Աստվածաշունչ․ Հին և Նոր կտակարանների գիրք

Տնտեսագիտություն

Այս ռեֆերատը վերաբերում է արժեքի և շահույթի տեսությունների համեմատական վերլուծությանը Ադամ Սմիթի և Կարլ Մարքսի տնտեսական մոդելներում, որտեղ ուսումնասիրվում են երկու տարբեր մոտեցումներ տնտեսական արժեքի ձևավորման և շահույթի ծագման վերաբերյալ։ Adam Smith դասական տնտեսագիտության հիմնադիրներից է, ով արժեքի ձևավորումը կապում էր աշխատանքի հետ, սակայն միաժամանակ ընդունում էր, որ շուկայական տնտեսությունում գինը ձևավորվում է նաև առաջարկի և պահանջարկի ազդեցությամբ։ Սմիթի մոտ շահույթը դիտարկվում է որպես արտադրության գործոնների՝ հատկապես կապիտալի օգտագործման դիմաց ստացվող եկամուտ, և այն բնականորեն ձևավորվում է տնտեսական շրջանառության ընթացքում՝ մրցակցային շուկայում։ Մյուս կողմից, Karl Marx զարգացնում է արժեքի աշխատանքային տեսությունը ավելի արմատական ձևով՝ պնդելով, որ ապրանքի արժեքը ամբողջությամբ պայմանավորված է սոցիալապես անհրաժեշտ աշխատանքային ժամանակով, իսկ շահույթը (ավելցուկային արժեքը) առաջանում է աշխատողների կողմից ստեղծված արժեքի մի մասի յուրացման արդյունքում կապիտալիստների կողմից։ Մարքսի մոդելում շահույթը ոչ թե պարզապես արտադրական գործոնի վարձատրություն է, այլ դասակարգային հարաբերությունների արդյունք, որտեղ աշխատանքը և կապիտալը գտնվում են հակասության մեջ։ Սմիթի և Մարքսի մոտեցումների հիմնական տարբերությունն այն է, որ Սմիթը շեշտադրում է շուկայի ինքնակարգավորումը և տնտեսական հավասարակշռությունը, մինչդեռ Մարքսը կենտրոնանում է տնտեսական հարաբերությունների հակասական բնույթի և շահույթի սոցիալական ծագման վրա։ Միևնույն ժամանակ, երկու տեսություններն էլ կարևոր դեր են խաղացել տնտեսական մտքի զարգացման մեջ՝ ձևավորելով տարբեր դպրոցներ և մոտեցումներ արժեքի, բաշխման և արտադրության վերլուծության համար։ Այսպիսով, արժեքի և շահույթի տեսությունների համեմատությունը ցույց է տալիս տնտեսագիտության զարգացման բազմազանությունը և տարբեր գաղափարական հիմքերի ազդեցությունը տնտեսական մոդելների ձևավորման վրա։

Իրավաբանություն

Աշխատանքը նվիրված է Եվրոպական միության արտաքին քաղաքականության իրավական ձևաչափի ուսումնասիրությանը երրորդ պետությունների հետ հարաբերություններում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ԵՄ արտաքին հարաբերությունների իրավական հիմքերը, արտաքին քաղաքականության և արտաքին գործողությունների իրականացման ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները, ինչպես նաև Միության և երրորդ պետությունների միջև համագործակցության հիմնական իրավական գործիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային համաձայնագրերին, գործընկերության և համագործակցության պայմանագրերին, ասոցացման համաձայնագրերին, առևտրատնտեսական պայմանավորվածություններին, քաղաքական երկխոսության մեխանիզմներին և այլ իրավական ձևաչափերին, որոնց միջոցով ԵՄ-ն կարգավորում է հարաբերությունները ոչ անդամ պետությունների հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել ԵՄ իրավասությունների սահմանները, անդամ պետությունների և Միության ինստիտուտների միջև լիազորությունների բաշխումը, ինչպես նաև ընդհանուր արտաքին և անվտանգության քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է իրավական և քաղաքական գործիքների փոխհարաբերությունը, քանի որ ԵՄ արտաքին քաղաքականությունը ներառում է ինչպես պարտադիր իրավական բնույթ ունեցող համաձայնագրեր, այնպես էլ քաղաքական հայտարարություններ, դիրքորոշումներ, սահմանափակող միջոցներ և համագործակցության այլ ձևեր։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև երրորդ պետությունների հետ հարաբերություններում մարդու իրավունքների, ժողովրդավարության, իրավունքի գերակայության, անվտանգության և տնտեսական համագործակցության սկզբունքների ամրագրմանն ու կիրառմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտաքին համաձայնագրերի կնքման, վավերացման և իրականացման ընթացակարգերին, ինչպես նաև ԵՄ դատարանի իրավական դիրքորոշումների նշանակությանը արտաքին հարաբերությունների իրավական կարգավորման հարցում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ԵՄ արտաքին քաղաքականության իրավական համակարգի կառուցվածքը, դրա զարգացման հիմնական միտումները և երրորդ պետությունների հետ հարաբերությունների կարգավորման առավել արդյունավետ մեխանիզմները։ Աշխատանքը կարևոր է միջազգային և եվրոպական իրավունքի տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես է ինքնուրույն իրավական կարգ ունեցող միավորումը իրականացնում արտաքին հարաբերություններ և ինչպես են իրավական գործիքները նպաստում քաղաքական, տնտեսական և անվտանգության ոլորտներում երկարաժամկետ համագործակցության ձևավորմանը։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է պատանիների համար նախատեսված նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նպատակ ունենալով երիտասարդ ընթերցողներին, ծնողներին, ուսուցիչներին և գրադարանային աշխատողներին տրամադրել արդիական տեղեկատվություն պատանեկան գրականության նոր հրատարակությունների մասին։ Ցանկում ընդգրկված են գեղարվեստական, ճանաչողական, գիտահանրամատչելի և կրթական բնույթի գրքեր, որոնք ուղղված են պատանիների աշխարհայացքի ձևավորմանը, ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը և ստեղծագործական մտածողության խթանմանը։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ընտրել տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան գրքեր և օգտագործել դրանք ինչպես ինքնուրույն ընթերցանության, այնպես էլ ուսումնական գործընթացի շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության բարձրացմանը և երիտասարդ սերնդի մտավոր զարգացմանը՝ ապահովելով որակյալ գրականության հասանելիություն։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է համակարգչային դիզայնի ուսուցման գործընթացում սովորողների գեղարվեստական հետաքրքրությունների ձևավորման մանկավարժական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել թվային գրաֆիկայի և դիզայնի ուսուցման այն մեթոդներն ու պայմանները, որոնք կարող են նպաստել սովորողների գեղագիտական ընկալման, ստեղծագործական մտածողության, տեսողական ճաշակի և արվեստի նկատմամբ հետաքրքրության զարգացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են համակարգչային դիզայնի կրթական հնարավորությունները, թվային գործիքների կիրառման առանձնահատկությունները և դրանց կապը սովորողների գեղարվեստական ունակությունների ու անհատական ստեղծագործական ներուժի բացահայտման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գույնի, ձևի, համաչափության, կոմպոզիցիայի, ռիթմի, տառատեսակի և տեսողական արտահայտչամիջոցների ուսուցմանը, ինչպես նաև դրանց գործնական կիրառմանը թվային նախագծերում։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել այն մանկավարժական մեթոդները, որոնք սովորողին հնարավորություն են տալիս ոչ միայն յուրացնել համակարգչային ծրագրերի տեխնիկական գործիքակազմը, այլև գիտակցված կերպով կիրառել դրանք գեղարվեստական խնդիրների լուծման համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստեղծագործական առաջադրանքներին, նախագծային աշխատանքներին, անհատական և խմբային գործունեությանը, թվային արվեստի նմուշների վերլուծությանը և սովորողների սեփական աշխատանքների ներկայացման ու քննարկման գործընթացին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև սովորողների տարիքային և անհատական առանձնահատկությունների հաշվառմանը, ուսուցման մոտիվացիայի բարձրացմանը և այնպիսի կրթական միջավայրի ստեղծմանը, որտեղ տեխնոլոգիական միջոցները չեն փոխարինում ստեղծագործական մտածողությանը, այլ ընդլայնում են դրա արտահայտման հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սովորողների գեղարվեստական հետաքրքրությունների դինամիկայի գնահատումը՝ պարզելու համար, թե ուսուցման տարբեր մեթոդներն ինչպես են ազդում նրանց ակտիվության, ինքնուրույնության, ստեղծագործական նախաձեռնության և գեղագիտական նախասիրությունների ձևավորման վրա։ Ստացված արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ համակարգչային դիզայնի դասավանդման մեթոդիկայի կատարելագործման և արվեստի ու ժամանակակից տեխնոլոգիաների արդյունավետ համադրման համար։ Աշխատության առաջարկությունները կարող են կիրառվել դպրոցական և արտադպրոցական կրթության շրջանակներում՝ նպաստելով սովորողների թվային և գեղարվեստական կարողությունների համատեղ զարգացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել կերպարվեստի և տեխնոլոգիայի ուսուցիչներին, դիզայնի դասավանդողներին, մանկավարժներին, կրթության մասնագետներին, գրաֆիկական դիզայներներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Փիլիսոփայություն

Պատմագիտական և եկեղեցագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է V դարի հայ մատենագրության մեջ եկեղեցու և պետական իշխանության փոխհարաբերությունների արտացոլման ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ժամանակաշրջանի հայ պատմագրական և կրոնական բնույթի սկզբնաղբյուրներում հոգևոր ու աշխարհիկ իշխանությունների փոխգործակցության վերաբերյալ ներկայացված պատկերացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցու հասարակական և քաղաքական դերակատարությանը, հոգևորականության ու աշխարհիկ իշխանության ներկայացուցիչների հարաբերություններին, ինչպես նաև պետական և եկեղեցական շահերի համադրման կամ հակադրության դրսևորումներին։ Վերլուծվում են մատենագիրների մոտեցումները պետականության, քրիստոնեական արժեքների, ազգային ինքնության և եկեղեցական կառույցների նշանակության վերաբերյալ։ Քննարկվում է նաև պատմաքաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը եկեղեցու դիրքի և գործառույթների վրա, ինչպես նաև հոգևոր կառույցների մասնակցությունը հասարակական կյանքի կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս V դարի հայ մատենագրությունը դիտարկել որպես կարևոր աղբյուր՝ ժամանակաշրջանի եկեղեցի-պետություն հարաբերությունների պատմական ընկալման և գաղափարական առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, եկեղեցու պատմության, հայ հին մատենագրության և միջնադարագիտության ոլորտների հետազոտողների համար։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է 1893–1898 թվականների հայ-վրացական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Ռուսական կայսրության կազմում գտնվող Հարավային Կովկասի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային գործընթացների համատեքստում։ Հեղինակը վերլուծում է երկու ժողովուրդների փոխհարաբերությունները այն ժամանակաշրջանում, երբ տարածաշրջանը գտնվում էր կայսերական վարչական համակարգի վերահսկողության ներքո, սակայն ազգային շարժումները արդեն սկսում էին ավելի ակտիվ ձևավորվել։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, որ այդ տարիներին հայերի և վրացիների միջև հարաբերությունները հիմնականում զարգանում էին վարչական, տնտեսական և մշակութային շփումների միջոցով՝ կապված Թիֆլիսի (Տբիլիսիի) որպես տարածաշրջանային կենտրոնի կարևոր դերի հետ, որտեղ կենտրոնացած էին թե՛ հայկական, թե՛ վրացական մտավորական շրջանակները։ Քաղաքը հանդես էր գալիս որպես բազմազգ մշակութային միջավայր, որտեղ գործում էին տպարաններ, թերթեր, դպրոցներ և հասարակական կազմակերպություններ, որոնք նպաստում էին գաղափարական և մշակութային փոխազդեցությանը։ Միևնույն ժամանակ, աշխատանքում նշվում են նաև որոշ լարվածության դրսևորումներ, որոնք կապված էին հողային հարցերի, եկեղեցական ազդեցության, ինչպես նաև ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացների հետ, սակայն դրանք հիմնականում չէին վերածվում բաց հակամարտության։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական կապերին՝ առևտրին, արհեստագործությանը և աշխատուժի տեղաշարժին, որոնք նպաստում էին երկու ժողովուրդների փոխկապակցվածությանը և տարածաշրջանային տնտեսության զարգացմանը։ Բացի այդ, քննարկվում է մտավորականության դերը՝ թե՛ հայ, թե՛ վրացի հասարակական գործիչների և գրողների ներդրումը մշակութային երկխոսության և փոխընկալման ձևավորման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1893–1898 թվականների հայ-վրացական հարաբերությունները որպես բարդ, բազմաշերտ և հիմնականում համագործակցության վրա հիմնված գործընթաց, որը տեղի էր ունենում Ռուսական կայսրության ընդհանուր քաղաքական համակարգի շրջանակներում։