Откройте для себя другие интересные и полезные материалы
Вот коллекция других файлов, которые могут вас заинтересовать и помочь в учебе или творческой работе. Чтобы увидеть больше, вы можете перейти в раздел материаловИстория
Հայոց ցեղասպանության խնդիրը երիտթուրքերի դատավարություններում (1919-1921 թթ.)
Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության խնդրի քննարկմանը երիտթուրքերի դատավարությունների համատեքստում՝ ընդգծելով 1919–1921 թվականներին իրականացված օսմանյան ռազմական և քաղաքական դատավարությունների պատմաիրավական նշանակությունը։ Հեղինակը վերլուծում է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Օսմանյան կայսրությունում ստեղծված քաղաքական իրավիճակը, դաշնակից տերությունների ճնշման ներքո կազմակերպված դատական գործընթացները և երիտթուրքական ղեկավարության պատասխանատվության հարցի բարձրացումը։ Գրքում մանրամասն դիտարկվում են հիմնական դատավարությունները՝ Ստամբուլում անցկացված ռազմական տրիբունալները, որոնց ընթացքում քննարկվել են զանգվածային տեղահանությունների, կոտորածների և հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված հանցագործությունների մեղադրանքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դատավարական նյութերին, վկայություններին, պաշտոնական փաստաթղթերին և մամուլի արձագանքներին, որոնք փաստում են Հայոց ցեղասպանության կազմակերպված բնույթը և պետական քաղաքականության դերը այդ գործընթացում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև դատավարությունների քաղաքական սահմանափակումները, մեղավորների պատժի ոչ լիարժեք իրականացումը և հետագա միջազգային արձագանքները։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ երիտթուրքերի դատավարությունները կարևոր պատմաիրավական աղբյուր են Հայոց ցեղասպանության ճանաչման և ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է պատմաբանների, իրավաբանների և ցեղասպանագիտության ոլորտի հետազոտողների համար։
Обновлено. 2026-09-22
История
Արևմտահայությունն Օսմանյան կայսրության գաղտնի ծառայությունների թիրախում 1878-1923 թթ.
Աշխատությունը նվիրված է 1878–1923 թվականներին Օսմանյան կայսրությունում արևմտահայ բնակչության նկատմամբ պետական անվտանգության և գաղտնի ծառայությունների քաղաքականության պատմական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն վարչական, ոստիկանական և հետախուզական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով իշխանությունները տեղեկություններ էին հավաքում հայկական հասարակական, քաղաքական, կրթական և համայնքային կյանքի վերաբերյալ՝ դրանք դիտարկելով կայսրության ներքին անվտանգության քաղաքականության ավելի լայն համատեքստում։ Ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու գործընթացների զարգացմանը Բեռլինի վեհաժողովից հետո ձևավորված քաղաքական իրադրությունից մինչև Օսմանյան կայսրության վերջին տարիները՝ հաշվի առնելով տարբեր իշխանությունների և քաղաքական վարչակարգերի պայմաններում տեղի ունեցած փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել պետական հաստատությունների զեկուցագրերը, պաշտոնական գրագրությունը, դիվանագիտական փաստաթղթերը, հուշագրությունները, մամուլի նյութերը և այլ սկզբնաղբյուրներ՝ պարզելու համար, թե ինչպես էին իշխանական կառույցները գնահատում հայկական կազմակերպությունների, մտավորականների, հոգևորականների և հասարակական գործիչների գործունեությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական վերահսկողության և հայկական ազգային ու հասարակական շարժումների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այն պատկերացումներին, որոնց հիման վրա հայկական քաղաքական և համայնքային գործունեության տարբեր դրսևորումներ կարող էին ներկայացվել որպես անվտանգության խնդիր։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև գաղտնի տեղեկատվության հավաքման, հաղորդման և պետական որոշումների կայացման միջև առկա կապերը՝ խուսափելով առանձին փաստաթղթերի կամ պաշտոնական գնահատականների անվերապահ ընդունումից։ Կարևոր է աղբյուրների քննադատական համադրումը, քանի որ անվտանգության կառույցների փաստաթղթերը կարող էին արտացոլել ոչ միայն փաստական տեղեկություններ, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական մտահոգությունները, կասկածները և վարչական մոտեցումները։ Թեման առնչվում է նաև ուշ օսմանյան ժամանակաշրջանի կենտրոնացման քաղաքականությանը, ազգային հարցերին, քաղաքական բռնությունների պատմությանը և Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների զարգացումներին՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել արևմտահայության նկատմամբ պետական քաղաքականության տարբեր բաղադրիչների փոխկապակցվածությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայոց պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, անվտանգության կառույցների պատմության և աղբյուրագիտության մոտեցումները՝ նպաստելով արևմտահայության քաղաքական ու հասարակական պատմության և ուշ օսմանյան պետական համակարգի գործունեության առավել ամբողջական ըմբռնմանը։
Обновлено. 2026-09-26
История
Культурный праздник армян 412 - 1512 - 1912
Документ посвящён культурно-историческому празднику армянского народа, символически объединяющему ключевые даты 412, 1512 и 1912 годы как вехи развития национальной культуры, письменности и общественного самосознания; в тексте рассматривается значение раннесредневекового периода как времени формирования духовных и литературных основ армянской цивилизации, эпохи 1512 года как символа начала армянского книгопечатания и распространения печатного слова, а также 1912 года как этапа национального культурного возрождения, связанного с ростом просветительских движений, театра, прессы и общественных организаций; особое внимание уделяется роли культурной преемственности, сохранению языка и традиций, а также формированию национальной идентичности через историческую память и символические юбилейные даты.
Обновлено. 2026-09-20
Политология
Ժամանակակից Եվրասիա, հատոր 11, թիվ 2
Գիտական պարբերականի այս համարը ներառում է միջազգային հարաբերություններին, տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական գործընթացներին, անվտանգության հիմնախնդիրներին, ազգային և կրոնական ինքնության դրսևորումներին, ինչպես նաև միջազգային քաղաքականության ու տնտեսության փոխակերպումներին նվիրված հետազոտություններ։ Ժողովածուի հոդվածներն անդրադառնում են Եվրասիայի և հարակից տարածաշրջանների արդի քաղաքական զարգացումներին՝ դիտարկելով պետությունների արտաքին քաղաքական ռազմավարությունները, ներքին քաղաքական գործընթացների ազդեցությունը միջազգային վարքագծի վրա, տարածաշրջանային հակամարտությունների պատճառներն ու հետևանքները և միջազգային ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունները։ Համարում առանձնահատուկ տեղ է հատկացված Թուրքիայի արտաքին և տարածաշրջանային քաղաքականությանը։ Լևոն Հովսեփյանի և Տաթևիկ Մանուկյանի համահեղինակությամբ ներկայացված ուսումնասիրությունը վերլուծում է Թուրքիայի ներքաղաքական գործոնների ազդեցությունը Սիրիայում Անկարայի իրականացրած ռազմական գործողությունների վրա՝ ուշադրություն դարձնելով քրդական գործոնին, անվտանգության ընկալումներին, ռազմական և քաղաքացիական կառույցների հարաբերություններին, քաղաքական վերափոխումներին ու Թուրքիայի տարածաշրջանային ազդեցությունն ընդլայնելու ձգտումներին։ Հաջորդ հոդվածը՝ Նելլի Մինասյանի հեղինակությամբ, ուսումնասիրում է թյուրքական ինտեգրման ուղղությամբ Թուրքիայի նախաձեռնությունները՝ ներկայացնելով այդ գործընթացի ձևավորման նախադրյալները, զարգացման միտումները և քաղաքական նշանակությունը։ Առանձին հետազոտություն նվիրված է Ադրբեջանում շիա իսլամի հասարակական-քաղաքական ընկալմանը և արտաքին գործոնների ազդեցությանը՝ բացահայտելով կրոնական ինքնության, քաղաքական միջավայրի և արտաքին ազդեցությունների փոխկապակցվածությունը։ Հաջորդ հոդվածում դիտարկվում են Արևելյան Ասիայում տեխնոլոգիաների տարածման և ուժերի հարաբերակցության փոփոխության գործընթացները՝ կիսահաղորդիչների արդյունաբերությունը ներկայացնելով որպես տեխնոլոգիական մրցակցության, տնտեսական ազդեցության և աշխարհաքաղաքական վերադասավորումների կարևոր օրինակ։ Համարը եզրափակվում է Ալժիրում խաղաղության հաստատման փորձին նվիրված ուսումնասիրությամբ, որն անդրադառնում է քաղաքացիական հաշտեցման քաղաքականությանը, ներքաղաքական հակասությունների հաղթահարմանն ու խաղաղության հաստատման գործընթացի բարդություններին։ Հրապարակված աշխատանքները համադրում են պատմաքաղաքական, վերլուծական և միջդիսցիպլինար մոտեցումներ՝ կարևորելով ինչպես առանձին պետությունների ներքին զարգացումները, այնպես էլ դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանային ու միջազգային համակարգերի վրա։ Ժողովածուն առանձնանում է թեմատիկ բազմազանությամբ, գիտական հիմնավորումներով և արդիական խնդիրների համակողմանի դիտարկմամբ։ Այն արժեքավոր նյութ է միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, աշխարհաքաղաքականության, արևելագիտության, անվտանգության ուսումնասիրությունների և տարածաշրջանային հետազոտությունների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների ու ուսանողների համար՝ նպաստելով Եվրասիայի և հարակից աշխարհաքաղաքական տարածքների քաղաքական զարգացումների, միջազգային համագործակցության, հակամարտությունների և ժամանակակից աշխարհակարգի փոփոխությունների առավել խորքային ընկալմանը։
Обновлено. 2026-11-18
Литература
Անխոս Մարգարիտ
Ստեղծագործության վերնագիրը կենտրոնացնում է ընթերցողի ուշադրությունը Մարգարիտ անունով կերպարի վրա, որի բնութագրական առանձնահատկությունը լռությունն է կամ խոսքի բացակայությունը։ «Անխոս» բնորոշումը կարող է ունենալ ինչպես ուղղակի, այնպես էլ խորհրդանշական նշանակություն՝ մատնանշելով ներքին ապրումները, չարտահայտված մտքերը, անձնական ցավը կամ հասարակության մեջ սեփական ձայնը լսելի դարձնելու դժվարությունը։ Այսպիսի կերպարի միջոցով գրական երկը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու մարդու ներաշխարհին, զգացմունքներին, մարդկային հարաբերություններին և անհատի ու շրջապատող միջավայրի փոխազդեցությանը։ Մարգարիտի կերպարը կարող է դիտարկվել որպես ստեղծագործության գեղարվեստական առանցք, որի շուրջ ձևավորվում են լռության, ինքնարտահայտման և մարդկային փոխըմբռնման հարցերը։ 19-րդ դարի հայ գրականության համատեքստում նման վերնագրով երկը հետաքրքրություն է ներկայացնում անհատական ճակատագրի և հասարակական միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու կերպարի անվան, բնորոշման և խորհրդանշական իմաստների դերը գեղարվեստական պատմասության մեջ։
Обновлено. 2026-11-03
Лингвистика
Առձեռն ճարտասանություն
Գիրքը նվիրված է ճարտասանության՝ խոսքի ճիշտ, հստակ, ազդեցիկ և գեղեցիկ կառուցման արվեստին։ Այն ներկայացնում է բանավոր և գրավոր խոսքի մշակման, մտքերի տրամաբանական դասավորության, արտահայտությունների նպատակային ընտրության և ունկնդրի կամ ընթերցողի վրա ներգործելու հիմնական սկզբունքները։ Ճարտասանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գեղեցիկ խոսելու կարողություն, այլև որպես մտքերը համոզիչ, հասկանալի և հետևողական ձևով ներկայացնելու կարևոր հմտություն։ Աշխատանքի բովանդակային ուղղվածությունը կապված է խոսքի կառուցվածքի, լեզվական արտահայտչամիջոցների, փաստարկման, խոսքի տրամաբանական ամբողջականության և հաղորդակցման մշակույթի ձևավորման հետ։ Այն ընդգծում է բառապաշարի հարստության, լեզվի ճշտության, արտահայտչականության և խոսքի համապատասխան ոճի ընտրության նշանակությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է խոսքի միջոցով ոչ միայն տեղեկություն փոխանցել, այլև համոզել, բացատրել և ներգործել։ Այսպիսի աշխատությունը կարևոր տեղ ունի հայ կրթական և մտավոր ժառանգության մեջ, քանի որ արտացոլում է լեզվական գիտելիքների, հռետորական պատրաստության և գրավոր ու բանավոր խոսքի մշակույթի զարգացման նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Այն արժեքավոր է հայոց լեզվի պատմությամբ, հռետորական արվեստով և կրթության պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողների համար, ինչպես նաև կարող է ծառայել որպես նյութ՝ պատկերացնելու, թե ինչպես էին ներկայացվում խոսքի արվեստի սկզբունքները և ինչ նշանակություն էր տրվում ճարտասանական հմտությունների զարգացմանը հայ մտավոր-կրթական միջավայրում։
Обновлено. 2026-11-14