Education Preparedness Index in COVID-19 (EPIC)

Գրականություն

Այս թեման ուսումնասիրում է հասարակայնության հետ կապերի (PR) և լրագրության փոխհարաբերությունների զարգացումը Հայաստանի զանգվածային լրատվամիջոցների համակարգում՝ ընդգծելով դրանց փոխազդեցության հիմնական առանձնահատկություններն ու օրինաչափությունները։ Վերջին տասնամյակներում Հայաստանի մեդիա դաշտում նկատվում է PR գործիքների աստիճանական ինտեգրում լրագրողական գործունեության մեջ, ինչը պայմանավորված է քաղաքական, տնտեսական և տեխնոլոգիական փոփոխություններով, ինչպես նաև տեղեկատվական շուկայի մրցակցության աճով։ Զանգվածային լրատվամիջոցները ավելի հաճախ են օգտագործում PR նյութեր՝ մամուլի հաղորդագրություններ, պաշտոնական հայտարարություններ և կազմակերպությունների կողմից պատրաստված բովանդակություն, ինչը երբեմն սահմանում է բարակ սահման լրագրողական օբյեկտիվության և PR հաղորդակցության միջև։ Այս գործընթացում կարևոր դեր ունեն նաև թվային մեդիաները և սոցիալական ցանցերը, որոնք արագացրել են տեղեկատվության տարածումը և փոխել են բովանդակության արտադրության մեխանիզմները՝ լրագրողներին ստիպելով ավելի արագ արձագանքել և հաճախ օգտագործել պատրաստի տեղեկատվական աղբյուրներ։ Միաժամանակ ձևավորվում են նաև մասնագիտական նոր չափանիշներ և էթիկական քննարկումներ՝ կապված տեղեկատվության ստուգման, աղբյուրների բազմազանության և հանրային շահի պաշտպանության հետ։ Հայաստանի մեդիա միջավայրում PR-ի և լրագրության սերտաճումը դիտվում է որպես համաշխարհային միտման մաս, սակայն ունի նաև տեղական առանձնահատկություններ՝ պայմանավորված մեդիա սեփականության կառուցվածքով, քաղաքական ազդեցություններով և շուկայի սահմանափակությամբ։ Այս երևույթը ձևավորում է նոր օրինաչափություններ, որտեղ տեղեկատվությունը դառնում է ոչ միայն հաղորդակցման միջոց, այլ նաև ռազմավարական ազդեցության գործիք՝ ազդելով հասարակական կարծիքի ձևավորման վրա։

Տնտեսագիտություն

Տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արտահանման խրախուսման մեխանիզմների և վճարային հաշվեկշռի բարելավման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում արտաքին առևտրի կառուցվածքը, արտահանման ներուժի ձևավորման պայմանները և միջազգային շուկաներում հայրենական արտադրանքի մրցունակության բարձրացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտահանող կազմակերպությունների պետական աջակցության, ֆինանսական ու հարկային խթանների, ներդրումների ներգրավման և արտաքին շուկաների հասանելիության ընդլայնման մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են արտահանման ու ներմուծման հարաբերակցությունը, արտաքին տնտեսական գործարքները և դրանց ազդեցությունը վճարային հաշվեկշռի հիմնական բաղադրիչների ու երկրի արտաքին տնտեսական կայունության վրա։ Քննարկվում են նաև արտադրության արտահանման ուղղվածության բարձրացման, ապրանքային ու աշխարհագրական բազմազանեցման և արտաքին առևտրային քաղաքականության կատարելագործման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու արտահանման զարգացման և վճարային հաշվեկշռի հավասարակշռման միջև առկա փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային տնտեսագիտության, արտաքին առևտրի, մակրոտնտեսական քաղաքականության և արտահանման կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Մխիթար Գոշի «Դատաստանագրքի» պատմական և դոգմատիկ նշանակության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա տեղն ու դերը հայկական իրավական և եկեղեցական մտքի զարգացման պատմության մեջ։ Գրքում վերլուծվում են իրավական նորմերի, քրիստոնեական վարդապետության և բարոյական սկզբունքների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև օրենսգրքի կազմավորման պատմական նախադրյալները և կիրառության առանձնահատկությունները։ Հեղինակը քննարկում է աշխատության ազդեցությունը հայկական իրավական ավանդույթի, եկեղեցական իրավունքի և հասարակական հարաբերությունների կարգավորման վրա՝ անդրադառնալով նաև դրա աղբյուրագիտական, գաղափարական և մշակութային արժեքին։ Աշխատությունում ներկայացվում են իրավական և աստվածաբանական դրույթների համեմատական վերլուծություններ, ինչպես նաև գնահատվում է «Դատաստանագրքի» նշանակությունը միջնադարյան հայկական իրավամտածողության և իրավական մշակույթի ձևավորման համատեքստում։ Գիրքը նախատեսված է իրավաբանների, պատմաբանների, աստվածաբանների, հայագետների, միջնադարագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական իրավական ժառանգությամբ և քրիստոնեական իրավամտածողության պատմությամբ։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է գիտակցության հոսքի (stream of consciousness) խոսքայնացման եղանակները գեղարվեստական տեքստում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով The Sound and the Fury և As I Lay Dying վեպերին։ Հետազոտության հիմնական նպատակը ցույց տալն է, թե ինչպես է հեղինակային խոսքը վերածվում ներքին մենախոսության, հիշողությունների, ընկալումների և ասոցիատիվ մտածողության բազմաշերտ հոսքի՝ քանդելով ավանդական սյուժետային և շարադրանքային կառուցվածքները։ Ֆոլքների ստեղծագործություններում գիտակցության հոսքը դրսևորվում է տարբեր տեխնիկական միջոցներով՝ ժամանակի ոչ գծային կազմակերպմամբ, նախադասությունների սինտակտիկ խախտումներով, կետադրության նվազագույն կիրառմամբ և տարբեր պատմող ձայների միահյուսմամբ, որոնք միասին ստեղծում են հոգեբանական խորության և ընկալման անմիջականության տպավորություն։ «Շառաչ և ցասում» վեպում առանձնահատուկ դեր ունի բազմապատմող կառուցվածքը, որտեղ նույն իրադարձությունները ներկայացվում են տարբեր գիտակցական մակարդակներից՝ բացահայտելով հերոսների ներքին հակասությունները և ընկալման սուբյեկտիվությունը։ «Երբ ես մեռնում էի» վեպում գիտակցության հոսքը ավելի ընդգծված է բազմաձայնության և ներքին մենախոսությունների միջոցով, որոնք հաճախ համակցվում են հումորային, ողբերգական և աբսուրդային տարրերի հետ՝ ստեղծելով հոգեբանական և գոյաբանական խորքային շերտեր։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ գիտակցության հոսքի խոսքայնացումը Ֆոլքների մոտ ոչ միայն տեխնիկական հնարք է, այլև աշխարհի ընկալման յուրահատուկ մոդել, որը թույլ է տալիս բացահայտել մարդու ներաշխարհի բարդությունն ու բազմաձայնությունը։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է 1944-1982 թվականների ընթացքում հայ և թուրքմենական գրականությունների միջև ձևավորված ու զարգացած կապերի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով երկու ժողովուրդների գրական և մշակութային փոխհարաբերությունների հիմնական ուղղություններին, դրանց զարգացման առանձնահատկություններին և փոխադարձ ազդեցություններին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ և թուրքմեն հեղինակների ստեղծագործական շփումներն են, գրական երկերի թարգմանությունն ու տարածումը, գրական մամուլի դերը, հեղինակների մասին քննադատական ու գրականագիտական անդրադարձները, ինչպես նաև տարբեր մշակութային միջոցառումների և ստեղծագործական կապերի նշանակությունը երկու գրական ավանդույթների փոխճանաչման գործում։ Աշխատության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է խորհրդային շրջանի մի քանի տասնամյակներ, երբ Հայաստանի և Թուրքմենստանի գրական կյանքը զարգանում էր ընդհանուր մշակութային և հրատարակչական միջավայրում։ Այդ ժամանակաշրջանում գրական փոխանակումները հնարավորություն էին տալիս ընթերցողներին ծանոթանալու հարևան ժողովուրդների պատմությանը, մշակույթին, ազգային մտածողությանը և գրական կերպարային համակարգին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանական գրականությանը, որը կարևոր միջնորդ էր հայ և թուրքմեն հեղինակների ստեղծագործությունների տարածման համար։ Թարգմանությունների միջոցով երկու ժողովուրդների ընթերցողները հնարավորություն էին ստանում բացահայտելու միմյանց գրական ժառանգությունը, ժամանակակից հեղինակներին, բանաստեղծական և արձակ ստեղծագործությունները, ինչպես նաև ազգային թեմաների ու կերպարների յուրահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն գրողներին և գրականագետներին, որոնք իրենց գործունեությամբ նպաստել են հայ-թուրքմենական գրական երկխոսության զարգացմանը՝ թարգմանելով ստեղծագործություններ, ներկայացնելով հարակից գրականությունների ձեռքբերումները կամ հանդես գալով գրականագիտական գնահատականներով։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև գրական պարբերականները, հրատարակչությունները, ժողովածուները և մշակութային կազմակերպությունները, որոնք նպաստել են գրական կապերի ինստիտուցիոնալ զարգացմանը և ստեղծագործությունների շրջանառությանը։ Ուսումնասիրության միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել այն մասին, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում փոխվել գրական փոխհարաբերությունների բնույթը, ինչ թեմաներ և հեղինակներ են առավել մեծ հետաքրքրություն առաջացրել, և ինչ դեր են ունեցել թարգմանությունները երկու գրականությունների փոխադարձ ընկալման գործում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև համեմատական գրականագիտության տեսանկյունից, քանի որ հայ և թուրքմենական գրականությունների զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ընդհանուր թեմատիկ ու գեղարվեստական մոտիվներ, ազգային ինքնության արտահայտման ձևեր, պատմական հիշողության դրսևորումներ և գրական ավանդույթների առանձնահատկություններ։ Միաժամանակ այն ցույց է տալիս, որ գրական կապերը միայն ստեղծագործությունների փոխանակում չեն, այլ նաև մշակութային երկխոսության միջոց, որի շնորհիվ ժողովուրդները կարող են ավելի լավ ճանաչել միմյանց հոգևոր և գեղարվեստական աշխարհը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր նյութ է հայ-թուրքմենական մշակութային հարաբերությունների, խորհրդային շրջանի գրական գործընթացների, թարգմանական գրականության և երկու ժողովուրդների գրական փոխազդեցությունների մասին ամբողջական պատկերացում կազմելու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, թուրքմենագիտությամբ, համեմատական գրականագիտությամբ, թարգմանագիտությամբ և մշակութային հարաբերությունների պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Գրականություն

Ժողովածուն նվիրված է Հայկական ՍՍՀ-ում գրադարանների գործունեության փորձի ներկայացմանը, ընդհանրացմանը և տարածմանը՝ արտացոլելով խորհրդային ժամանակաշրջանում գրադարանային գործի կազմակերպման հիմնական ուղղություններն ու մեթոդները։ Նյութում կարևոր տեղ է հատկացվում գրադարանների աշխատանքի կազմակերպմանը, ընթերցողների սպասարկմանը, գրքային ֆոնդերի համալրմանն ու պահպանմանը, գրականության հանրահռչակմանը և բնակչության շրջանում ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը։ Ժողովածուն արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ ներկայացնում է գրադարանային աշխատանքի գործնական փորձը և ցույց է տալիս, թե ինչպիսի մեթոդներ էին կիրառվում տարբեր տիպի գրադարաններում՝ աշխատանքը արդյունավետ կազմակերպելու և ընթերցողների պահանջներին համապատասխանեցնելու համար։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է առաջավոր փորձի բացահայտումն ու տարածումը։ Գրադարանների հաջողված աշխատանքային ձևերը դիտարկվում են որպես այլ գրադարաններում կիրառման ենթակա օրինակներ, իսկ փորձի փոխանակումը ներկայացվում է որպես մասնագիտական զարգացման և գրադարանային ծառայությունների կատարելագործման միջոց։ Այդ համատեքստում կարևորվում են գրադարանավարների վերապատրաստումը, գործնական պարապմունքները, փորձի փոխանակումը և մեթոդական աջակցությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում գյուղական և քաղաքային բնակչության գրադարանային սպասարկմանը, ընթերցողների տարբեր խմբերի հետ տարվող աշխատանքներին, երիտասարդների և երեխաների ընթերցանության կազմակերպմանը։ Գրադարանի գործունեությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գրքերի տրամադրման գործընթաց, այլև որպես մշակութային և կրթական աշխատանք, որի միջոցով հնարավոր էր նպաստել բնակչության ընդհանուր կրթական մակարդակի բարձրացմանը, մասնագիտական գիտելիքների տարածմանը և մշակութային հետաքրքրությունների զարգացմանը։ Ժողովածուում արտացոլվում են նաև գրադարանների մասսայական և տեղեկատվական աշխատանքի տարբեր ձևերը՝ գրքային ցուցահանդեսներ, գրական երեկոներ, ընթերցողների հետ հանդիպումներ, թեմատիկ միջոցառումներ, բանավոր և գրավոր տեղեկատվության տարածում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև գրադարանների կապը դպրոցների, մշակութային հաստատությունների, արտադրական կազմակերպությունների և հասարակական կառույցների հետ, քանի որ այդ համագործակցությունը հնարավորություն էր տալիս ընդլայնելու գրադարանի հասարակական դերակատարությունը։ Գրքային ֆոնդերի արդյունավետ օգտագործման տեսանկյունից կարևորվում են գրականության ճիշտ ընտրությունը, դասակարգումը, հաշվառումը, պահպանությունը և ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը։ Գրադարանային աշխատանքի որակի բարձրացման համար անհրաժեշտ էր ոչ միայն ավելացնել գրքային ֆոնդերը, այլև ապահովել դրանց նպատակային օգտագործումը և ընթերցողին անհրաժեշտ գրականության արագ ու հարմար հասանելիությունը։ Ժողովածուն նաև պատկերացում է տալիս այդ ժամանակաշրջանի գրադարանագիտության մեթոդական մոտեցումների մասին՝ ներկայացնելով աշխատանքի պլանավորման, հաշվառման, վերահսկման և արդյունքների ամփոփման նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ժողովածուն կարևոր աղբյուր է խորհրդային Հայաստանի գրադարանային համակարգի կազմակերպական և մեթոդական առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Այն ներկայացնում է գրադարանների աշխատանքը որպես կրթական, մշակութային և տեղեկատվական գործունեության ամբողջություն և հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանում ընթերցողների սպասարկման, գրքային ֆոնդերի կառավարման, առաջավոր փորձի տարածման և գրադարանավարների մասնագիտական աշխատանքի կազմակերպման ձևերը։