Եկամուտների և ծախսերի հաշվառման կատարելագործումը ՀՀ բուհական համակարգում

Գյուղատնտեսություն

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, մասնագետների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը ժամանակակից գյուղատնտեսական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոտեխնիկային, հողագիտությանը, ոռոգման համակարգերին, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական մեքենայացմանը և գյուղատնտեսության տնտեսագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով ոլորտի գիտատեխնիկական զարգացման արդի միտումները և կիրառական նոր մոտեցումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված և հուսալի ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և արտադրական պրակտիկայի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական և գործնական արժեքը և կիրառել այն ոլորտի զարգացման նպատակներով։

Մշակույթ

Մարտիրոս Սարյանը հայ կերպարվեստի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից և գեղանկարչության խոշոր վարպետներից մեկն է, որի ստեղծագործությունները մեծապես նպաստել են հայ ազգային գեղանկարչության ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Նա ծնվել է Նոր Նախիջևանում և վաղ տարիքից հետաքրքրվել է արվեստով՝ հետագայում ուսանելով Մոսկվայի գեղարվեստական ուսումնարանում, որտեղ ստացել է բարձր մասնագիտական կրթություն։ Սարյանի արվեստը առանձնանում է վառ գույներով, արևային լուսավորությամբ և բնության հանդեպ առանձնահատուկ սիրով, որի միջոցով նա կարողացել է ստեղծել իր ուրույն գեղարվեստական աշխարհը։ Նրա նկարներում հաճախ պատկերված են Հայաստանի բնաշխարհը, լեռները, գյուղերը, ինչպես նաև արևելյան կոլորիտը, որը նրան առանձնացնում է եվրոպական գեղանկարչական դպրոցներից։ Սարյանի ստեղծագործությունները համադրում են իրականությունն ու հուզական ընկալումը՝ ստեղծելով կենսախինդ և դրական տրամադրությամբ լի պատկերներ։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայաստան», «Արարատյան դաշտ», «Ծաղկած լեռներ», ինչպես նաև բազմաթիվ դիմանկարներ և բնանկարներ, որոնք համարվում են հայ գեղանկարչության դասական նմուշներ։ Սարյանը մեծ դեր է ունեցել նաև հայկական արվեստի կազմակերպման և զարգացման գործում՝ մասնակցելով արվեստի հաստատությունների ստեղծմանը և նոր սերնդի նկարիչների կրթությանը։ Նրա արվեստը գնահատվել է ոչ միայն Հայաստանում, այլև միջազգային ցուցահանդեսներում, որտեղ նա ստացել է բարձր պարգևներ և ճանաչում։ Մարտիրոս Սարյանի ստեղծագործական ժառանգությունը համարվում է հայ մշակույթի անգնահատելի հարստություն, իսկ նրա նկարները պահվում են աշխարհի տարբեր թանգարաններում։ Նրա անունը այսօր խորհրդանշում է հայկական գեղանկարչության պայծառությունը, ազգային ինքնությունը և ստեղծագործական ազատությունը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում 1960–1980-ական թվականներին դիզայնի՝ որպես ինքնուրույն գեղարվեստական և մասնագիտական ոլորտի ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա զարգացման վրա ազդած գեղարվեստակիրառական, մշակութային, հասարակական և պատմական նախադրյալները։ Հետազոտության հեղինակը Լիլիթ Ռաֆայելի Մելիքյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2014 թվականի հունիսի 12-ին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում՝ «Կերպարվեստ, դեկորատիվ և կիրառական արվեստ, դիզայն» մասնագիտությամբ։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային կյանքի կարևոր մի փուլ, երբ արդյունաբերության, քաղաքաշինության, կենցաղի, արտադրության և հասարակական միջավայրի փոփոխությունները նոր պահանջներ էին առաջադրում առարկայական և տեսողական միջավայրի կազմակերպման նկատմամբ։ Այս պայմաններում դիզայնը աստիճանաբար առանձնանում էր զուտ դեկորատիվ-կիրառական գործունեությունից և ձեռք էր բերում ավելի լայն գործառույթ՝ կապված մարդու առօրյա միջավայրի, արտադրանքի, հանրային տարածքների, գրաֆիկական հաղորդակցության և արդյունաբերական արտադրության գեղարվեստական կազմակերպման հետ։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել դեկորատիվ և կիրառական արվեստի ավանդույթների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հայկական գեղարվեստական մշակույթում ձևավորված նյութերի, զարդանախշերի, գունային լուծումների, ձեռարվեստի և ազգային պատկերային մտածողության փորձը հիմք էր ստեղծում նոր մասնագիտական դիզայնի լեզվի ձևավորման համար։ Միաժամանակ հետազոտությունը դիտարկում է խորհրդային արդիականացման ազդեցությունը, որի պայմաններում զանգվածային արտադրության, նոր նյութերի և տեխնոլոգիաների տարածումը փոխում էր առարկաների և միջավայրերի գեղագիտական ընկալումը։ Դիզայնի զարգացման կարևոր նախադրյալներից էր նաև արդյունաբերական արտադրության ընդլայնումը, քանի որ արտադրանքի զանգվածային թողարկումը պահանջում էր ոչ միայն տեխնիկական, այլև ձևագեղագիտական լուծումներ՝ հաշվի առնելով օգտագործողի հարմարավետությունը, արտադրանքի արտաքին տեսքը, նյութի հատկությունները և արտադրական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև կենցաղային առարկաների, կահույքի, արտադրանքի ձևավորման, ցուցադրական միջավայրերի, փաթեթավորման, գրաֆիկական նյութերի և այլ կիրառական ոլորտների գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես էին ազգային գեղարվեստական ավանդույթները համադրվում ժամանակակից ձևաստեղծման սկզբունքների հետ։ Այս համադրությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծելու նոր գեղարվեստական լեզու, որը միաժամանակ արձագանքում էր ժամանակակից տեխնիկական և սոցիալական պահանջներին և պահպանում էր հայկական մշակութային ինքնատիպության որոշակի դրսևորումներ։ Հասարակական նախադրյալների ուսումնասիրությունը ևս առանցքային նշանակություն ունի, քանի որ դիզայնի զարգացումը պայմանավորված էր ոչ միայն արվեստի ներքին գործընթացներով, այլև հասարակության կենսակերպի, սպառման մշակույթի, քաղաքային միջավայրի և առօրյա պահանջների փոփոխությամբ։ Երևանում և Հայաստանի մյուս քաղաքներում նոր բնակելի ու հասարակական տարածքների, արտադրական ձեռնարկությունների և մշակութային հաստատությունների զարգացումը ձևավորում էր նոր միջավայր, որի կազմակերպման մեջ աստիճանաբար մեծանում էր դիզայներական մտածողության նշանակությունը։ Ժամանակաշրջանի ճարտարապետական և քաղաքաշինական զարգացումները նույնպես կարևոր համատեքստ են, քանի որ ինտերիերի, կահավորման, ցուցանակների, գրաֆիկական ձևավորման և հանրային միջավայրի տարրերը փոխկապակցված էին կառուցված տարածքի ընդհանուր գեղագիտական կերպարի հետ։ Հետազոտության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն դիզայնի ձևավորումը դիտարկում է բազմակողմանի՝ արվեստագիտական գործընթացները կապելով սոցիալական, տնտեսական, տեխնոլոգիական և մշակութային փոփոխությունների հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու հենց այդ ժամանակաշրջանում ձևավորվեցին դիզայնի զարգացման համար անհրաժեշտ պայմաններ և ինչպես փոխվեց հասարակության վերաբերմունքը առարկայական միջավայրի գեղագիտական ու գործառական կազմակերպման նկատմամբ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայկական դիզայնի պատմության վերականգնման տեսանկյունից, քանի որ 1960–1980-ական թվականների փորձը հետագայում դարձավ անկախ Հայաստանի դիզայնի զարգացման նախադրյալներից մեկը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել արվեստաբաններին, դիզայներներին, ճարտարապետներին, մշակույթի պատմաբաններին և խորհրդահայ արվեստի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է Հայաստանում դիզայնի ձևավորման պատմական ընթացքը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայկական դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ժառանգությունը, խորհրդային արդյունաբերական ու քաղաքային արդիականացումը, հասարակական կյանքի փոփոխությունները և նոր գեղարվեստական պահանջները փոխազդելով նպաստել ժամանակակից դիզայներական մտածողության կայացմանը

Տեխնոլոգիա

Այս գիտատեխնիկական ուսումնասիրությունը նվիրված է գոյություն ունեցող քարե շենքերի սեյսմիկ անվտանգության մակարդակի բարձրացման ժամանակակից մեթոդների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են պատմական և ավանդական քարե կառուցվածքների սեյսմիկ խոցելիության հիմնական պատճառները, դրանց վարքագիծը երկրաշարժային ազդեցությունների ժամանակ և վնասման մեխանիզմները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ամրացման և վերակառուցման տարբեր ինժեներական լուծումներ՝ ներառյալ կառուցվածքային ամրացումներ, պատերի և հատակների կապերի ուժեղացում, կոմպոզիտային նյութերի կիրառություն և հիմքերի կայունացման տեխնոլոգիաներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սեյսմիկ ռիսկի գնահատման, մոնիթորինգի համակարգերի ներդրման և վերականգնողական աշխատանքների նախագծման սկզբունքներին։ Աշխատությունը համադրում է շինարարական ինժեներիայի, սեյսմոլոգիայի և կառուցվածքային մեխանիկայի մոտեցումները՝ առաջարկելով գործնական լուծումներ գոյություն ունեցող շենքային ֆոնդի սեյսմակայունության բարձրացման համար։ Այն օգտակար է շինարարական ինժեներների, նախագծողների, սեյսմոլոգների և քաղաքաշինության ոլորտի մասնագետների համար։

Գրականություն

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Աղասի Այվազյանի ստեղծագործական ժառանգության քննությանը, նրա գրական աշխարհի, թեմատիկ նախասիրությունների, կերպարների, գեղարվեստական մտածողության և ինքնատիպ ոճի բացահայտմանը։ Աշխատանքի շրջանակում դիտարկվում է հեղինակի արձակը որպես բազմաշերտ գեղարվեստական համակարգ, որտեղ առօրյա կյանքի իրադարձությունները, մարդկային հարաբերությունները, հիշողությունը, պատմական անցյալը, ազգային ինքնությունը և անհատի ներաշխարհը հաճախ ներկայացվում են միաժամանակ իրական և երևակայական շերտերի միջոցով։ Այվազյանի ստեղծագործությունների կարևոր առանձնահատկություններից է սովորական թվացող իրավիճակներում անսովոր իմաստներ և մարդկային հոգեբանության խորքային կողմեր բացահայտելու կարողությունը։ Նրա կերպարները հաճախ գտնվում են իրականության և ներքին աշխարհի սահմանագծին, իսկ նրանց վարքագիծը, հիշողությունները, երազները և ապրումները դառնում են պատմության գաղափարական ու հոգեբանական զարգացման կարևոր միջոցներ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են քննվել նաև գրողի հումորը, երգիծական դիտարկումները, երբեմն՝ ֆանտաստիկ և պայմանական պատկերները, որոնց միջոցով նա վերաիմաստավորում է իրականությունը և ընթերցողին առաջարկում դրա նկատմամբ այլ տեսանկյուն։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի պատմական հիշողության թեման, քանի որ անցյալը նրա ստեղծագործություններում հաճախ ներկայանում է ոչ միայն որպես ժամանակագրական փաստերի ամբողջություն, այլև որպես անհատի և հասարակության գիտակցության մեջ պահպանվող կենդանի փորձառություն։ Հայկական միջավայրը, ազգային մշակութային հիշողությունը, քաղաքի և մարդու փոխհարաբերությունը, ընտանիքի և սերունդների կապը նույնպես կարող են դիտարկվել որպես նրա գրական աշխարհի կարևոր բաղադրիչներ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ հեղինակի լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին՝ խոսքի պատկերավորությանը, երկխոսությունների կառուցմանը, կարճ և դիպուկ նկարագրություններին, անսպասելի համադրումներին ու ենթատեքստային նշանակություններին։ Նրա ստեղծագործական եղանակը հաճախ թույլ է տալիս միևնույն պատումի մեջ համատեղել կենցաղայինն ու փիլիսոփայականը, իրականն ու երևակայականը, հումորն ու ողբերգականը՝ ստեղծելով յուրահատուկ գեղարվեստական մթնոլորտ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև մարդու բարոյական ընտրության, միայնության, սիրո, կորստի, ժամանակի և ինքնության խնդիրների բացահայտումը, որոնք տարբեր կերպերով արտահայտվում են նրա ստեղծագործություններում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Աղասի Այվազյանի գրականությունը որպես ինքնատիպ և բազմաշերտ գեղարվեստական աշխարհ, որտեղ պատմական հիշողությունը, մարդկային հոգեբանությունը, ազգային մշակույթը և երևակայությունը միահյուսվում են՝ ձևավորելով ժամանակակից հայ արձակի առանձնահատուկ դրսևորում։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է ուղեղի ուռուցքներով հիվանդների վիրաբուժական բուժման ընթացքում կիրառվող ինտրավիրահատական արյան պահպանման և հեմոդինամիկ կառավարման մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ մասնավորապես իզովոլեմիկ հեմոդիլյուցիայի և վերահսկվող հիպոտենզիայի համակցված կիրառմանը։ Հեղինակը վերլուծում է այս անեսթեզիոլոգիական ռազմավարության ազդեցությունը արյան կորստի նվազեցման, հյուսվածքների պերֆուզիայի պահպանման և վիրահատական դաշտի տեսանելիության բարելավման վրա։ Գրքում ներկայացվում են կլինիկական դիտարկումների և փորձարարական տվյալների հիման վրա ստացված արդյունքները, որոնք համեմատում են տարբեր անեսթեզիոլոգիական մոտեցումների արդյունավետությունը նեյրովիրաբուժական միջամտությունների ժամանակ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեմոդինամիկ պարամետրերի վերահսկման մեթոդներին, հեղուկային թերապիայի օպտիմալացմանը և ուղեղային արյան շրջանառության պահպանման անվտանգության սահմաններին։ Հեղինակը քննարկում է նաև հնարավոր ռիսկերը, ներառյալ հյուսվածքային հիպօքսիան, թրոմբոէմբոլիկ բարդությունները և սրտանոթային համակարգի ծանրաբեռնվածությունը։