Արճակ․ պատմական Վասպուրականի հայ ժողովրդական բանահյուսական ժառանգությունը

Լեզվաբանություն

Երկլեզու բառարանը նախատեսված է հայերենի և ֆրանսերենի միջև բառային ու իմաստային համապատասխանություններ գտնելու, երկու լեզուներով հաղորդակցվելու և թարգմանական աշխատանք կատարելու համար։ Այն ներառում է երկու ուղղությամբ բառային նյութ՝ հայերենից ֆրանսերեն և ֆրանսերենից հայերեն, ինչի շնորհիվ կարող է ծառայել թե՛ հայերենից ֆրանսերեն, թե՛ ֆրանսերենից հայերեն թարգմանելիս։ Այսպիսի բառարանները կարևոր դեր են ունեցել օտար լեզուների ուսուցման, ինքնուրույն ընթերցանության, գրավոր խոսքի զարգացման և տարբեր լեզվական միջավայրերի միջև հաղորդակցության խթանման գործում։ Բառային միավորների համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու ոչ միայն բառերի ուղղակի նշանակությունները, այլև դրանց գործածության տարբերությունները, համատեքստային երանգներն ու լեզվական առանձնահատկությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել ֆրանսերեն սովորող հայ ընթերցողներին, հայերենով հետաքրքրվող ֆրանսախոսներին, թարգմանիչներին, ուսուցիչներին և գրավոր աղբյուրների հետ աշխատողներին։ Երկու լեզուների զուգահեռ ներկայացումը նպաստում է բառապաշարի հարստացմանը և լեզվական գիտելիքների ամրապնդմանը։ Գործը նաև արտացոլում է հայերեն և ֆրանսերեն լեզվական կապերի զարգացման, օտար լեզուների ուսումնասիրման և հայ բառարանագրական մշակույթի ընդլայնման կարևոր մի փուլ։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության համայնքներում հանրային ծառայությունների կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում համայնքային մակարդակում բնակչությանը մատուցվող ծառայությունների կազմակերպման, կառավարման, հասանելիության, որակի և արդյունավետության հարցերն են, ինչպես նաև այն վարչական, ֆինանսական, իրավական և կազմակերպական գործոնները, որոնք ազդում են դրանց իրականացման վրա։ Աշխատանքը կարևոր է հատկապես այն համատեքստում, որ համայնքները բնակչության հետ անմիջականորեն շփվող կառավարման օղակն են, և դրանց կարողությունները մեծապես պայմանավորում են քաղաքացիների առօրյա կյանքի համար անհրաժեշտ ծառայությունների որակը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել համայնքային կառավարման կառուցվածքը, տեղական ինքնակառավարման մարմինների լիազորությունները, ֆինանսական և մարդկային ռեսուրսների օգտագործումը, ծառայությունների պլանավորումն ու կազմակերպումը, ինչպես նաև բնակչության կարիքների բացահայտման և դրանց հիման վրա համապատասխան ծառայությունների ձևավորման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել համայնքների միջև առկա տարբերություններին, քանի որ ֆինանսական հնարավորությունների, բնակչության թվաքանակի, ենթակառուցվածքների և մասնագիտական ներուժի անհավասարությունը կարող է հանգեցնել հանրային ծառայությունների որակի և հասանելիության տարբեր մակարդակների։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ծառայությունների կառավարման արդյունավետության գնահատումը՝ ներառյալ հաշվետվողականության, թափանցիկության, քաղաքացիների մասնակցության, թվայնացման և կառավարման ժամանակակից մեխանիզմների կիրառման հարցերը։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև համայնքների խոշորացման և միջհամայնքային համագործակցության պայմաններում առաջացող նոր կառավարչական խնդիրները, ինչպես նաև տեղական ինքնակառավարման մարմինների կարողությունների զարգացման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ դրա արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ համայնքային կառավարման գործընթացների կատարելագործման, ծառայությունների մատուցման արդյունավետության բարձրացման և բնակչության կարիքներին առավել համապատասխան լուծումների մշակման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պետական և համայնքային կառավարման մասնագետներին, տեղական ինքնակառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, հանրային քաղաքականության հետազոտողներին, տնտեսագետներին, իրավաբաններին, քաղաքագետներին, ինչպես նաև կառավարման ոլորտի ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտել ՀՀ համայնքներում հանրային ծառայությունների կառավարման առկա խնդիրները, գնահատել դրանց առաջացման պատճառներն ու հետևանքները և ներկայացնել կառավարման արդյունավետության, ծառայությունների որակի և համայնքային կառույցների կարողությունների բարելավման հնարավոր ուղղությունները։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է ռազմավարական կառավարման գործընթացում առաջացող խոչընդոտների հաղթահարման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ հավասարակշռված ցուցանիշների համակարգի կիրառման միջոցով։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են կառավարման արդյունավետության գնահատման, ռազմավարական նպատակների ձևակերպման, դրանց իրականացման վերահսկման և ստացված արդյունքների չափման մեխանիզմները՝ սոցիալական ապահովության ոլորտը դիտարկելով որպես գործնական օրինակ։ Հավասարակշռված ցուցանիշների համակարգը ներկայացվում է որպես կառավարման գործիք, որը հնարավորություն է տալիս կազմակերպության կամ կառույցի ռազմավարական նպատակները կապել չափելի ցուցանիշների հետ և միաժամանակ գնահատել ոչ միայն ֆինանսական, այլև ներքին գործընթացների, շահառուների, մարդկային ռեսուրսների և զարգացման տեսանկյունից կարևոր արդյունքները։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում ռազմավարության և ընթացիկ գործունեության միջև կապի ապահովմանը, կառավարման որոշումների հիմնավորվածության բարձրացմանը և տարբեր կառավարչական մակարդակների գործողությունների համակարգմանը։ Սոցիալական ապահովության ոլորտի օրինակով ուսումնասիրվում են այն առանձնահատկությունները, որոնք պայմանավորում են ռազմավարական կառավարման բարդությունը, այդ թվում՝ սոցիալական կարիքների բազմազանությունը, սահմանափակ ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման անհրաժեշտությունը, ծառայությունների որակի գնահատումը և բնակչության սոցիալական պաշտպանության նպատակների իրականացումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ռազմավարական կառավարման, հանրային կառավարման և սոցիալական ապահովության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, կառավարման համակարգերի կատարելագործմամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտություններ ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Իսլամական Հանրապետության առողջապահության համակարգի ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման գործընթացներում պետական քաղաքականության դերի ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են առողջապահության ոլորտում պետական կառավարման հիմնական սկզբունքները, առողջապահական քաղաքականության ձևավորման մեխանիզմները և բնակչության առողջության պահպանմանն ուղղված պետական ծրագրերի նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առողջապահական համակարգի կազմակերպական կառուցվածքին, պետական և մասնավոր հատվածների փոխհարաբերություններին, բժշկական ծառայությունների ֆինանսավորման աղբյուրներին և առողջապահական ռեսուրսների բաշխման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են առողջապահական բարեփոխումների իրականացման նախադրյալները, դրանց սոցիալ-տնտեսական ազդեցությունները, բժշկական օգնության մատչելիության և որակի ապահովման հիմնախնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում առողջության ապահովագրության համակարգին, առաջնային բուժօգնության զարգացմանը, հիվանդությունների կանխարգելման պետական միջոցառումներին և բնակչության տարբեր սոցիալական խմբերի առողջապահական կարիքների բավարարմանը։ Կարևորվում են քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի միջև բժշկական ծառայությունների հասանելիության տարբերությունները, առողջապահական ենթակառուցվածքների զարգացումը, մասնագիտական կադրերի պատրաստումը և ժամանակակից բժշկական տեխնոլոգիաների ներդրումը։ Դիտարկվում են նաև ժողովրդագրական փոփոխությունների, տնտեսական սահմանափակումների, միջազգային համագործակցության և հանրային առողջապահական մարտահրավերների ազդեցությունները պետական քաղաքականության առաջնահերթությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել առողջապահական ծրագրերի արդյունավետության գնահատման չափանիշները, պետական կարգավորման գործիքները և համակարգի կայուն զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի առողջապահական քաղաքականության, հանրային կառավարման և սոցիալական զարգացման փոխկապակցվածության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել առողջապահության կազմակերպիչների, հանրային առողջապահության մասնագետների, քաղաքագետների, պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների, իրանագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ղեկավարի գործունեության մեջ իշխանության դրդապատճառի հոգեբանական բնույթի, ձևավորման առանձնահատկությունների և կառավարչական գործառույթների իրականացման վրա դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում իշխանության ձգտումը դիտարկվում է որպես անձի վարքը պայմանավորող կարևոր շարժառիթներից մեկը, որը կարող է արտահայտվել որոշումների ընդունման, աշխատակիցների գործունեության կազմակերպման, վերահսկողության, պատասխանատվության բաշխման, հաղորդակցության և կազմակերպության նպատակների իրականացման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ղեկավարի անհատական հոգեբանական հատկանիշների, առաջնորդության ոճի և իշխանության նկատմամբ վերաբերմունքի փոխկապակցվածությանը։ Քննության են առնվում իշխանության դրդապատճառի տարբեր դրսևորումները՝ կապված ուրիշների վարքի վրա ազդեցություն գործելու, կազմակերպական գործընթացները վերահսկելու, հեղինակություն ձեռք բերելու և կառավարման համակարգում որոշակի դիրք զբաղեցնելու ձգտումների հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարող է տվյալ շարժառիթը տարբեր պայմաններում ունենալ կառուցողական կամ կառավարման արդյունավետությունը սահմանափակող դրսևորումներ։ Կառուցողական ուղղվածության դեպքում այն կարող է նպաստել նախաձեռնողականությանը, պատասխանատվության ստանձնմանը, նպատակների հստակ սահմանմանը և խմբային աշխատանքի համակարգմանը, մինչդեռ չափազանց արտահայտված վերահսկողական ուղղվածությունը կարող է դժվարություններ առաջացնել աշխատակիցների ինքնուրույնության և համագործակցության համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ղեկավարի հիմնական կառավարչական գործառույթների՝ պլանավորման, կազմակերպման, մոտիվացման, վերահսկողության և որոշումների ընդունման գործընթացներում հոգեբանական շարժառիթների դերի բացահայտումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պաշտոնական լիազորությունների և իրական ազդեցության հարաբերակցությանը, աշխատակիցների հետ միջանձնային հարաբերություններին, վստահության ձևավորմանը, կոնֆլիկտների կառավարմանը և խմբային գործընթացներին։ Հոգեբանական գնահատման և կազմակերպական վարքի ուսումնասիրման մեթոդների միջոցով հնարավոր է բացահայտել իշխանության դրդապատճառի արտահայտվածության և կառավարման տարբեր ոճերի միջև առկա կապերը։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն կառավարման հոգեբանության, կազմակերպական վարքի և մարդկային ռեսուրսների կառավարման համար՝ հնարավորություն տալով առավել խորությամբ հասկանալ ղեկավարի մոտիվացիոն կառուցվածքը և դրա ազդեցությունը կազմակերպության ներսում ձևավորվող կառավարչական հարաբերությունների ու աշխատանքային գործընթացների վրա։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից ֆրանսերենում քաղաքավարության արտահայտման լեզվական և ոճական միջոցների ուսումնասիրությանը՝ դրանք զուգադրելով հայերենի համապատասխան ձևերի ու հաղորդակցական առանձնահատկությունների հետ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն բառային, քերականական, շարահյուսական և ոճական միջոցների վրա, որոնց օգնությամբ հաղորդակցվողները արտահայտում են հարգանք, բարեկրթություն, սոցիալական հեռավորություն, մտերմություն, խնդրանք, շնորհակալություն, ներողություն, համաձայնություն կամ անհամաձայնություն։ Քաղաքավարությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվական ձևերի համակարգ, այլև որպես հաղորդակցական վարքի կարևոր բաղադրիչ, որի ընտրությունը պայմանավորված է խոսողների փոխհարաբերություններով, տարիքով, սոցիալական դիրքով, հաղորդակցման իրավիճակով և խոսքային նպատակի բնույթով։ Քննության են առնվում ֆրանսերենի դիմելաձևերը, անձնական դերանունների ընտրությունը, պաշտոնական և ոչ պաշտոնական հաղորդակցության տարբերությունները, ինչպես նաև համապատասխան բառապաշարային ու քերականական կառուցվածքների գործածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆրանսերենում «tu» և «vous» դիմելաձևերի հաղորդակցական նշանակությանը, դրանց ընտրության պայմաններին և խոսակիցների միջև սոցիալական հարաբերությունների արտահայտման գործառույթին։ Հայերենի հետ զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել «դու» և «Դուք» ձևերի կիրառության ընդհանրություններն ու տարբերությունները և պարզել, թե երկու լեզուներում ինչպես են արտահայտվում պաշտոնականությունը, մտերմությունը և հարգալից վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրվում են խնդրանքների, առաջարկությունների, հրավերների, խորհուրդների և պահանջների մեղմացման լեզվական միջոցները, որոնց միջոցով խոսողը կարող է նվազեցնել արտահայտության ուղղակիությունը և պահպանել հաղորդակցական քաղաքավարությունը։ Կարևորվում է պայմանական եղանակի, հարցական կառուցվածքների, եղանակավորող բառերի, քաղաքավարական բանաձևերի և անուղղակի խոսքային գործողությունների կիրառությունը։ Առանձին վերլուծության են ենթարկվում ողջույնի, հրաժեշտի, շնորհակալության, ներողության, շնորհավորանքի և բարեմաղթանքի կայուն արտահայտությունները՝ որպես առօրյա հաղորդակցության մեջ քաղաքավարության մշակութային նորմերն արտացոլող լեզվական միավորներ։ Լեզվաոճական տեսանկյունից դիտարկվում է նույն հաղորդակցական նպատակի արտահայտման տարբեր ձևերի ընտրությունը՝ պաշտոնական, չեզոք և խոսակցական միջավայրերում։ Զուգադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն դեպքերը, երբ երկու լեզուներում ձևով նման արտահայտությունները կարող են ունենալ տարբեր գործածական պայմաններ կամ հաղորդակցական երանգներ։ Հատուկ նշանակություն է տրվում լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությանը, քանի որ քաղաքավարության նորմերը ձևավորվում են ոչ միայն քերականական համակարգի, այլև հասարակության մեջ ընդունված վարքականոնների, արժեքների և հաղորդակցական ավանդույթների ազդեցությամբ։ Ֆրանսիական և հայկական լեզվամշակութային միջավայրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե նույն իրավիճակում ինչպիսի լեզվական ռազմավարություններ են նախընտրում տարբեր լեզուների կրողները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև խոսքային քաղաքավարության խախտման հնարավոր դեպքերին, երբ ոչ ճիշտ ընտրված դիմելաձևը, չափազանց ուղղակի արտահայտությունը կամ տվյալ իրավիճակին անհամապատասխան ոճը կարող են հաղորդակցական թյուրըմբռնման պատճառ դառնալ։ Նման տարբերությունների ուսումնասիրությունը կարևոր կիրառական նշանակություն ունի օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ լեզվի քերականական ու բառապաշարային իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է տվյալ մշակույթին համապատասխան հաղորդակցություն ապահովելու համար։ Ֆրանսերեն սովորողների համար քաղաքավարության ձևերի ճիշտ ընտրությունը նպաստում է հաղորդակցական և միջմշակութային կարողությունների զարգացմանը, իսկ թարգմանության ընթացքում զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ընտրել ոչ միայն իմաստային, այլև գործաբանական առումով համարժեք տարբերակներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ֆրանսերենի և հայերենի լեզվաբանության, ոճագիտության, գործաբանության, հաղորդակցական լեզվաբանության, թարգմանագիտության և միջմշակութային հաղորդակցության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների և ուսանողների համար։