապրումները կապվում են քրիստոնեական համընդհանուր արժեքների հետ։ «Հռչակավոր» բնորոշումը մատնանշում է աղոթքի առանձնահատուկ ճանաչվածությունն ու հոգևոր ավանդության մեջ ունեցած նշանակությունը՝ այն դիտարկելով որպես հավատացյալների շրջանում տարածում գտած և բարեպաշտական կյանքում կարևոր տեղ զբաղեցնող ստեղծագործություն։ Պատմամշակութային առումով հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի հայ կրոնական գրականության և տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանը հայ կրթական, գիտական և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որի գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն աշխարհիկ կրթությամբ, այլ ընդգրկում էր նաև հայ հոգևոր և գրավոր ժառանգության պահպանման ու տարածման խնդիրները։ Ճեմարանի տպագրական գործունեությունը նպաստել է հայերեն գրքերի հրատարակությանը և հայ համայնքի հոգևոր ու կրթական պահանջների բավարարմանը։ Այս հրատարակությունը կարևոր է հայ աղոթական գրականության, XIX դարի կրոնական հրատարակչության, հայ համայնքների հոգևոր կյանքի և Մոսկվայի հայ մշակութային միջավայրի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն արժեքավոր է նաև աստվածաբանների, հայագետների, գրականագետների և քրիստոնեական աղոթական ավանդույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ որպես հայ հոգևոր մշակույթում աղոթքի նշանակության և հավատքի արտահայտման գրավոր ավանդույթի ուսումնասիրման նյութ։