Ճանաչման ինստիտուտի միջազգային-իրավական հիմնահարցեր

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է համեմատական առավելության տեսության կիրառմամբ Հայաստանի Հանրապետության արտահանման կառուցվածքի ուսումնասիրությանը և դրա բարելավման ու դիվերսիֆիկացման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ երկրի արտաքին առևտրային մրցունակությունը պայմանավորված է ոչ միայն արտադրության բացարձակ արդյունավետությամբ, այլև այն հարաբերական առավելություններով, որոնք ձևավորվում են տարբեր ապրանքների արտադրության այլընտրանքային ծախսերի, ռեսուրսների առկայության, մասնագիտացման, տեխնոլոգիական կարողությունների և միջազգային շուկաների պահանջարկի համադրությամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել ՀՀ արտահանման ապրանքային և աշխարհագրական կառուցվածքը, դրա փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում և առանձին ապրանքախմբերի մասնագիտացման մակարդակը։ Համեմատական առավելության գնահատման համար կարող են կիրառվել արտահայտված համեմատական առավելության տարբեր ցուցանիշներ, որոնց միջոցով պարզվում է, թե որ ապրանքների արտահանման մեջ է Հայաստանը տվյալ ապրանքի համաշխարհային կամ համադրելի երկրների արտահանման համեմատությամբ առավել մասնագիտացված։ Հայաստանի վերաբերյալ հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ համեմատական առավելություններ արձանագրվել են մի շարք ապրանքախմբերում, այդ թվում՝ թանկարժեք մետաղների, հանքաքարերի, ծխախոտի, ալկոհոլային խմիչքների, տրիկոտաժի, կենդանի կենդանիների, բանջարեղենի և դրանց վերամշակված արտադրանքի ոլորտներում։ Միաժամանակ վերջին տարիներին որոշ ուղղություններով այդ առավելությունների չափը և ընդգրկումը նվազել են, ինչը մատնանշում է արտահանման կառուցվածքի հետագա դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է բացահայտել ՀՀ արտահանման կառուցվածքի ուժեղ և թույլ կողմերը։ Մի կողմից՝ որոշ ավանդական ճյուղերում առկա են ձևավորված արտադրական փորձ, հումքային ռեսուրսներ, մասնագիտական կարողություններ և միջազգային շուկաներում ճանաչելի արտադրանք, որոնք կարող են հիմք հանդիսանալ արտահանման ընդլայնման համար։ Մյուս կողմից՝ արտահանման չափազանց մեծ կենտրոնացումը սահմանափակ թվով ապրանքների կամ շուկաների վրա կարող է տնտեսությունը դարձնել արտաքին պահանջարկի, միջազգային գների, փոխարժեքների և աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների նկատմամբ ավելի խոցելի։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև արտահանվող արտադրանքի տեխնոլոգիական բարդության և ավելացված արժեքի խնդիրը։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Հայաստանի արտահանումը մեծապես կենտրոնացած է համեմատաբար պարզ և ցածր բարդության ապրանքների վրա, մինչդեռ ավելի բարդ և բարձր ավելացված արժեք ունեցող ապրանքների արտահանման ներուժը լիարժեքորեն չի օգտագործվում։ Այդ պատճառով արտահանման կառուցվածքի բարելավման կարևոր ուղղություն կարող է լինել հումքային և քիչ մշակված արտադրանքից դեպի ավելի վերամշակված, տեխնոլոգիապես ավելի բարդ և բարձր ավելացված արժեք ունեցող ապրանքների աստիճանական անցումը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել տեքստիլի, քիմիական արտադրանքի, մետաղական պատրաստի արտադրանքի, սննդի վերամշակման, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և այլ ոլորտների զարգացման հնարավորությունները։ Նպատակն այն չէ, որ առկա համեմատական առավելությունները պարզապես փոխարինվեն նոր ճյուղերով, այլ այն, որ գործող արտադրական կարողությունների հիման վրա ստեղծվեն փոխկապակցված նոր արտադրություններ և ավելի բարձր արժեքային շղթաներ։ Այսպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս արտահանման ընդլայնումը կապել արտադրության կառուցվածքային վերափոխման և տնտեսական բարդության բարձրացման հետ։ Աշխատության մեջ կարևոր նշանակություն կարող է ունենալ նաև արտահանման աշխարհագրական դիվերսիֆիկացումը։ Հայաստանի փոքր ներքին շուկան և որոշ արտահանման ուղղությունների բարձր կենտրոնացվածությունը մեծացնում են արտաքին ցնցումների նկատմամբ խոցելիությունը։ Միջազգային կառույցների գնահատականները նույնպես ընդգծում են արտահանման շուկաների և ապրանքային կառուցվածքի դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև լոգիստիկայի, միջազգային չափանիշներին համապատասխանության և կարգավորող միջավայրի բարելավման կարևորությունը։ Հետևաբար աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նոր շուկաներ մուտք գործելու հնարավորությունները, առևտրային համաձայնագրերի օգտագործումը, միջազգային սերտիֆիկացման խնդիրները, տրանսպորտային ծախսերը և արտահանող ընկերությունների մրցունակության բարձրացման մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել համեմատական առավելության ցուցանիշների և արտահանման հեռանկարների միջև կապին։ Այն ապրանքները, որոնցում երկիրն արդեն ունի համեմատական առավելություն, կարող են դիտարկվել որպես զարգացման անմիջական հիմք, իսկ այն ապրանքները, որոնց արտադրության համար առկա են անհրաժեշտ կարողություններ և հարակից գիտելիքներ, կարող են դիտարկվել որպես ապագա մասնագիտացման ուղղություններ։ Այս մոտեցումը համահունչ է «արտադրական հնարավորությունների» զարգացման գաղափարին, ըստ որի նոր ապրանքների յուրացումը սովորաբար ավելի իրատեսական է այն դեպքում, երբ դրանք տեխնոլոգիական և գիտելիքային առումով մոտ են արդեն գոյություն ունեցող արտադրություններին։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել ՀՀ արտահանման խթանման և արդյունաբերական քաղաքականության մշակման ժամանակ՝ առանձնացնելով այն ապրանքներն ու ոլորտները, որոնց զարգացման համար կան առավել բարենպաստ նախադրյալներ։ Կարող են առաջարկվել արտահանման խթանման, արտադրության տեխնոլոգիական արդիականացման, նոր շուկաների որոնման, ներդրումների ներգրավման, միջազգային ստանդարտների ներդրման և բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի ստեղծման ուղղություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համեմատական առավելության սկզբունքը դիտարկում է որպես Հայաստանի արտահանման կառուցվածքի գնահատման և դրա հետագա կատարելագործման գործիք՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկրի առկա մասնագիտացման ուժեղ կողմերը, նվազեցնել արտահանման կենտրոնացվածությունն ու խոցելիությունը, բարձրացնել արտադրանքի տեխնոլոգիական և արժեքային մակարդակը և ձևավորել ավելի բազմազան, մրցունակ ու կայուն արտահանման կառուցվածք։

Մշակույթ

Գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ կրկեսային արվեստի ձևաբանական քննությանը և կրկեսի տեսության հիմնարար հարցերի վերլուծությանը։ Աշխատանքի առանցքում կրկեսային արվեստի կառուցվածքային, գեղարվեստական և արտահայտչական առանձնահատկությունների բացահայտումն է, ինչպես նաև հայկական կրկեսի ձևավորման, զարգացման և ազգային արվեստի համակարգում ունեցած դերի ուսումնասիրությունը։ Կրկեսը բեմական արվեստի յուրահատուկ տեսակ է, որտեղ միավորվում են մարմնի պլաստիկան, ակրոբատիկան, ձեռնածությունը, հավասարակշռության արվեստը, ծաղրածուական կատարումը, երաժշտությունը, տեսողական ձևավորումը և դրամատուրգիական կազմակերպումը։ Այդ բաղադրիչների փոխկապակցվածությունն է ձևավորում կրկեսային ներկայացման ամբողջական գեղարվեստական կերպարը։ Ձևաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձին ուսումնասիրել ներկայացման կառուցվածքային տարրերը, համարների տեսակները, կատարողական տեխնիկան, բեմական տարածությունը, ռիթմը, շարժման լեզուն, դերակատարի կերպարը և հանդիսատեսի հետ հաղորդակցության ձևերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է կրկեսի տեսական հասկացությունների համակարգումը։ Կարող են քննարկվել կրկեսային համարի կառուցվածքը, ժանրային առանձնահատկությունները, կատարողական հնարքները, ռիսկի և վարպետության հարաբերակցությունը, ֆիզիկական գործողության վերածումը գեղարվեստական արտահայտության, ինչպես նաև զվարճանքի և արվեստի փոխհարաբերությունը։ Կրկեսային արվեստի առանձնահատկությունն այն է, որ կատարողի ֆիզիկական կարողությունը ինքնին վերածվում է գեղարվեստական նյութի, իսկ տեխնիկական բարդությունը հաճախ միահյուսվում է կերպարային և դրամատուրգիական լուծումների հետ։ Հայկական կրկեսի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են համընդհանուր կրկեսային ավանդույթները համադրվել ազգային մշակութային առանձնահատկությունների հետ։ Կարևոր կարող են լինել հայկական բեմական մշակույթի, երաժշտական ավանդույթների, հումորի, կերպարային մտածողության և կատարողական դպրոցի ազդեցությունները կրկեսային արվեստի ձևավորման վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ այն պատմական և մշակութային պայմաններին, որոնց ներքո ձևավորվել և զարգացել է հայկական կրկեսը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև կրկեսային արտիստի մասնագիտությունը և կատարողական դպրոցի ձևավորման գործընթացը։ Կրկեսային արվեստը պահանջում է երկարատև մասնագիտական պատրաստվածություն, ֆիզիկական բարձր պատրաստվածություն, շարժումների ճշգրտություն, տարածական կողմնորոշում և բեմական արտահայտչականություն։ Այդ պատճառով կատարողի վարպետությունը ձևավորվում է տեխնիկական ուսուցման և գեղարվեստական մտածողության համադրման արդյունքում։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև հանդիսատեսի գործոնը։ Կրկեսային ներկայացման ազդեցությունը մեծապես պայմանավորված է անմիջական հաղորդակցությամբ, զարմանքի, հումորի, վտանգի և հուզական լարվածության ստեղծմամբ։ Հանդիսատեսի արձագանքը հաճախ դառնում է ներկայացման գեղարվեստական ռիթմի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կրկեսի և թատրոնի, պարի, երաժշտության ու այլ բեմական արվեստների փոխհարաբերություններին՝ ցույց տալով դրանց միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Ժամանակակից կրկեսային արվեստի զարգացման համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել ավանդական համարների վերաիմաստավորումը, նոր բեմական տեխնոլոգիաների կիրառումը, դրամատուրգիական ամբողջական ներկայացումների ձևավորումը և կրկեսային արտահայտչամիջոցների ընդլայնումը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի կրկեսը դիտարկել ոչ միայն որպես զվարճանքի ձև, այլև որպես ինքնուրույն գեղարվեստական համակարգ՝ իր ժանրերով, արտահայտչամիջոցներով, կատարողական լեզվով և տեսական օրինաչափություններով։ Հայ կրկեսային արվեստի ձևաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ազգային կրկեսի գեղարվեստական առանձնահատկությունների, զարգացման ընթացքի և հայկական մշակույթի ընդհանուր համակարգում նրա ունեցած նշանակության մասին։

Բժշկություն

Այս աշխատությունը նվիրված է լիմֆոցիտների կողմից արտադրվող միջնորդների դերի ուսումնասիրմանը սրտանոթային համակարգի կարգավորման գործընթացներում։ Նյութում ներկայացվում է, թե ինչպես են լիմֆոցիտների կողմից արտադրված ցիտոկինները, կիմոկինները և այլ բիոակտիվ նյութերը մասնակցում սրտի և անոթների ֆունկցիայի պահպանմանը, վascularային տոնուսի կարգավորմանը, բորբոքային արձագանքների մոդուլյացիային և արյան շրջանառության homeostasis-ի պահպանմանը։ Աշխատությունում վերլուծվում են լիմֆոցիտների միջնորդների ազդեցությունը անոթային էնդոթելի, սրտամկանի և իմունային համակարգի փոխազդեցության վրա, ինչպես նաև նրանց մասնակցությունը սրտանոթային հիվանդությունների՝ ներառյալ հիպերտենզիա, աթերոսկլերոզ և սրտամկանի ինֆարկտի զարգացման մեխանիզմներում։ Նյութում ներկայացվում են փորձարարական տվյալներ և փորձագիտական վերլուծություններ՝ թույլ տալով գնահատել լիմֆոցիտների միջնորդների նշանակությունը սրտանոթային համակարգի ֆիզիոլոգիական և պաթոֆիզիոլոգիական գործընթացներում, ինչը կարևոր է նոր թերապևտիկ մոտեցումների մշակման համար։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտատնտեսագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության տարբեր ոլորտներում մրցունակության գնահատման տնտեսամաթեմատիկական մեթոդների կիրառման և կատարելագործման հիմնախնդիրներին։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են մրցունակության տեսական հիմքերը, դրա չափման հիմնական ցուցանիշները և համեմատական վերլուծության մոտեցումները՝ ներառյալ ինդեքսային, վիճակագրական և էկոնոմետրիկ մոդելները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է Հայաստանի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները և գնահատում ձեռնարկությունների, ճյուղերի և տարածաշրջանների մրցունակության մակարդակը՝ օգտագործելով բազմագործոն վերլուծության և մաթեմատիկական մոդելավորման մեթոդներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտադրողականության, ծախսերի արդյունավետության, արտահանման պոտենցիալի և ներդրումային գրավչության ցուցանիշների հաշվարկին։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև միջազգային մրցունակության գնահատման մոտեցումները և դրանց հարմարեցումը Հայաստանի տնտեսության առանձնահատկություններին։ Հեղինակը առաջարկում է մրցունակության բարձրացման ուղիներ՝ հիմնված տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորման արդյունքների վրա, ներառյալ ռեսուրսների օպտիմալ բաշխում, արտադրական գործընթացների արդյունավետության բարձրացում և ռազմավարական պլանավորում։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագետների, վերլուծաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Մշակույթ

Այս մատենագիտական և տեղեկատվական աշխատությունը նախատեսված է մշակույթի և արվեստի ոլորտներում հրապարակված նոր գրականության համակարգված ներկայացման, հաշվառման և տարածման համար։ Այն ներառում է տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված գրքերի, գիտական հոդվածների, ժողովածուների, ցուցահանդեսային կատալոգների, արվեստագիտական ուսումնասիրությունների և այլ մասնագիտական աղբյուրների վերաբերյալ մատենագիտական տվյալներ՝ հնարավորություն տալով հետազոտողներին, ուսանողներին և մշակութային հաստատությունների աշխատակիցներին արագ կողմնորոշվել առկա գրականության մեջ։ Աշխատությունում նյութերը դասակարգվում են ըստ թեմատիկ ուղղությունների՝ ընդգրկելով կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը, կինոն, ճարտարապետությունը, ժողովրդական մշակույթը, մշակութային քաղաքականությունը և արվեստագիտության այլ ոլորտներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում աղբյուրների նկարագրական ներկայացմանը, հրատարակչական տվյալների ճշգրտությանը և տեղեկատվության մատչելի կազմակերպմանը, ինչը նպաստում է գիտահետազոտական և կրթական գործունեության արդյունավետությանը։ Այսպիսի տեղեկատուները կարևոր դեր են կատարում մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության, գիտական հաղորդակցության և մասնագիտական տեղեկատվության տարածման գործում։

Lեզվաբանություն

Введение в языкознание աշխատությունը լեզվաբանության հիմնարար ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է լեզվի գիտական ուսումնասիրության հիմունքները և հիմնական ուղղությունները, այն բացատրում է լեզվի կառուցվածքային մակարդակները՝ հնչյունաբանություն, ձևաբանություն, բառագիտություն և շարահյուսություն, ինչպես նաև լեզվի ծագման, զարգացման և գործառույթների մասին հիմնական տեսությունները, գիրքը անդրադառնում է լեզվի և մտածողության կապին, լեզվական նշանի բնույթին, տարբեր լեզուների համեմատական ուսումնասիրությանը և լեզվական փոփոխությունների մեխանիզմներին, միաժամանակ ընդգրկելով լեզվաբանական մեթոդաբանության հիմունքները և վերլուծության հիմնական գործիքները, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր լեզվաբանության ուսանողների և լեզվի գիտական ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։