Էկոլոգիական գյուղատնտեսության զարգացման կազմակերպատնտեսական խնդիրները և դրանց լուծման ուղիները Հայաստանի Հանրապետությունում

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում դատական իրավաստեղծ գործունեության տեսական հիմքերի, իրավական բնույթի և գործնական կիրառության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են դատական իշխանության դերը իրավունքի զարգացման գործընթացում, դատական մեկնաբանության և իրավաստեղծ գործունեության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև դատական ակտերի նշանակությունը իրավական համակարգի միասնականության և կայունության ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքի աղբյուրների համակարգում դատական նախադեպի զբաղեցրած տեղին, բարձրագույն դատական ատյանների իրավական դիրքորոշումների ազդեցությանը և դրանց կիրառման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են օրենսդրական բացերի հաղթահարման, իրավական նորմերի մեկնաբանության, իրավական անորոշությունների վերացման և դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման մեխանիզմները։ Անդրադարձ է կատարվում իշխանությունների բաժանման սկզբունքին, օրենսդիր և դատական իշխանությունների իրավասությունների սահմանազատմանը, ինչպես նաև դատական իրավաստեղծ գործունեության թույլատրելի սահմանների որոշման խնդիրներին։ Կարևորվում են Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների նշանակությունը, դրանց ազդեցությունը իրավակիրառ պրակտիկայի և օրենսդրության զարգացման վրա։ Դիտարկվում են իրավական որոշակիության, կանխատեսելիության, հավասարության և արդար դատաքննության սկզբունքների ապահովման հարցերը։ Աշխատությունն անդրադառնում է նաև դատական իրավաստեղծ գործունեության վերաբերյալ տարբեր տեսական մոտեցումներին, միջազգային փորձի համեմատական ուսումնասիրությանը և Հայաստանի իրավական համակարգում դրանց կիրառելիությանը։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել դատական պրակտիկայի կատարելագործման, իրավական կարգավորման արդյունավետության բարձրացման և դատական իշխանության գործառույթների առավել հստակ ընկալման վերաբերյալ գիտական քննարկումներին։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավունքի տեսաբանների, օրենսդրական քաղաքականության մասնագետների, հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Ինֆորմատիկա

Այս աշխատությունը վերաբերում է անլար սենսորային ցանցերում (Wireless Sensor Networks) ծածկույթի և կապակցվածության ցանկալի մակարդակի ապահովման համար օպտիմալ արձանագրությունների մշակմանը՝ համատեղելով ցանցային տեսության, օպտիմիզացիայի և էներգաարդյունավետ հաշվարկների մոտեցումները։ Այն ուսումնասիրում է այն հիմնարար խնդիրը, թե ինչպես կարելի է ապահովել տարածքի բավարար մոնիթորինգ (coverage) և միևնույն ժամանակ պահպանել ցանցի հանգույցների հուսալի հաղորդակցական կապը (connectivity)՝ նվազագույն էներգիայի ծախսով և առավելագույն շահագործման տևողությամբ։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են սենսորային հանգույցների տեղաբաշխման, ակտիվ/քնած ռեժիմների կառավարման, տվյալների փոխանցման և երթուղավորման մեխանիզմների տարբեր մոդելներ, որոնք ուղղված են ցանցի ընդհանուր արդյունավետության բարձրացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էներգիայի սպառման նվազեցմանը, քանի որ սենսորային ցանցերում հանգույցների մարտկոցային սահմանափակ ռեսուրսները վճռորոշ գործոն են համակարգի երկարաժամկետ աշխատանքի համար։ Բացի այդ, ներկայացվում են մաթեմատիկական մոդելներ և օպտիմիզացիոն ալգորիթմներ, որոնք թույլ են տալիս հավասարակշռել ծածկույթի և կապակցվածության միջև առկա հակասական պահանջները՝ հաճախ կիրառելով գրաֆների տեսություն, կլաստերավորման մեթոդներ և էվրիստիկ մոտեցումներ։ Ուսումնասիրվում են նաև դինամիկ միջավայրերում ցանցի հարմարվողականության խնդիրները, որտեղ հանգույցների խափանումները կամ տեղաշարժերը կարող են ազդել ընդհանուր կառուցվածքի վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի իրերի ինտերնետի (IoT), խելացի միջավայրերի, արդյունաբերական մոնիթորինգի և անվտանգության համակարգերի զարգացման համար, քանի որ առաջարկվող մեթոդները թույլ են տալիս ստեղծել ավելի կայուն, էներգաարդյունավետ և ինքնակազմակերպվող ցանցային համակարգեր։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1922–1936 թվականներին Խորհրդային Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական և վարչական դրության ուսումնասիրությանը Անդրկովկասյան դաշնության համակարգում։ Դիտարկվում են Անդրկովկասյան Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետության ձևավորման պատմական նախադրյալները, Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի խորհրդային հանրապետությունների միավորման գործընթացը և դաշնային կառավարման մարմինների գործունեության առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են Հայաստանի իրավական և քաղաքական կարգավիճակը, հանրապետական ու դաշնային կառույցների միջև լիազորությունների բաշխումը, ինչպես նաև կենտրոնական խորհրդային իշխանությունների ազդեցությունը տարածաշրջանի կառավարման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական քաղաքականությանը, արդյունաբերության և գյուղատնտեսության զարգացմանը, ֆինանսական ու առևտրային հարաբերություններին և Անդրկովկասի հանրապետությունների տնտեսական կապերին։ Քննարկվում են նաև վարչատարածքային կառավարման, ազգային քաղաքականության, հասարակական վերափոխումների և միջհանրապետական հարաբերությունների հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում Խորհրդային Հայաստանի մասնակցությանը համադաշնային կառույցների գործունեությանը և այդ համակարգի ազդեցությանը հանրապետության ներքին զարգացման վրա։ Ուսումնասիրվում են 1920–1930-ական թվականներին խորհրդային պետական համակարգում տեղի ունեցած փոփոխությունները, կառավարման կենտրոնացման գործընթացները և դրանց հետևանքները Հայաստանի համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում 1936 թվականի սահմանադրական փոփոխություններին, որոնց արդյունքում Անդրկովկասյան դաշնությունը լուծարվեց, իսկ Հայաստանը դարձավ ԽՍՀՄ-ի առանձին միութենական հանրապետություն։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, խորհրդային շրջանի պատմության հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և XX դարի Հայաստանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XVI-XVIII դարերի հայկական ձեռագիր մատյաններում պահպանված բանահյուսական նյութերի բացահայտմանը, հավաքագրմանը և գիտական քննությանը։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ ձեռագիր մատյանները, բացի կրոնական, պատմական կամ գրական բնույթի հիմնական բովանդակությունից, հաճախ պահպանել են ժողովրդական բանավոր մշակույթի տարբեր դրսևորումներ, որոնք արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակության աշխարհընկալման, կենցաղի, հավատալիքների և մշակութային հիշողության մասին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ձեռագրերում հանդիպող ժողովրդական երգերը, ավանդությունները, զրույցները, հեքիաթային պատումները, առածներն ու ասացվածքները, հանելուկները, ժողովրդական հավատալիքները, ծեսերի և սովորույթների վերաբերյալ հիշատակությունները, ինչպես նաև բանավոր ավանդությունից գրավոր միջավայր անցած այլ նյութեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ նման նյութերը հաճախ ներկայացված են ոչ թե որպես ինքնուրույն ստեղծագործություններ, այլ ձեռագրերի լուսանցքներում, հիշատակարաններում, հավելումներում կամ այլ հատվածներում, ինչի պատճառով դրանց հայտնաբերումն ու մեկնաբանությունը պահանջում են մանրակրկիտ ձեռագրագիտական և բանագիտական աշխատանք։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գրավոր և բանավոր մշակույթների փոխազդեցությունը և հասկանալու, թե ինչպես են ժողովրդական պատկերացումները, պատմությունները և լեզվական ձևերը պահպանվել գրավոր մշակույթի միջավայրում։ Ձեռագրերում պահպանված բանահյուսական նյութերը կարող են նաև կարևոր աղբյուր լինել լեզվի պատմության, բարբառագիտության, ազգագրության և սոցիալական պատմության համար, քանի որ դրանք հաճախ արտացոլում են առօրյա կյանքի մանրամասներ, տեղական սովորույթներ, հասարակական հարաբերություններ և ժողովրդական մտածողության առանձնահատկություններ։ Ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ բանավոր հիշողությունների գրավոր արձանագրումները ևս կարող են արժեքավոր լինել՝ լրացնելով պաշտոնական կամ գրական աղբյուրներից ստացվող պատկերացումները։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից մեկը կարող է լինել այդ նյութերի բնագրագիտական ճշգրտումը, տարբեր ձեռագրերի համեմատությունը և դրանց ծագման ու տարածման հնարավոր ուղիների բացահայտումը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել զուտ գրական ծագում ունեցող հատվածները ժողովրդական բանավոր ավանդության հետ կապված նյութերից, ինչը պահանջում է համատեքստային և լեզվաոճական վերլուծություն։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ XVI-XVIII դարերի հայկական ձեռագրական ժառանգությունը կարևոր շտեմարան է ոչ միայն գրավոր գրականության և պատմության, այլև ժողովրդական բանավոր մշակույթի պահպանված հետքերի համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել այդ դարաշրջանի հայ ժողովրդի մշակութային հիշողության, աշխարհայացքի և հոգևոր-կենցաղային կյանքի մասին։

Գրականություն

Այս ժողովածուն ընդգրկում է տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ՝ հեքիաթներ, պոեմներ և արձակ գործեր, որոնք միասին ձևավորում են բազմաշերտ գեղարվեստական աշխարհ՝ միահյուսելով ժողովրդական բանահյուսության մոտիվները, հեղինակային պատկերային մտածողությունը և գեղարվեստական արձակի արտահայտչական հնարավորությունները։ Հեքիաթներում հաճախ ներկայացվում են բարու և չարի պայքարի, արդարության հաղթանակի, ինչպես նաև մարդու բարոյական ընտրությունների թեմաները՝ օգտագործելով խորհրդանշական կերպարներ և ֆանտաստիկ իրավիճակներ, որոնք հասկանալի են թե՛ մանկական, թե՛ մեծահասակ ընթերցողի համար։ Պոեմներում ավելի ընդգծված է զգացմունքային և փիլիսոփայական շերտը, որտեղ լեզվական ռիթմը և պատկերավորությունը ծառայում են ներքին ապրումների, բնության նկարագրությունների և կյանքի իմաստի շուրջ խորհումների փոխանցմանը։ Արձակ հատվածներում առավել շեշտադրվում են իրական կյանքի իրավիճակները, մարդկային հարաբերությունները, սոցիալական և հոգեբանական խնդիրները՝ ներկայացված դիտողական և հաճախ վերլուծական ոճով։ Այս երեք ժանրերի համադրությունը ստեղծում է ամբողջական գրական կառուցվածք, որտեղ ընթերցողը կարող է անցնել թե՛ հեքիաթային երևակայական աշխարհներով, թե՛ խորը լիրիկական և իրականության վրա հիմնված պատմություններով՝ զգալով լեզվի հարստությունը և հեղինակային մտածողության բազմազանությունը։

Իրավաբանություն

Հրատարակությունը պատմական իրավական բնույթի պաշտոնական հրահանգ է, որը սահմանում է Երևանի դատական շրջանի նոտարների և նրանց պարտականությունները կատարող անձանց մասնագիտական գործունեության կազմակերպման ու իրականացման հիմնական կանոնները։ Փաստաթուղթը հաստատվել է շրջանային դատարանի կողմից 1901 թվականի հոկտեմբերի 10-ին և արտացոլում է Ռուսական կայսրության իրավական համակարգի շրջանակում տվյալ ժամանակաշրջանի նոտարական գործունեության կարգավորման առանձնահատկությունները։ Հրահանգի բովանդակությունը կարևոր է առաջին հերթին այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նոտարական հաստատության գործառույթները, իրավասության սահմանները, աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքները և նոտարների կողմից իրավական գործողությունների կատարման ընթացակարգերը։ Նման փաստաթղթերում սովորաբար մանրամասն կարգավորվում են փաստաթղթերի ընդունման, ստուգման և ձևակերպման, կողմերի ինքնության ու իրավունակության պարզման, գործարքների վավերացման, գրանցամատյանների վարման, վճարների գանձման և նոտարական գործողությունների պատշաճ արձանագրման հարցերը։ Հրահանգը կարող է կարևոր տեղեկություններ պարունակել նաև նոտարների պաշտոնական պարտականությունների, պատասխանատվության, փաստաթղթերի պահպանման և գործավարության պահանջների վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ հրահանգը վերաբերում է Երևանի դատական շրջանին, ուստի այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ տարածքում գործող իրավական և վարչական մեխանիզմների մասին։ Փաստաթղթի ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե ինչպես էր կազմակերպվում մասնավոր իրավահարաբերությունների պետական կամ իրավական վերահսկողությունը, ինչպես էին պաշտոնապես ամրագրվում գույքային և այլ իրավական գործարքները և ինչ դեր էր վերապահված նոտարական համակարգին հասարակական ու տնտեսական հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Հրահանգը կարող է արժեքավոր լինել նաև անշարժ գույքի, ժառանգության, պարտավորությունների, լիազորագրերի, պայմանագրերի և այլ քաղաքացիաիրավական գործողությունների պատմական ուսումնասիրության համար, քանի որ նոտարական փաստաթղթերը հաճախ հանդիսացել են նման հարաբերությունների իրավական ամրագրման կարևոր միջոց։ Նման աղբյուրի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ոչ միայն իրավական նորմերը, այլև իրավական մշակույթի և գործարար շրջանառության գործնական կողմերը։ Կարևոր է նաև փաստաթղթի լեզվական և գործավարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը։ 20-րդ դարի սկզբի պաշտոնական իրավական փաստաթղթերի ձևակերպումները, տերմինաբանությունը և կառուցվածքը արտացոլում են այդ ժամանակաշրջանի վարչական ու իրավական մշակույթը և կարող են հետաքրքրել իրավական լեզվի ու փաստաթղթագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Հրահանգը կարող է դիտարկվել նաև որպես աղբյուր Երևանի և ընդհանրապես Արևելյան Հայաստանի հասարակական-իրավական պատմության ուսումնասիրության համար։ Նոտարական համակարգի գործունեության կարգավորումը կապված էր քաղաքացիական շրջանառության, սեփականության հարաբերությունների, առևտրի և տնտեսական կյանքի զարգացման հետ, ուստի փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակության իրավական կազմակերպվածությունը։ Պատմական իրավագիտության տեսանկյունից այն կարևոր է նաև նրանով, որ ցույց է տալիս կայսերական իրավական նորմերի կիրառումը կոնկրետ դատական վարչատարածքային միավորում և թույլ է տալիս ուսումնասիրել կենտրոնական իրավական համակարգի ու տեղական վարչական պրակտիկայի փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը արժեքավոր առաջնային աղբյուր է 1901 թվականի Երևանի դատական շրջանի նոտարական գործունեության, իրավական գործավարության և քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների կարգավորման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, նոտարական համակարգի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին և Ռուսական կայսրության վերջին շրջանի Երևանի իրավական ու վարչական պատմությունն ուսումնասիրող մասնագետներին։